De juridiese strijd over deze Amerikaanse deelneming was, als altijd in dergelike gevallen, nogal dwaas. Nooit heeft men bij de samen* stelling van het Pakt gedacht aan een gekombineerde aktie voor de handhaving van de vrede tussen de Volkenbond en een niet*lid als tans toegepast wordt. Het is daarom onzinnig elkaar met juridiese argumenten te lijf te gaan. Feitelik zag de Raad kans een nieuw orgaan voor vredeshandhaving te scheppen. In zoverre eenstemmigheid een algemene regel is, was het een revolutionnaire daad over Japans tegen* stand heen te lopen. Er zijn ogenblikken in het leven, dat zulke revo* lutionnaire daden nodig zijn om op een hoger plan te komen. Dan is het echter zaak hieraan niet de schijn van wettigheid te geven; daar* mee verzwakt men de eigen positie. Men oordele in het onderhavige geval. Om aan de uitnodiging het karakter van een procedurekwestie te kunnen geven, beweerde men, dat tot de eigenlike kwestie, de samen* werking met Amerika, in September al met algemene stemmen was besloten; nu betrof het alleen de vorm der samenwerking. Polen en Joegoslaviƫ gingen zelfs zover nog eens te onderstrepen, dat deze af* wijking van de eenstemmigheid geen precedent mocht zijn (Soviet* Rusland!); de regel der eenstemmigheid was in September toegepast toen het over de kwestie zelf ging. Een hopeloze kunstmatige kon* struktie, die de hele zaak dreigt te bederven. Als voortaan dus weer met algemene stemmen, dus ook met de stemmen der partijen, Ame* nka moet worden uitgenodigd, dan kan alles ieder ogenblik weer vastlopen. Het was zaak geweest nu eens en vooral vast te stellen, dat men voor zulk een uitnodiging de stemmen der partijen niet nodig' had. Was Japan het daar niet mee eens, dan maar zonder Japan! Op het ogenblik, dat ik dit schrijf, zitten de Japanse militairen nog steeds op Chinees grondgebied. Of ze in de eerstkomende dagen zullen zwichten voor de druk van heel de rest der wereld, Amerika inbe* grepen, valt nog niet te zeggen. Het is te hopen, dat zij, die steeds bij de preventieve werking der sankties zwoeren, niet al te veel in het ongelijk worden gesteld. Het is een gelukkig teken, dat men meer en meer van handelen begint te praten en dat een Volkenbondsaktie eindelik voor het eerst vorm, zij het nog een vage vorm, begint te krijgen. Want een ding staat vast: de militairen mogen hun zin niet krijgen, daarbij staat het bestaan van de Volkenbond op het spel. Maar het is even gelukkig, dat nog niemand ernstig aan militaire sankties durft denken. Oorlog blijft oorlog, een welbewuste opoffering van duizenden onschuldige individuen. Zij, die op grond van valse teorieƫn, de Volkenbond, die een executieoorlog laat voeren, verge* lijken met de deurwaarder, die een vonnis voltrekt, zijn onverant* woordelijke lieden, die met vuur spelen.

Een middenweg te moeten zoeken, zal misschien de niet benijdens* waardige taak zijn van Briand en zijn medeleden van de Raad.

835