„Afgelegen” Helaas lijkt het met de mogelijkheid om een nieuwe directrice aan te trekken nog niet zo best. Deze moet eigenlijk een hoofdverpleegster uit een ziekenhuis zijn en aan hoofdverpleegsters bestaat overal een dringende behoefte. Bovendien schijnen velen tegen het wonen op Schiermonnikoog op te zien. Men beschouwt het als een zeer afgelegen eiland waar het altijd koud is, het personeel dat tot nu toe op Elim gewerkt heeft, weet echter wel beter. In 't dorp Schiermonnikoog ziet men ook met verlangen uit naar het ogenblik waarop Elim weer bewoond zal zn'n. Voor de middenstanders die het buiten toeristenseizoen bepaald niet druk hebben is het sluiten van het kindertehuis een grote strop. Er werden dagelijks o.a. 35 broden en 90 liter melk afgeleverd. De gereformeerde kerk op het eiland merkt het ook terdege dat de verpleegsters momenteel niet komen. De collecten brengen ongeveer ƒ75 per maand minder op. --- PTT nog enkele dagen soepel (Van een onzer verslaggevers) De posterijen zijn nog een paar dagen soepel jegens mensen die nog postzegels plakken volgens de oude tarieven. Maar ln de loop van de volgende week zal men strafport gaan Innen op alle stukken die onvoldoende (volgens de nieuwe op 1 januari ingegane tarieven) zijn gefrankeerd. Dit betreft met name de drukwerken. Zoals gemeld moet men sinds het begin van dit jaar vijf cent per vijftig gram plakken. Het blijkt dat velen dit nog niet weten, hoewel het tijdig is meegedeeld. Er gaan op het ogenblik nog vele met een zegel van vier cent gefrankeerde drukwerken door. Nog enkele dagen laat de PTT dat maar zo. Deze soepele houding neemt de PTT bij iedere aanzienlijke tariefsverhoging aan. Men maakt dit echter liever niet naar buiten bekend, omdat men vreest dat allerlei mensen van de wetenschap zullen profiteren en bewust nog enige tijd het oude tarief blijven plakken. Inning van strafport zou de eerste dagen van dit jaar — toen nog bijzonder veel nieuwjaarspost moest worden weggewerkt ■— bovendien grote vertraging opgeleverd hebben. Op het ogenblik is de PTT wel weer helemaal „bij" met de bestelling. --- Professor Pitlo tegen verkorting studieduur (Van een onzer verslaggever») Verkorting van de studieduur aan de universiteit betekent naar de mening van prof. mr. A. Pitlo het afkappen van de top van onze beschaving. Prof. Pitlo, hoogleraar in het notariaat en het burgerlijk recht aan de universiteit van Amsterdam, noemde gistermiddag in een rede, uitgesproken ter gelegenheid van de 332 e dies van deze universiteit, deze bekorting van de studieduur en tendens naar een vakopleiding, onder de moderne leuzen van efficiency en studierendement, 'n aanslag op de universiteit, en op de faculteit der rechtsgeleerdheid in het bijzonder. Vooral nu het niveau van het voorbereidend hoger onderwijs niet onaanzienlijk is gedaald, meent de hoogleraar dat aan het hoger onderwijs niets afgedaan mag worden. Verschoolsing van de universiteit bete.kent dat de student de mogelijkheid ontnomen wordt zijn eigen studiezin en belangstelling aan te kweken aldus prof. Pitlo. De rechtskundige meende dat men met het ontwerpen van een nieuw burgerlijk wetboek op de verkeerde weg is geraakt. Als het ontwerp, waaraan nu al zeventien jaar gedokterd wordt, wet wordt, zal een langdurige periode van rechtsonzekerheid ons deel worden. „Gedurende de vele jaren van voorbe- reidlng legt het ontwerp reeds een zware hypotheek op de werkkracht van vele onzer goede Juristen", aldus prof. Pitlo. --- (Advertentie) spaar plezierig met | DUET 1.75/1.95/2.95 met GRATIS spaarzegels I van 15 en 25 et vraag een spaarkaart --- AOSRAM .__■_■_■»__—___■»_■—— I_r tampen --- ( Advertentie.) Elke OLVEH poli* ia winstdelend. --- (Advertentto.l TELEFUNKEN techniek van fopfc_sse I i_rïfi\ l Grammofoon II installatie f 290-,-* * * AEG AMSTERDAM --- KERKELIJK LEVEN Geref. synode: „predikant moet ten minste vier jaar in een gemeente staan” (Van een onzer redacteuren) De gereformeerde synode heeft besloten „er bij de kerken op aan te dringen haar beroepingswerk zo te regelen — gewichtige uitzonderingen daargelaten, waarover de classis zal hebben te oordelen — géén beroep uit te brengen op dienaren des Woords die nog geen vier jaren in een gemeente hebben gestaan". Meer dan aandringen doet de synode niet. Want zij overwoog „dat het geen aanbeveling verdient bepalingen te maken ten aanzien van het gelijktijdig of met inachtneming van slechts korte perioden, zoals 'Van een periode van drie maanden, uitbrengen van een beroep op dezelfde predikant, omdat daardoor teveel wordt ingegrepen in de vrijheid en verantwoordelijkheid van predikanten en kerkeraden". Evenwel: het moet wenselijk worden geacht, zo overwoog de synode verder, dat de kerken het elkaar en de predikanten niet moeilijk maken, door een dominee te beroepen die al een op hem uitgebracht (ander) beroep heeft te overwegen. In deze overwegingen vindt men iets terug van de vele klachten die er over de praktijk van het kerkelijk beroepingswerk zijn. De zaak kwam ter synodetafel via een paar stukken, waarin om bepalingen die het beroepingswerk ten goede zouden kunnen komen, gevraagd werd. Maar hoezeer ook bepaalde aspecten van het beroepingswerk de synode mishaagden (een paar leden gaven er duidelijk uitdrukking aan), dwingende bepalingen wenste zij niet. Net zomin als onlangs de hervormde synode (overigens ls ln de hervormde kerk wat meer „bepaald", maar de daar ter tafel liggende stukken waren dan ook heel wat verstrekkender dan de aan de gereformeerde synode gestelde vragen). De synode heeft besloten twee synodale waarnemers de vergadering van de stichting „Gemeentetoerusting" te laten bijwonen. Deze waarnemers zullen de volgende synode moeten adviseren terzake van de vraag, of de actie van de stichting al dan niet in kerkelijke banen kan of moet worden geleid. --- De les van Luns vandaag willen we enige kernen oververtellen van de les, die minister Luns aan een groot internatio_k , publiek gegeven heeft met zijn arttiTv. ;,Ind6Pendence or interdependence" ™ «et januari-nummer van het politieke representatieve tïjdscnrift international Affairs -Onafhankelijkheid of onderlinge afhankelijkheid." De keus is voor wie de buitenlandse politiek van minister Luns, oat is ónze buitenlandse politiek, kent, niet moeilijk: onderlinge afhankelijkheid nnnen de perken van de wijde Atlantische gemeenschap. Men behoeft dit artikel niet te lezen om er ook maar iets nieuws in te vinden: pet is allemaal bekend. Maar de minister neeft het de moeite waard gevonden om wn eerste hier voor een breed publiek nog eens de basis-beginselen van onze nationale politiek duidelijk te maken, en oan ook als verdediger op te treden van me onderling-afhankelijke Atlantische gemeenschap, die zeker niet on-bedreigd », ook van binnenuit. En die zeker correcties nog wel behoeft. Minister Luns is hier dus de paladijn «an de bondgenootschapspolitiek in At- Jantische afmetingen, maar — en dit geeft de spankracht en het ietwat verrassende aan zfln betoog — tevens ook, «n juist daardoor, stelt lüj de betekenis •n de waarde van het eigen nationale Oegrip voor ogen. Zijn conceptie gaat uit van een defini«e van Ernest Renan van 1882: „Gemeenschappelijke roem te hebben in het verleden, een gemeenschappelijke wil m het heden, grote dingen tezamen te nebben gedaan en samen nog meer Sfoots te willen doen, zietdaar de wezenlijke voorwaarden om een volk te zijn." Ouderwetse klanken. En „roem" mag men gerust vervangen door „verworvenheden" en „grote dingen" door „goede dingen". Maar zo dan „vertaald", vindt de schrijver nog vandaag de dag deze definitie bruikbaar, ook, ja juist in een grote gemeenschap, als een samengaan van zovele nationale eenheden met de eigen kenmerken en krachten, 'voor een gezamenlijk doel. Van de definitie van ttenan in het begin van zijn artikel uitgaande, komt hij aan het slot daartoe terug. Dit is het zeer persoonlijk eigene van dit artikel. Maar dan verder lopen wij overal °P bekende paden. Met de schrijver *0n we het eens, dat het goed is, dat leze les in dit nieuwe, belangrijke jaar onder de ogen komt van een internationaal publiek. W*J volgen hier nu de grote lijn. Na een schets van de kenmerkende verschijnselen van onze tijd, en een kijk op «e ontwikkeling van onze eigen neutrauteits tot onze bondgenootschapspolitiek komt de schrijver tot conclusies. De machtsconcentraties van thans — groter dan ooit — geven aan slechts twee landen een beslissende macht: Sowjet-Rusland en de Ver. Staten. Wetenschap en techniek zijn de sleutels voor de toe- Komst. De kracht van het getal is afgekomen. Onze tijd wordt gekenmerkt door tendenzen: concentratie van de °nde cultuurwereld en fragmentatie van de wereld der nieuwe, meest onderontwikkelde landen. Tegenover elkaar staan --^_______i__™____s_______i Uit de __Ll wijde wereld ____■ de tw»o de cc grote „politieke filosofieën" van ..corri de van de totalitalre staat- de de «Jnand". en van de vrije mens in wereld. Van nral wordt en is men voor de taak keu "Waardering gesteld. En voor de heden vroegere nationale mogelijkgevaii °m zich te doen gelden zÜn weS" 0n0],,-en- Wat moet men dan doen: zich tionaai in een iv<»"en toren? Zich naje hei WegciJferen? Dan zullen anderen oeiangen wel behartigen. g ls een betere weg: samenwerking. behn?jWerking. Ja, maar op voet, en met ■oud. Van net eigene wle dit uit het maar ' wie °P verschijnselen alleen ïtjlce reaSeert, zonder met de wezennin? t°_zaken van verandering reke- Pijnsni h°uden. die komt tot palliatieven, delen ■ maar geen genezende mid- macht erkenning van nationale on- EUr mag er zijn, maar laten we dan macht tot een onafhankelijke derde oddp \ maken wordt hier of daar gein öp We zien nier natuurlek de Gaulle ltent. sPlegel van Luns. De minister erbunrt" ~zeker. als Europa zijn middelen het ka dan is het daar wel toe in staat; Waart 0p eisen benen staan. Maar, den wV011 dit dienen, en waarom zoueen & i doen? D« schrijver ducht van leen m n' selfsupporting Europa alwinst aaT groter gevaar en kleiner een l m ne* bijzonder het gevaar van fouten gvallen in de oude Europese fouten' "J?*1 dan op continentale schaalgebrn '_. reeds twee wereldoorlogen hebben. Het zou leiden tot een rengd nationalisme. men oppert, dat ons toch teeen2(fVeel scneidt van Amerika, en er nornisch gen zi;in' in net bijzonder ecoontkenrt 6' dan kan dit zeker niet worden ver rn Zeker. ze z?n er, zegt de schrijbetéke aar vraagt zich af: wordt de een pIS daarvan soms geringer voor aneeTruroPa als derde macht? Immers v'akk maar Sr°ter? Dit geldt op alle econor?-' militair zowel als politiek en dat h . V3Oll. De basische waarheid is, vanuitld,cV -Uropa en de V-S" Sel«keliJk Voor Oosten worden bedreigd. En beian»6", Atlantische samenwerking is lijke hi dat niet alleen beide dlt ge" geltik ian£ hebben, maar ook daarvoor min,?6 taken hebben: Europa is niet de ™iere van de V.S. Wense' nU een detente, ontspanning en de We deze te bevorderen, dan is Eurn«Se Weg daartoe het samengaan van nemenden de V-s- Dat er b« 1B deel" en bel anden verschillen van mening secünrt"^611 a^n' is natuurlijk, maar van Wijst daire betekenis. De minister ver- Van at* het ..onstichtelijk voorbeeld" ren v 6 kiPPen°orlog, om deze te hantevan najuurlijk moet ook eens de kwestie maar n- atoomwapen worden opgelost, Pese i* ' Waarschuwt htj, voordat Euro> detol gratie bereikt is. Een Europese MaarT is enkel lllusie«e bep- n net gevaar van Amerikaanat ech?monle over Europa, en de twijfel, zal blr Anxerika voor ons wel garant men Zfn' Dat &evaar en die twijfel kan Euronn maar uitbannen door als te air sterk te zijn en zich als zodanig kanen gelden en daarmee de Ameri- LUns" .oVertuigen. Hier laat minister op jw de kans niet ontgaan te wijzen der h v ln net verleden, in liet bijzonen de i °ende dekolonisatieproblpmen *• houri ro'Aziatische volkeren, terug aen en met door traditie gevormde ervaring beter wegwh's te maken. Zo moet onafhankelijkheid als onmogelijk erkend worden, afhankelijkheid als volkomen onjuist en onnodig ontkend worden maar gekoerst worden naar een Atlantische gemeenschap, met een veelvoudige inbreng van nationale eigenschappen en potentie» en met een evenwicht van taken, zonder verlies van persoonlijkheid. Voor het scheppen van de homo Atlanticus. Wat men aan Nederland heeft, daarvoor wordt ten slotte met trots verwezen naar de Europoort. Een poort is er om open te staan, onze traditie is: 't zeegat uit. Dit is de les van mr. Luns, voor de Atlantische school. --- ZEVENTIG BEDDEN IN „ELIM” LEEG Geen personeel: kindertehuis op Schiermonnikoog dicht Men ziet op tegen werk op „afgelegen eiland” (Van een onzer verslaggevers) T7OOR 45 kinderen is op het laatste * ogenblik een verblijf in het christelijk kindertehuis „Elim" op Schiermonnikoog niet doorgegaan omdat dit tehuis wegens plotseling gebrek aan leidinggevend personeel moest worden gesloten. Zeventig bedden zullen zeker een paar maanden leeg staan omdag er geen opvolgsters te vinden zijn voor de directrice, de adjunct-directrice en het hoofd van de huishouding. Het is de vraag of men in het voorjaar, als de toeloop naar de kindertehuizen op Schiermonnikoog (er is ook nog een r.k. tehuis) weer groter wordt, er in in geslaagd zal zijn in de vakatures te voorzien. Tot nu toe hebben de pogingen geen enkele resultaat gehad. De moeilijkheden zijn ontstaan doordat de directrice van „Elim" mej. J. Derxhage, op 10 december haar dienstverband wegens gezondheidsredenen moest beëindigen. Het trof wel bijzonder slecht dat omstreeks die datum het hoofd van de huishouding in een andere functie werd benoemd. Op de dag vóór Kerst zou een groep van 45 kinderen naar het kindertehuis komen, maar enkele dagen tevoren heeft de adjunct-directrice het bestuur van Elim er van op de hoogte gesteld dat zij op haar eentje de verantwoordelijkheid van de leiding niet kon dragen. De kinderen zijn toen niét gekomen maar gelukkig kon een deel van hen worden geplaatst in het kindertehuis „Het ruige veld" te Rolde dat door dezelfde vereniging wordt geëxploiteerd. Sindsdien is „Elim" gesloten. Behalve het leidinggevend personeel heeft men er als personeelsleden een aantal meisjes van 18 jaar en ouder, waarvan de meesten hun opleiding aan een huishoudschool hebben gevolgd. Zij zijn verplicht minstens een Jaar te blijven maar de meesten bleven langer. Er is gewoonlijk voldoende aanbod van deze meisjes. Op het ogenblik zijn deze werkkrachten op wachtgeld gesteld. Tot nu toe heeft men elke winter nog kinderen in Elim kunnen opnemen,. Er schijnen minder „Bleekneusjes" (kinderen die voor hun gezondheid een poosje naar de zandgrond moeten,) te zijn als vroeger. Wèl heeft Elim een belangrijke functie voor het tijdelijk opnemen van kinderen uit a-sociale gezinnen; onder de schooljeugd is er altijd nog 'n aantal dat eens een poosje een geheel ander milieu nodiyheeft. En juist voor deze kinderen wat Elim betreft afkomstig uit de provincies Friesland, Groningen, Drente Overijssel en Gelderland) zal het van belang zijn dat het tehuis zo spoedig mogelijk weer geopend zal worden. --- De nieuwste bijdrage op het gebied van de allernieuwste vorm van kunst, de zgn. „Pop"-art, komt van mevr. Yvonne Barlow, een doktersvrouw uit Londen. De pillen-monsters, die haar man van de fabrieken ontvangt en niet gebruikt, bezigt zij voor het maken van kunstwerken, die zij noemt. Bet kunstwerk, waar mevr. Barlow hier bij staat heet „Thank you nurse". --- DE ORGELSPEELSTER nuur de roman van XAVIER DE MONTEPIN 188 Met de arme Véronique ging het langzamerhand iets beter. Haar geestesvermogens waren gelukkig niet aangetast zoals de doktoren hadden gevreesd. Het eerste wat ze zei toen ze bij kennis kwam was: „Marthe, hoe is het met mijn kleinkind. Waar is Marthe?" Met tact en geduld vertelde de dokter wat er gebeurd was: de moord op Richard Bernière en de verwoesting van de fabriek. Maar Marthe was in bescherming genomen door Magloire. Véronique luisterde geduldig. „Als Marthe bij Magloire is, ben ik gerust. Hij houdt van het kind, hij zal goed voor haar zorgen. Maar ik zal spoedig weer helemaal beter zijn. Dan kan ik zelf weer voor haar zorgen. Dat kan een vrouw beter dan zon man alleen, nietwaar dokter?" Ze voegde er even later aan toe: „Wie weet zal ik de moordenaars herkennen. Wanneer gaat het verband van mijn ogen?" --- Hermans en uitgever voor de rechtbank De Groninger auteur Willem Frederik Hermans keek in de zaal van een van de civiele kamers van de Amsterdamse rechtbank met een verbeten blik naar zijn ex-uitgever Geert van Oorschot. Hij had het met de uitgever in oktober 1960 aan de stok gekregen over de Engelse en Duitse vertalingen van zijn boek „De donkere kamer van Damocles" en de heruitgave in een goedkopere Nederlandse reeks van „Tranen der acacia's" en „Paranoia". Het boterde al enige ttid niet tussen Hermans en Van Oorschot, die in 1955 een abrupt einde maakte aan de pamfletten-reeks „Mandarijnen op zwavelzuur" van de Groninger auteur. Begin 1962 begon Hermans zijn civiele procedure tegen zh'n ex-uitgever, waarin hij een schadevergoeding eist wegens het zonder zijn toestemming laten vertalen van „De donkere kamer van Damocles" en het herdrukken van beide andere boeken in de goedkopere reeks. De heer Hermans meent dat Va- Oorschot een wanprestatie heeft geleverd en wil dwangsommen variërende van 2.000 gulden tot 10.000 gulden als Van Oorschot in gebreke blijft. De pleidooien in deze tijdrovende civiele procedure, waarin de advocaat van Hermans alleen reeds 60 getikte foliovellen en diverse bijlagen produceerde, werden gistermiddag gehouden. Wie gelijk heeft, Hermans of Van Oorschot, zal 21 februari blijken, want dan doet de rechtbank uitspraak. Dan zal tevens een beslissing worden genomen over de reconventionele vordering van Van Oorschot, die van Hermans 9.000 gulden verlangt als schadevergoeding wegens beledigingen in de tijdschriften Podium, VrfJ Nederland en Bourgond (een Eindhovens studentenblad), waarin Hermans zijn ex-uitgever zou hebben uitgescholden. De samenwerking tussen Hermans en Van Oorschot heeft 16 jaar geduurd. In die tijd kwamen ook de contracten tot stand voor de uitgaven van „De donkere kamer van Damocles", „Tranen der acacia's" en „Paranoia". In dit geding gaat het o.m. over de vraag of Van Oorschot het recht had contracten te tekenen, waarin de vertaling van „De donkere kamer" werd geregeld. De tegenvordering van Van Oorschot wegens belediging of onrechtmatige daad door Hermans vond hij „Exorbitant hoog in vergelijking met de honoraria, die hij uitbetaalt". De raadsman van Hermans kon niet begrijpen hoe de heer Van Oorschot zich door de gewraakte uitlatingen beledigd kan voelen, terwijl hij zelf „vuigheden als die van G. K. van het Reve in „Op weg naar het einde" laat drukken". „Pooier" is volgens mr. Van der Does inderdaad boud beweerd, maar het valt te verdedigen als men weet dat dat iemand is die van de ontucht van anderen leeft. Mr. M. A. Verdaasdonk, die namens Van Oorschot pleitte, vond dat zijn cliënt zijn boekje niet te buiten is gegaan en dat Hermans geen schade heeft geleden. Wat betreft de herdrukken van „Tranen der acacia's en „Paranoia" in een goedkopere reeks betoogde mr. Verdaasdonk dat zijn cliënt heeft gebruik gemaakt van zijn recht tot herdrukken. Hermans heeft alle gelegenheid gehad veranderingen aan te brengen in de tekst maar van die aanbiedingen heeft hij geen gebruik gemaakt. Alle beweringen die hij in Podium, Vrij Nederland en het studentenblad heeft gedaan ztfn volgens mr. Verdaasdonk uit de duim gezogen en Van Oorschot acht zich daardoor aangetast in zijn naam als uitgever. Vandaar de tegenvordering. De Westduitse regering wil de zaak- Antoine Argoud aan 't internationaal Hof ln Den Haag voorleggen Indien Frankrijk blijft weigeren de tot levenslange gevangenisstraf veroordeelde OAS-lelder aan de Bondsrepubliek uit te leveren, zo is in Bonn vernomen. Kennelijk geïrriteerd door de houding van de Franse regering die zelfs weigert toe te geven dat Argoud ln februari 1963 op Duits grondgebied naar Frankrijk was ontvoerd of verontschuldigingen aan te bieden voor de inbreuk op de Duitse souvereiniteit, zond de Westduitse regering een scherpe nota aan Parijs. --- Kabinet wil geen reclameverbod voor rookwaren Staatssecretaris Dartels (sociale zaken en volksgezondheid) is niet van plan een reclameverbod voor rookartikelen uit te vaardigen. In zyn antwoord op vragen van het Tweede-Kamerlid mr. G. H. Slotemaker de Bruine (p.s.p.) wtfst hij op het zeer ingrijpende karakter van een dergelijke maatregel en op de initiatieven die van overheidswege worden ontwikkeld om tot een drastische verandering van de rookgewoonten te komen. Volgens de staatssecretaris gaat een vergelijking met de situatie in Italië — dat onlangs een reclameverbod voor rookmiddelen uitvaardigde — niet op. In Italië bestaat namelijk een staatsmonopolie voor de produktie en verkoop van tabaksartikelen, waardoor de verhoudingen er anders liggen. --- Voordat het winter wordt DOOR GERRIT MULDER —29— Het viel haar toch tegen dat Harmens broer op zondag reisde — dat had hij thuis ook niet geleerd. Was Harmen nog in leven geweest, dan zou hij hebben gezegd: „Laat ze blijven, waar zij zijn." Ja — en andere kwamen die twee zonder kinderen ook nooit bij haar. En nu ! natuurlijk net wel. Nu — wat bedoelde ze daarmee? Driftig trok ze een stel lakens uit de linnenkast, zocht naar slopen. Nü, nü nü, op dit ogenblik, op deze zondag — ze werd nijdig, maar ze wist niet op wie. Het goeie humeur van 's morgens was allang verdwenen: het zat haar altijd tegen. Ze was nijdig op zichzelf en op de familie, die zou komen — waarom had die meester ook telefoon? En waarom was zij alleen goedgemutst, als ze bij haar buurman was. Nu moest ze ook weer naar hem toe en om brood vragen. Ziezo — het bed was opgemaakt. Er zou vanavond misschien een warme kruik ln moeten — het bed boven was ook een beetje kil. Een bed dat nooit beslapen werd — nu ja. dan moesten die zwager en zijn vrouw maar niet midden in de winter zo van het ene bed in het andere wippen. Hoeveel lakens en slopen maakten die twee niet vuil in die paar dagen. . . o nee, nachten. En hoe moest het nu met het middageten — ze zou immers weer bij haar buurman eten en het eten stond op een klein pitje... Zat die man nu op haar te wachten? Gelukkig maar, dat ze om brood kon vragen — anders zou ze nog op zondag naar de bakker moeten gaan. De buurman was niet binnenshuis — was hij misschien naar zijn kippen? Ze liep naar het kippenhok, nee, daar was lüj ook niet. Toen kwam «e om de hoek van het huis en keek de weg af: in de verte liepen twee mensen, haar buurman en de onderwijzer. Toen «e naar het eten ging kijken, bemerkte ze dat de boel bijna helemaal koud was. Ze deed gejaagd haar best om het heerlijke maal nog te redden — en ze was er nog mee bezig toen de buurman binnenkwam. „Is er nog iets van over, buurvrouw?" „Het valt misschien een beetje mee," zei Boukje op een toon als zou alle tegenslag van de wereld op haar schouders zyn neergekomen. ronsdaèel'yks [feuilleton Het eten viel mee. En toen Boukje had afgewassen, bedacht ze plotseling, dat ut nog niet om brood en eieren had gevraagd. Ze ging naar de kamer, hij zou wel een tukje op de divan doen, maar... Nee, hij lag wakker... keek haar met heldere ogen aan. „Mijn brood neemt u maar mee en tt breng tegen de avond wel wat versu eieren, neem nog even een stoel. . . Sanne heette het meisje, dat bij ons was gekomen — ze leek op mem. Wij werden goeie vrienden — wij maakten ons huiswerk. Zij leerde veel beter dan ik, vooi haar was de studie een spel en ze' hielp mij. i Mem hoefde niet meer naar mijn werk ;om tekijken. Ze zat elke avond tussen i haar boeken en studeerde zelf. Een of i twee keer per week ging ze naar een i professor — maar niet naar de vader 1 van Sanne. Omdat Sanne mij de dingen ■ zo helder kon uitleggen, zagen mijn rapl porten er niet al te slecht uit — ik ging s over naar een volgende klas en nog eens. Thuis leefden we bijna geheel ons ' eigen leven — mem leefde in een andere ' wereld, maar ze hield veel van Sanne - en was voor mij alleen maar lief. Sanne - en ik liepen nooit samen naar school — ik had wel eens een paar los-vaste vrienden. . , en zij meisjes, met wie ze wel eens een eindje opliep. Wij leefden heel gewoon als normale kinderen, alleen maakten we 's avonds meer werk van ons huiswerk dan vele anderen, die het niet elke avond binnenshuis konden uithouden. Wij hadden daar geen last van: mem studeerde en wij leerden — wfl maakten ook wel eens rusie, maar dat hoorde mem niet. Zo nu en dan keek 1 ze eens op — er stond een andere wee reld ln haar ogen, ze knikte ons bemoe dlgend toe. Meer niet. En als de hospita 1 boven kwam met koffie of thee. . . dan . zei die maar niets, ze liet >ns onze gang t gaan. Mem dronk haar koffie of thee nooit warm op — en als het half tien k was, waarschuwde ze ons om op te hou- I den, 'n spelletje te doen of nog 'n frisse - neus te halen. Mem ging dan met Sanne i- een blokje om en ik liep alleen. Om den a uur ongeveer waren we alle drie weer :- thuis, Sanne en ik gingen naar bed en r mem boog zich over, haar boeken. Zo p leefden we verder: Sanne en ik als zuster en broer. Haar eindexamen was het ï beste dat ooit op school was gedaan — het mijne was niet zo goed. Sanne zou gaan logeren bij een broer die ergens onderwijzer was — mem, moest haar dissertatie afmaken en ik' zou dan maar naar Friesland op de boerderij van Beppe logeren." Er stopte een auto voor de deur! '. Boukje vloog snel achterom haar huis ' binnen, keek naar de kachel, sette theeé water op, haalde een kam door haar Z haar. : „Komen jullie met een taxi op zon-0 dag?" hoorde ze zichzelf vragen. Maar V het was Harmen zaliger in haar, die net vroeg — zij zelf had er meteen spijt van. » „Die koude westenwind hier. . ' zei de zwager — hij kroop meteen in een gemakkelijke stoel bij de kachel. „Het is fris," zei hij toen „heb Je geen haard, kind? Toen jullie 'trouwden heb a ik nog tegen Harmen gezegd..." Harmen ■• zaliger werd weer tot leven (teroepen. k En de vrouw van Harmens broer zag .. wit om haar neus — een scherpe neas, en dunne lippen met een vleugje kleur, maar niet van haarzelf. Er sloeg regen tegen de ruiten. --- Oecumenische gebedsweek in Nijmegen (Van onze correspondent) Nijmegen is waarschijnlijk de enige plaats in Nederland, waar tijdens de komende internationale Gebedsweek van 18 tot en met 25 januari rooms-katholieken en protestanten gedurende de gehele week acht avonden achtereen ln acht verschillende kerkgebouwen (vier r.k., twee hervormde en twee gereformeerde) zullen samenkomen om zicb te bezinnen op de eenheid der christenen. In elke bijeenkomst wordt gesproken door een plaatselijke pastoor en een predikant, zeven hervormde en een gereformeerde. Er zal veel ruimte zijn voor gebed en samenzang, waarbij het de bedoeling ls o.a. het —utherlied ..Een vaste burcht is onze God" te zingen. Deze interkerkelijke bijeenkomsten zijn georganiseerd door de Stedelijke Oekumenische Kontaktcommissie, waarin vooraanstaande r.k. en protestantse theologen zitting hebben. De commissie houdt in dit winterseizoen o.a. een kadercursus met een lezingencyclus over de Kerk en de oecumene. Op zondag 12 januari a.s. zullen de gelovigen der verschillende kerken via een kanselboodschap van gelijke strekking worden opgewekt een der bijeenkomsten in de Gebedsweek te bezoeken; op de volgende zondag zal in alle Nijmeegse kerken, zowel rooms-katholieke als reformatorische, over hetzelfde onderwerp worden gepreekt. Een groepje katholieken, hervormden en gereformeerden, die het oecumenisch jongerencongres ln september in Utrecht hebben bijgewoond, zullen op de NDSM-werf in Amsterdam op 25 januari een „oecumenisch avondmaal" voor 400 personen houden. --- BEROEPINGSWERK NEDERLANDSE HERVORMDE KERK Bedankt: voor Koudum (toez.), M. van der Leun te Kolderveen en Dinxterveen. --- GEREFORMEERDE KERKEN Aangenomen: naar Purmerend, D. J. .Suurmond te Vleuten—De Meern. --- GEREFORMEERDE KERKEN (Vrijgemaakt) Beroepen t te Souburg-Vlisslngen, F. F. Pels te Huizum (Fr.). --- CHRISTELIJKE GEREFORMEERDE KERKEN Tweetal: te Delft- I. de Bruyne te Rotterdam-centrum en M. W. Nieuwenhurjze te Amsterdam--west; te Leeuwarden, K. J. Velema te Hoogeveen en drs. J. de Vuyst te Amsterdam-oost. ---