(Advertentie) ZWITSALETTEN ***»• 0£ ANTI-PIJN TABlßmtl --- EEN JAAR NA EEN SCHEEPSRAMP Michael Valassakis: eenzamezieke in een vreemd land >,MIJN RECHTERBEEN IS MIJN TOEKOMST..." (Van een onzer verslaggever») TTET i* stii in de ziekenkamer. De enkele bezoekers, die op het middaguur van ■" deze koude vochtige winterdag hun herstellende familieleden komen opzoeken spreken zacht, fluisterend bijna. Zij willen met hun conversatie de voorname stilte, die in dit grote ziekenhuis hangt, vooral niet verstoren. Michael Valassakis ligt stil voor zich uit te staren. Zijn bed staat in een hoek van het ruime vertrek, vlak by' een groot raam, waarvoor zioh een gordijn van mist getrokken heeft. Het „American Magazine" een oud exemplaar dat de zusters hem gebracht hebben, heeft hu naast zich neergelegd. Hy heeft geen zin meer in lezen Hij kijkt eens naar de andere zieken, die opgewekt praten met hun bezoekers en deze Griek denkt onwillekeurig aan huis. Hy vouwt zijn grote handen boven het frisse laken en vraagt zich af, hoe lang hij hier nog zal moeten liggen. Hier in het Mariapamiljoen van het Onze Lieve Vrouwegasthuis te Amsterdam. Ver van Athene, waar hij woont, ver verwijderd van de zo vertrouwde Acropolis, waar hij als jongen zo raak speelde. Marconist Valassakis mist zyn Unkeronderbeen; even beneden de knie is het afgezet. Ook zijn rechterbeen is zwaar gewond. Hoewel het er in het begin heeft uitgezien, dat hij ook dit been zou moeten missen, is de kans thans vry groot, dat het weer geheel zal genezen. Waarschijnlijk is nog een lichte operatie nodig, maar dat vindt de 50-jange Michael Valassakis niet erg. „Als mijn rechterbeen maar weer goed wordt , zegt hij, „dat is mijn enige hoop voor de toekomst". Deze zeeman praat niet graag meer over die vreselijke ramp in de nacht v«n 1 op 2 December 1850, toen hij zo zwaar gewond werd. In een vliegende storm liep het Griekse stoomschip „Metamorphosis , ■waar hij op voer, vlak voor de Noorderpier van IJmuiden op een zandbank. Op de signalen, die het in nood verkerende schip gaf, voer de „Neeltje Jacoba" onmiddellijk uit om de bemanning te redden. Terwijl de huilende stormwind de zee wild opjoeg, sprongen de opvarenden over op de reddingboot. Alle 29 kwamen er vrij goed af. Marconist Valassakis hing met zijn beide benen buiten boord van de reddingboot, toen de „Neeltje Jacoba" door een wilde grondzee werd opgenomen en tegen de „Metamorphosis sloeg. De linkervoet van de marconist werd hierbij verbrijzeld, zijn rechterbeen gebroken Lange tijd heeft hij in het Anthoniusziekenhuis te IJmuiden gelegen, waar vele zeelieden hem nog eens kwamen opzoeken. Ongeveer twee maanden geleden nu kwam hij naar Amsterdam, waar vrijwel niemand hem kent. De andere opvarenden van het .gestrande Griekse vaartuig zijn allen reeds lang weer vertrokken. Valassakis is geheel alleen achtergebleven in dat vreemde, gastvrije land. HU krijgt niet dikwijls bezoek. Slechts enkele Griekse schepen doen Amsterdam aan, af en toe komt er iemand van het Griekse consulaat. Vaak, heel vaak zelfs, ligt hij te piekeren over wat hij straks zal gaan doen. Na 24 jaar over de wereldzeeën gezwalkt te hebben, zal hij nu voorgoed afscheid moeten nemen van de zee. Een hard en moeilijk afscheid voor deze zeeman in hart en nieren. „Als mijn rechterbeen maar weer goed komt", zegt Michael Valassakis. „dan zullen we wel verder zien . Hy lacht en bladert door het pakje Griekse kranten, dat het consulaat hem stuurde. „Mijn rechterbeen, dat is mijn toekomst...." --- „Meer actie voor Friese Beweging” Kristlik Frysk Selskip bijeen (Van onze correspondent) Op de bijeenkomst, welke het Kristlik Frvsk Selskip Tweede Kerstdag te Leeuwarden hielde heeft de voorzitter de heer P. van der Mark, in zijn openingsrede geconstateerd dat de Friese Beweging langzamerhand terrein wint. De Kerk in Friesland heeft thans een open deur voor de Friese taal; Bijlbel, Psalmen en formulieren zijn er nu ook in het Fries, het gaat goed m*t het Fries op de lagere schoten en in Staten en gemeenteraden mag Fries worden gesproken. Nu zullen de rechten van het Fries im het officiële verkeer nog moeten worden veroverd, aldus spreker; ook in de Friese steden i« nog veel actie nodig. We kunnen nog veel bereiken, als we doorzetten; het is nu in ieder geval zo ver dat het Friese volk zyn rechten voelt. De heer E. B. Fölkersma, leider van de strijdbond „Fryelan Frij", zeide in zijn toespraak „Onder de stok op", dat er vooral door de houding van de grote Nederlandse bladen enkele weken geleden veel hoop was op een snelle opmars naar de idealen van de Friese beweging. De uitspraken van de ministers van Binnenlandise Zaken, Justitie en Onderwijs in de Tweede Kamer zjjn echter zeer ontnuchterend geweest. Deze uitspraken maken voor de Friese Beweging nieuwe actie en strijd noodzakelijk. We moeten, zo zeide spreker, de schuld niet alleen bij anderen, maar ook by ons zelf zoeken. De actie van de Friese Beweging kan nog veel spontaner worden en een ieder moet zich tin eigen kring een bewuste strijder tonen. Drs. S. van. Tuinen, burgemeester van Dokikum, sprak nog over Dokkumer figuren, die in de loop van de eeuwen de Friese zaak hebben gediend. --- Canada's bijdrage voor Eisenhower's leger Wordt Nederland achtergesteld ? (Van onze militaire medewerker) Er zal een Canadese Brigadegroep (1/3 divisie) bij Hannover worden gelegerd. Het eerste grote contingent paradeerde onlangs te Rotterdam voor generaal Eisenhower. Er is over dit Canadese aandeel in het Atlantische vredesleger in de pers nogal wat ophef gemaakt. Het wordt gezien als een symbool van de Atlantische samenwerking. Inderdaad is zij dit, maar ook helaas niet meer dan dat! Wij, Nederlanders, dragen de Canadezen een warm hart toe. Wij zullen nimmer het aandeel vergeten, dat zij in onze bevrijding hadden, noch aflaten in grote dankbaarheid de offers te gedenken, die zij voor onze bevrijding brachten. Toch kan en mag dit onze critiek niet verhinderen, welke wij hebben ten aanzien van de inspanning van Canada als partner in de gemeenschappelijke zaak die ons in het Atlantische Pact samenbindt. Wel bracht Canada in materieel opzicht een offer door de gedeeltelijke bewapening van drie divisies aan Nederland, België en Italië te schenken — een bewapening die overigens niet meer modern was — doch op personeel gebied, speciaal te land, schiet het ernstig te kort. In het vrede sleger van gen. Eisenhower gaat het nu één Brigadegroep leveren. Nederland levert daarin reeds 1 regimentsgevechtsgroep (= 1 Brigadegroep), terwijl dit aandeel tot 1 divisie wordt verhoogd. Bovendien leveren wij bij mobilisatie onmiddellijk nog 4 divisies in Ensenhower's oorlog sleger. Canada zal aan dit oorlogsleger echter nauwelijks iets kunnen leveren. Terwijl geheel West-Europa gebukt gaat onder de druk van de algemene dienstplicht met een eerste oefening van 20 van 24 maamden, kent Canada geen enkele vorm van dienstplicht. In de afgelopen oorlog werd deze weliswaar ingevoerd, doch toen zelfs mocht deze militie niet gebruikt worden voor dienst overzee. Daarvoor bleven uitsluitend de vrijwilligers bestemd. In het Atlantische leger zal Canada bij het uitbreken van een oorlog dus hoogstens wat vrijwilligers kunnen leveren (maximaal 1 divisie). Dit alles steekt wel zeer ongunstig af bij ons land dat slechts 2/3 telt van de bevolking van Canada en economisch veel zwakker is. Behalve door een aandeel in de verdediging van Alaska met één Brigadegroep is Canada's aandeel In de Atlantische vredesverdedi'ging slechts één Brigadegroep, in het oorlogsleger aanvankelijk slechts één divisie en op langere termijn staat niets vast. Voorwaar geen indrukwekkend beeld! Dan is er nog de legering in Duitsland. Toen wij een paar maanden geleden daar troepen wilden legeren kon dat niet. Nauwelijks is er sprake van Canadese troepen of het kan wel. Door deze achterstelling in behandeling moest Nederland in ijltempo en ten koste van millioenen. grote kazerneruimten bouwen. De dagelijkse kosten van legering zullen voor de Canadezen, evenals voor die der andere bezettingstroepen, wel uit de z«f- bezettingskosten worden bestreden. Bij legering van onze troepen in West-Duitsland hadden ook wij dit voordeel kunnen hebben. Nu drukt ook deze last ten volle op onze begroting. Achterstelling in bondgenootschappelijk verbar.d is niet geschikt om tot integratie te komen. Zij wakkert wantrouwen aan en daardoor desinit e g r a t i e. Het is de taak onzer regering hiertegen te waken en op de bres te (taan voor absolute gelijkheid. --- *7ZsihlQM ' onbePerkte 9arantie -Warm OP DE vt"'N'ïg|T| * eEO°eN V/ • Geruisloos «flSffi --- (Advertentie) --- AMBONEZEN VIERDEN KERSTFEEST In de drie woonoorden der Ambonezen te Woerden werd in intieme kring het Kerstfeest gevierd. Door het Rode Kruis waren Kerstboomversieringen en versnaperingen aangeboden. De burgerij had ongeveer 700 pakketten en speelgoed voor de kinderen beschikbaar gesteld. De „Stichting door de Eeuwen Trouw" te Woerden had op Eerste Kerstdag in gebouw „Concordia" een gemeenschappelijke Kerstfeestviering voor de Ambonezen georganiseerd. De zaal was geheel gevuld. De geestelijke verzorger opende de bijeenkomst met gebed. Het Ned. Hervormd kerkkoor en enkele koren uit de woonoorden verleenden muzikale medewerking. Ds. De Bruyn, de plaatselijke Geref. predikant, en de voorzitter van de plaatselijke afdeling van de „Stichting door de Eeuwen Trouw" hielden nog een toespraak, de laatste in het Maleis. De bijeenkomst werd gesloten door de voorzitter van de Zuidmolukse gemeente in Nederland, die eveneens zijn dank bracht aan de burgerij en aan de studenten uit Utrecht, die het speelgoed voor de kinderen hadden vervaardigd. Ten slotte kregen alle aanwezigen nog een tractatie mede, die was aangeboden door de burgerij. --- Om Judith Claridge _2 — ALFRED THORNTON kwam dichterbij en ging aan de tafel zitten. Hij nam de thee aan, die ze hem toereikte. „Dat begrijp ik nou juist niet goed, Judy", zei hij. „In die brief staat, dat je als huisbewaarster wordt aangesteld, niet alleen om je voorlopig een dak boven je hoofd te geven, maar ook omdat je je oom een soort wederdienst schuldig bent voor alles — staat er — wat hij voor je gedaan heeft". Hij zweeg een ogenblik. Toen zei hij, terwijl hij haar onderzoekend aankeek: „Als je het mij vraagt, ik weet niet wat dat betekent. Weet jij het, Judy?" „Ja", zei ze, en haar gezicht zag er niet uit alsof ze er nog meer over zeggen zou. Hij fronste zijn voorhoofd. „Zou je het mij niet eens willen vertellen?" Nee. Die geschiedenis behoort tot het' verleden En bovendien, het doet er ook niets toe. Natuurlijk zal ik hier een jaar blijven, want dat is me met een beroep op mijn fatsoen practisch opgedragen, is het niet? Nog meer mits-en en tenzij's?" „Nee", zei hij langzaam. „Je bent vrij om het werk te kiezen dat je wilt. Op dat punt zijn er geen voorwaarden." „Buitengewoon vriendelijk", zei ze zonder een spoor van boosheid. „Tot mijn spijt kan ik niets anders dan voor iemand het huishouden doen, en ik kan niet voor iemand het huishouden doen en tegelijk huisbewaarster zijn hier in dit huis, dat is uitgesloten, nietwaar?" „Maar Judy, kun je dan niets anders beginnen?" Ze schudde haar hoofd. „Ik zou niet weten hoe. Ik ben alleen op de lagere school geweest, dus heb ik geen enkel diploma. Ik heb nooit tijd of geld gehad om 's avonds wat te leren, want ik moest toch voor oom het huishouden doen? Daarmee was je de hele dag bezet," „Die brief van je oom belet je niet te trouwen, mits je maar in dit huis blijft" Ze glimlachte. „En waar' moet ik mijn man dan laten? Mag die ook hier in huis wonen?" „Nee, om precies te zijn, nee. Dat zou niet mogen. Maar je zou je toch vast kunnen verloven om te kunnen trouwen aan het eind van het jaar." „Alfred, je bent een geweldige hulp", zei Judy met warmte, „je bent verreweg de beste vriend die oom of ik ooit gehad hebben. Maar zelfs jij zou toch moeilijk op zon korte termijn een candidaat-echtgenoot voor me kunnen leveren, niet?" „Toch wel", zei hij, en hij keek haar niet aan. Even hing er een gespannen stilte. Judy brak die. „Ik begrijp je niet goed, geloof ik." „Ik bedoel, dat ik zelf met je wil trouwen, Judy." Toen hij haar aankeek, zag hij dat dit voorstel in verkeerde aarde v/as gevallen. Ze zat met een benauwd gezicht naar hem te kijken. „Nou, wat kun je daar tegen hebben?" vroeg hij. „Alfred, ik weet niet hoe ik het zeggen moet", fluisterde ze, en ze staarde strak in haar kopje, „maar je moet begrijpen dat ik, als ik trouw, alleen uit liefde trouwen wil. Anders zou ik het verschrikkelijk vinden. Ik geloof niet, dat het goed zou zijn." „Is dat niet erg ouderwets?" „Dat kan wel zijn", zei ze. „Zou je niet kunnen proberen van me te gaan houden, in dat jaar dat je hier moet wonen?" „Ik houd van je, Alfred, echt, maar zó — nee, dat zou ik niet kunnen, werkelijk niet!" Het kostte haar moeite, woorden te vinden om het hem duidelijk te maken. „Ik ken je goed, nietwaar, en ik vertrouw je. Ik weet wel, dat je viel ouder bent dan ik, maar daar is het heus niet om- 't Is I door 1 Kathleeii Treves alleen maar, dat — nou ja, ik heb altijd gevonden dat er om met elkaar te trouwen meer nodig is dan dat je mekaar wel mag en waardeert en ver, trouwt. Dat begrijp je toch wel, Alfred?" „Het zou zo gunstig voor je zijn", zei hij peinzend. „Ik ben directeur van de bank, waar je oom zaken mee deed, ik beheer zijn effecten. Ten slotte heeft hij alleen maar een brief nagelaten. We zouden die als informeel kunnen beschouwen. Om je te helpen zou ik er niet op staan, dat alle bepalingen naar de letter uitgevoerd worden. Neem dan nog niet dadelijk een beslissing, Judy", pleitte hij, „zeg niet nee, zeg alleen maar dat je er over denken zult. Bedenk eens hoe je je voelen zult aan het eind van dat jaar, als Dale en Edie thuiskomen en jij niet weet waar je heen moet, en als je voor vreemden moet gaan werken — waar je toch wel niet veel zin in hebben zult"- Hij glimlach'e, maar het viel haar op dat er toch iets onbuigzaams was in zijn manier van kijken. Ze zag hem oplettend aan terwijl hij opstond. „Ben je daarom zo haastig hierheen teruggegaan na de begrafenis, zonder op me te wachten, Alfred?" „Ja, ik wilde eerst het terrein even verkennen", mompelde hij met iets, dat op een verlegen glimlachje leek. „Denk alsjeblieft niet, dat ik je aanzoek niet op prijs stel" zei Judy welgemeend, „maar je moet niet blijven hopen. Ik ken mezelf, ik weet zeker dat ik me dan nog net eender voelen zal, wat er ook gebeuren mag". Zwijgend keek hij op haar neer, Toen: „Maar wat wil je dan beginnen, zonder opleiding, zonder relaties, zonder kansen? Het is toch veel beter safe te zijn, zeker te weten dat je over een jaar de vrouw van een bankdirecteur bent, dan een vreemde, een bediende in een vreemd huis te worden?" Hij sloot de voordeur achter zich. Door het raam zag Judy hem gaan. Er was een dunne loodrechte plooi boven haar neus. Ze had zich geërgerd aan die laatste toespraak van hem- Zeker, hij was zo fijngevoelig geweest „bediende" te zeggen in plaats van „dienstmeid", maar zijn bedoeling was even duidelijk, En die glimp van afdreiging, die ze in zijn ogen had gezien, maakte het niet beter. Hoe wist hij zo zeker, dat ze niet eens iemand zou ontmoeten, van wie ze werkelijk houden kon? En al was dat niet zo, stond het dan vast dat een huwelijk met Alfred dan het verkiezelijkst was? (Wordt vervolgd) --- BABY IN VLAMMEN OMGEKOMEN (Van onze correspondent) Maandagmorgen omstreeks halfacht brak brand uit in een perceel in het Buitenkwartier te Zwartsluis. Twee huizen brandden geheel af. Een baby van negen maanden van de familie Jonkvarst kwam in de vlammen om. De brand ontstond in het pand van de familie Jonkvarst, waarin een winkel in cocosartikelen is gevestigd, doordat benzine, waarmee men een bromfiets wilde vullen, in de buurt van een gasstel, vlam vatte. De brand greep snel om zioh heen. De cocos brandde als een lier en binnen zeer korte tijd was het perceel, evenals het belendende pand, waarin de familie Van Wendel woonde! geheel afgebrand. De bewoners moesten snel de huizen verlaten zonder iets te kunnen redden. Ook verscheidene buurtbewoners ontruimden hun woningen, daar de brand zioh zeer ernstig liet aanzien. De brandweren uit Hasselt, Zwartsluis en Genemuiden verrichtten blussingswerkzaamheden. Enige woningen in de buurt kregen brand- en waterschade. --- Britten bezorgd over moorden op Java De Britse zaakgelastigde te Djakarta heeft op het Indonesische ministerie van Buitenlandse Zaken uiting gegeven aan zijn bezorgdheid over het vermoorden van twee Nederlandse planters en een Indonesische bediende, werkzaam op Britse plantages op West-Java, --- Hector Treub, vernieuwer van de Plantentuin Morgen wordt in de kleine aula van het Kon. Instituut voor de Tropen te Amsterdam een herdenkingsbijeenkomst gehouden, gewijd aan de persoon en het werk van prof. dr. Melchior Treub, in leven directeur van 's Lands Plantentuin te Buitenzorg en eerste directeur van Landbouw. Na een inleiding door prof. dr. V. J. Koningsberger zal dr. H. H. Zerjlstra Fzn een rede houden onder de titel „Prof. Dr. Melchior Treub als mede-bouwer van het moderne Indië". Na afloop hiervan wordt in de marmeren hal een expositie gehouden van Treub en zijn werk. * • • Melchior Treub werd op 26 December 1851 als vierde zoon van de burgemeester van Voorschoten geboren. Hij wandelde dagelijks naar Leiden, waar hij eerst de H.B.S. en later de Universiteit i 'bezocht. Daar promoveerde hij in 1873 '■ op een dissertatie over „De natuur der Lichenen", een toen zeer actueel onderwerp. Treub was daarna assistent aan ' het Botanisch Laboratorium, waar hij i belangrijke onderzoekingen deed betreffende het wortelstelsel en het bladgroen der planten. In 1880 (13 November) werd hij als opvolger van Scheffer benoemd tot directeur van 's Lands Plaijtentuin te Buitenzorg (het tegenwoordige Bogor). De tuin was toen al zeer belangrijk, doch bescheiden vergeleken met wat Treub er van heeft weten te maken. Treub schiep o.a. een gelegenheid voor natuuronderzoekers uit alle landen om de tropische natuur ter plaatse te kunnen bestuderen en de komst van de onderzoekers werd mogelijk gemaakt door het Buitenzorgfonds in Nederland en soortgelijke fondsen, welke door Treub in de korte tijd van een Europees verlof bijeen waren gebracht. Door dergelijke fondsen tot stand te brengen maakte Treub Buitenzorg tot een centrum van wetenschappelijke studie van de tropen en voorts werkte hij er op deze wijze aan mede. dat de planterikundige wetenschap zich ontwikkelde tot een wereldwetenschap. Tot dusverre was de plantenstudie namelijk beperkt gebleven tot de gewassen der zogenaamd gematigde gebieden. Het tweede levenswerk van Treub was de uitbreiding van de Plantentuin door het tot stand brengen van laboratoria voor practijkonderzoek, in de eerste plaats ten behoeve van de landbouw, maar verder ook voor de visserij en de geneeskunde. Dit leidde er dan ook toe, dat op voorstel van Treub de Plantentuin op 1 Jan. 1905 werd omgezet in het Departement van Landbouw in Nederlandseh-Indië. Treub was hiervan de eerste directeur. Dat hij zoveel tot stand kon brengen was te danken aan zijn grote organisatorische talent, zijn enorme overredingskracht en diplomatieke gaven. Boven alles is Treub echter natuuronderzoeker gebleven, zijn speciale studies vormen een lange lijst, waarbij vooral belangrijk is het onderzoek naar de rol die cyaanwaterstofzuur bij planten speelt. Treub zat in vele belangrijke, wetenschappelijk gerichte comités en voorts had hij een groot aandeel in de befaamde Borneo- en Nieuw-Guinea-expedtties. Een van de hoge gebergten van Nieuw Guinea is dan ook naar Treub genoemd. Slechts driemaal onderbrak prof. Treub zijn werk in de tropen met een reis naar Europa en hij wist in die korte perioden nog belangrijke dingen voor de wetenschap en voor Indië tot stand te brengen. Btj zijn definitieve terugkeer naar Europa bleek zijn gezondheid geschokt te zijn. Hij bracht om die reden eerst een winter door in Egypte en kochß daarna een villa in St. Rafaël aan dm Franse Rivlèra, waar hij zijn wetenschappelijke arbeid hoopte voort te zetten. Het heeft echter niet zo mogen zijn, want eer hij zijn nieuw woning kon betrekken overleed prof. Treub op 3 October 1910 in St. Rafaël, waar hij ook is begraven. Onder zachte omgangsvormen verborg Treub een ijzeren wil, waarmee hij een hoog ideaal nastreefde. Het leed van de idealist, de miskenning zijner bedoelingen, is hem dan ook niet bespaard gebleven en ofschoon wij ook thans de vruchten van zijn arbeid nog plukken, griefde de regering hem door hem niet te kennen bij de benoeming van een opvolger, toen hij in 1909 zijn werk in Buitenzorg neerlegde. --- (Advertentie) M«.cJB Massief. juwelier kanlHn mm f IJJ. ~fJJII^^Ê Trouw- en verlovingsringen --- (Advertentie) J^laÜafi^ffl N.V. BOWNIREf , AMSIERDAM --- Gemeente Apeldoorn krijgt ƒ 5000 boete (Van onze correspondent). Het gerechtshof te Arnhem heeft de gemeente Apeldoorn, tegen welke f5OOO boete was geëist wegens het bouwen van een school aan de Oude Beekbergerweg zonder schriftelijke goedkeuring van het departement van Wederopbouw, conform veroordeeld De directeur van de dienst Gemeentewerken, ir. Th. R., werd vrijgesproken. De gemeente was door de rechtbank te Zutfen veroordeeld tot f 25 000 na een eis van f 100.000. Van dit vonnis ging de gemeente in hoger beroep. --- Libye is thans onafhankelijk STAAT MET TWEE HOOFDSTEDEN Libye, de vroegere Italiaanse Afrikaanse kolonie, is Zaterdag de eerste staat geworden, die onafhankelijkheid heeft verkregen vanwege de Verenigde Naties. De 72-jarige Amir Sayed Idrls el Senoessi begaf zich naar het paleis, waar vroeger maarschalk Graziani zetelde, de fascistische gouverneur van Mussolini over Cyrenaica, om de onafhankelijkheid van zijn koninkrijk te proclameren en uitgeroepen te worden tot eerste heerser over Libye te Benghazi, waar een uitbundige stemming heerste. De Verenigde Staten, Engeland, Frankrijk en een reeks andere landen hebben de nieuwe staat, die het lidmaatschap van de Verenigde Naties heeft aangevraagd, volledig erkend. Een nieuwe regering is reeds gevormd. Premier en minister van Buitenlandse Zaken is Mahmoed Bey Moentasser. Het kabinet bestaat uit drie bewoners van Tripolitanië, twee van Cyrenaica en één van Fezzan. Met Amerika, Engeland en Frankrijk worden overeenkomsten getekend, waarbij deze landen hun strategische bases in Libye mogen behouden. Men verwacht, dat de nieuwe regering zich zal aansluiten bij de Arabische Liga en in het algemeen dezelfde buitenlandse politiek zal volgen als Jordanië: pro-Arabisch, maar ook pro-Westers en onafhankelijk van de Egyptische invloedssfeer. De gezamenlijke hoofdsteden voor de drie gebieden Tripolitanië, Cyrenaica en Fezzan zullen Benghazi en Tripoli zijn. Koning Idriss el Senoessi, die op Kerstavond de proclamatie zal voorlezen, dat Libye onafhankelijk is verklaard. --- VACANTE BOUWBEDRIJF (Van een onzer verslaggevers) De Bedrijfsraad voor het Bouwbedrijf heeft besloten, dat de vacantie voor het bouwbedrijf in 1952 gehouden zal worden in de week van 4—9 Augustus, Gebleken is nl. dat de aard van het bedrijf en het systeem van de vacantlebons moeilijk verenigbaar zijn met. de idee van de vacantiespreiding. De proefnemingen in de laatste twee Jaar om de vacantie te spreiden, dreigden de gehele vacantieregeling tot een papieren maatregel te doen worden. Om echter aan de vacantiespreidingsgedachte tegemoet te komen wordt de gelegenheid geschapen om door middel van een gratir dispensatie toch aan de regionale spreiding mee te doen. ---