Trouw SPORT Adeniken als eerste dit jaar op sprint onder tien seconden DEN HAAG (ANP) - De Nigeriaan Olepade Adeniken is de eerste atleet van het nog jonge atletiekseizoen die de 100 meter binnen de tien seconden heeft afgelegd. Bij wedstrijden in het op hoogte gelegen El Paso in Texas noteerde de Afrikaan zaterdag met een bijna maximale toegestane rugwind van 1,9 meter per seconde een tijd van 9,95 seconden. Het wereldrecord is met 9,86 seconden in handen van Carl Lewis. De Amerikaan startte zaterdag bij wedstrijden in Des Moines voor de eerste maal op een individueel onderdeel. Hij trof het niet. Na een sneeuwstorm bedroeg de temperatuur bij de traditionele Drake Relays slechts twee graden. Desondanks liep Lewis de 100 meter in 10,28 seconden. De 22,40 van olympisch kampioene Gwen Torrenee op de 200 meter was relatief beter. In El Paso was naast Adeniken, die zijn landgenoot Obasagiore zeshonderdste seconde voorbleef, ook Brian Wellman op dreef. De atleet van de Bahamas hinkte, stapte en sprong 17,41 meter, de beste prestatie van het nog jonge seizoen. Kerem Streete-Thompson deed het met 8,42 meter uitstekend bij het verspringen. Verder sprong dit seizoen alleen de Amerikaan Erick Walder met 8,74 meter. Bij de Penn Relays in Philadelphia won de Amerikaan Steve Holman de 1500 meter in 3.36,95. Derrick Adkins zegevierde op de 400 meter horden in 48,91 seconden vóór de Japanner Sato (49,16). Frankie Fredericks was in Hiroshima op dreef. De Namibiër won de 200 meter in 20,40. --- American football in Nederland gespleten kruimel door ROB VELTHUIS Beoefenaars heeft American Football in Nederland nauwelijks, verdeeld zijn ze wel. De beste club heeft de Nederlandse competitie de rug toegekeerd om Europa in te trekken. De zes clubs die voor de eredivisie resten, hebben amper iets te bieden. Jeugd moet de gespleten kruimel redden, maar die lijkt juist in Nederland geen toekomst te hebben. Vooral omdat het voeren van een gestructureerd beleid nauwelijks mogelijk lijkt. Alsof er heel wat aan de hand is, wijzen bordjes met het opschrift Eurobowl in Den Haag en Wassenaar de weg. Het lijkt een overbodige voorziening, aangenomen mag worden dat het merendeel der kennissen, vrienden en familieleden van de deelnemers de weg naar het veld van The Hague Raiders wel kent. Slechts voor enkele verdwaalde media-vertegenwoordigers is het een aangename service. Dat American Football in Nederland een onbekend en onbemind fenomeen is, wordt tijdens de kwartfinale van de Eurobowl tussen de Raiders en de Londen Olympians snel duidelijk. De wisselspelers en begeleiders van beide teams vormen langs het veld haast een meerderheid. Toch gaat het hier om wat voor voetbal de Europa Cup is. Maar ook om een sport die bij de Nederlandse koepel NOONSF staat geregistreerd als de kleinste bond van Nederland. Rond de jaarwisseling werd vanuit Papendal een ledental van 611 opgegeven. Secretaris Hans Jansen houdt het momenteel op 'rond de 500. Want wat een kruimelbond de Nederlandse American Football Federatie (NAFF) ook is, hij blijkt groot genoeg om te versnipperen. Het professionele karakter van de Amerikaanse sport moet blijken uit de twee Amerikaanse College-spelers (Torn Hughley en Anthony Stitt) die Raiders onder contract heeft. En misschien uit de ambulance en eerstehulp-wagen die vlak bij het veld staan geparkeerd. De luidruchtige klappen tijdens massale botsingen van landveroverende spelers, verklaart de aanwezigheid van deze noodvoorzieningen. Ondanks de harnassen waarin de spelers zich hijsen, is American Football een sport voor slechts één eitje, namelijk het speeltuig. Waar in Amerika profs miljoenen dollars kunnen verdienen, moeten Nederlanders geld meebrengen om in de eigen competitie te mogen uitkomen. Ofschoon de eerste (geboren) Nederlander zijn opwachting heeft gemaakt in de National Football League. Romeo Bandison werd vorige week door Cleveland Browns uitverkoren. Bandison is oud-speler van Amsterdam Crusaders, de club die dit jaar de NAFF de rug toekeerde om deel te nemen aan de Football League Europe. Een competitie van acht ploegen, die volgens Jansen is te vergelijken met de wilde betaalde voetbalcompetitie uit de jaren vijftig, die naast de reguliere amateurcompetitie bestond. „Crusaders wilde al een jaar of zes in een Europese competitie spelen, domweg omdat er in Nederland te weinig kwaliteit is. De enige tegenstand kwam de afgelopen jaren eigenlijk van Den Haag." --- Toonaangevend Den Haag, het is de club waarvan Jansen voorzitter is. Met 75 senioren en 25 junioren is Raiders de grootste club in de Nederland competitie en daarmee ook kwalitatief toonaangevend. Het wegvallen van Crusaders wordt alom betreurd, al is het alleen maar vanwege de verregaande uitholling van kwaliteit. Halverwege de jaren tachtig was American Football even de (relatief) snelst groeiende sport van Nederland. Met een top van veertig clubs en 1600 ledeo. Wat nu rest is een eredivisie van zes clubs en een eerste divisie van zeven clubs. „Nu Amsterdam is weggevallen, is er voor ons geen tegenstand meer", aldus Jansen. „We moeten het hebben van de Eurobowl of van internationale vriendschappelijke wedstrijden, zoals onlangs tegen Stuttgart of Brussel. We hebben twee Amerikanen onder contract om het niveau niet te ver te laten zakken. Maar triest is de huidige situatie natuurlijk wel. We kunnen alleen maar hopen op ledenaanwas en meer clubs, waarbij het beleid moet worden gericht op de opleiding van jeugd. Daarbij moeten we realistisch zijn, de opbouw zal langzaam gaan. Maar dat inzien, is beter dan luchtkastelen bouwen." Met dat laatste doelt Jansen op de luchtfietserij van de voorzitter van Black Angels die enige jaren geleden het NOS-journaal haalde met het nieuws dat in Zoetermeer een immens American Football-stadion zou worden gebouwd. Nimmer werd meer iets van het plan vernomen, net zo min als dat Amerikaanse investeerders een beloofde Europese profcompetitie van de grond kregen. De realiteit is gewoon dat in Nederland slechts een handjevol mensen is geïnteresseerd in het landjepik dat in Amerika tot de vier populairste profsporten behoort. Bovendien slagen deze mensen er niet in de rijen te sluiten. Den Haag mag dan teleurgesteld zijn over het besluit van Amsterdam, zelf zorgde de club in 1985 voor een twee-deling. American Football werd in 1984 in Nederland geïntroduceerd; een jaar later werden twee bonden opgericht, de NAFF, die werd erkend door de NSF, en de American Football Bond Nederland (AFBN), die met Raiders een vertegenwoordiger leverde voor een Europese competitie. Eenjaar later sloot Raiders zich aan bij de NAFF. De NAFF blijkt domweg niet bij machte de toenemende desinteresse een halt toe te roepen. Het zijn de bekende beperkingen van een nieuwe, kleine sportorganisatie: gebrek aan geld en vakbekwaam kader. Dat laatste werd in 1990 al toegegeven door toenmalig voorzitter Leoni van Wal, nadat een nieuw bestuur een reddingsplan had gepresenteerd waarin het zwaartepunt van het beleid moest komen te liggen op de ontwikkeling van de jeugd en het omzetten van negatieve in positieve publiciteit. „Net als bij de clubs is het kader van goede wil, maar ontbreekt kennis van zaken." John Nebe van The Hague Raiders lijkt tijdens de kwartfinale van de Eurobowl te berusten in de overmacht van Olympians. FOTO ROGER DOHMEN --- Squashers moeten leren trainen als balletdansers door NICOLIEN VAN DOORN ZOETERMEER - Jansher Khan is een trainingsbeest. De ambitieuze Pakistaan schijnt zelfs in zijn slaap nog gewichten te heffen. In zijn vakgebied is hij een uitzondering. De meeste topsquashers hebben geen flauw benul wat hard en gericht trainen inhoudt. Al die spelers die denken dat ze heel wat voorstellen zodra ze de top dertig bereikt hebben, zouden eens een kijkje moeten nemen in een zwembad, een turnzaal of een balletacademie, wanneer daar potentiële toppers aan het trainen zijn. „Het werk dat deze mensen verzetten is van professionele kwaliteit", zegt Jonah Barrington. „Daar kunnen squashers een voorbeeld aan nemen." Professionalisme. Dat is waar het in de jonge squashsport aan ontbreekt. Nog een geluk dat er op de wereldbol een stippeltje van een landje is aan te wijzen, dat als voorbeeld gaat dienen voor al die luizenlevende squashers. De spelers uit dat stippeltje zullen over niet al te lange tijd trainingssessies op balletniveau afwerken. Daar zal Barrington persoonlijk op toezien. De Engelse coach, die is ingehuurd om de Nederlandse squashtop een nieuwe impuls te geven, is een slavendrijver van de oeroude stempel. Zijn teksten krioelen van het werkwoord 'moeten': „De spelers moeten leren professioneel met hun sport om te gaan. Ze moeten een groot deel van hun dag aan topsport wijden en hun dagelijks programma daaraan aanpassen. Ze moeten zich realiseren dat ze niet genoeg hebben aan competitiewedstrijden. Daarom moeten ze internationale wedstrijden aflopen." De Europese kampioenschappen voor landenteams in Zoetermeer, die gisteren werden afgesloten, waren voor Barrington wat een proeflapje is voor een breister. Hij observeerde de spelers, merkte hoe ze met spanning omgingen, trok zijn conclusies en weet nu in grote lijnen hoe hij verder moet. „Toen ik hier ruim twee maanden geleden arriveerde, ben ik letterlijk in het diepe gegooid. Ik wist helemaal niets van de spelers af en moest er maar achter zien te komen hoe ik ze moet motiveren. Omgekeerd moesten zij mij leren kennen. Gelukkig weten ze onderhand wat ik van hen verwacht." Wat Barrington verwacht is inzet en toewijding. Met behulp van die ingrediënten hoopte hij dat op de EK de doelen zouden worden bereikt, die beide teams zich hadden gesteld. Het mannenteam, dat promotie naar de A-groep ambieerde, had daar hoegenaamd geen moeite mee. Van de zestien wedstrijden die Lucas Buit, Raymond Scheffer, Michael Vertogen, Eric Smit en reservespeler Peter Paul Scheerder afwerkten, ging er slechts één verloren. Dat gebeurde gisteren, toen de promotie al een feit was en Nederland met lerland om de negende plaats knokte. In vijf games gaf Vertogen zich uiteindelijk gewonnen aan de ler Collins (6-9 9-3 9-4 6-9 6-9). „Als hij twee maanden geleden onder mijn hoede was gekomen, had hij gewonnen", wist Barrington 'Ik neem een plan mee waar ze van zullen schrikken' heel zeker. „Dan had ik hem kunnen vertellen dat iemand van 32 niet meer zonder een flinke warming up aan een wedstrijd kan beginnen." Dat het vrouwenteam het vooraf gestelde einddoel - prolongatie van de zilveren medaille - niet wist te realiseren, had volgens Barrington vooral met stoorzenders van buitenaf te maken. Het onverwachte ontslag van bondscoach Brian Barnett en de blessure van Nicole Beumer, die zich moest laten vervangen door Marjolein Houtsma, hadden het team danig verzwakt. In de kruisfinales werd verloren van Duitsland, wat een bij voorbaat kansloze halve finale tegen Engeland opleverde. Hugoline van Hoorn vocht een ongelijke strijd uit met Suzanne Horner, de op twee na beste speelster ter wereld. Marjolein Houtsma was al even kansloos tegen Fiona Geaves. Alleen Denise Sommers slaagde erin om tegen Cassandra Jackman een game op haar naam te schrijven. Gisteren was de bronzen medaille het hoogst haalbare, met lerland als tegenstander. In minder dan geen tijd hadden Sommers en de pas 18--jarige Vanessa Atkinson hun tegenstandsters van de baan geveegd. Op de vraag waarom hij aan de onervaren Atkinson de voorkeur had gegeven boven de routinier Houtsma, had Barrington een pasklaar antwoord: „Ik moest Atkinson laten weten dat ik vertrouwen in haar heb. Op de openingsdag was ze in mentaal opzicht ongelooflijk gespannen. Ze had deze wedstrijd nodig om ervaring op te doen." Een ervaring rijker werd ook Hugoline van Hoorn, de enige die haar partij verloor. Van Hoorn, die last had van een enorme blaer, had haar portie het liefst aan fikkie gegeven. Of Barrington haar dus maar wilde excuseren. Barrington piekerde er niet over: „Twintig procent van de deelneemsters heeft last van blaren. Dat is toch geen excuus om niet te spelen? Ze heeft dus gespeeld en misschien een lesje geleerd. Er staat haar nog heel wat te wachten, dat kan ik je wel vertellen." Van Hoorn is beslist niet de enige. Aan welk regime Barrington de aan hem toevertrouwde squashers gaat onderwerpen, wanneer hij over vier weken terugkeert naar Nederland, houdt hij nog even geheim. Maar dat het er tijdens de trainingen Spartaans aan toe zal gaan, is een ding dat zeker is. „Ik neem een plan mee waar ze van zullen schrikken", waarschuwt Barrington. „Het ontbreekt de Nederlandse internationals aan discipline. Ze hebben zichzelf aangewend om maar wat aan te rommelen. Met als gevolg dat ze bij lange na niet het potentieel hebben gehaald dat bij hun leeftijd hoort. lemand als Lucas Buit moet de komende vijftien maanden dertig plaatsen op de wereldranglijst kunnen stijgen en de top twintig halen. Ik houd er natuurlijk wel rekening mee dat deze mensen een baan hebben, maar dat neemt niet weg dat er genoeg tijd overblijft om te trainen. Ze moeten leren dat squash een keiharde sport is." Aan het eind van de zomer, voorspelt Barrington, weet hij of zijn spelers voldoende toewijding hebben. Vanaf dat moment zal hij ze helpen de sprong naar de absolute top te maken. Dat wonderen wel degelijk bestaan, weet hij uit eigen ervaring. „Toen ik 23 was wist ik niks. Helemaal niks. Ik had het geluk dat ik een Pakistaanse coach tegen het lijf liep, die 99 procent van zijn tijd besteedde aan praten. Dank zij hem ben ik in mezelf gaan geloven. Wat er destijds met mij is gebeurd was revolutionair, wat ik daarna gedaan heb was revolutionair en wat ik hier doe kan al net zo revolutionair worden. Als iemand de Nederlandse internationals tot grote hoogte kan brengen, ben ik het." --- Enthousiast Een halfjaar geleden maakte het toenmalige bestuurslid Willem Schildt zich nog druk om de budgetfinanciering, waardoor zijn bond vanwege het kleine aantal leden vanaf 1995 niet meer in aanmerking zal komen voor overheidssubsidie. Hij kwam over als een bevlogen man, die alles opzij zette om zijn sport te promoten. Maar met zijn twee medebestuursleden legde hij in december zijn taak neer. „We zijn enthousiast gemaakt om eruit te stappen", zegt Schildt. „We kregen geen vertrouwen meer. Als je met drie mensen het werk van negen moet opknappen, worden er fouten gemaakt. En dan is het niet moeilijk een stok te vinden om mee te slaan." Eigenlijk wil Schildt niet in details treden over de gerezen problemen. Maar het ontbreken van financiële mogelijkheden blijken eraan ten grondslag te liggen. „Het wegvallen van subsidie en het afhaken van sponsors zorgen voor problemen. Wij wilden de onkosten zo laag mogelijk houden en regelingen treffen met schuldeisers. We wilden de problemen netjes oplossen. Anderen waren het daar niet mee eens, die wilden de boel liever laten klappen." Jansen laat zich niet uit over de oorzaken van de bestuurswisseling. „Die zie ik liever niet in de publiciteit. Laat ik het erop houden dat het oude bestuurqua management, begeleiding en organisatorisch tekort schoot. De mensen die het hebben overgenomen, doen dat noodgedwongen; er zijn nu eenmaal weinig kandidaten voor dit soort werk. Daarom betitel ik ons als een puur zakenbestuur." De doelstellingen zijn onverminderd gericht op positieve publiciteit en ontwikkeling van de jeugd. Schildt: „Eigenlijk is er nog maar één man die al het werk doet, Jansen. Dat kan natuurlijk niet. Wij wilden een Benelux-competitie opstarten, maar dat is nu van de baan. De jeugd moet de redding vormen van het American Football. Wij hadden de clubs min of meer verplicht de sport bij de jeugd te promoten. Maar de ene na de andere club haakt af. Met het vertrek van de Crucaders zijn er ook vele talentvolle spelers van Den Haag naar Duitsland vertrokken. Het niveau wordt alleen maar lager." In Nederland wordt slechts bij de senioren het keiharde spel gespeeld. De jeugd speelt flag-football, waarbij lichamelijk contact is uitgesloten. Het aftrekken van een vlaggetje van het lichaam staat gelijk met een geslaagde tackle. „Ik heb er geen zicht op hoe de clubs omgaan met de jeugd", aldus Jansen. „Bij Den Haag doen wij veel aanjeugdpromotie. De coach en een aantal spelers nemen jaarlijks een week lang de gymnastieklessen op acht scholen in Den Haag over. Dan krijgen de leerlingen demonstraties, dat heeft ons al tien nieuwejeugdleden opgeleverd." Vooralsnog blijven de kosten een immense drempel, ook al kunnen leden bij Raiders hun pak voor honderd gulden per seizoen huren. Nieuw kost zon beschermende laag en helm 1600 gulden. Maar wie resultaat wil boeken, moet diep in de beurs tasten. Reizen voor de Eurobowl dienen de spelers zelf te bekostigen. Zo zou bij het bereiken van de halve finale de daaraan verbonden reis naar Helsinki duizend gulden de man gaan kosten. Dat probleem werd gistermiddag in Wassenaar door de Britse gasten opgelost: The Hague Raiders - Londen Olympians 8-52. --- Sanchez zet in Hamburg punt achter fraaie zegereeks Graf Van onze sportredactie HAMBURG - Na 36 overwinningen en zes toernooizeges op rij kreeg Steff i Graf het Spaans benauwd. In de finale van het toernooi in Hamburg kende Arantxa Sanchez geen genade voor de maandenlang ongenaakbare Duitse 4-6, 7-6, 7-6. In november vorig jaar was haar landgenote Martinez de laatste die Graf versloeg. Het toernooi in de Noordduitse stad stond voor de achtste keer op het programma, voor de achtste keer kwam Graf in de finale in actie. Alleen vorig jaar, toen de naam van het toernooibesmet raakte door een steekpartij waarvan Monica Seles het slachtoffer werd, won de 24--jarige nummer één van de wereld niet. Ook toen was Sanchez in de eindstrijd te sterk. De cijfers van Graf staan nog steeds als een huis. De Duitse verloor dit jaar pas vier sets, tegenover de 66 gewonnen reeksen. Op gravel voelt ze zich echter niet thuis. „Daar baal ik van. Vooral omdat ik de laatste tijd expres veel op gravel getraind heb. Maar ik heb vandaag verloren omdat Arantxa ongelooflijk tennis heeft gespeeld." Duits succes was er wel in München, waar Michael Stich zich in de finale van Petr Korda ontdeed: 6-2, 2-6, 6-3. Voor Stich betekende dat zijn tweede toernooizege dit jaar. Eerder won de 25-jarige Elmshorner in Rotterdam. De Duitser begon met een lichte achillespeesblessure aan de finale tegen de Tsjech, van wie hij zes van de laatste acht partijen verloren had. Het hinderde hem nauwelijks. „Ik heb dit jaar nog niet zon goede wedstrijd op gravel gespeeld", sprak hij trots. In de finale van het toernooi in Madrid stonden twee erkende gravelbijters'. Muster was daarin met 6-2, 3-6, 6-4 en 7-5 te sterk voor Bruguera, die vorig jaar in de finale van Edberg verloor. Eerder dit jaar won de Oostenrijker, die nu 22 toernooizeges achter zijn naam heeft, in Mexico. In Atlanta zegevierde Michael Chang in de finale over zijn Amerikaanse landgenoot Todd Martin: 6-7, 7-6, 6-0. Brenda Schultz sneuvelde in de halve finales van het toernooi in Tarente De als tweede geplaatste Heemsteedse verloor van de één plaats lager ingeschatte Julie Halard: 7-5, 6-0. De versloeg in de eindstrijd ook de Roemeense Spirlea: 6-2 en 6-3. --- Rominger lost concurrenten in eerste bergetappe Vuelta ALICANTE, SIERRA NEVADA (ANP) - De Ronde van Spanje lijkt na één aankomst in de bergen al beslist. Toni Rominger reed zaterdag in de zesde etappe richting Sierra Nevada zijn concurrenten de vernieling in. Gisteren spaarde de Zwitser zich tijdens de langste etappe van de Vuelta met het oog op de individuele tijdrit over bijna veertig kilometer, die vandaag op het programma staat. In die chronorit moet het laatste sprankje hoop bij zijn rivalen worden weggefietst. De Vuelta is pas een week oud, maar de winnaar lijkt al vast te staan. In de vorige editie vocht Rominger tot de slotdag een spannend duel uit met zijn jongere landgenoot Alex Zulle. Voor '94 werd een herhaling verwacht. Na de rit naar de Sierra Nevada moet de ploeggenoot van Erik Breukink zijn verwachtingen bijstellen. In het algemeen klassement staat Zulle derde, op twee minuten. De Bask Mikel Zarrabeitia wrong zich tussen de twee Zwitsers, op 1.53 van de leider. „Het worden nog twee zware weken", hield Rominger de boot af na zijn triomftocht op zaterdag. „Ik sta twee minuten voor, maar kan maandag veel verspelen als ik toevallig een zwakke dag heb." De Zwitser ziet Zulle nog steeds als zijn belangrijkste rivaal. „Omdat hij een uitstekend tijdrijder is." De jongere landgenoot van de leider had de Vuelta als eerste doel op zijn lijstje staan. Zaterdag was de ONCEcoureur niet in staat zijn grote voorbeeld te volgen. Rominger gebruikte het laatste en moeilijkste gedeelte van een klim van ruim twintig kilometer om de concurrentie op een zijspoor te plaatsen. Op vijf kilometer van de streep ging het tempo hoog. Alleen de Bask Zarrabeitia probeerde te volgen. Dat lukte hem 1000 meter. Toen was ook zijn verzet gebroken. Hij kwam uiteindelijk met de Spanjaard Cubino op bijna een minuut van de winnaar aan. De Zwitser zorgde voor een slachting. Zulle leverde 1.19 in, Pedro Delgado 1.31, Erik Breukink 2.41. Voor de Nederlander niet eens een tegenvaller. „Mijn eerste contact met het hooggebergte verliep in elk geval beter dan vorig jaar. De klim was niet lastig maar lang, moest vooral op kracht gedaan worden. Toen Rominger ging, kon ik niet mee. Maar dat kon niemand", was zijn nuchtere commentaar. De Nederlander, achtste in het algemeen klassement, weigert zich nu al bij de derde opeenvolgende eindzege van Rominger neer te leggen. „Er komen nog twee zware weken. Het is de vraag of de ploeg van Rominger zo kan blijven rijden. Maar als hij zelf op deze manier doorgaat, wordt het heel moeilijk." Breukink gaf als beste Nederlander ruim tweeëneenhalve minuut toe op Rominger, voor Gert-Jan Theunisse verliep de eerste bergrit een stuk slechter. De klassementsrenner van TVM raakte bijna veertien minuten achterop. Het was sowieso een rampdag voor de ploeg van Cees Priem. De Schot Millar, ook getipt voor een hoge klassering in het eindklassement, kreeg last blessure aan de linkerknie. Hij stapte na 118 kilometer af. Een pijnstillende injectie had geen effect. Gisteren gebeurde er weinig. In de rit van Baza naar Alicante, met bijna 260 kilometer de langste van de Vuelta, kregen de Spanjaard Miguel Diaz en de Italiaan Biasci de vrijheid. Het tweetal bleef tot de streep voorop, waarna de Italiaan de sprint won. Hij maakte daarmee een rampweek voor Mercatone Uno goed. De formatie verloor de sterke sprinters Baffi en Cipollini. Tony Rominger overschrijdt de finishlijn van de eerste bergetappe in de Vuelta. Al zijn concurrenten zouden pas veel later volgen. foto epa --- Niet negatief De onzekerheid over het voortbestaan van de ploeg heeft geen negatieve invloed op de instelling van de coureurs van Telekom. Gisteren won Olaf Ludwig de Duitse klassieker Rumd urn den Henninger Turm. De Olympisch kampioen van 1988 was de sterkste in de sprint, zijn specialiteit. De bedrijfsleiding van Telekom twijfelt over het voorzetten van de wielerploeg, een jaarlijkse investering van ruim zes miljoen gulden. Succes had de formatie vorig jaar en dit seizoen weinig. Olaf Ludwig vormt de belangrijkste pion. In 1993 pakte hij een Tour-etappe, zondag sloeg hij toe in de Duitse klassieker Rund urn den Henninger Turm. „Een garantie voor het voortbestaan is deze overwinning niet, maar het had niet op een beter moment kunnen gebeuren", aldus de voormalige pupil van Peter Post. Zijn ploeg raakte enkele weken geleden in opspraak toen oud-werknemer Uwe Ampler grove beschuldigingen uitte over dopegebruik binnen de formatie. De „onthullingen" - aangevochten door ploegleider Walter Godefroot - brachten hebben de sponsor in nog grotere verwarring. Zaterdag gaf marketing-directeur Hartmut Gehrhoff van Telekom een persconferentie. De Duitser bleef vaag over de toekomst van de wielerploeg, ook over het tijdstip van het definitieve besluit. „Natuurlijk was het dopingverhaal van Ampler negatief voor de firma. De aantijgingen hebben onze besluitvorming vertraagd. Wanneer de beslissing valt, kan ik niet zeggen", hield hij zich op de vlakte. „Maar goede prestaties hebben geen invloed op het uiteindelijke besluit." Ludwig prees het werk van zijn teamgenoten die op 25 kilometer van de streep een ontsnapping van een tiental coureurs aangedaan maakten. Ludwig liet daarna zien dat zijn sprint er nog steeds mag wezen. Hij versloeg zijn landgenoot Andreas Kappes, woensdag nog tweede in Veenendaal-Veenendaal, met twee lengtes. Ludwig was de eerste Duitser na 1978 die de wedstrijd rond Frankfurt op zijn naam schreef. De Nederlander Nico Verhoeven werd vijfde. ---