fiÏNNEN EN BUITEN °P HET MALIEVELD DEN HAAG 20JUNI t/m 30 JUNI • * * J # r'Ht ,', ;:::::::::::^^x::::::::-:-:- BS --- (AoVerrenf/e/ BIJLEZEN 23 verhalen en romanfragmenten (waarvan meer dan de helft nieuw) door o.a. Brouwers, Campert, Claus, Deelder, Hermans, Van Kooten, Van der Meer, Mulisch, De Winter en Wolkers. Nu in de boekhandel --- (Advertenties) KUNSTJSiïSM JefffiM KOPEN INFORMATIE: HANNEKE HANEVELD 020-5622493 INA TIMMERMAN 020-5622845 HAAGS GEMEENTE MUSEUM Muziekafdeling Nieuwe presentatie vanaf 25 juni permanent "Al het zilver" /omcropstclling zilvcrcollcctic t/m 15 september Jack B. Yeats Schilderyen 1922-1956 t/m 15 september Merrill Wagnér l/m 8 september di t/m zo 11-17 uur, ma gesloten S tad houd e rs I aan 41 26 t/m 30 juni \mmmmMMm^L De tentoonstelling wordt dinsdag \ 25 juni om 20.00 uur "_^^ geopend m.m.v. l^Mfel Martien Groeneveld I I^^^^^J geluidskunstenaar |^"^*^|H^^H en Theater Ridicule l^^^_r met het J Magie Art Circus f^^ni^i^V^^^^l allersmaborg Hilil mmmm biemoldsbelang JB^l frontaal *^awMm\ de kapel i^B^^^^^^ medical centre mme i^ii^Aii^ii^ii^u niggendijker émMMMMm^MMmm^^^M de tour WF mmmm M^^mMM% mmZM mmeÈ%fWÊLm^mm a-kerk groningen mMmaV dagelijks geopend 11.00-18.30 uur L, toegang gratis | AmMMMMm- | --- ö>s Spijker-goed! >-ïï l-M Q De kracht van denim _ £ 29.™. 9 |l !-•= CS OPEN «J^ — .dinsdag t/m vrijdag 10.00-17.00 i- - zaterdag en zondag 12.00 -17.00 —. ~ 91 SI nieuw: laatste weekend: KUiXSTESM mérWM «OPEN --- Bajonet In het lied 'Oppskrift for herrefolk' (Recept voor een superras) fulmineert Persen tegen deze kolonisatie: 'Gebruik bijbel, bier en bajonet. Breek beloftes en verdragen. Gebruik wetsartikelen tegen oude rechten. Schep vooroordeel, discriminatie en haat. Laat niemand jouw autoriteit betwijfelen. Zo onderdruk je een minderheid.' Het contact met de natuur is voor haar de tweede grote inspiratiebron. Respect voor de omgeving was altijd onlosmakelijk verbonden met alle aspecten van het Sami-leven waarin de sjamaan een sleutelrol vervulde. 'Luister naar de stemmen van onze voormoeders. Ze vragen je waarom je de aarde vervuilt. De aarde is onze moeder. Wanneer we haar het leven benemen, sterven we met haar. (Gula gula) Persen: „In eerste instantie schrijf ik alle liedjes voor mezelf om het conflict op te lossen waarin ik leef. Een permanent conflict tussen twee leefwijzen, de Scandinavische die ik via school meekreeg en die van de Sami, mijn voorouders. Daarom noem ik 'Gula Gula' een boodschap van mijn voormoeders. Zij herinneren ons eraan dat we onderdeel van de aarde zijn. Wanneer we die vervuilen, schaden we onszelf. Mijn eigen volk wil ik hiermee herinneren aan zijn erfenis." „Op sjamanisme rust een taboe, maar ik weet dat er mensen zijn die het beoefenen. De Sami-schrijver Ailugok noemt het 'reizen met de drum.' Dat is wat sjamaans doen. Mijn muziek vervult op een bepaalde manier dezelfde rol. Zonder het te merken begon ik bij het zingen intuïtief een trom te gebruiken om als het ware contact met de geesten te krijgen. Door ritmes en muziek kom ik in een andere wereld terecht, dat sterkt het geloof in mijn eigen kracht en overbrugt het dilemma waarin ik leef." Ook een ander facet van de Samicultuur waarop een taboe rustte, het 'joik'-zingen, maakte Mari Bom Persen zich eigen. Joik-liedjes richten zich op de gemeenschap waarin eigenschappen van de lokale bevolking worden bekritiseerd, dan wel geprezen. Er bestaat een musicologische overeenkomst met het 'throat singing' van de Canadese Innuit en met de gezangen van Noordamerikaanse Indianen. --- Discordia besluit het seizoen met knetterend onweer toneel - 'Wij gaan tot het b J|rste. maar wij worden niet 0o +epen ■ 'kweet niet noe de Be ster>rijkse schrijver Thomas the' din 'Der Theaterma- Mdr vond dat de directeur c " et familiebedrijfje Brusrvij, 2'n moest uitspreken. Lam Ch'en wel zoals Jan Joris rUstS net oei: ironisch, be•Hilr **' en n'e* van pan een 'iirneter af te wijken van zijn koers, wat de comtee 'e of het Publiek ook die- harHtSchaPP'J Discordia speelt Bernrje .stuk als haar traditionele fin.j. voorstelling onder de titel is rad van de geschiedenis. Het t^j.Voor Discordia-begrippen, een stp,,en9ewoon toegankelijke voor- Pr0 9" Er staat één stuk °P net of 9ramma (geen collage van drie 2j *estien), er worden nauwelijks pc, .en binnensmonds weggemom« •en de handeling is van een rari0u'lh-achtige dramatiek: derde*o 9S toneelsPelers (vader, moeder, Odq en docnter) die zich in het ba |°9ike provincieplaatsje Olzonv ( laat de directeur er rejderanderliik °P volgen) voorbe- Dl, en °P hun voorstelling in het IJselijke café. is , b|i veel stukken van Bernhard, sp er Theatermacher' alleenaak, hier zelfs van begin tot eind rjoo mor>oloog die slechts af en toe de r een enkel woord of geluid van ty anderen wordt onderbroken. v 0 et aandeel van Bernhard in de s optelling betreft, wordt de toe- k0n?UWer vergast op zijn snijdende dan ui °Ver oostenriJk. over dinsdag oedworstdag. over het varken lev daai"voor knorrend deze dag het ke j.aat' en over vele andere zan die weerzinwekkend zijn. natar het aandeel van Discordia is 'uurhjk vele malen groter, ja om- C? het 9eheel. Discordia's tocje ~sPel betreft immers onveranfi'Jk de toneelkunst, haarzelf en l ar Publiek. Zelfs het varkensge- W Var> Titus Muizelaar als de v ard' de akelige hoest van Ditha ®n h Linden als Bruscons vrouw Kor, domme Dlik die Matthias de 2|. Ni als de zoon kan uitstralen, Scl meer dan kunstig doen wat de Wij IJVer voorschreef: Discordia verke t T'et 20zeer naar net menselij- e anecdoten van Berna)' als naar haar toneelspelkunst. de retorica daarvan. Dat het Nederlands toneelaanbod al jarenlang een gezelschap heeft dat zo consequent een vinger aan de pols houdt, is een belangrijke factor in het fenomeen dat dit land internationaal de laatste twintig jaar toonaangevend is op toneelgebied. De controversen die het gezelschap daarbij oproept, zullen nooit te verzoenen zijn. Het meest illustratief is wellicht het feit dat Lamers tot de laatste voorstelling toe zijn tekst niet kent en rondsjouwt met het tekstboek. De toeschouwers die als eerste eis aan de acteur stellen dat hij zijn tekst kent, zullen zich nooit kunnen verzoenen met een voorstelling waarin die eis als niet ter zake opzij wordt geschoven. Inderdaad kan Discordia zeggen dat zij tot het uiterste is gegaan binnen de toneelretorica van dit moment. In 'Het rad van de geschiedenis' is het gezelschap daar ongemeen serieus over. „Mogelijk hebben we tientallen jaren verpest", zegt Lamers heel provocerend, maar even later: „Het gaat om zelfbehoud." Er breekt een knetterend onweer los, maar de zaal van dit berggehucht stroomt vol met toeschouwers. „Shakespeare, Goethe, Bruscon", zegt de stralende theatermaker. Het water stroomt met bakken naar beneden en doorweekt de vier kunstenmakers. Dat is geen cynisme van Bernhard, maar hartverwarmende ironie van Discordia. Hans Oranje T/m 22 juni in de Toneelschuur in Haarlem. --- Berlages vlag De Haagse Berlagestichting reikt normaal de prestigieuze Berlageprijs uit aan gebouwen of initiatieven die belangrijk zijn voor de stad Den Haag. Althans, deze stichting die tot doel heeft de architectuur en de belangstelling daarvoor te bevorderen, reikt de prijs uit als er aanleiding voor is. Voor 1991 wordt er geen prijs uitgereikt. Omdat dit niet betekent dat er alleen slechte architectuur verrijst in Den Haag, besloot de Berlagestichting voor het eerst vlaggen toe te kennen aan architectuur van opvallende kwaliteit die 'uitstijgt boven een goed gemiddelde. Voor 1991 laat de Berlagestichting drie vlaggen wapperen, twee voor architectuur en één voor een goed initiatief. De vlaggen gaan wapperen bij het mi nisterie van sociale zaken en werkgelegenheid van Hertzberger, winkel en galerie Foto Uniek van Olav Fekkes, Fred Bos en Paul Kloet en bij Rudi Fuchs van het Ge meetemuseum omdat het „onder zijn leiding in zijn openbare functic herleeft terwijl de ruimtelijke mogelijkheden van het gebouw weer beter wordne benut." Volgende week vrijdag (17.00 uur, Foto Uniek, Gedenpte Gracht 9 Den Haag) krijgen opdrachtgevers, architecten en de museumdirecteur een oorkonde overhandigd die bij de vlag hoort. (D.v.0.) --- Af en toe een prachtige toon uit de keel van Kiri Te Kanawa muziek AMSTERDAM - 'Sterren stralen overal' tegenwoordig, als je er maar genoeg geld tegenaan gooit. De Nieuwzeelandse sopraan Kiri Te Kanawa is een superster, met vele dollartekens in haar ogen, maar echt stralen wilde die stem woensdagavond in de Grote Zaal van het Concertgebouw niet. Al applaudiseer je - de prijs van je toegangskaartje indachtig - na elke noot, dan nog wordt een middelmatige zangeres daardoor geen hogepriesteres van de kunst. Te Kanawa had deze keer het Radio Filharmonisch Orkest onder leiding van Walter Weller ter beschikking. Het leek haar net zo weinig uit te maken als de dirigent, die Mozarts 'Linzer'-symfonie als net zon routineklus beschouwde als vele generaties voor hem. Die hadden ook alleen gelijk als het resultaat opwindend was. Niet dus, deze keer. Drie aria's van Mozart mocht Te Kanawa daarna zingen. Bij de eerste noot van de eerste aria, 'Vado ma dove?', ging het al mis. Zo vals als de Koningin der Nacht, met een vibrato waarvan zelfs Gravin Almaviva in haar meest geëmotioneerde momenten geen kaas heeft gegeten. Voor zover de stem te herkennen was (Duits is niet de sterke kant van deze zangeres), werd dat er in twee aria's, 'Ruhe sanft, mem holdes Leben' en 'Nehmt meinen Dank', niet echt beter op. Er zijn zangeressen in een lagere prijsklasse, met een iets zuiverder timbre, die meer van Mozart begrepen hebben. Weller revancheerde zich na de pauze eerst met een hardklankige, maar toch redelijk fijnzinnige visie op Richard Strauss' symfonisch gedicht 'Tod und Verklarung'. Dat detailwerk wilde hij voortzetten in de 'Vier letzte Lieder' waarmee Strauss zijn veelbesproken loopbaan afsloot. Kiri Te Kanawa is op de plaat een van de gelauwerde vertolksters van deze sublieme zwanezang. Onbegrijpelijk, want de inhoud daarvan glijdt haar net zo makkelijk langs de koude (heel fraaie!) kleren af als de muzikale tendens. Ondanks haar vanuit de keel opgefokte stem, met alle missers van dien, zit er af en toe een prachtige toon tussen. Te weinig voor zon gepeperde prijs. Roel van der Leeuw --- Met druk op de knop van Agnietentheater naar Concertgebouw TIEL - Zwaar gekreun en luid gelach steeg dinsdagavond op in de Agnietenhof in Tiel tijdens de demonstratie van de mogelijkheden van het pas geïnstalleerde akoestisch controlesysteem. Twee trompettisten van het Orkest van de Achttiende Eeuw bliezen een paar keer een melodietje van J. S. Bach, telkens met een andere computergestuurde nagalmtijd. Tot grote schrik van de vaste bezoekers speelden de musici tot slot zonder akoestische versterking. De miserabele akoestiek van het theater was nog nooit zo pijnlijk geweest. Het Agnietentheater stamt uit 1970, kan bijna achthonderd toeschouwers herbergen en roept sterke associaties op met het voormalige oostblok. De oorspronkelijke akoestiek van de zaal bleek dood, dor en dof. Door al het pluche en de geperforeerde bakstenen had de zaal een nagalmtijd van slechts 0,9 seconden. Een uitstekende akoestiek voor het gesproken woord, maar voor het klinken van een symfonie-orkest is een nagalm van 1,8 seconden ideaal. De akoestiek van het nieuwe systeem is variabel (met een enkele druk op de knop) en kan aan het aantal muzikanten worden aangepast. Het resultaat van die tienden van seconden verschil was verbluffend. Het geheim van het systeem, dat in 1982 werd uitgevonden door orgelliefhebber Arie Griffioen in samenwerking met de Vakgroep Akoestiek van de Technische Universiteit Delft, schuilt in een enorme processor. Microfoons nemen het directe geluid op dat in de processor wordt vertraagd zonder de klank te (verkleuren. De luidsprekers verspreiden zowel het originele geluid als de vertraagde geluidsgolven die in een goede zaal vanzelf ontstaan. Uitgerekend het Orkest van de Achttiende Eeuw onder leiding van Frans Bruggen liet de moderne mogelijkheden horen met twee Londense symfoniën van Joseph Haydn en een recitatief met aria, de Scena di Berenice. Aanvankelijk leek het op een goocheltruc, net alsof de musici playbackten en het publiek zat te luisteren naar een opname in een grote concertzaal. Overpeinzingen over de complexe goocheltruc maakten al snel plaats voor een intens genieten van een prachtige uitvoering, vooral van het tweede werk, de symfonie nr. 102 in Bes. Net als de voor de pauze uitgevoerde symfonie nr. 99 werd deze door Haydn geschreven tijdens zijn tweede, zeer succesvolle, verblijf in Londen in 1794-95. Na een tragisch largo barstte het orkest los in een wild en bruisend vivace en verdween de laatste twijfel aan de zege van de moderne techniek. Het tweede deel, het adagio, begon met een cello die zong en vibreerde alsof plotseling publiek en orkest naar de grote zaal van het Concertgebouw waren verplaatst. muziek --- Buchmesse. Nederlandse bedrijven willen voor enkele tonnen bijdragen aan de presentatie van Nederland en Vlaanderen tijdens de Frankfurter Buchmesse in 1993. Zij hebben dit bedrag toegezegd aan oud-minister Pais van onderwijs. Deze maakte een rondgang langs mogelijke sponsors. Het kabinet trekt 2,5 miljoen uit voor de promotie van Nederland en Vlaanderen op de grootste boekenbeurs van Europa. --- Uitkrant wordt bijlage Viva Amsterdamse informatiekrant over cultuur kan gratis blijven AMSTERDAM (ANP) - Het Amsterdams Uit Buro (AUB), de uitgever van de Uitkrant, gaat per 1 januari 1992 samenwerken met de Geïllustreerde Pers, een dochteronderneming van VNU. De krant zal als maandelijkse bijlage met het vrouwenweekblad Viva worden meegestuurd. De Uitkrant, die informatie geeft over het Amsterdamse kunst- en cultuuraanbod, zal in oplage stijgen van 120.000 naar ongeveer 280. 000 exemplaren. De gratis verspreiding van de krant blijft gehandhaafd. De Uitkrant heeft momenteel 32.000 abonnees, ca. 85.000 exemplaren liggen maandelijks bij afhaalpunten. Het AUB was genoodzaakt een commerciële uitgever voor de Uitkrant te vinden, omdat de gemeentelijke subsidie per 1992 wordt beëindigd. De samenwerking met de Geïllustreerde Pers maakt het nu mogelijk deze bezuiniging van 302.000 gulden te realiseren. Het AUB blijft als uitgever volledig verantwoordelijk voor de inhoud, produktie en vorm van de Uitkrant. Alleen de advertentie-exploitatie van het blad wordt door de Geïllustreerde Pers/Admedia overgenomen. Over de redactieformule van de nieuwe Uitkrant wordt momenteel nog overleg gevoerd. Duidelijk is dat de redactie van de Uitkrant wordt vernieuwd. Twee huidige redactiemedewerkers kunnen aan de Uitkrant verbonden blijven, aldus het AUB. Het bereik van de Uitkrant zal op deze manier drastisch worden vergroot. Viva heeft een oplage van ca. 550.000 lezers, waarvan 75 procent vrouw. Volgens Arthur van Schendel, directeur van het AUB, zal de Uitkrant niet van karakter veranderen of speciaal naar vrouwen worden toegeschreven. Naar het theater gaan volgens hem trouwens meer vrouwen dan mannen. --- Kunst Moorse popster laat voorouders spreken door Stan Rijven ?MstERDAM - De Noorse °P2angeres Mari Boine Perï* heeft zich lang geschaamd , fc°r de cultuur van haar voorloders. Deze Sami die in de jP der eeuwen verdreven j rden naar het hoge noors ,n' zjjn nu haar grootste in- £ratiebron. Vanavond opent ersen het World Roots Festi*ln de Amsterdamse Melk- *j het World Roots Festival preteert de Amsterdamse Melkweg Urnen met 29 juni een wereldpodivoor de meest uiteenlopende varianten. Van Griekse rembetiuen rock uit Cameroen tot Marokfe nse raï en Braziliaanse reggae. % ?pva"ende eenheid in al deze »anT 'is de combinatie uit a^e invloeden met elementen de internationale pop. 9end voorbeeld hiervan is het s°rse fenomeen Mari Boine Per- vanavond met het Praagse ensemble Jablkon optreedt. Op de CD 'Gula Gula - Hear the voices of the foremothers' houdt Persen een vurig pleidooi voor de herwaardering van de cultuur der Sami, die wij hier ten onrechte nog Lappen noemen: echo's uit de rafelrand van Europa. „Ik kom uit Karasjok in Samiland, het noordelijke deel van Noorwegen, Zweden, Finland en Rusland. Ik groeide op met christelijke muziek, andere was bij ons thuis niet toegestaan. Wanneer mijn ouders niet thuis waren, luisterde ik stiekem naar popmuziek op de radio. Mijn zangcarrière begon in 1980 toen de Noorse regering in Samiland een waterkrachtcentrale wilde bouwen. Opeens stond de pers bol van de informatie over de Sami." Persen ontdekte zo haar eigen cultuur waarvoor ze zich tot dan toe had gegeneerd. „Die was altijd minderwaardig aan de Noorse cultuur, had ik geleerd. Mijn eerste teksten schreef ik op de melodie van John Lennons 'Working Class Hero'. Later begon ik eigen muziek te componeren en in het Sami te zingen. Mijn familie wilde niets over Sami-muziek weten, want voor christenen was dit heidense muziek, duivels en dus verboden. Ik hoorde dat mensen bang waren voor mijn liedjes. Sommige Sami noemden mij een sjamaan (een religieus leider), maar anderen herkenden hun eigen problematiek in mijn muziek. Vanaf de 17e eeuw werden de Sami verdrongen naar het uiterste Noorden, gekoloniseerd, gekerstend en ontdaan van hun eigen cultuur. Vergelijk het met de Indianen van Noord-Amerika." Mari Boine Persen: „Ik wil de Noren herinneren aan hun eigen erfenis." foto hanna h. hansen --- Fluisterend In de titelsong van 'Gyla gula' komt dejoik-techniek duidelijk naar voren wanneer Persen ritmisch zingt, terwijl ze een bepaalt accent cyclisch herhaalt. Woorden verworden tot klanken die vanuit een fluisterend begin worden uitgebouwd tot een crescendo met hoge emotionele intensiteit. Persen: „Bij joik zijn de woorden niet van belang, ze zijn eerder bedoeld als een steun. Het gaat om de combinaties van gevoelens, ritme en het gebruik van de stem." Toch bevatten de composities van Mari Boine Persen ook geheel nieuwe elementen. Naast elektrische gitaren die dikwijls met stokken worden bespeeld, maakt haar band gebruik van saz, dulcimer, bouzouki en diverse latijnsamerikaanse instrumenten bespeeld door de Peruaan Carlos Zamata Quipse. Persen: „Ik hoorde hem voor het eerst in de straten van Oslo en was direct gegrepen door zijn manier van fluitspelen. Ik voelde een overeenkomst met mijn muziek. Zo is hij bij de groep terecht gekomen." De plaat 'Gula Gula' verkocht in 1989 binnen korte tijd 15.000 stuks in Noorwegen. „Dat is heel wat voor een plaat in de sami-taal, die niet uitgesproken op rock georiënteerd is. Ik kreeg er zelfs de jaarlijkse Speleman-prijs voor." Daarmee trok ze de aandacht van Peter Gabriels Real World label. maar ook van de organisatoren van het One World One Voice-project. Een soort ecologische Band Aid-manifestatie waarmee Mari Bom Persen mei 1990 in miljoenen huiskamers verscheen. Haar huidige roem noopt haar nu tot verhuizing naar de 'grote' stad, Tromsö. Persen: „Er bestaat nu een hoop jaloezie en nijd omdat ik de Sami-zaak naar buiten breng. In de stad kan ik enigszins anoniem zijn en verder werken aan mijn eigen Idut-label dat 'alles wat groeit' betekent." Een metafoor voor Persen's eigen strijd: „De Scandinaviërs willen de wereld graag tonen hoe goed ze het menen met de mensenrechten. Dat klopt ook wel, maar ik wil laten weten dat ze hun eigen achtertuin vergeten." Discografie: - After the silence (Hot Club Records). - Gula Gula (Real World, CDRW 13). World Roots Festival- Amsterdam (Melkweg): Jablkon, Mari Boine Persen (20/6); N'Gewel Saf Sap, Mamio Krioro, Les Tetes Brulées (21/6); N'Gewel Saf Sap, Pepe Kalle & Empire Bakuba (22/6); Finacon (23/6); Perivoli T'Ouranou. Les Musiclens de Permet (26/6); Fotemocoba, Shem Tube Trio (27/6); Ines Arrubla y Grupo Flamenco, Noujoum Rabat, Sapho (28/6); Ines Arrubla, Margareth Menezes (29/6). --- REDACTIE: DIEUWKE VAN OOIJ OVER & UIT Jazzmusici voor de hongersnood Is er sprake van jazzmoeheid of gewoon een blinde vlek? Met de twee grote Nederlandse jazzfestivals op komst (Drum en North Sea) organiseerde jazzdrummer Jack Vos komende zondag een 'Giant Jazz Benefit' in het Amsterdamse Concertgebouw. De opbrengst van de kaartverkoop zou ten goede komen van de slachtoffers van Golfoorlog (Koerden), Bangladesh en Afrika. Maar er waren gistei nog maar vier kaartjes verkocht Het benefietconcert gaat echtei wel door. Vos: „Dat aantal van vier begint nu aardig op te lopen en al zitten er maar tien mensen i i. de zaal, de boel gaat door." Jack Vos heeft er alle vertrouwen in dat hij genoeg publiek binnen krijgt. „Dat gekke jazzpubliek valt altijd op het laatste moment binnen. Dat kan ook niet anders want de hele Nederlandse jazztop is gecontracteerd, dat zie je op geen enkel festival. Daar spelen bijna alleen buitenlanders." Vos moet vierhonderd plaatsen verkopen voor het concert om iets over te houden voor het Rode Kruis. Weliswaar staat het Concertgebouw de zaal gratis ter beschikking, de personeelskosten voor die dag (24 000 gulden) komen voor rekening van Jack Vos. Ook voor het plakken van de posters moet Vos betalen: 2 gulden per affiche. Het drukwerk is gratis verspreid en gedrukt maar het plakloon moet wel betaald. Is het wel slim om zon concert te plannen aan de vooravond van de twee grootste festivals? Vos: „Onzin, zoiets doe je op het moment dat het geld nodig is. Een stervende kan niet wachten." Is het bedrag van 100 gulden voor een kaartje niet wat hoog? Vos: „Als mensen dat niet meer kunnen missen, eet ik mijn hoed op." Tussen drie uur 's middags en 1 uur 's nachts zijn in het Concertgebouw te zien en te horen: Misha Mengelberg en Han Bennink, het Rob Agerbeek trio, S.F.E.Q., het Hans Dulfer quintet, het Herbert Noord trio, The Amsterdam Jazz Quintet, het Mylo Freeman trio, het Harry Verbeke Quartet, Loek Dikker/Waterland sextet, Greetje Kauffeld trio, Kees Slinger Trio (met als gast Theo Loevendie), Ronald Snijders, het Timeless Orchestra, een kwartet met Vera Vingerhoeds, Intermission Four, Wim Overgauw Trio, Hugo van Neck en het Red Mitchell/Bob Brookmeyer quintet. (D.v.0.) Opera-regisseur Zambella repeteert met één van de schapen die gaat optreden in een derderangs produktie van Puccini's Tosca in Londens Earls Court Theatre. foto reuter --- Zomeractie De bond voor het vloeken roept op om vanaf zondag persoonlijk, telefonisch, schriftelijk of per fax een vloek te deponeren bij de bond. Uit deze inzendingen wordt steeds de 'vloek van de week' geselecteerd. Deze 'vloek van de week' zal met olieverf worden uitgevoerd op doek en zal worden geëxposeerd in het bondskantoor alwaar geschilderde en gedrukte vloeken te zien zijn. De 'vloek van de week' zal worden beloond met een zeefdruk met naar keuze de vloeken 'Voor de sodommieter' of 'Herejee'. Het kantoor van de Bond voor het vloeken is gevestigd in de Amsterdamse Galerie d'Eendt, Spuistraat 272, tel. 6265777, fax 6243064 of postbus 70458. Te bezoeken van 16 juni tot 15 juli en van 14 tot 25 augustus, wo t/m zo van 12.00 uur tot 18.00 uur. De koffie staat klaar. (D.v.0.) --- Hoempapa Bij het menuet glunderden en grinnikten de musici bij elke inzet. De pret om het hoempapa, hoempapa werkte zeer aanstekelijk; Frans Bruggen hoefde eigenlijk alleen maar af en toe aan de teugels te trekken om het geweldige samenspel te beheersen. Ook de eerste symfonie had zo'n (Johan) Strauss-achtig menuet, waarin de opmars van Radetzky al aangekondigd leek te worden. De combinatie Haydn en Bruggen kan eigenlijk niet mis gaan, prachtige muziek voor geïnspireerde musici. Jammer alleen dat de Scena di Berenice te veeleisend bleek voor de sopraan Marinella Pennicchi. Haar volume was te klein, maar vooral haar stembereik in de lagere regionen was volstrekt ontoereikend. Dat had weinig te maken met de akoestiek van de zaal, die tijdens de repetities was bijgesteld naar 1,6 seconden, maar alles met haar jeugdige, onvoldragen stem. In de toegift, de 'Liebestraum' van Schubert, in de orkestbewerking een zoet candlelight-muziekje, schitterde klarinettist Eric Hoeprich in een duet met de al even muzikale hoboist Ku Ebbinge. Een magnifiek besluit van een authentieke avond. Sjoera Nas Nog te horen: 22/6 Utrecht, 24/6 Den Bosch, 25-26/6 Nijmegen, 30/6 Amsterdam (Beurs, 14.00 uur) Veere (20.00 uur), 1/7 Amsterdam (Concertgebouw), 3/7 Utrecht. --- Affiches. Het Rotterdamse Gemeentearchief heeft gisteren een catalogus van zijn 15. 000 affiches gepresenteerd. Daarmee is de eerste en grootste collectie Nederlandse affiches geïnventariseerd. De Rijksdienst Beeldende Kunst verwacht begin 1992 alle openbare affiches in kaart te hebben. Naar verwachting zijn dat er bijna 75.000. ---