Bang Belangrijke verschillen met de andere partijen in Slovenië ziet zij in de mate van Sloveens zelfbestuur en de verwerking van het verleden: „Momenteel zijn veel mensen bang na de verkiezingen het slachtoffer te worden van het revanchisme tegen de communisten." Stukken beter dan zijn partij doet Milan Kucan, de communistische kandidaat voor het presidentschap het. In alle opiniepeilingen ligt hij ver voor op de sociaaldemocraat Joze Pucnik, die door de partijencombinatie Demos kandidaat gesteld is. Desondanks kan ook Pucnik, die zeven jaar als dissident in de gevangenis heeft gezeten en pas vorig jaar uit zijn ballingschap in Duitsland is teruggekeerd, op brede sympatie onder de bevolking rekenen. Van zijn slechte prognoses is hij niet bijzonder onder de indruk: „De opiniepeilingen worden altijd telefonisch gehouden en het zijn alleen bepaalde mensen die hier telefoon hebben." Twee belangrijke punten spreken vermoedelijk in Pucniks voordeel. „Wanneer de Slovenen de keuze zouden hebben tussen een communist en een aap als president, zullen velen voor de aap kiezen", verklaart Venc Vasle van het dagblad Delo de 'erfelijke belasting' van Kucan. Daarnaast is Pucnik in tegenstelling tot Kucan weer duidelijk over de status van Slovenië: „Ik ben geen Joegoslaaf en ben er ook nooit een geweest." Een mogelijke schending van de Joegoslavische constitutie door een Sloveense onafhankelijkheidsverklaring neemt hij op de kop toe: „Door het communistisch regime wordt de constitutie elke dag geschonden. Het is een cavaliersdelict. Een rationele discussie met Belgrado over de onafhankelijkheid acht ik absoluut onmogelijk." De economische politiek van de Joegoslavische minister-president Markovic heeft volgens Pucnik alleen maar een sociaal-psychologisch effect. „Een oplossing van de economische problemen van Joegoslavië als geheel lijkt mij zinloos, aangezien de verschillen tussen Slovenië en het Zuiden groter zijn dan bijvoorbeeld tussen Nederland en Portugal." Problemen verwacht hij bij het bijeenhouden van Demos - dat bestaat uit sociaal-democraten, christen-democraten, Groenen, de Sloveense democratische bond, een boeren- en middenstands- en een bejaardenpartij - en het vinden van voldoende experts. Technische problemen zijn er ook. Afgelopen vrijdag werd Pucniks bureau de huur opgezegd. De presidentskandidaat neemt het gelaten: „Van represailles in de eigenlijke zin van het woord is geen sprake, want onze communisten hebben zich al geciviliseerd." In een coalitie ziet Pucnik niet veel: „Wanneer Demos niet de absolute meerderheid krijgt, moeten de communisten en de liberalen maar regeren." Tussen de communisten en Demos nemen de liberalen een soort middenpositie in. De partij is ontstaan uit de communistische jeugdbeweging, die in het begin van de jaren tachtig een zeer kritische houding ten opzichte van de 'volwassen' partij aannam en veelal de eerste stoot tot de hervormingen gaf. --- I „De Heer is mijn Herder" psalm 23 Tot het laatst toe was zij betrokken bij alles wat; het leven gaf. Wij hebben afscheid moeten nemen van haar, van wie wij zoveel hielden, mijn lieve vrouw, onze lieve moeder, schoonmoeder en oma Jannigje Smit-van Essen echtgenote van Jakobus Smit op de leeftijd van 82 jaar. Deventer: J. Smit Groningen: Jaap en Marieke Breukelen: Henk en Juul Norg: Jan en Marja Son: Gera en Torn Enschede: Janny en Gerrit en kleinkinderen 4 april 1990 Beeckestein Laan van Borgele 40-810 7415 DJ Deventer Gelegenheid tot afscheid nemen en condoleren op maandag 9 april van 12.45-13.05 uur in Uit-1 vaartcentrum Roelofs, Diepenveenseweg 76 te Deventer. De afscheidsdienst zal aansluitend om 13.15 uuf I gehouden worden in het Uitvaartcentrum, waarna de begrafenis om 14.00 uur zal plaatsvinden op de Algemene Begraafplaats, Raalterweg te Deventer. I --- Marokko is bereid toe te geven aan eis hongerstakers door Louis de Jonge AMSTERDAM - Drie Marokkaanse linkse activisten zijn in het ziekenhuis Avicennes in Rabat na bijna negen maanden gestopt met hun hongerstakingsactie. De Marokkaanse regering heeft hun eisen ingewilligd en ze overgebracht naar de centrale gevangenis van Kenitra. De drie zijn hun actie nog niet te boven: tanden zijn verdwenen en ze lijden aan geheugenverlies, ook is het gezichtsvermogen sterk verminderd en lopen kunnen ze nauwelijks. De drie hongerstakers behoorden tot de groep van vier Marokkaanse jongeren die juni vorig jaar in de Laalou-gevangenis in Rabat in hongerstaking zijn gegaan om te protesteren tegen de erbarmelijke omstandigheden van hun gevangenschap. Ze eisten de status van politiek gevangene. Eén van hen, Chbada Abdelhak, student literatuur, is na 64 dagen van hongerstaking overleden. Hij was opgepakt tijdens een scholierenstaking. Zijn aanklacht stelde niet veel voor en de opgelegde straf was voor Marokkaanse begrippen niet zwaar, hij kreeg een jaar. In november zou hij vrijkomen maar op 19 augustus 1989 is hij aan de gevolgen van zijn hongerstaking in het Avicennes-ziekenhuis overleden. Mede door de dood van deze student hebben Amnesty International en de Nederlandse Johannes Wierstichting -organisaties die opkomen voor mensenrechten en gezondheidszorg - onderzoek gedaan na de toestanden in de Marokkaanse gevangenissen. Van de overheid kregen ze niet veel te zien maar wat familieleden vertelden was verbijsterend: jongeren, meest scholieren die gearresteerd zijn om hun betrokkenheid bij het grote broodoproer van 1984 en stakingen die daarop volgden zitten, met tien, twintig lotgenoten op een oppervlakte zo groot als drie wc's. Ze slapen in ploegendiensten en als er bezoek mag komen, moeten ze, gescheiden door tralies, over en weer naar elkaar schreeuwen. Regelmatig zijn er groepen van deze jongeren, die soms voor meer dan tien jaar onder de slechte omstandigheden in de gevangenis moeten verblijven, in hongerstaking gegaan als protest. Ze krijgen geen post en hebben geen recht op kranten en boeken en de medische voorzienin- gen zijn ontoereikend. Ze wilden kenning voor het feit dat ze politieke activiteiten in de geval J nis zitten.' In totaal zijn tot nu toe vier hor» stakers na hun actie overleden J overheid bleef doof voor hun | test. Vorige maand echter heeft' de Marokkaanse overheid teeg, ven aan de eis van de drie uit R en ze overgebracht naar de Cerf gevangenis in Kenitra, die vol? Sonja de Jong van Amnesty Inte' tional een modelgevangenis is ' de Marrokkaanse overheid. Ze'1 teren daar een veel soepeler bè' De drie zijn niet meer geisoleef' hebben onofficieel de status po' [ ke gevangene gekregen. Zij Z] niet meer ingesloten met vele1 een kleine cel en bij van moord en diefstal worden schuldigd maar bij acht anderei tieke gevangenen die eerder " middel van hongerstakingen rechten hadden veroverd. Ze \ nen nu regelmatig bezoek ontf gen, hebben recht op boeker1, tijdschriften en als ze dat w kunnen ze weer starten met' studie. De status van politiek gevan? bestaat officieel niet in Mar? maar in de praktijk wel. In Keni* een speciale afdeling in de geva' nis waar personen, meestal met ge bekendheid in het buitenland van voorrechten hebben ten op' te van andere gevangen. Ook Moulay Tahar Douraidi ij stopt met zijn hongerstaking 4 vier jaar duurde. Hij is de zoofl; de pas overleden international kende dwaze moeder, Saadia I'n raidi. Twee van haar zonen heb hongerstakingsacties gehoudei1 de dood van haar jongste 1 heeft ze tot haar dood (op 17 m gestreden voor een betere bd deling van Tahar. Hij is nog niet overgebracht na* gevangenis in Kenitra maar NO het ziekenhuis. Volgens het ko Comité Nederland, dat rege' tig contact heeft met zijn fam'fl hij er zeer slecht aan toe. Acht' heeft de familie hem inmiddels zocht. Tahar was samen met twee £ ren, die op dit moment nog of leerd in het Averroes-ziekenht*. Casablanca liggen, in hong4 king. De twee worden sinds t kunstmatig in leven gehouden. I hun eisen is de overheid nog 'v derhandeling. --- ===== .»■ Meer dan 50 modellen De SÏ6M2I1C keukenstudtfj Mozartlaan 334. Maassluis, 01899-20.200 / 20.2