Nieuwe kansen n Nicaragua kon vóór de revolutie 'an 1979 vrijwel niets worden ge'aan aan de ontwikkeling en op- Jouw van het land. De wrede en •orrupte dictatuur van de Somozatynastie maakte elk particulier initi- ''ef onmogelijk dat gericht was op ontwikkeling van de armste bevol*'n9sgroepen. Zelfs de internationale noodhulp die na de aardbeving 'an 1972 naar Nicaragua ging, verleen in de zakken van de Somo*a's terwijl de armen en daklozen ssen de puinhopen bleven zitten. Met de verdrijving van Somoza in 979 deden zich plotseling nieuwe gelijkheden voor. Voor het eerst !n de geschiedenis van Nicaragua °n vanuit het buitenland, waaroner Nederland, worden samengewerkt voor een ontwikkeling die aadwerkelijk de armsten ten goe-6 2ou komen. Tal van niet-gouver"ernentele organisaties (NGO's) in 'caragua benutten de ruimte die e revolutie had gecreëerd. En ankbaar maakten de Nederlandse ulPorganisaties hiervan gebruik r I 1 via deze NGO's de armen te be- Jj. en- Alfabetiserings- en vor- !n9sprogramma's, landbouwont- I ' gemeenschapsprojecten nde steden en dorpen, er werd Jn enthousiast begin mee gemaakt. stonden deze Nicaraguaanse NGO's sympathiek tegenover het revolutionaire experiment. Geen wonder, na decennia lange onderdrukking van elk ontwikkelingsinitiatief. Maar daarmee raakte de Nederlandse ontwikkelingshulp nog niet zoals Nelissen beweert 'met handen en voeten aan de sandinistische staatsmacht gebonden. Tal van NGO's namelijk benutten de nieuwe vrijheid niet alleen om de armen te bereiken, maar ook om kritiek uit te oefenen op het sandinistische beleid, bijvoorbeeld t.a.v. het schenden van de rechten van de Miskito-indianen. Evenmin is Nelissens verwijt correct dat de hulp niet naar de democratische oppositie is gegaan. De groepen waar hij op doelt - de vakbond CTN, de hiërarchie van de R.K. kerk, de werkgeversorganisaties, de krant La Prensa, etc. - beperkten zich namelijk tot veel verbaal geweld tegen de sandinistische regering maar boden geen concrete ontwikkelingsalternatieven zoals vele NGO's wel deden. Overigens is de oppositionele krant La Cronica met nauwe verbindingen met de christendemocratische PPSC, verenigd in de UNO van Chamorro, nota bene opgezet met Nederlands ontwikkelingsgeld. --- Nodig? Bovendien is het de vraag of hulp uit Nederland juist voor deze groepen wel zo nodig was. Nelissen verzuimt te vermelden in welke mate deze groeperingen zich vanaf 1981 door de regering Reagan hebben laten misbruiken en steunen als politiek instrument ter ondermijning van het sandinistische experiment. De rol van de CTN, de zustervakbond van het Clat, zou het Clat eerder tot gêne dan tot triomfalistische geluiden moeten bewegen. Bijna tien jaar lang hebben de VS via een economische boycot, via sabotage, en via het trainen en financieren van de contra's vastgehouden aan het doel van de omverwerping van de sandinisten in Nicaragua. Het experiment heeft zodoende nauwelijks een kans gehad. Deze oorlog heeft de Nicaraguanen meer dan 30 000 doden gekost, tal van verminkten, een half miljoen vluchtelingen en ruim 18 miljard dollar schade. Het menselijk leed achter deze cijfers is voor de gemiddelde Westeuropeaan niet bij benadering te bevatten. Uitgeput en ontmoedigd heeft de meerderheid in Nicaragua bij de verkiezingen van februari 1990 gekozen voor de beloften van Violetta Chamorro's UNO: betere relaties met de VS, dus opheffing van de boycot en in plaats daarvan financiële injecties; geen Amerikaanse contra-steun meer, dus ook geen dienstplicht meer, dus ook geen gedode dienstplichtige zoons meer thuisbezorgd krijgen. Dat daarnaast ook fouten van diverse aard van de sandinisten zelf een rol hebben gespeeld, ontkent niemand die de situatie heeft leren kennen. --- Decentralisatie dient kunst en kunstenaar door O.L. Schrover f oJi"ïrdt druk mdc wandelgangen hlr,iyd'in de ho°P dat de over' e'd en de Tweede Kamer zullen inj e e"imen met de aan het brein van n aantal ambtenaren en kongsi's rmtnntsProngen gedachte om alle fia cië/e middelen ten behoeve van inASt en 'de kwaliteitsbewaking' msterdam te concentreren. In Hik X''d Waarin we' °P alle bestuur- We niveaus, met het begrip decen- satif worden doodgegooid vv tif0'" 'dcc verwondering ver- e argumenten voor een dergelijke nstructie sporen op de ijzers van en gewenste zakelijke beheersing ■ an het bestuursapparaat) en een, de ogen van betrokkenen, noodakelijke centrale kwaliteitsbewa'n9 Men schermt met de pet van ker|meester op - altijd prijs. En mdc argumenten kracht bij te zet'en wordt het rapier van de top- gehanteerd, die - en dat e " men niet weten - met een door soterische en superlatieve taal onderbouwde choreografie allesbeaive wetenschappelijk hard te ma- Jn 's- Ik wil maar zeggen: fascisticr|e kunst uit de jaren dertigenk aan een Leni Riefenstahl - 'JTt fascistisch, niettegenstaande e creatieve kwaliteiten die wij er D of "iet in menen te herkennen. e spreiding van de kunst is hoofd-ID| el'ik mislukt doordat men de P'unforme en sociologische beteke- I 's van de kunst uit het oog heeft gloren. Belangrijker werd kwali*'*. dat een volgens Bram Kernpers . ** 9ereguleerde sentimenten beaaen betekenis heeft; „ons kent ns en spreekt 'onze taal', in ons fi «/!♦"" (v 9- Stokkink De cultuur*"fe van Nederland, 1989). " al? Vraag 's of net werkelijk zinnig is e middelen op één plaats en bij I nrn Commissie - een anonieme y °eP gedurende haar taakuitoefe,. d 9 ~ onder te brengen. Zeker uit jt d^m°cratisch oogpunt betwijfel ik at. Bureaucratische centralisatie I e'ot tot een ondemocratische ru«uur met feodale kenmerken. jrl 'C^is uit zakel'ik oogpunt de centralisatie van geld een goede >