(Advertenties) KUNST EEggf KOPEN INFORMATIE: HANNEKE HANEVELD , 020 - 5622493 LAATSTE WEEKEND m DDMELA 18.1.1990 4.3.1990 DE TENTOONSTELLING GEER EEN OVERZICHT VAN HET OEUVRE VAN CESAR DOMELA, GRAFIEK -SCULPTUREN -RELIËFS T.G.V. ZIJN 90STE GEBOORTEDAG - UITVOERIGE CATALOGUS - VAN REEKUM MUSEUM Churchillplein 2, 7314 BZ Apeldoorn di. t/m za. 10-17 uur, zo. 13-17 uur, Maandag gesloten, info: (055)-219155 ABBE t/m 9 maart Eigen Collectie in nieuwbouw gratie entree Oudbouw gesloten wegens inrichting 9 maart 20 00-22.00 uur Stichting Plint: 10 jaar poëzie-posters Opening door Bert Schierbeek 10 maart 15.00-17.00 uur Opening tentoonstellingen: Harald Klingelhölleren James Coleman 11 maart 14.00 uur Concert Jos Zwaanenburg altfluit 040-387300 Bilderdijklaan 10 Eindhoven --- (Advertentie) AMERICAN jife OISCOUNT tllff BOOK \l|f/ CENTERS \gj ■35,000 titles in stock, the rest JJe'H order for you. t"Your largest English-language since 1972. tudents and teachers get °* 0% discount - others can buy ö discount card for ƒl5 and e3et 10% off al full-price books <0 year long. 3°Kalverstr. 185, Amsterdam tel. 020-255537, fax 020-248042 jo Spuistraat 72, Den Haag ibr tel. 070-3642742, fax 070-3656557 --- Peter van Ginkel KUNSTENAARSBENODIGDHEDEN Arnhem Winkel/MagazijnKantoor Nieuwe Kade 2 6827 AA Arnhem Telefoon 085-423334 Telefax 085-435493 Amsterdam Winkel Bilderdijkstraat 99 1053 KM Amsterdam Telefoon 020-189827 Utrecht Winkel Herenstraat 1 c 3512 KA Utrecht Telefoon 030-340608 Groningen Jan Best Kunstenaarsbenodigdheden Oude Boteringestraat 54 9712 GM Groningen Telefoon 050-142501 Bel voor gratis toezending van onze catalogus Tel. 085-423334 KUNST'JSMM KOPEN INFORMATIE: HANNEKE HANEVELD 020 - 5622493 --- Natie Ook met 'Bom on the 4th of july' laat Oliver Stone merken dat hij niet terugschrikt voor de grote thema's die de kern van de Amerikaanse natie en het Amerikaanse bewustijn raken. Daarmee plaatst hij zich in een roemrijke traditie die zo oud is als Hollywood zelf. Ook D. W. Griffith, John Ford en Frank Capra -om maar een paar namen te noemen - sneden immers de grote en ware Amerikaanse thema's aan. Op dit inhoudelijke vlak is 'Bom on the 4th of july' een verrukkelijke kluif voor een ieder die er plezier in heeft de Amerikaanse geest te analyseren. Ga maar eens na! Een atletische 'All American boy' uit de vroegere jaren zestig ontwikkelt zich via een hevige en langdurige Vietnam-crisis tot een invalide, impotente en langharige held van een veranderd Amerika. John Wayne is niet meer. Lang Leve Ron Kovic. Heel wat minder enthousiasme past de overdonderende en meeslepende, ja zelfs wat indoctrinerende en propagandistische stijl van dit mooie en aangrijpende Amerikaanse volksverhaal. 'Van dik hout zaagt men planken', of 'als een blind, doof en dood paard ook maar iets vat van wat wij Vietnam-vets doorstonden', lijkt Stone wel gedacht te hebben. Aan de psychologie van Kovic wordt geen enkele aandacht besteed. Alle bijfiguren blijven onuitgewerkt. De Vietnam-oorlog bestaat slechts uit frontgevechten op leven en dood. Bij ruzies wordt er oorverdovend gekrijst en gejankt. Gewonden zijn van top tot teen overdekt met gapende gaten, waaruit het bloed rijkelijk vloeit en sproeit. Demonstraties ontaarden altijd in matpartijen. --- Predikend Een sterk staaltje van Stone's predikende, aan duidelijkheid niets te wensen overlatende stijl is de volgende ziekenhuis-scène. Kovic ligt in het Veteranen-hospitaal in New Vork. Het vuil koekt er aan de muren, ratten lopen er over de vloer, iedere machine en elk instrument hapert er, het verplegend personeel is er lui en stoned en de patiënten worden er als oud vuil behandeld. Zo ook Kovic. Met riemen vastgesjord hangt hij onderaan zijn bed. Als het staren naar de gore vloer hem te veel wordt, begint hij hysterisch te krijsen: „Behandel me als een menselijk wezen! Ik ben een Vietnamvet! Ik vocht voor Amerika! Ik heb recht op een goede behandeling! Ik ben een menselijk wezen....een mens..een mens....een MENS!!. Alsof ook het dode paard al niet lang begrepen heeft dat Ron slecht behandeld wordt, doet Stone (die, naar hij met 'Talk radio' liet merken, toch echt heel subtiel kan zijn) er nog een stevig schepje bovenop. Een verpleger, die langzaam naar het bed kwam sloven, sist Kovic toe: „Kop dicht, stop Vietnam maar in je reet. Hans Kroon Te zien in 32 bioscopen. Vietnam-veteraan Ron Kovic tijdens een anti-Vietnam-demonstratie --- Sterke serie 'Tien geboden' Kieslowski schetst indringend Poolse dilemma's 'DEKALOG' 6'u Cl 988 stelde Krzystof Piesie#Kz, een advocaat die onder«*e*r veel leden van de toen |**3 verboden vakbond Solidariteit, verdedigde, zijn vriend :,'r*filmregisseur Krzystof Kies- een opmerkelijk profP voor: de verfilming van de W Geboden. 'jfej twee Krzystoffen hadden - met Jflrukwekkend resultaat - al eerder ü/taoengewerkt. Voor Kieslowsky's, alleen op de televisie iMezonden, 'No end' (1984) jfnreef Piesiewicz het scenario. #°k hun serie naar de Tien Geboft..' 1, 'Dekalog' geheten, zou weer ln schot in de roos worden. «£* basis-idee voor de serie was yrtpel. leder deel zou een televisie*fn van vijftig tot zestig minuten f ngte worden. Later werden de defjP naar het vijfde ( 'Gij zult niet Jplen') en zesde ('Gij zult niet echt- gebod uitgebreid tot de roscoopfilms ' A short film about #ng' en 'A short film about love'. *-fder zou ieder deel in dezelfde ***tenwijk van Warschau spelen. Toorts diende in ieder deel iemand jpet een eigentijds dilemma geconsenteerd te worden. Daarbij zou reeds één van de Tien Geboden op |e achtergrond staan. Een laatste jn wat merkwaardige afspraak was r*t er in ieder deel een onbekende reerndeling zou opduiken, van wie Iw dreigends en mysterieus zou nagaan. Wat die vreemdeling voorjpP* moest onduidelijk blijven. R PJI een afgezant Gods? Een voorbode van naderend onheil? Een vertegenwoordiger van een andere dimensie? Het kan allemaal. De telkens opduikende vreemdeling is het zwakste punt van de 'Dekalog'. Zijn vaagheid en nietszeggendheid maken hem een overbodige, zelfs irritante gestalte. Al gauw ervaar je deze figuur als loze mystieke franje, waarmee tevergeefs geprobeerd wordt de tien moderne moraliteiten in het perspectief van oude Tien Geboden te plaatsen. Binnen dit simpele schema verrichtten de twee Krzystoffen doorgaans schitterend werk. Piesiewicz schreef scenario's die klinken als een klok. Het zijn bijna allemaal wondertjes van efficiency, waarin met een minimum aan personen en gebeurtenissen een maximum aan drama gecreëerd wordt. --- Notenkraker Telkens zet hij een mens als een noot in een notenkraker klem, weet hij hem in een in dillema te plaatsen, waarin wel een morele knoop doorgehakt moet worden. Ook Kieslowsky is een toonbeeld van efficiency. Zoals het scenario geen woord, of persoon te veel bevat, bevat zijn regie geen beeld, of camerabeweging te veel. Alles is in deze filmserie doeltreffend. Alles wordt in de 'Dekalog' gebruikt om de toeschouwer de dilemma's te laten meebeleven, voelen en -denken. Alleen in Rialto in Amsterdam zijn morgen en overmorgen alle tien dilemma's van de 'Dekalog' mee te beleven Voor de ongetwijfeld vele kijkers voor wie dat een te grote aanslag op het uithoudingsvermogen is , wordt de 'Dekalog' gelukkig ook gefaseerd uitgebracht. Vanaf morgen zijn een maand lang deel 1 tot met 4 te zien: eind maart volgen deel 5 tot en met 8 en weer een maand later deel 9 en 10. Er op vertrouwend dat iedereen de Tien Geboden uit het hoofd kent, heeft Kieslowsky elk deel alleen aangeduid met een getal. 'Dekalog 1' is de verfilming van het eerste Gebod, enzovoorts. Dat is vragen om misverstanden. Wie weet bijvoorbeeld dat de Tien Geboden bij de katholieken enerzijds en de joden en protestanten anderzijds soms belangrijk van elkaar verschillen? Het fundamenteelste verschil is wel dat het tweede gebod van de protestanten en joden bij de katholieken niet voorkomt! Het is het verbod om beelden naar de gelijkenis van God te maken. De Pool Kieslowsky hanteerde bij de 'Dekalog' vanzelfsprekend de katholieke versie van de Tien Geboden. Om u bij het bekijken van de Dekalog' op het goede spoor te zetten, noem ik nog even de (katholieke) geboden, waarop Dekalog 1 tot 4 gebaseerd zijn Dekalog 1 is de verfilming van het gebod 'Ik ben de Here, uw God (...). Gij zult geen andere goden voor mijn aangezicht hebben.(..)'; Dekalog 2 van het gebod 'Gij zult de naam van de Here, uw God niet ijdel gebruiken, (...)'; Dekalog 3 is gebaseerd op het gebod 'Gedenk de sabbatdag, dat gij die heiligt; (...) en Dekalog 4 tenslotte op het gebod 'Eert uw vader en moeder (..). Hans Kroon Meer op pagina 16. Amsterdam-Rialto: vrijdag 2 maart en zaterdag 3 maart in twee zalen alle tien delen, aanvang 19.30 (reserveren van 12 tot 17 uur). Vanaf zondag 4 maart deel 1 (19.30 uur), deel 2 (20.45 uur), deel 3 (22.00 uur), deel 4 (23.15 uur). Utrecht-t Hoogt vanaf 2 maart: deel 1 (19.30 uur), deel 2 (20.45 uur), deel 3 (22.00 uur), deel 4 (23.15 uur). --- Britse huisvrouw begint nieuw leven in zonnig Griekenland 'SHIRLEY VALENTINE' De innemende 42-jarige Britse huisvrouw Shirley Valentine verdient een groot publiek. Of ze dat krijgt, is de vraag. De middelbare dames die zich met haar het best kunnen identificeren, wagen zich immers niet meer in de bioscoop. Die blijven - heel dom in dit geval - keurig thuis bij de buis. Shirley Valentine woont in een doorsnee-huis in een doorsneeplaats. Haar dochter en zoon zijn net zelfstandig gaan wonen. Haar man is van een charmante en ondernemende Romeo langzaam maar zeker veranderd in een saaie en suffe huismus, die elke avond stipt om zes uur zijn warme hap op tafel wil. Shirley, lekker pittig gespeeld door Pauline Colfins, verveelt zich op haar 42ste te pletter, zo niet dood. Ze heeft haar tijd gehad en haar leven geleefd. Toch barst ze nog van de energie, toch zou ze nog van alles willen beleven en toch droomt ze nog van wereldreisjes. Maar ja, haar man. Die ervaart een wandelingetje door het naburige bos al als een wereldreis. Voorlopig redt ze zich met praten tegen de keukenmuur of de camera, die ons soms rechtstreeks met haar confronteert. Die twee geduldige luisteraars' vertelt ze alles wat haar met haar buren overkomt, bij hen stort ze haar van plannetjes, filosofietjes en wensen overborrelende hart uit. Shirley's leven neemt een onverwachte wending wanneer een vriendin een reis voor twee personen naar Griekenland wint. Ondanks zichzelf en tegenstribbelend stapt ze toch met vriendin en zonder man op het vliegtuig. In Griekenland weet ze zich aanvankelijk geen raad. Dagenlang blijft ze op haar strandje zitten, waar ze bij gebrek aan de keukenmuur haar hartsgeheimen met een rotsje deelt. Dat er echt nog leven in Shirley zit, blijkt wanneer ze een wat oudere en heel charmante Griekse heer (een leuk rolletje van Torn Conti) tegen het lijf loopt. Door dat manneke ontdekt ze dat ze nog verliefd kan zijn. Niet zo zeer op hem, meer nog op het leven. Die ontdekking is goed voor een opzienbarend besluit. Shirley gaat niet terug naar haar saaie leventje in Engeland. Ze zoekt een baantje en blijft lekker onder de Griekse zon wonen. Misschien wel, zo suggereren althans de laatste beelden, met haar eigen ontdooide kerel. 'Shirley Valentine' is een lief, klein, waar en verzorgd filmpje. Het thema is uit het moderne vrouwenleven gegrepen. De toon is humaan, mild en humoristisch. De vormgeving, waarvan vooral Shirley's gebabbel met de camera opvalt, is tot in de puntjes verzorgd. Vakwerk dus, van regisseur Lewis Gilbert, die dan ook al 35 films (waaronder enkele Bond-spektakels) op zijn naam heeft staan. 'Shirley Valentine' is een lief, klein, waar en verzorgd filmpje. Het thema is uit het moderne vrouwenleven gegrepen. De toon is humaan, mild en humoristisch. De vormgeving, waarvan vooral Shirley's gebabbel met de camera opvalt, is tot in de puntjes verzorgd. Vakwerk dus, van regisseur Lewis Gilbert, die dan ook al 35 films (waaronder enkele Bond-spektakels) op zijn naam heeft staan. Hans Kroon Te zien in 15 bioscopen. Shirley Valentine naast het rotsje waarmee zij converseert. --- Film Stone's vervolg op Platoon' dik aangezet 'BORN ON THE 4TH OF JULY' 30T 24Jle altijd op ware gebeurtegSen gebaseerde films van 45 als een komeet omhoog gefloten regisseur Oliver Stone el|len de duistere en troebele aJen van 'the American i j*arn' en het Amerikaanse een prominente rol. Cmi, irV'Salvador' (1986) ontdekt een »Talist' dat Zuid-Amerika nog jijjeds Amerika's uitgebuite en plat»r>rande achtertuin is. In 'Talk raicni9BB) wordt een radio-presennor, die zijn luisteraars hun sexis-2* racisme en anti-semitisme keiihrfd inpepert, (vermoedelijk) door "P-nazi's vermoord. 0£ belangrijkste onderwerp waar- Is»e Vietnam-veteraan Stone nu toe 5t zien dat de Duivel zelfs in efd's own country' rondwaart, is Ir* Vietnam-oorlog. In 'Platoon' st«S6) speelt die oorlog zich, tot verrassing, nauwelijks af tus-1 Amerikaanse soldaten en sfc>rdvietnamese guerrilla's. :£die met Oscars overladen film 'zJan op Aziatische slagvelden ;oral twee typen Amerikanen tetitover elkaar. De oprechte 'All boy', die vrijwillig naar ;)*tnam trok om het vaderland te >*?en en de communisten te be- Tjden, komt er in conflict met de r/Jflemotiveerde soldaaj: voor wie ijoorlog een smerige klus is, waar>'iedereen, zuipend, verkrachtend j|boordend, nu eenmaal vuile hanv." maakt. J nieuwe film van Oliver Stone, ,f [n on the 4th of july', die met i™ nominaties hoge ogen oogt bij f Oscar-uitreiking op 26 maart, j™ naadloos bij deze Vietnam-film /1986 aan. 'Platoon ll' was ook tf* juiste titel geweest. 'Bom on T.4th of july' is getrouw gebaferd op de gelijknamige autobioffie van Vietnam-veteraan Ron ifvic. fVic (in de film neergezet door |ner-idool Torn Cruise) werd op 4 'V 1946 geboren in het landelijke pssapequa op Long Island. In een ipnaal en gezin ontwikkelt hij zich f? een naïeve, typisch Amerikaanij°ngen, die tot enthousisme van Jft ouders en vrienden een aardig lïrtiJtje weet te worstelen. | '966 ontpopt Ron zich helemaal * een Amerikaan pur sang. Hij |ïemt dienst bij de marine, omdat popelde de eer van het vrije westen en Amerika in Vietnam te verdedigen. Zo meende Kovic in de voetsporen te kunnen treden van de helden uit de tweede wereldoorlog en de oorlog in Korea. Al in januari 1967 komt er een eind aan Kovic' Vietnam-missie. Tijdens een veldtocht, waarbij de Vietkong plotseling uit het niets opduikt, ontstaat vliegende paniek. Kovic doodt bij vergissing een Vietnamese familie en een Amerikaanse soldaat. Tenslotte wordt ook hij door een kogel getroffen. Vanaf het middenrif verlamd keert hij terug naar 'Gods own country. Daar wacht hem een nieuwe hel. Kovic deed immers niet wat het volk van een goed soldaat verwacht. Hij stierf geen heldendood op het slagveld. Hij kwam niet terug als overwinnaar uit een gewonnen oorlog. Hij keerde als een invalide en impotent wrak weerom. Kovics afgang wordt nog versterkt doordat de Vietnam-oorlog Amerika steeds meer verdeelt en doordat die oorlog tenslotte ook nog verloren gaat. De 'All American boy' wordt ook daardoor een ongewenste vreemdeling in eigen land. Dat krijgt hij met ladingen zout ingepeperd. In het marine-hospitaal in New Vork wordt hij als een beest behandeld. Weer thuis merkt hij dat zijn broertje, beste vriend en jeugdvriendinnetje zich tegen de oorlog in Vietnam keerden. Tijdens een militaire parade wordt hij door omstanders uitgejouwd en uitgefloten. Door dit alles raakt Kovic in een diepe identiteitscrisis. Hij hervindt zichzelf tenslotte door het gelijk van de anti-Vietnam-strijders in te gaan zien. Dan wordt hij leider van de 'Vietnam veterans against the war', spreekt hij in 1972 de Democratische conventie toe en schrijft hij zijn autobiografie. --- Eddie Murphy is beschuldigd van plagiaat NEW VORK (AP) - De Amerikaanse scenarioschrijver Michael Greene wil 70 miljoen gulden schadevergoeding van acteur Eddie Murphy, omdat de film 'Harlem Nights' zou zijn gebaseerd op een script, dat hem vorig jaar door Greene was toegestuurd. De door hem bij de federale rechtbank ingediende aanklacht is ook gericht tegen filmmaatschappij Paramount Pictures, die de film uitbracht. Ongeveer 100 scènes uit de film zouden overeenkomen met scènes uit Greene's scenario, genaamd 'A Halloween to Remember'' Volgens Greene handelt zijn script, evenals dat van 'Harlem Nights', over een ongeveer 8-jarig weesjongetje in de jaren '30, dat wordt grootgebracht door criminelen. Beide verhalen draaien om een plunjezak vol geld en ruzie tussen de hoofdpersoon met oudere figuren, aldus Greene. De advocaat van Paramount heeft de beschuldiging van de hand gewezen en gezegd dat de gelijkenissen tussen beide scenario's zo algemeen zijn, dat ze in honderden films kunnen worden aangetroffen. De rechtbank oordeelde in januari dat Paramount het idee voor de film 'Coming to America' had gestolen van columnist Art Buchwald. Hoofdrolspeler in die film is eveneens Eddie Murphy. --- Powell en Mangano in stijl herdacht in het Filmmuseum door Hans Kroon Het Filmmuseum in Amsterdam staat deze week in het teken van een eerbetoon aan twee net overleden f ilmgroten: de Engelse regisseur Michael Powell en de Italiaanse filmster Silvana Mangano Michael Powell overleed 19 februari dit jaar op 84-jarige leeftijd. In 1925 begon hij als regie-assistent in de filmindustrie te werken. In de daaropvolgende jaren leerde hij alle facetten van het filmmaken kennen. Tot beginjaren veertig was hij werkzaam als cameraman, cutter en scenario-schrijver. Ook maakte hij furore als regisseur van tientallen onbeduidende low-budget films. Vanaf 1942 kwam die veelzijdige ervaring Powell goed van pas. Vanaf dat jaar namelijk regisseerde hij tot 1956 steeds samen met Emeric Pressburger een aantal films die hem wereldfaam bezorgde. De Powell en Pressburger-films, die soms nogal pretentieus gevonden werden, imponeerden door hun vakmanschap en grote visuele allure. Bekende titels van dit duo zijn 'Black Narcissus', 'The red shoes', Stairways to heaven' en 'The tales of Hoffman'. In het Filmmuseum wordt vrijdag een ingelaste film vertoond die Powell alleen regisseerde, Peeping Torn' uit 1958. Het is een fascinerende film, waarin kijken, fotograferen, filmen, seksualiteit en agressiviteit moeiteloos in elkaar overgaan. De titel slaat op een psychopaat die zijn slachtoffers op het moment dat ze sterven fotografeert of filmt. Ook de onlangs overleden Silvana wordt in het Filmmuseum herdacht. Zaterdag, zondag en maandag is zij te zien in een zestal films, waaronder klassiekers als 'Riso amaro', Teorema' en 'Gruppo di famiglia in vn interno'. In de Filmmuseumkrant van deze maand geeft de Eric de Kuyper blijk van een opmerkelijke kijk op Mangano, die hij vergelijkt met de ook al net overleden Ava Gardner. „Bij de film doet zich het eigenaardige verschijnsel voor dat een bepaalde manier van acteren die bij het theater onvermijdelijk de kwalificatie 'middelmatig' zou krijgen, toch boeiend kan zijn." „Het is inderdaad", zegt De Kuyper, „niet enkel hun bijzonder mooie verschijning die Mangano en Gardner tot grote stars maakte; voor mij waren ze allebei uniek en onvervangbaar omdat ze naast hun mooizijn soms op pathetische manier nog iets anders blootgaven." „Hun niet-acteren verwerkten ze tot een acteerkunst." Bij Mangano", zo gaat De Kuyper verder, „uit zich dat het mooist op die momenten waar ze expressief moet zijn; waar ze emoties mag (moet) laten blijken." Juist gezien? U kunt het nu zelf in het Filmmuseum checken. Amsterdam-Filmmuseum: 'Peeping Torn' (vrijdag, 17.00 uur), films met Silvano Mangano (zaterdg tot en met maandag om 17, 19 en 21.30 uur) --- Omslachtig portret van weekblad De Groene 'EEN WOLK VAN GROEN' In 1988 bestond Nederlands oudste weekblad De groene Amsterdammer 111 jaar. Dat fraaie getal was aanleiding om Kees Hm opdracht te geven een film te maken over deze steunpilaar van verlicht en progressief Nederland. Hm koos voor een eigenzinnige optiek. Hij benaderde het blad indirect. Met name via een paar portretten van lezers gaf hij aan wat De Groene is. Die portretten mogen er stuk voor stuk zijn. Vermakelijk is bijvoorbeeld de oudere alleenstaande heer die in gepast stilzwijgen en onder genot van een ferm glas wijn en een rokertje een aria van Callas beluistert. Verbijsterend is de Belgische lezeres die na lang wikken en wegen afstand deed van vele jaargangen De Groene. Ze schonk ze aan de universiteit en ontdekte dat haar Groenes' daar door een wat slordige archivaris zoek zijn gemaakt. Toch bevredigen deze portretten niet. Ze vertellen, ook samen, erg weinig over De Groene. De som is hier niet meer, maar minder dan de delen. Ook Hins andere manieren om indirect iets over De Groene te zeggen, zijn nogal nietszeggend. Zo laat hij Hamlet (gespeeld door Aus Greidanus) door de redactielokalen van het weekblad dwalen. Fraaie plaatjes, maar wat willen ze zeggen? Vermoedelijk dat De Groene net als Hamlet strijdbaar is en met de wereld en zichzelf overhoop ligt. Zo simpel en zo vaag ligt dat. Ook Hins directere observatie-methoden leveren weinig op. Zo laat hij theater-redacteur Arian vertellen en ter plekke reconstrueren hoe hij een paar uur in de gevangenis doorbracht, nadat hij zich naar binnen probeerde te vechten bij een besloten voorstelling van Fassbinders 'Het vuil, de Stad en de Dood. Die affaire blijkt, zoals meer observaties van Groene-redacteuren, eigenlijk te onbeduidend voor woorden en te gênant voor beelden. Al met al geeft dit Groene-portret dus precies wat zijn titel belooft; lucht. Hans Kroon Amsterdam-Desmet, 4, 11, 18 en 25 maart (14.00 uur). Rotterdam-Lantaarn, 22 tot en met 28 maart. Incidenteel elders in het iand. --- Zes vrouwen zorgen voor een lach en een traan 'STEEL MAGNOLIAS' In 'Steel Magnolia's' zijn we in een van de zuidelijke staten van Amerika. Dat merk je aan de namen (Truvy, Ouiser, Annelle, Clairee) maar ook aan de al of niet aangeleerde 'drawl', de wat druilerige zinsmelodie. In het stadje Chinquepin hebben zes vrouwen een sterk fort van kamaraderie gebouwd. Ze komen elkaar vrijwel overal tegen, maar de vrouw-tot-vrouw-gesprekken vinden toch voornamelijk plaats in de schoonheidssalon. Daar worden de mannen over de tong geraspt, maar ook onder elkaar wordt veel gesnierd en de 'bonmots' vliegen over de kaptafel. Alles in het nette, jammer genoeg. Als een moeder het zwaar te verduren krijgt (eerst staat ze een nier af aan haar dochter die zo nodig een kind moet hebben terwijl ze zwaar suikerziek was, daarna moet ze toch hulpeloos toezien hoe haar kind sterft), gaan ze één voor één hun sterkende zegje zeggen. En dat is de hele film zo: als weerwijfjes komen ze om de beurt hun hokjes uit om hun speech af te steken of hun grote scène te spelen. Robert Harling, die het toneelstuk schreef waarop zich de film baseerde, zegt dat veel ervan nog echt gebeurd is ook. Dat kan best, er gebeuren wel ergere dingen, de realiteit staat voor niets. Maar in het gewone leven gaat het al meestal niet zo netjes toe, zo ouderwets afgepast als regisseur Herbert Ross het wil: dingen liggen daar gemeenlijk scheef, zodat er lelijk gestruikeld wordt. In 'Steel Magnolia's' is daar geen sprake van. Wel wordt er gestorven, maar toch komt alles op zijn pootjes terecht. Het is een damesfilm, met een lach en een traan, dat spreekt. En de bloem van de Hollywoodse sterren is gecontracteerd om een groot publiek te laten soppen in het sentiment. Shirley MacLaine, Sally Field, Dolly Parton, Olympia Dukakis, Julia Roberts, Daryl Hannah ... ga er maar aanstaan. Weet u wat ik graag wou? Dat een van die dames eens iets écht gemeens deed in dié film. Maar wat krijg je? Een mengsel van Elegance en Privé. Ik voor mij ben er niet dol op. W. Wielek-Berg In 10 bioscopen. ---