Economie bouwbonden eisen hervatting CAO-overleg if onze redactie economie af ERsFOORT - De bouwbonif van FNV en CNV zijn ber 0m op basis van compro Sactie heeft geen negatieve geiJ en voor het personeel. Er ko'jD 9een gedwongen ontslagen, iv®9t districtsbestuurder J. Loos(j 1 Van de Industrie- en voedings- CNV. Als de joint-venture na over gaat in een zelfstan-9a*K °nderneming, kan die flink investeren. „lets wat Akzo in0/f heeft gedaan", aldus Loos- --- Tweejarig Zij zijn überhaupt tegen verdere arbeidstijdverkorting. Als compromis heeft Lammers voorgesteld de 36--urige werkweek pas medio 1991 in te voeren. Dit betekent dat Lammers een tweejarige CAO voorstelt, zoals de werkgevers graag willen. Wat de vormgeving betreft stelt Lammers de mogelijkheid voor om de arbeidstijdverkorting niet alleen in hele of halve dagen (zoals nu) maar ook in uren op te nemen. Roel de Vries liet na afloop van de bondsraad gisteren doorschemeren dat dit voorstel, acceptabel is. Freek van der Meulen repte van niet meer dan een 'uitgangspunt' voor de onderhandelingen. De partijen moeten het ook nog eens zien te worden over de lonen. De werkgevers hebben nog geen bod gedaan. De bonden eisen 1 procent loonsverhoging bovenop de geschatte prijscompensatie van twee procent. Deze week al organiseren de bonden acties' in de bouw om de werkgeversbij het CAO-overleg onder druk te zetten, foto werry crone, trouw --- Opwarmer Onderhandelaar Roel de Vries van de bouwbond FNV maakte gisteren na afloop van de bondsraad eveneens duidelijk dat het geduld van de werknemers op is. Als 'opwarmer' voor mogelijk hardere acties beginnen de bonden deze week al met korte 'spontane' werkonderbrekingen en informatieve bijeenkomsten. De werkgevers beraden zich nog steeds op de brief van Lammers. Het voorgestelde compromis behelst dat de helft van de 22 roostervrije dagen vrij door de bedrijven (in overleg met ondernemingsraden of vakbonden) mogen worden vastgesteld. De andere helft zou dan collectief moeten worden opgenomen. De bonden eisen eigenlijk dat alle dagen collectief worden opgenomen, omdat dat voor de werkgelegenheid meer zoden aan de dijk zou zetten. De werkgevers zijn juist uit op een flexibeler systeem. --- 'Milieu-eisen zijn te streng' Aardappeltelers in veenkoloniën bang voor inkomensverlies Van onze correspondent VEENDAM - Boeren in de veenkoloniën verenigd in de Veenkoloniale boerenbond vrezen dat hun broodwinning ernstig in gevaar komt door strenge milieu-eisen van minister Braks (landbouw). Tijdens de algemene ledenvergadering gistermiddag in Veendam liet de bond weten de milieu-eisen van minister Braks met betrekking tot de intensieve aardappelteelt „onaanvaardbaar" te vinden. Onlangs besliste Braks dat de aardappelteelt in het jaar 2000 een vruchtwisselingsschema van één op vier moet hebben. Dat wil zeggen dat er niet elk jaar aardappelen verbouwd mogen worden maar slechts eens per vier jaar. Dat is volgens de minister een milieu-vriendelijker methode om aardappelmoeheid te voorkomen dan het op grote schaal gebruiken van grondontsmettingsmiddelen, zoals nu gebeurt. Door deze maatregel worden, aldus de Veenkoloniale boerenbond, duizenden boeren in Drenthe en Groningen gedupeerd. Volgens voorzitter W. Trip van de bond ontbreekt het in het voorstel van de minister aan alternatieven om inkomensverliezen die door de maatregel worden veroorzaakt te compenseren. Wel wil de bond zich inspannen om op termijn te streven naar een systeem van 'twee op vijf of één op drie, indien er structurele compensatie wordt geboden en prijsverhogingen voor granen worden gerealiseerd. Volgens Trip worden er door de boeren in de veenkoloniën nu al veel minder grondontsmettingsmiddelen gebruikt. Ook wordt er door het aardappelmeelconcern Avebe gezocht naar nieuwe, tegen aardappelmoeheid resistente aardappelrassen. De ledenraadsvergadering van de bond ging akkoord met het voorstel om te fuseren met het Drents Landbouwgenootschap. De boeren-organisaties willen de schaalvergroting omdat ook de verwerkende industrie en de afnemers inmiddels grootschalig georganiseerd zijn. --- Bonden willen afspraak voor nieuw overleg wegvervoer Van onze redactie economie AMSTERDAM - De Vervoersbonden CNV en FNV eisen dat de werkgeversorganisaties NOB Wegtransport, PCB en KVO vóór aanstaande zaterdag een afspraak maken om het overleg voor een CAO wegvervoer te hervatten. Sinds de onderhandelingen op 21 december vastliepen, is er geen overleg meer geweest over deze CAO voor ongeveer 60 000 werknemers in het be roepsgoederenvervoer. De positie van de werkgevers van NOB, PCB en KVO is verzwakt door het CAO-akkoord dat de werkgevers van Nederlands Vervoer (voorheen KNVTO) op 17 januari sloten met de vervoersbonden. Deze organisatie van grote werkgevers bleek bereid tot een loonsverhoging van 2,5 procent en een betere vergoeding voor overwerk. De Vervoersbonden eisen nu van de werkgevers van NOB, KBO en PCB een akkoord dat minstens even gunstig is voor de werknemers als het akkoord met Nederlands Vervoer, De CNV-onderhandelaar J. Wienen noemt de eis een 'voor-ultimatum'. Als de werkgevers de CAO-onderhandelingen niet heropenen, worden acties verwacht in de tweede helft van februari. De Vervoersbond CNV beslist aanstaande zaterdag, en de Vervoersbond FNV op 10 februari, over een eventueel ultimatum en de vorm van mogelijk daaropvolgende acties. --- Gasunie denkt aan pijp van 1,5 miljard naar Eemshaven Van onze redactie economie GRONINGEN - De Gasunie en het Noorse Statoil zullen mogelijk voor 1,5 tot twee miljard gulden een gasleiding aanleggen door de Noordzee naar het Eemshavengebied. De plannen verkeren nog in het onderzoeks-stadium, in juni moet duidelijk zijn of de leiding aan de verwachtingen kan voldoen. Statoil heeft onafhankelijk van de Gasunie nog een onderzoek lopen voor een alternatieve leiding naar Emden in West-Duitsland. Op dit moment is er slechts één hoofdleiding beschikbaar voor het transport van Noors gas naar het Europese vasteland. Die pijp eindigt in Emden. Er wordt al gewerkt aan een tweede hoofdtransportleiding; die zal in Zeebrugge (België) aan land komen en vermoedelijk in 1993 gereed zijn. De pijp naar het Eemshavengebied zou in 1995 in gebruik moeten kunnen worden genomen. De werkgroep Eemsmond van de Landelijke Vereniging tot Behoud van de Waddenzee heeft geen principiële bezwaren tegen de pijp, al ziet zij liever geen enkele leiding door het Eemsmondgebied lopen. Enkele jaren geleden verzette de Waddenvereniging zich heftig tegen een pijp naar de Eemshaven, maar tóén betrof het een leiding die zowel gas als olie aanvoerde. De bezwaren concentreerden zich daarbij op mogelijke olie-vervuiling. --- Integrand-stagiair teen lastpost maar volwaardige kracht «. onze redactie economie C*TERDAM - Niet alleen het g klaagt over de |J?.rekkige aansluiting van opst^ ngen bij de praktijk: ook genten zelf zoeken naar (,0 9elijkheden om het niet bij alleen te laten. i^a vijfhonderd studenten hebben lnt 9g9 op initiatief van de Stichting tie'?rand, dat vorige week haar tWg bestaan vierde, stage gelobd bij vooral middelgrote en kleine s.anjven. Het verschil met gewone gi ?es is dat bij deze stages de sta- lr niet als lastpost wordt gezien, ty ar als tijdelijk personeelslid vol- L.ard'g meedraait, en daar dan ook U Minimumloon voor krijgt. dichting Integrand werd in 1980 l^?ericht door studenten die de opleidingen te weinig vonden. Een stichting op t» 'commerciële basis die studenl aan stages hielp,' moest uit- bieden. Het recept van Intefo .'s 9oed aangeslagen. Bijna ief. laar opent de Stichting weer een pand. Inmiddels zijn er in acht vSchillende universiteitssteden l s,lgingen van Integrand. I0* bemiddelingsbureau is er in de tr°P van het jaar in geslaagd ver°UWen te wekken bij werkgevers j studenten. Zoals zoveel zakelijk 9estelde studentenclubs in de ja-srn n tachtig, weet Stichting Inte- and professioneel over te komen Ie* glimmende folders en een col,j e van bestuur met daarin klinken\hamen uit de top van het bedrijfsleven. Ook van de te bemiddelen studenten wordt representativiteit geëist. Ariëtte Goslings van Integrand: „Ze moeten wel bereid zijn bij een bedrijf jasje-dasje te verschijnen." Opvallend is dat werkgevers zelf bij Integrand aankloppen met de vraag om een student-stagiair. Dat geeft al aan dat de via Integrand geplaatste stagiairs niet als sta-in-de-weg worden gezien. De bemiddelaars van de stichting hebben in de loop der jaren een bestand van bedrijven opgebouwd, die eenmaal geconfronteerd met de formule van Integrand, uit eigener beweging stageplaatsen aanbieden. Vooral kleine en middelgrote bedrijven blijken via Integrand voor korte periodes bijna-afgestudeerde bedrijfskundigen, bedrijfseconomen en dergelijke aan te trekken. De stagiairs moeten hier veelal problemen oplossen waar het reguliere personeel geen tijd voor heeft, of niets van begrijpt. Bedrijven kunnen op die manier voor weinig geld - vierhonderd gulden vergoeding voor Integrand en een minimumloon voor de stagiair - beschikken over de frisse kennis van een bijna-academicus. --- Begrijpen Vakkennis betekent natuurlijk nog niet dat een student alles begrijpt van het bedrijf. Een stagiair die werd uitgezonden naar een tuinbouwbedrijf, kreeg te horen dat ze eerst maar een paar weken in de kassen moest werken om te begrijpen waar het in de tuinbouw om gaat. De Stichting wijst echter opdrachtgevers die stagiairs produktiewerk willen laten doen af. De stagiair zelf heeft overigens, samen met de werkgever, het laatste woord: „Wij regelen het contact, niet het contract", zegt Ariëtte Goslings. 'Niet via een oom, via Integrand', zo luidt de leuze op affiches van Integrand. Ook al heb je geen kruiwagens, via een stage vind je vaak een goede baan. Maar wie een studie volgt die weinig kans biedt op een baan, heeft bij Integrand evenmin veel kans op een stageplaats. Ariëtte Goslings: „We zeggen altijd eerlijk wat iemands kansen zijn. Als we een student Arabische talen krijgen, kunnen we daar niet veel voor doen, tenzij zo iemand misschien de management-variant volgt." Ruim de helft van de stagiairs zijn studenten bedrijfskun\ler)WGWBrijfseconomie, studies die toch al een goede kans op werk bieden. --- Rabo verkoopt totale belang in van Lanschot w »*" onze redactie economie - De Rabo bank gaat L°ar belang in F. van Lanschot Ban.'*rs afstoten. De Rabo heeft nu j|9 van veertig procent van de aan- van het bankiershuis in hann. evenveel als de Britse National Sstminster Bank. dar»ochtend zal Van Lanschot over ve*e ontwikkeling nadere uitleg ge- s*n. op een persconferentie in Ame dam. Van Lanschot is het afgelo-6,1 jaar onder leiding gekomen van l*[> kleiner bestuur, waarvan de jU'dge vice-voorzitter dr. L. le Blanc ,n 1991 de hoogste positie krijgt. De 1 ahk wil zich meer gaan richten op i e'r»schalig werk voor middelgrote *'9nten. --- Meer en breder Zo pleit mr. F. H. Brust van de Utrechtse kamer voor een bredere weg tussen Vinkeveen en Aalsmeer, uit angst voor verstoppingsverschijnselen in de goederenstroom. Zijn collega F. J. S. de Groen in Zutphen is voor doortrekking van de autosnelweg van Doetinchem naar Enschede. Die weg verknoeit het oostelijke deel van de Achterhoek, zullen tegenstanders zeggen, maar De Groen heeft een milieu-argument achter de hand. Oost-Nederland heeft maar één noord-zuidverbinding: van Arnhem via Apeldoorn naar Zwolle, en die geeft het Veluwe-massief een grotere economische impuls dan voor dit beschermde gebied wenselijk is. Zo zijn er ook voorbeelden uit Breda (verbreding van de A 16, Dordrecht- Antwerpen, en verdere aanleg van de Zoomweg, met name het gedeelte tussen Halsteren en Steenbergen), en laat ook Drenthe van zich horen (verdubbeling van de N 37 Hoogeveen-Klazienaveen-Duitse grens, „zeker gezien de veranderingen in Oost-Europa"). De voorzitter van de kamer voor Noordoost Brabant, drs. J. van der Veen, gaat er ten bate van het land van Cuyk van uit, dat de A 73 in Noord-Limburg wordt doorgetrokken. Maar deze voorzitter beperkt zich niet tot wegen. Hij noemt „reactivering van het voormalige spoorlijntje Boxtel-Veghel-Uden" en zegt te hopen dat de verbetering van het openbaar vervoer zich niet louter en alleen op de Randstad richt. Kamers van koophandel in de grote steden geven het openbaar vervoer een hogere plaats op de prioriteitenlijst, de Amsterdamse voorzitter spreekt zelfs van een 'sleutelrol. Nog is de vraag om méér asfalt groot, maar de stemming is aan het omslaan bij de bedrijven. FOTO THEO BOS --- Opmerkelijk De kamervoorzitters vragen om méér, en ze lijken tekort te schieten in inventiviteit. Terwijl er in hun regio's wel opmerkelijke initiatieven te noemen zijn om allereerst het personenverkeer soepeler te regelen, waardoor er weer meer ruimte komt voor zakelijk- en vrachtver keer. Den Haag bij voorbeeld, kent een bijzonder experiment (betaald door het Rijk in het kader van het Bereikbaarheidsplan) in de wijk Bezuidenhout. Daar zijn grote bedrijven als Nationale Nederlanden, Siemens, PTT, samen met de ministeries van sociale zaken en economische zaken èn het bureau van het VNO (werkgeversorganisatie) met gemeente, winkeliers en bewoners aan tafel gaan zitten. Samen willen zij een plan ontwikkelen waardoor de wijk goed bereikbaar blijft. Het gaat om 7 000 werknemers die dagelijks komen en gaan. Een stichting is opgericht, die een vervoerscoördinator gaat aanstellen. Die adviseert bedrijven over de aanpak van transportvragen, geeft werknemers raad over reismogelijkheden, en onderhandelt met openbaar-vervoerbedrijven over groepscontracten. KvK-voorzitter mr. J. Fernhout rept hier niet over. Toch is de kamer erbij betrokken. Secretaris drs. H. S. H. Mooren spreekt er met trots over. Hij zegt dat het Haagse bedrijfsleven inziet dat „het dweilen is met de kraan open" als het doorgaat met het „tamboereren op het bevorderen van het autoverkeer". --- Eigenbelang Het stuur gaat om, zegt Mooren. Zijn kamer wil twee dingen: enerzijds moet het openbaar vervoer fors verbeteren, anderzijds moeten bedrijven „uit welbegrepen eigenbelang" gaan rekenen hoe ze met slimme oplossingen zoals in het Bezuidenhout hun eigen bereikbaarheid kunnen verbeteren. Carpooling, groepsvervoer, openbaar-vervoerkaarten in plaats van autokostenvergoedingen, dat zijn allemaal mogelijkheden die hij de bedrijven individueel wil aanraden. Beperken van mobiliteit vereist ingrijpen van de overheid. Daar heeft vooral de Delftse voorzitter ir. A. Spelter moeite mee. Ernstige kritiek heeft hij op het idee van bereikbaarheidsprofielen (een uitwerking van de in '88 verschenen Vierde nota ruimtelijke ordening van de rijksoverheid). Daarin wordt voorgesteld bedrijfsiokaties te verdelen in plaatsen aan de snelweg, bij centrale stations, dan wel daar tussen. Bedrijven worden ingedeeld naar de mate waarin zij door hun activiteiten mobiliteit veroorzaken. Volgens Spelter is dat systeem veel te dirigistisch. Het bedrijfsleven heeft leergeld betaald met de regeling van milieuzonering in bestemmingsplannen. Door stringente mobiliteitsprofielen zou het evenwicht tussen vraag en aanbod van bedrijfsterreinen volgens hem verder verstoord worden. De Delftse voorzitter raakt een teer punt. Meer nog dan voor een goed wegennet houden kamers van koophandel pleidooien voor bedrijventerreinen, waar er in hun visie altijd te weinig van zijn. Veel gevraag om nieuwe wegen heeft in feite te maken met bereikbaarheid van bedrijventerreinen. Dr. M. de Smidt, hoogleraar sociale geografie aan de Rijksuniversiteit Utrecht, die de wensen van het bedrijfsleven op de voet volgt, begrijpt het wel. Kamers van koophandel vragen traditioneel om méér Maar er is toch sprake van een kentering in denken. „Bedrijven zitten elkaar zo langzamerhand ook in de weg, ze voelen wel dat er wat geregeld moet worden" zegt De Smidt. Hij beaamt dat de bedrijventerreinen het grootste probleem vormen. „De verrassing van de hele snelle groei slaat nu toe", zegt De Smidt. „De vraag naar ruimte is enorm gestegen. Het slaat alle records." De aan- en afvoer van goederen van die terreinen loopt klem, zeker indien ze dicht bij de steden liggen. De roep naar regeling van bovenaf komt tóch op, ziet hij: „Ook beleggers zeggen dat je de planning van bedrijventerreinen niet aan de gemeenten kunt overlaten. De provincies hebben via het streekplan regelende bevoegdheden en die zullen meer moeten sturen". --- 'Nieuwe produkten zuivelindustrie in belang derde wereld' Van onze redactie economie AMSTERDAM - De Nederlandse zuivelindustrie moet meer investeren in nieuwe produkten, ook in produkten die niet van melk maar van andere grondstoffen worden gemaakt. De Nederlandse bedrijven worden op die manier minder afhankelijk van de omstreden export van zuivelprodukten naar de derde wereld. Dat was gisteren de teneur bij de presentatie van het onderzoek 'De zuivel en de derde wereld', dat in opdracht van de Voedingsbond FNV is uitgevoerd door de Stichting onderzoek multinationale ondernemingen (Somo). Het is een moeilijke keuze voor de Voedingsbond: de Nederlandse zuivelexport naar de derde wereld is veelal schadelijk voor ontwikkelingslanden, maar belangrijk voor de werkgelegenheid van de 19 000 mensen die in de zuivelbedrijven werken. Nederland is op de wereldmarkt de grootste exporteur, en levert twintig procent van de zuivelimporten van ontwikkelingslanden. Sinds de invoering van de superheffing in 1984 zijn al veel banen in deze industrietak verdwenen. De Voedingsbond vindt dat de zuivelbedrijven zich in plaats van op bulkprodukten als melk en gewone kaas, moeten toeleggen op merkkaas en toetjes, zodat er meer geld gevraagd kan worden voor dezelfde grondstoffen. Ook moeten de ondernemingen over hun angst heen stappen voor niet-zuivelbestanddelen in kaas en boter. Zowel met dergelijke imitatiezuivel als met melkprodukten onder merknaam kunnen nieuwe markten worden aangeboord voor produkten met een hoge toegevoegde waarde. --- Kunstkaas Daarmee lijkt de Voedingsbond in conflict te komen met de boeren en hun coöperaties. Want voor de werkgelegenheid in de zuivelbedrijven maakt het weliswaar niet uit of de kaas nu van melk wordt gemaakt of van planten, de melkveehouders zijn bang dat zij door de introductie van imitatiezuivel minder melk kunnen slijten. Coöperatieve zuivelbedrijven als Campina Melkunie, Noord-Nederland en Coberco, alsmede het Produktschap voor de Zuivel zien zuivelvervangers en imitatiezuivelprodukten als bedreiging. Op grond van Amerikaanse ervaringen gaan zij uit van een afzetverlies van tien procent. Maar in het gisteren gepresenteerde rapport staat dat recent Duits onderzoek een daling van de melkafzet van slechts één procent voorziet bij invoering van imitatiezuivel. --- Melkprijs Op nog een ander gebied botsen de belangen van werknemers in de zuivelbedrijven en de melkveehouders. Voor de door de Voedingsbond be pleitte produktvernieuwing zijn hoge investeringen nodig. De Voedingsbond wijst op de hoge melkprijzen die de boeren krijgen, en suggereert dat daar best iets af mag als het gaat om de toekomst van de zuivelsector. Met name de coöperatie Noord-Nederland (Domo-Frico) betaalt de melkveehouders een melkprijs die boven het landelijk gemiddelde ligt. In het noorden dingen verschillende coöperaties naar de gunst van de boeren, waardoor Domo-Frico gedwongen is vrij hoge prijzen te betalen. Voor de benodigde investeringen kunnen de coöperaties ook kapitaal van buitenaf aantrekken. Probleem daarbij is dat de aangesloten leden - de melkveehouders - dan minder zeggenschap krijgen over hun bedrijf en de coöperaties meer op gewone, particuliere bedrijven gaan lijken. De vraag of een vakbond met het oog op de werkgelegenheid moet instemmen met het wegvagen van Afrikaanse boeren door melkdumpingen uit de EG, beantwoordt de Voedingsbond door voorzichtig te wijzen op deze alternatieven voor de omstreden export.' Kaas met plantaardige in plaats van dierlijke vetten en nieuwe merkprodukten waar de Voedingsbond veel van verwacht, zijn vooral geschikt voor de Europese markt zelf. Een werknemer van Nestlé Nederland zei gisteren dat hij zijn collega's wel wijst op de nadelen van export naar de derde wereld. Nestle roept moeders in de derde wereld op om in plaats van moedermelk flesvoeding te kopen, ook al is dat zeker niet gezonder en door het ontbreken van schoon drinkwater vaak zelfs uitgesproken ongezond. De Voedingsbond ziet hierin een noodzaak tot regelgeving door de overheid. Het afschaffen van de EGexportrestituties, de subsidies die export mogelijk maken ondanks de kunstmatig hoog gehouden melkprijs binnen de EG, ziet de Voedingsbond niet als alternatief. --- Bij gebrek aan ideeën loopt vrachtverkeer vast door Agnes Koerts en Peter van Lakerveld AMSTERDAM - Van kamers van koophandel wordt soms gezegd dat als zij het voor het zeggen zouden hebben, Nederland al lang één asfaltvlakte zou zijn. Dat klinkt niet erg vriendelijk in de richting van deze belangenbehartigers van het bedrijfsleven. Toch gaan uitspraken van de kamers in de praktijk vaak over de noodzaak van nieuwe wegen of - zoals dat heet - de 'ontsluiting' van bepaalde regio's. Het bewijst dat bereikbaarheid en verstopte wegen een grote ergernis vormen voor het bedrijfsleven. Vrachtverkeer dat niet kan opschieten, kost handen vol geld. Minister Maij-Weggen van verkeer en waterstaat heeft duidelijk gemaakt dat zij voor de verbetering van de infrastructuur de komende jaren meer geld wil uitgeven aan openbaar vervoer dan aan wegen. Maar hoe wordt daar bij de bedrijven over gedacht? Een reden om er tien nieuwjaarsredes op na te lezen die voorzitters van kamers van koophandel in verschillende delen van het land deze maand gehouden hebben. Op één na alle tien de voorzitters hebben verlangens op verkeersgebied. Auto en wegaanleg vormen de hoofdmoot. --- Verboden voor bus Volgens De Smidt moet het goederenvervoer veel meer samenwerken met het spoor; Nederland loopt achter met het Hückepack-vervoer (opleggers van vrachtwagens die op de trein worden gezet). Grappend: „Misschien moet de goederenafde ling van de Nederlandse Spoorwegen maar worden overgenomen door de Bundesbahn." Hij ziet het niet zo somber in, overal (in de stafafdelingen van de kamers van koophandel, bij Rijkswaterstaat) ziet De Smidt dat nieuwe ideeën opkomen. Over de kamers van koophandel zegt hij: „Ze zou den meer aan tafel moeten zitten bij het maken van plannen voor ruimtelijke ontwikkeling." Dat kamers ook goedwillend kunnen zijn en toch vastlopen, bewijst volgens hem het voorbeeld van de Utrechtse kamer van koophandel die tot voor de rechter heeft gestreden voor het behoud van de KLM-bus van Utrecht naar Schiphol. Maar de NS vochten het bestaansrecht van die bus met succes aan, sinds zij een treinverbinding via Amsterdam CS hebben. De Smidt: „En nu gaan die reizigers allemaal met de auto, de treinrit is te omslachtig. Jammer, ze namen liever de bus maar die mag niet rijden." ---