KUNST Sexy Madonna en niemand anders is de baas door PETER VAN BRUMMELEN ■ POP Madonna. Feyenoord Stadion, Rotterdam (25/8). Herhaling: vanavond (uitverkocht) Trendy types, kleine meisjes, brave burgermannetjes, oudere jongeren, opgeschoten pubers en halve punks. Zo ongeveer iedere bevolkingsgroep lijkt te zijn vertegenwoordigd in het Rotterdamse voetbalstadion De Kuip. Wie een zo breed publiek weet aan te spreken moet wel heel wat in huis hebben. Madonna heeft het, en geeft het in een anderhalf uur durend, door en door Amerikaans spektakel. Een spektakel waar niets, maar dan ook niets aan het toeval wordt overgelaten; een show die als een machine doordraaft. Maar voor alles ook een show die aantoont dat Madonna tot de echte grote talenten van de popmuziek van de jaren tachtig gerekend kan worden. Een echt goede zangeres is Madonna zeker niet, en als vernieuwend kan haar muziek geenszins worden bestempelen. Het is vooral haar weloverwogen, tussen het onschuldige 'meisje van hiernaast' en de femme fatale heen en weer slingerende imago dat haar zo bijzonder maakt. Sex speelt in dat imago een vooraanstaande rol; een willoos lustobject is ze echter beslist niet. Ze is sexy, maar laat niet met zich spotten. Zij, en niemand anders is de baas. Madonna is typisch een artiest van de jaren tachtig. Haar immense succes - twintig hit-singles en dertig miljoen verkochte elpees - dankt ze vooral aan haar video-clips. Optreden heeft ze nog maar nauwelijks gedaan. Vrij riskant dus om dan maar ineens een wereldtournee te ondernemen die louter langs stadions voert. Toch gaat het haar schijnbaar moeiteloos af. In Rotterdam huppelt ze in ieder geval over het podium alsof ze nog nooit anders gedaan heeft en lijkt ze geen enkele moeite te hebben met het zestigduizend man sterke publiek. Ze opent met Open YourHeart, waarin een piepjong, in een veel te groot herenkostuum gehesen dansertje als haar partner fungeert. Hij zal nog vaak terugkeren, net als Madonna's zwarte corset dat de hele avond ondanks alle kostuumwisselingen, als basiskledingstuk zal blijven fungeren. De tienkoppige band die Madonna terzijde staat klinkt geraffineerd en is gezeten op een in drie verdiepingen opgedeeld podium. Aan beide kanten daarvan en halverwege het veld bevinden zich drie reusachtige video-schermen, waarop iedere gelaatstrek van Madonna haarscherp tot op de achterste rijen is waar te nemen. 'Bedankt Amsterdam,' gaat ze de mist in na de stormachtige onthaal van het publiek in Rotterdam, om het dan meteen weer goed te maken in Lucky Star en het als een meezinger uit de jaren zestig klinkende Truc Blue. Papa Don't Preach - een nummer over een meisje dat overhoop ligt met haar vader over een voorechtelijke zwangerschap - toont aan dat er bij Madonna ook plaats is voor kritiek. Weliswaar van een hele zachte soort, maar het is verrassend dat, wanneer Madonna de woorden 'papa don't preach' zingt, plotseling de beeltenissen van zowel de paus als Ronald Reagan opduiken. Het nummer eindigt bovendien met een oproep tot safe sex. Het op de gelijknamige, klassieke misdaadfilm gebaseerde White Heat speelt zich af in een louche gangsterdecor. Op een lopende band trekkken kartonnen poppen van het James Cagney-type voorbij en met op het hoofd een ferme gleufhoed voert Madonna samen met haar dansers een wild ballet op. De timing is perfect en iedere opvallende beweging van de ster gaat ijzingwekkend precies vergezeld van een roffel op het drumstel. 'Klopt het, dat dit het land is waar alles is toegestaan ?' vraagt Madonna. 'Mooi,' zegt ze tevreden na de beaming van het publiek en zet dan meteen Causing A Commotion in. Een nog tamelijk onbekend nummer, net als het daarop volgende, en eveneens uit haar nieuwste speelfilm Whos That Girl afkomstige The Look Of Love. Daarna zijn het weer de hits die de klok slaan. Dress You Up, Material Girl en LikeA Virgin zijn aaneengeregen tot een dampende medley, waarin en passant enkele fragmenten uit klassiekers van de Supremes weerklinken. Material Girl wordt geïllustreerd met beelden van Rolls Royces en plezierjachten van Onasis-formaat. Halverwege worden er zelfs dollar-biljetten boven de eerste rijen uitgestrooid. De machine raast onverdroten voort in Where's The Party, maar komt dan eindelijk even tot rust in Live To Teil. Een smartelijk gezongen ballad die helaas ontsierd wordt door een nogal bombastisch einde waarbij Madonna als een mislukte stervende zwaan over het podium dweilt. In de onweerstaanbaar swingende afsluiter Into The Groove wordt echter weer veel vergoed. Nog twee maal komt ze terug. Een eenzame bongo-speler leidt het zuidelijk klinkende La Isla Bonita in, dat naadloos overloopt in het titelnummer van de film Whos that Girl. Het defintieve einde komt met Holiday. De strekking van het nummer - het hele leven één grote vakantie - vormt een adequate samenvatting van het hele optreden. Pretentieloos vermaak, hier en daar zelfs een beetje plat. Maar wat valt daar tegen in te brengen wanneer het zo overdonderend en met zo een raffinement wordt gebracht? Juist, helemaal niets. Pretentieloze en soms platte show van een echt groot talent De fans in aanbidding voor de ster FOTO KLAAS-JAN VAN DER WEY Madonna brengt met haar dansertje aan het begin van het spektakel 'Open Your Heart' FOTO WILLEM MIDDELKOOP --- In badjas op zoek naar Madonna Amstelhotel vol Jerommekes Vanuit het Amstel-Hotel, kamer 123. Waarom zijn wij hier? Waarom hebben wij hier è raison van 475 gulden een tweepersoons kamer met bad betrokken? Waarom hebben wij de tafel van het raam geschoven en er twee stoelen neergezet? Waarom kijken wij door onze verrekijker beurtelings al twee uur lang uit het raam het Prof. Tulpplein af? Het antwoord is even simpel als verrassend: omdat Madonna -de enige echte - naast ons slaapt! Om elf uur vannacht, toen in Rotterdam Madonna's concert was afgelopen, kwamen wij in de stromende regen met de fiets naar het Amstelhotel. We deden net of we met onze two-seater uit Den Haag waren gekomen, maar onze vol-' strekt doorweekte nette kleren maakten ons meteen al verdacht. Half twaalf. Buiten, in de regen, turen twee jongens naar het grote balkon links boven de hoofdingang. "Daar moet ze slapen, want vanmiddag zagen we een body-gard op dat balkon staan," zegt Ronald Kersmerjer (17). Hij heeft een sweater aan waarop druipt Whos that girl? Ze zijn helemaal uit Eindhoven gekomen en weten nog niet waar ze vannacht zullen slapen: "Waarschijnlijk het Centraal-Station." Ze hebben een kaartje voor het concert van de volgende dag. "Als we haar zien, vragen we hoe ze het hier in Holland vindt," zegt zrjn vriend die in een steeds grotere plas komt te staan. "Ik denk dat ze er niet zo veel aan vindt met die regen. Eigenlijk wil ik haar het liefst vragen of we bij haar op de kamer mogen slapen, desnoods onder het bed. Maar we durven niet zo goed met al die body-guards in de buurt." In La Rive, de bar van het Amstelhotel, bonken vanaf tien voor twaalf de bodyguards naar binnen. Inderdaad, jongens die je eerder zou vragen een boom om te hakken, dan om je porselein te verhuizen. Ze roken C/mrcftiH-sigaren van ongeveer dertig centimeter, drinken koffie, pils, cognac en Dimple, rammelen met hun sleutelbossen en ergeren zich aan Amsterdam. "I want a pizza. Where can you get a pizza here?" vragen ze aan de ober. Als die zijn schouders ophaalt, bassen ze in koor: My God.' Tegenover ons wordt nu uitgeweid over het verschrikkelijke Indonesian food dat ze gisteren hebben gegeten in 'the street near that big chateau'. Gelukkig weten wij niet waar dat is. "What a night, man," zegt de bodyguard die model heeft gestaan voor Jerommeke in Suske en Wiske. Op onze vraag waar Madonna is, krijgen we niet direct antwoord. "Misschien is ze uitgeput, misschien is ze aan het feestvieren - you never can teil with that lady." Op dat moment vliegt een meisje dat ook bij de crew hoort Jerommeke om de hals. "Wat Madonna is Rotterdam deed, zou ik zó beter kunnen doen," zegt ze. "Maar hoe was het concert?" vragen wy. "Weü...it was pissing all the time!" Waar we niet achter komen, is wat de kinderen doen die ook bij de Madonna-familie horen. Ze zijn een jaar of twaalf. Sommigen zien eruit als look-a-likes, evenbeelden van Madonna, maar aan allen is te merken dat het klokje van gehoorzaamheid allang heeft geslagen. Ze willen aan ons alleen maar kwijt dat Madonna great is, want ze zijn meer geïnteresseerd in de pinda's waarmee je blijkt te kunnen gooien. In het Amstelhotel hanteert men prijzen voor de Buitengewone Man en Vrouw. En omdat het wel eens een lange nacht zou kunnen worden, besluit één van ons het hotel enige tijd te verlaten om op de fiets bij de nachtwinkel zes blikjes bier te halen in een plastic zak. Als de avondvoorraad in de hotelkamer is opgeborgen, onderzoeken we in welke kamer Madonna zich te ruste gaat leggen. Via de plattegrond in onze eigen hotelkamer conclu' deren we dat er maar twee suites in aanmerking komen: 117 en 118; 117 is de grootste. Welke kamer het precies is, komen we niet te weten, want bij de trap staat een bewaker. Madonna schijnt de hele rechtervleugel van de eerste verdieping te hebben afgehuurd. De charmantste van ons loopt breed glimlachend langs de bewaker, maar die trapt er niet in. "Welke kamer zoek je, baby?" vraagt hij in het Engels. Per ongeluk zeggen we de waarheid waardoor we weer teruggestuurd worden. Als we uit het raam kijken (stromende regen!) zien we dat de fans niet meer geïnteresseerd zijn in de suite van Madonna, maar in onze kamer. Met driftige handgebaren worden we naar buiten gemaand. Chantal Derks blijkt in een portiek op een roze multoblaadje een brief aan Madonna te hebben geschreven. Het dramatische verzoek luidt of wij die brief aan Madonna kunnen geven. Wij beloven hem aan de portier te overhandigen als we eruit mogen citeren. Dat mag, voor Madonna zouden ze zelfs hun ziel verkopen. Dear Madonna Ingrid Steggers and I Chantal want to write you a letter because we are greatfans. We go you sec tomorrow. And we are now standing in the ram. We are singing your song Holliday. We like that most. If you want to write tot us...Chantal Derks, M..A-straat 7. Den Haag. Bye. Deze brief overhandigen wij aan Jerommeke die dit met een opgewekt Ah, shit! in ontvangst neemt. Tot nu toe is hij ons contact dat het dichtst bij Madonna staat. Om half drie gaan alle bodyguards slapen. Wij baden één voor één in het riante bad en hullen ons in de smetteloos witte hotel-badjassen. Om vier uur is het doodstil in het hotel. Buiten gebeurt niets, binnen nog minder. Dit is onze kans om naar de kamer van Madonna te gaan. We sluipen onze kamer uit en schuifelen het hotel door van pilaar naar pilaar: twee witte spoken, waarvan één met harige benen. De dapperste loopt achter, de charmantste voor. "Hello there!" Bodyguard blijkt ons gevolgd te hebben. Hij had zich achter de grootste pilaar verstopt en staat nu, grove macho-handen over elkaar, als een bunker tegenover ons. Wij kleuren, wij kleuren zo rood dat het bijna door de badjassen heen schijnt. "We konden niet slapen.' En? Hebben wij Madonna nu gezien? Misschien. Om half vijf sprongen er enkele meisjes en wat jongens uit een grote zwarte wagen en holden het hotel in. Misschien was zij daar bij. Als Madonna rustig slaapt, constateren wij gelukkig: wij zitten er naast. EMILIE ESCHER THEODOR HOLMAN De Madonna-markt buiten de Kuip, waar de zwarte handel in kaartjes totaal inzakte doordat er 'legale' kaartjes waren achtergehouden.. FOTO KLAAS.JAN VAn der weu --- GOOCHEM Redactie: Ingrid Brouwer, Emilie Escher en Henk Snijders Telefoon: 020-562.2355 Wibautstraat 131 1091 GL Amsterdam VIJFDE JAARGANG NO. 1426 --- Bary: zorg over toneelsituatie AMSTERDAM - Wim Bary, de * teur van de Dienst Cultureel AU1' veen waar ook het Cultureel trum onder valt, is 'niet zonder gen' over de toneelsituatie in grote steden. Toneelgroep Art?' dam zowel als Haagse Comedi RoTheater willen zich intenser' centreren op de eigen schout; en steeds minder gaan reizen1 publiek uit het land moet maar1 de hoofdsteden komen. "Die i van zaken vormt een grote b** ging voor de theaters buiten AH11 dam, Rotterdam, Den Haag. De gelijkheden van de vrije prodH' ten worden door deze ontwikt vergroot. Het pretgebeuren - w* vroeger voornamelijk was - " steeds meer inhoud gekregen sector is ook interessanter voO neelschrijvers, die gegarand' geld krijgen voor minstens hofl' voorstellingen, terwijl een ges" dieerd gezelschap meestal niet" dan enkele tientallen opvoert van een stuk verzorgt," aldus * --- Stripschapprij: voor De Jager AMSTERDAM (ANP) - De &.Z schapprijs is dit jaar toegekend Gerrit de Jager, maker van °v< {> meer 'De Familie Doorzon'- (j( stripschap, dat dit gisteren be" $ maakte, kent de prijs j aar lij k 5, {; aan stripmakers die zich verdij ). lijk hebben gemaakt voor het & % verhaal binnen het Nederlandse" ft gebied. I, Volgens het schap relativeert V. \, ger met zijn humoristische verl1' vaderlandse deugden als godsvrucht en ijver, waardoor gleeën zichzelf en vooral zijn W' herkent in de problemen van _ milie Doorzon. , , De Jager (32) is ook de scheppe'( de strips 'Toon Ladder', 'Roel e"., Beestenboel' en 'Liefde en Gei > ' --- Concourswinnaar Nikolsky in Grote Zaal (Van onze kunstredactie) AMSTERDAM - Andrei Nikolsky, eerste prijswinnaar van het Koningin Elisabeth Concours 1987 in Brussel, geeft 2 september zijn eerste officiële concert in Nederland in de Grote Zaal van het Concertgebouw in Amsterdam. Nikolsky, die velen tijdens de finale op 30 mei (rechtstreeks via de tv uitgezonden) het derde pianoconcert van Rachmaninov hebben horen spelen, zal in de Grote Zaal van Chopin 24 preludes op. 28 spelen en vervolgens op uitdrukkelijk verzoek van music management Roelof Jonker de Schilderijententoonstelling van Moussorgsky, een stuk dat hij volgens insiders 'briljant' speelt. Nikolsky is in 1959 in Moskou geboren, begon op zijn vijfde met pianolessen en ging op zijn zevende naar de 'Centrale muziekschool de Rusland. Aan het conservatorium studeerde hij bij de professoren Neuhaus en Naumov. In 1977 maakt Nikolsky zijn concertdebuut in het Skriabin Museum in Moskou. In 1979 begint hij met het winnen van prijzen (1979 Parijs. Grand Prix Marguerite Long - Jacques Thibaut). Hij verlaat Rusland in 1983 - is in dat jaar een van de prijswinnaars van het ARD Piano Concours in München - en in 1984 vestigt hij zich in die stad. Hij studeert bij professor Leygraf in Salzburg. Concerttournees en optredens met grote orkesten staan al enige jaren op zijn programma, dat na het winnen van het Brusselse concours alleen maar meer onder druk is komen te staan. Jonker, die tijdens het concours in Brussel was, had daar al voor de uitslag van de tweede ronde Nikolsky en vier andere pianisten benaderd voor het geven van concerten in ons land. "Daarmee had ik zijn vertrouwen gewonnen en dat schep': band," aldus Jonker die zo de e# l prijswinnaar hier naar toe kofl'J len. "Als ik eerlijk ben weet ik zelf in hem de winnaar zag, !*n veel van zijn mededingers sprak waren er in een vroeg staaft absoluut van overtuigd dat Wl winnaar zou worden." ' 1' Paroollezers kunnen gebruik maken *J 1 reductiebon, die vrijdag 21 aug in de \ V heeft gestaan en een dezer dagen hert", zal worden. Kaarten voor het concert,? september kosten dan ƒl5 p.p. (no^ij ƒ25,-). --- 'Elke beweging is zo perfect' Op het Centraal Station in Amsterdam staan twee meisjes, zo op het oog en jaar of 15, bij een pasfotoautomaat. Ze zitten met een brandend probleem: papieren geld accepteert de machine niet. Of ik dus een tientje in tien losse guldens kan wisselen. Met 'tijd zat' in m'n achterhoofd, want de trein naar de Rotterdamse Kuip vertrekt pas over 20 minuten, haal ik m'n portemonnee te voorschijn. Maar helaas voor het tweetal: tevergeefs. Als ik weer doorloop zegt de één tegen de ander: "Zag je dat, hij had een kaartje voor Madonna in zn portemonnee zitten." Met jaloers priemende ogen kijken ze me na. Nu pas echt me bewust van die Kostbare Schat in m'n binnenzak, koop ik bij een kiosk wat broodjes en koffie. Zorgvuldig oplettend dat niemand het kaartje kan zien, haal ik wat kleingeld uit m'n binnenzak. Want stel je voor, misschien zijn er wel zakkenrollers op Madonnakaarten uit. Even later stap ik, al controlerend, want heb ik dat kaartje voor het concert nog wel, zonder vervoersbewijs de trein in. Madonna-waanzin. Aangekomen bij het Feijenoord station lopen drommen concertgangers naar de uitgang van het station. Voordatje door mag lopen, moet je eerst je treinkaart laten zien. Vervolgens gaat het richting stadion, waar iedereen bij de ingang wordt gefouilleerd op bij voorbeeld blikjes frisdrank. Die zijn verboden naar binnen mee te nemen, want een over zn toeren geraakte fan zou de vedette tijdens haar concert met 'een blikje naar het podium gooien' wel eens lelijk kunnen verwonden. Vlak voor de ingang blijkt mijn angst voor zakkenrollers overdreven te zijn geweest. Mannen bieden op grote schaal kaartjes van ƒ 42,50 tegen een gereduceerd tarief van ƒ 37 aan. Een meisje met zon Madonna-bolhoedje op en met van die zwart kanten handschoentjes aan, vraagt aan haar vriend: "Hoe komen ze nou plotseling aan al die kaarten en dan nog wel zo goedkoop ?" Bij navraag blijkt de zwarte markt ingestort te zijn. Een platenzaak had bij vergissing 100 toegangsbewijzen onder de toonbank laten liggen. Vlak voor aanvang van het concert kwamen die nog & ' verkoop. * \ Moeders met Madonna-kindere,: ] aan de hand, bolhoedjes en schoentjes, zoeken een v< plaatsje op de tribune. < het veld is het dringen geblaf 'Madonna-secwnfr/'-mensen de\ j vanaf een verhoging vlak voor podium aan het publiek verfris5 j , de bekertjes water uit. "Willij mensen die achter staan niet f j voren proberen te dringen. ] aan de mensen die vooraan waarschuwt een stem uit de kers. Na een oorverdovend v°-i programma geeft een uitzing menigte.zich aan Madonna o^e J Na afloop vat de menigte de Vi teit van Madonna's optreden in., woord samen: "Gaaf." Een me'J wil nog wel een toelichting geN ■ "Ik hou eigenlijk helemaal rieK van haar muziek. Maar ik d.V'j dit moet ik gezien hebben. MorS loop ik zeker niet naar de piaV zaak. Maar haar optreden is 9 grote show. Professioneel, y groots opgezet, zoals dat decor j David Bowie, maar elke bewefL die ze maakt is perfect. Goede °J sers begeleiden haar ook. Ge^ gaaf." i Een ander zegt: "Nee, dit zoy niet kunnen nadoen. Ja, ze kafl jjj kunstje. En misschien met 3 zang- en dansles kom ik ooK J heel eind. Maar zon geraffin^f optreden, zou ik haar niet na * ( nen doen. Daar ben ik gewoC verlegen voor." / Ook in de trein weer op weg teJ naar Amsterdam zijn de reac j unaniem. Een van de motr^ doordrenkte jongen zegt met j schorre keel van het meeziw "Gaaf." J Een paar banken verderop zi* J meisje van twaalf naast haar vy Haar gele strik met zwart