BRANDWEERWAGENS VOOR BURGERLIJKE VERDEDIGING Millioenen-order biedt ook Nederlands industrie kans met de tijd vooruit zijn, zegt bureau Brandweer (Van onze Haagse redactie) .Het bureau Brandweer van het ministerie van Binnenlandse Zaken heeft met **ïbazing en ook met een zekere verontwaardiging kennis genomen van een Jlblicatie in de pers, waarin melding wordt gemaakt van onrust en vrees bij de industrie over een millioenen-order op brandweerwagens ten behoeve iaji de Burgerlijke verdediging, welke order, volgens deze publicatie, naar het ""itenland zou gaan. Met nadruk werd ons verzekerd, dat het bureau Brandweer $" de grootste waarde aan hecht, dat zoveel mogelijk van deze order door het bedrijfsleven wordt uitgevoerd en dat de Nederlandse industrie alle «legenheid krijgt deze belangrijke opdracht te verwerven. i Geruime tijd geleden heeft het rijks- de inschrijving geopend ■j,°°r een grote serie brandweerauto's. H°t de eisen, waaraan deze wagens dien- te voldoen, behoren 0.m.: de wagens r°eten voorzien zijn van een luchtgej[°elde dieselmotor, een gasstraalont- £chtingspomp, en zij moeten zijn gejouwd op een chassis, dat afwijkt vaii ?et thans gangbare. Volgens het krantenbericht heeft de Nederlandse indusvfle en met name de Vereniging van Ja-ndweerfal-rikanten hiertegen geprobeerd, omdat aan dergelijke eisen •'een voldaan zou kunnen worden door e Duitse fabriek Magirus, waaruit men 7eer een voorkeur voor het Duitse pro- JJl,et en een negatieve voor hef kunnen J-n de Nederlandse industrie meende te r-oa;en afleiden. . E>e verbazing van het bureau Brandeer was daarom zo groot, omdat welis- deze onrust en vrees geruime tijd jfeieden inderdaad onder de Nederlandse i'QUstrie leefde, doch deze heeft — naj at zij zich volledig had georiënteerd — ?^rt daarna reeds bakzeil gehaald en /«end dat van bevoordeling geen sprake o 8• zo deelde men óns mede. En bevoordeling van een bepaald bedrijf is dan °k niet de bedoeling sreweest. . Het bureau Brandweer heeft, toen het i°or de taak werd gesteld voor 1 Octo],?*" 1952 de brandweer voor de burger'lke verdediging op te bouwen, nage- £aan aan welke eisen een brandweerreen voor dit doel diende te voldoen, kwam toen aan de eisen, die niereen werden weergegeven. Een feit is, ?at luchtgekoelde dieselmotoren pracisch alleen door Magirus kunrten wor?eh geleverd, doch men moest dit op de *°op toe nemen, omdat deze motor nu journaal de meeste voldoening schenkt « dé practijk. . Ook in Engeland werkt men koortsachtig om een dergelijke motor te vervaardigen voor de brandweer. Het pbassis zal ook door Magirus niet zo kunnen worden vervaardigd, om'at dit bedrijf met andere maten werkt. Overigens is het nog zeer de vraag of Magirus in staat zou zijn, de gehele order binnen de gestelde termijn te vervaardigen. Men zal reeds blij zijn als dit bedrijf bereid zal blijken de dieselmotoren binnen de gestelde termijn af te leveren. Juist omdat men vreesde, dat enkele delen van de benodigde 500 brandweerwagens zouden moeten worden geïmporteerd, heeft men de inschrijying-ook in onderdelen opengesteld, zodat Nederlandse bedrijven in elk geval o.m. de chassis zouden kunnen bouwen of het assembleerwerk zouden kunnen verrichten. --- Humez behield weltertitel In de zevende ronde van een partij oln het Europese kampioenschap welter&evvicht heeft de titelhouder Charles **umez (Fr.) door k.o. gewonnen van *fln uitdager de Belg Ëmile Delmine. --- Roozenburg bezweek eindelijk onder druk van rivaal Keiler (Van onze dammedewerker) HAARLEM, Maandagavond. — Na ruim vier-en-een-half jaar ls Roozenburg eindenjk geklopt. De veertiende partij' van de match om de wereldtitel bracht hem zfln Waterloo. Maar Keiler kon zich na de 71ste zet dan ook wel uitwringen. Een donderend applaus vertolkte dé sympathie voor de zwakkere. De stand van de match kwam hierdoor op 15—13 te staan, nog steeds in het voordeel van Roozenburg. Alsof er niets was gebeurd, gaf de wereldkampioen na afloop nog event.ies een explicatie van zjjn verliespartrj. Een mooier bewijs van zijn grote sportiviteit en liefde voor het damspel zou hn niet beter hebben kunnen leuren. Ademloos volgden de talrijke toeschouwers, onder wie zelfs geruime trjd burgemeester Cremers, de verrichtingen van de beide grootmeesters. Adembenemend werd de spanning, toen na de 50ste zet Keiler steeds meer voordeel kreeg. En fraaier dan alle spelmomenten was de beminnelijke geste, waarmede Roozenburg ten slotte zijn partner complimenteerde. ~. .... De zeldzaam fraaie partij volgt hieronder: --- VEERTIENDE PARTIJ Flankopening met de Fabrevariant. P. Roozenburg (wit)—R. C. Keiler (zwart) 1.34—29,19—23; 2.40—34, 14—19; 3. 45—40, 10—14; 4. 50—45, s—lo. Dwingt tot de Fabrevariant, omdat het studieboek van Ghestem voldoende heeft aangetoond, dat wit geen kansrijker, echter wel moeilijker spel kan inleiden. 5. 29—24, 20X29; 6. 33X24, 19X30; 7. 34X25, 18—22; 8. 32—27, 12—18; 9. 37—32, 7—12; 10. 35—30, I—7; 11. 31—26, 22X31; 12. 26x37, 18—22; 13. 39—34, 13—18; 14! 36—31, 17—21; 15. 32—28, 22X33. Een echte Roozenburg voortzetting, die herinneringen aan 1948 oproept. 16. 38X29, 14—19; 17. 29—24, B—l 3. Vrijwel gedwongen, omdat op 9—13 zeer energiek 25—20 volgt en zwart moet met 10—14 en 3X14 ruilen, omdat op 4—9 heel listig dam volgt met 20—14, 31—27, 37X28 en 34X5. Na de ruil 3X14 speelt wit dan 44—39 dreigt 30—25 en 31—27. Indien zwart nu pareert met 21—26 dan speelt wit 31—27 met zeer agressieve stand. 18. 34—29, 23X34; 19. 30X39, 19X30; 20. 25X34, 21—26; 21. 31—27, 10—14; 22. 43—38, 11—17; 23. 38—33, 14—19; 24. 34—30, 15—20; 25. 30—25, 18—23. Na een vrij gekunsteld begin begint het er weer klassiek uit te zien. 26. 25X14, 19X10; 27. 37—32, 10—14; 28. 33—28, 14—19; 29. 39—33, 7—11; 30. 44—39, 12—18. In ieder geval belemmert Keiler hiermede het opdringen van zijn partner naar het centrum, omdat, nu schijf 24 mankeert, een omsingeling funest kan worden. 31. 42—38, 17—22. Leidt een flankaanval in, omdat op 17—21 en 49—43 de dreiging met 39—34 wit kansrijk afspel belooft. 32. 28X17, 11X31; 33. 41—36, 31—37; 34. 32X41, 18—22; 35. 40—34. 16—21; 36. 36—31, 26X37; 37. 41X32, 9—14. Het ziet er nu dreigend genoeg uit voor de wereldkampioen. 38. 49—43. 23—28; 39. 32X23, 19X28; 40. 34—30, 6—11; 41. 33—29, 11—17; 42. 39—33, 28X39; 43. 43X34, 22—28; 44. 29—24, 21—27; 45. 38—33, 28X39; 46. 34X43, 3—B. Dit is veel beter dan 3—9 waardoor schijf 30 waarde blijft houden. 47. 46—41, 13—19; 48. 24X13. 8X19; 49. 41—37, 14—20; 50. 43—38, 2—7. «gemeen werd het offer 27—31 en daarna 20—25 verwacht met schier onberekenbaar spel en vele kansen voor Keiler. 51. 45—40, 7—12; 52. 48—42, 20—24; 53. 40—35, 12—18; 54. 38—32, 27X38; 55. 42X33, 17—21; 56. 37—32, 18—22; 57. 32—28, 22—27; 58. 47—41, 27—31; 59. 28—22, 31—36; 60. 41—37, 21—27; 61. 22X31, 36X27; 62. 33—28, 24—29; 63. 30—25, 19—24; 64. 37—32, 27X38; 65. 28—22, 38—43; 66. 22—18, 43—48; 67. 18—12. 29—34; 68. 12—7, 34—39; 69. 25—20, 24X15; 70. 35—30, 39—44; 71. 30—24, 48—37. Wit geaf t op. --- Klaar voor de start! --- f Advertentie) _.. WmWk HBI ES Vitamine-tandpasta ! ° 64 en 85 et bij apoth. en drog. --- —, . t (Advertentie) --- (Advertentie) ie Kaag. Twaalf-voetsjollenklasse: 1. „Net-An", J. N. v. d. Stadt, Alkmaarsche R. en Z. V.; 2. „Dlnghy", H. de Vries, Zaanl. Z.V. Zesde wedstrijd sharpie's: 1. „Mustang", Jac. Kraan, Braassemermeer; 2. „Gems", W. G. Jungschlager, De Kaag;. Vrijheidsklasse: 1. „Dwarskop", J. v. Diemen, Amsterdam; 2 „All Weather III", C. W. Kist, Aegir. Pampusklasse: Zesde wedstrijd niet-gevaren daar W. M. v. Staveren reeds zon grote voorsprong had, dat het kampioenschap hem toch niet meer ontnomen kon worden. Twaalfvoetjollenklasse: 1. „Moby Dick", F. J. Brinkmann, De Kaag; 2. „Tecumseh", E. J.'Holtrop, Haarl. J. C. Totale uitslag: 1. „Mustang", Jac. Kraan, Braassemermeer (kampioen van Nederland); 2. „Aeolus III" G. Visser, Het Nieuwe Diep. Vrijheidsklasse: 1. „Dwarskop", J. v. Diemen, Amsterdam (kampioen); 2. „Butoor", B. J. Colenbrander, Doosdrecht. Pampusklasse: 1. „Braassemermeer", W. M v. Staveren, Braassemermeer (kampioen). Twaalfsvoetsjollenklasse: 1. „Net-An J. v. d. Stadt, Alkmaarsche B. en Z.V. (kampioen); 2. „Mistral", B. P Hageman, De Kaag .(kampioen).. --- Europees record 100 m geëvenaard Tijdens internationale athletiekwedstrijden te Boekarest liep de Rus Vladimir Soukharev de 100 meter in 10,3 seconden. Hü evenaarde hiermede het Europees record, dat reeds op naam stond van vier athleten, nl.; Arthur Jonath (Duitsl.) sedert 5 Juni 1932, Chris Berger (Ned.) sedert 26 Augustus 1934, Lennart Strandberg (Zweden) sedert 26 September 1936 en Karl Necteermann (Duitsl.) sedert 8 Juli }939. --- BARCELONA WON POLOTOURNOOI De waterpolop-oeg van Barcelona heeft Maandag het internationale waterpolotournooi gewonnen door ploegen uit Nederland, Frankrijk en België te slaan. De eindstand was: Barcelona zes punten, de B.Z. en P.C. vier, de Koninklijke Antwerpse Zwemclub twee, Racing Club de i Paris nul. Uitslagen van Maandag: H.Z. en P.C, —Racing 10—2, Barcelona—K.A.Z.C. 10—4. --- Segura sloeg De Mos in Wembley (6-1, 6-4) In de eerste ronde van het intematio?ale tennistournooi voor profs te Wem- SJey werd de Zweed Schroeder door ■Jovacs (Ver. St.) met 6—l, 6—4, verdagen. Paneho Seguava (V.S.) sloeg ?' de Mos (Ned.) 6—l. 6—4. --- Dochter van inheems hoofdman wacht op Nederlandse zeiler AVONTUURLIJKE TOCHT NAAR EEN EILANDJE IN DE PACIFIC (Van een onzer verslaggevers) „In 47 dagen hebben we 4800 mijl gezeild. Maar na vijftienhonderd mijl, terwijl we midden op de Oceaan zaten, merkten we, dat we nog twaalf liter drinkwater hadden. Ik kan je vertellen, dat we blij waren, toen er die dag een verschrikkelijke regenbui kwam. Daar hebben we zoveel van opgevangen, dat we verder goed uit zijn gekomen." Zwak en afgeknepen kwam de stem van de man, die dit vertelde gisteren in een woning in Heemstede door de telefoon. Maar Ernst Lamberty, de 37-jarige „gezagvoerder" van het tien tons-scheepje „Anna Elisabeth", sprak dan ook uit Curacao, waar hij Zondagochtend om tien uur met zijn zeilboot was aangekomen. Gisteren meldden wij in een deel onzer edities reeds de buitengewone prestatie van deze Nederlandse zeiler, die zonder één tussenhaven aan te doen van IJmuiden naar Curagao is gevaren, waar hem afgelopen Zondagochtend een grootscheeps welkom wachtte. Een uur na aankomst al zat Lamberty thuis bij de gouverneur om over zijn avonturen te vertellen. En die avonturen zijn — zoals dat bij een goede, geslaagde zeiltocht behoort — niet talrijk. Er is de eerste week na het vertrek uit IJmuiden een heel harde wind geweest, maar in de buurt van de Golf van Biscaje begon het rustiger te worden en ook later, toen Lamberty ver naar het Zuiden was „afgezakt" om gebruik te maken van de passaat, bleef die voor zeilers zo gunstige wind matig. Gemiddeld werd echter in die dagen een vooruitgang gemaakt van honderdvijftig mijl per dag en dat mag toch een hoop heten voor een zeilscheepje, dat maar een goede elf meter lang is en ruim drie meter breed. Op dat scheepje leefden al die 47 dagen lang vier mannen: Ernst W. Lamberty, een avontuurlijk man, die in zijn diensttijd van negen jaar bij het Vreemdelingenlegioen vele onderscheidingen behaalde voor moedig optreden in de Wereldoorlog, Chr. Pluymakers, evenals Lamberty uit Valkenburg afkomstig, de Duitser Strobel, die in Hoorn in Nederland woont en een Belgisch journalist. Maar al die lange dagen is, zo vertelde de gezagvoerder, de geest goed gebleven op het kleine scheepje, waar de bewegingsvrijheid nog was beperkt door de opgeslagen voorraden voedsel: genoeg voor vijf maanden. Want de tocht is nog lang niet afgelopen. Volgende week gaat de „Anna Elisabeth", die door de Heem-steedse eigenaar, de heer M. G. Beukenkamp, voor twee jaar aan de heer Lamberty is „uitgeleend", verder naar Panama en vandaar naar het eiland Hivaoa, dat behoort tot de Marquesas-eilandengroep, die halverwegen Peru en Australië in de Stille Oceaan ligt. want daar wacht op de heer Lamberty zijn verloofde, Rebecca, dochter yan het opperhoofd van het eiland. „Kapitein" Lamberty en zijn driekoppige bemanning zullen oqk daar wel weer veilig aankomen. De heer Lamberty is tenminste vol vertrouwen. „Bc heb gezegd, dat ik er kom en dan kom ik er ook", zo besloot deze bekwame zeezeiler het telefoongesprek met Nederland gisteravond. DE „ANNA ELISABETH", het Nederlandse zeilscheepje van tien ton, waarmee Ernst G. Lamberty uit Valkenburg Zondag in Curacao aankwam na een tocht van 4? dagen. Geen enkele zeehaven werd aangedaan. Het schip werd in te Zaltbommel gebouwd, door de Duitsers tot zinken gebracht, na de oorlog door de heer M. G. Beukenkamp uit Heemstede gekocht en opgeknapt en thans in staat tot prestaties als deze tocht. --- „Das gibt's nur einmal” Fleurige operette (van gezelschap Harden-Susan) in Carré De operette waarmee het kort geleden opgerichte Harden-Susan-Operettegezelschap zich gisteravond in Carré aan Amsterdam kwam voorstellen, moge dan wel „Das gibt's nur einmal" heten, die naam zal stellig niet kunnen betekenen dat het bij één keer blijft. Het succes dat deze première in overvloedige mate te beurt viel, wees er tenminste wèl op dat de voorstelling nog ettelijke malen zal moeten worden herhaald. Het is — geheel in de lijn der leiding van het nieuwe gezelschap — geen u i tb u n d i g vrolijke operette, maar in de eerste plaats een prettig, charmant en luchtig geval, dat behalve de uiteraard wel aanwezige humor, vóór alles de frisse, onbevangen zang aan het woord laat. Die zang kwam middels de bekoorlijke Lucia van de Ven, de gebiedende Dora Schrama, de jeugdige, nu reeds innemende Iny Nahuys en de goed acterende Arthur Hoogveld ruimschoots aan zijn trekken. En de humor — wel, die was bij de onweerstaanbare, bijzonder elastische Rob Milton, de kordate Mary van de Berg, de geroutineerde Paul Harden en de dwaze, slungelachtige Gerard Muller in betrouwbare handen. Dit ensemble, waarin Hetty Ruys en Bert Silvester zich met overtuigend gemak bewogen, werd door regisseur Harden met zwier over het toneel gedirigeerd, en de muzikale leiding van de als altijd bezielende Julius Susan wist het geheel — ook orkest en koor — tot een aanstekelijk, levendig brio op te voeren. Enkele nummers moesten uiteraard worden herhaald, en de voorstelling kreeg een bijzonder feestelijke bekroning door de bloemenschat, die in de pauze het toneel in een tuin herschiep. LEK VAN DELDEN. --- Ruim ƒ40.000 meer subsidie voor kunst De totale uitgaven van de afdeling Kunsten van het ministerie van 0., K. en W. over 1952 vertonen vergeleken met die van vorig jaar een verhoging van ƒ 410.678. Dit is een gevolg van gewijzigde maatregelen ten aanzien van orkesten, opera en toneel. Aldus de memorie van toelichting bij de begroting 1952 van het ministerie van 0., K. en W. De post studiebeurzen voor muziekonderwijs wordt verhoogd met ƒ 3000. De subsidie aan behoeftige musici wordt met ƒ 2000 verhoogd. Ook de steun aan toneelgezelschappen wordvermeerderd, van ƒ 350.000 tot ƒ 405.000. Aangezien het aantal commissies en jury's die de minister adviseren op het gebied der letterkunde is toegenomen, wordt de hieraan bestede post va:* ƒ 200 met ƒ 1000 verhoogd. --- Chiel de Boer (onwillige) jubilaris Kwart eeuw geleden begon „De Stal” in Maarssen (Van onze toneelredacteur) lA, maar ik doe er niet aan, hoor", "* zegt Chiel de Boer. Want als hy niet op een doodgewone middag door een journalist was opgebeld, sou hij naar alle waarschijrilykheid rustig hebben voortgeleefd zonder te vermoeden dat h\j 25 jaar cabaretier is. Het telefoontje bracht hem aan het rekenen en ten slotte moest hij wel toegeven dat het inderdaad een kwart eeuw geleden in een stal te Maarssen begon ... „Vóór die tijd was ik ook al verslingerd aan het cabarett" vertelt hij. „Ik denk aan de Hanebalken, een zolder op het Rokin 71. En aan het geruchtmakende apachenfeest, dat we daar eens gaven. Maar mijn officiële levens-alibi heette toen nog „tandarts-worden". Ik werd het en ik vestigde mijn prille praktijk op een woonschuit, die te Maarssen voor anker ging. Eerlijk gezegd was het geluid van mijn gitaar mij sympathieker dan het zoemen van mijn boor en opende ik liever mijn eigen mond voor een lied, je, dan die van een ander voor een vulling. Toen ik dan ook achter de Harmonie een oude paardenstal kon huren, dacht ik: „Daar gaan we een cabaret van maken." Alle vrienden en vriendinnen hielpen mee en in 1926 begon in de Stal éen feest dat jaren zou voortduren. Liedjes van Moestafa. Praatjes van Majoor Schreuder. Mijn schimmentheater. De conferences met de pop Anderik. En een prettige, blijmoedige sfeer waaraan ik nog altijd met groot plezier terugdenk." Toen de Stal er eenmaal was en zo kennelijk „in een behoefte voorzag" overvleugelde de liefhebberij het beroep al gauw. Chiel de Boer heeft er nooit spijt van gehad dat hij de tandartsstoel dag voor goed de rug toekeerde, want het cabaret was en is zijn leven.. Hij zwóégt er aan omdat hij, als iedere echte kunstenaar, nooit tevreden is. Sinds hij voor de radio optreedt met zijn troepje, kent heel Nederland de beminnelijke tolerante sfeer van zijn kleinkunst, zijn uit aarzelingen en woordspelingen opgebouwde conferences en zijn altijd aan de poëzie geparenteerde liedjes. In de grote benedenzaal van zijn huis in Aerdenhout, waar hij een toneeltje heeft laten bouwen, worden de programma's ln de laatste tijd opgenomen „met publiek". Een cabaretier heeft nu eenmaal de directe responsie van een zaal nodig, al zitten er dan ook maar vijftig of zestig mensen in. „Want anders weet je nooit hoe het nu eigenlijk geweest is," zegt hij. „Als ik vroeger zon radio-uitzending zónder publiek had gehad, dan hoorde ik van de kennissen altijd één van deze drie reacties. Ze zeiden: „Ik heb je nog gehoord". Of: „Waar haal je het allemaal vandaan!" Of: „Het is altijd beschaafd." Heel aardig hoor, maar veel had lk er niet aan. Geef me dan maar een zaal. Dan weet je tenminste direct waar je aan toe bent." ©hiel de Boer verzorgt zijn programma's met een minutieuze zorg. Hij laat niets aan het toeval over. leder zinnetje in de tekst en elk geluidseffect wordt zorgvuldig „uitgekiend". Die ' kwart eeuw lichte Muze heeft hem een onafzienbaar leger van vrienden en supporters bezorgd. Daarom kan hij zeker ztjn van zeer veel sympathie en dankbaarheid op zijn vijf en twintigjarig jubileum — al dóét hg er ook niets aan! CHIEL DE BOER ...van tandartsstoel naar cabaret. --- Onze gasten... IN het Haagse café-restaurant heerste ' de kleffe gezelligheid, die ontstaat als de geur van kalfsoesters en het schijnsel van rosé schemerlampjes elkander in de armen vallen. Toen ik binnenkwam was een grijnzende ober mij tegemoet gesneld om mij, onder het uitvoeren van een groot aantal nutteloze buigingen naar een tafeltje te leiden. Een ook al bedrijvig neigend kereltje in piccolo-gewaad accepteerde mijn regenjas, stralend of hij 'm houden mocht en de heer die het menu kwam brengen, keek mij aan of ik hém al de hele week ontbroken had. „Wordt V goed bediend?" vroeg nog geen twee minuten later een in het zwart geklede persoon die blijkbaar de eigenaar van de onderneming was. „Nou", zei ik. „ledereen is reuze beleefd tegen me." „Zo moét het toch ook, meneer!" riep de man, „Ónze klanten zijn onze gasten en-wij willen dat zij zich helemaal thuis voelen!" Terwijl hij zich naar het volgende tafeltje spoedde, teneinde ook daar een paar strijkages uit te voeren, trad een kellner die ik nog niet eerder had gezien de zaal binnen. Blijkbaar kwam hij de buigkampioen die mij zo pompeus ontvangen had aflossen. Als een plaksnor viel de beroepsgrijns van 'diens gelaat toen hij zijn collega gewaar werd. „Je bent laat", zei hij op gedempte toon, „Neem maar gauw even over" De ander trok zijn notitieboekje en kreeg de volgende uiteenzetting te horen: „Die twee öAkke wijven bij het raam hebben thee en vier gebakjes gehad, die Indische pindaman met die drankkokkerd eet het menu, daar in de hoek heb ik twaalf jonge klare gebracht aan die vier slijmjurken, je weet wel — nou, die trui met het hondje zit aan de biefstuk, met de spercieboontjes en die pastoor van het weggevaagde dorp aan tafel twaalf heeft twee koffie gedronken. Dat js alles, geluk er mee." Toen hij op weg naar het buffet langs mijn tafeltje kwam, werd de serviceglimlach nog even vaardig over hem. „Smaakt het, meneer?" Maar ik heb zwijgend doorgekauwd, want ik geloofde er niet meer in. KRONKEL --- Première van concert voor hoorn en orkest van Karel Mengelberg Het „Concert voor hoorn en orkest in f" van Karel Mengelberg, voor welk werk aan de componist indertijd een muziekprijs der gemeente Amsterdam is toegekend, beleefde gisteravond zijn eerste uitvoering op een volksconcert in het Utrechtse Tivoli, door het U.S.O. onder leiding van Paul Hupperts. Door een mondelinge inleiding van Wouter Paap werd de toegang tot deze nieuwe compositie vergemakkelijkt en men heeft met grote aandacht geluisterd naar de uitmuntende vertolking door de solo-hoornist van het orkest, de heer Joop Scholte,.die mèt dit concert tevens. zijn gloednieuwe hoorn ten doop hield (de vier hoornisten van het orkest zijn nl. juist verrijkt met vier nieuwe instrumenten). Karel Mengelbergs concert ls zonder enige restrictie een prachtige aanwinst voor het repertoire te noemen. Zijn driedelige compositie is niet alleen uitmuntend voor het instrument geschreven, maar is als muziek ook bijzonder boeiend. In het eerste deel, een allegro moderato, dat door een korte cadensachtige solo van de hoorn wordt ingeleid, doen tempo en melodiek denken aan oude jachtmotieven, waardoor de hoorn wordt geplaatst in een sfeer van landelijk primitief karakter. Het langzame middendeel geeft aan het solo-instrument een prachtige gedragen melodie, die wordt gesteund door een origineel geïnstrumenteerde orkestrale begeleiding, waarin eerst de strijkers en vervolgens harp, fluit en piccolo expressieve rollen vervullen. Het laatste, weer snelle deel ls met zijn merkwaardig wisselende rhythmen en zijn vaak aan Mexicaanse dansen herinnerde stemming een waarlijk fascinerend en sterk sluitstuk. Hier was nu eens een muzlek-première, die- niet „gereserveerd" werd ontvangen. Met een opvallend lang en geestdriftig applaus heeft het publiek solist, orkest, dirigent en bijzonderlijk ook de componist, die op het podium kwam danken, gehuldigd. BERTUS VAN LIER ---