(Advertentie) lémdieknmt! ook in Zwitserland HET PARCDL is in ZWITSERLAND verkrijgbaar in de grote steden aan de kiosken en stations, alsmede in do toeristencentra. --- EENZAAM IN PARIJS? S(Van onze Parijse correspondent) EUL a Paris ? Lonesome in Paris ? Wie zou zich kunnen voorstellen dat hij eenzaam is in Parijs! Maar u begrijpt het: menig toerist voelt zich in die millioenenstad eenzaam. Door de overbevolkte stad wandelend waar hij niemand kent, alleen aan een tafeltje in een restaurant of een café waar hij zich door iedereen aangestaard voelt, eenzaam in theater of museum zonder de mogelijkheid het genotene met iemand te kunnen bepraten .... Ja, zulken zgn er veel in die stad van vijf millioen, waar alles ingericht is op zgn vermaak. Maar vermaakt men zich alleen ? . Er zijn er weinigen die daarvoor aanleg hebben. Voor al die anderen is de advertentie bestemd, die men aantreft in de Parijse uitgaansgidsen. Eenzaam in Parijs? zo luidt de vraag. Beter dan een onbekende, meer dan een gids, zal een gecultiveerde en aantrekkelijke gastvrouw of gastheer uw Pargse vriend zijn. Bel op En dan volgt het telefoonnummer. Welnu, even een telefoontje en u krijgt een begeleidster Het is geen nieuw instituut, zulk een A adres waar men niet zozeer een baby- | sitter, dan wel een begeleidster of be- t geleider kan verkrijgen in een grote { stad. Parijs kende het systeem vóór dcli oorlog reeds. Desalniettemin hebben er 1 zeven jaren na de bevrijding van Frank- 5 rijks hoofdstad moeten verstrgkcn. voor- 1 dat „Paris vous escorte" het licht zag. I Twee jonge mannen, van wie er één 1 leraar Engels is geweest en tolk, herna- 1 men het initiatief en zetten de organisa- * Ho nr, Aic n„ r,,lm tic op. die nu ruim vier maanden aan het werk is. Als het u vergaat zoals mij. wordt u enorm nieuwsgierig bij zon advertentie. Hoe werkt dat, is het betrouwbaar, wat zgn de ervaringen, wat de normen voor die aantrekkelijke gastvrouwen en gastheren ? Wel, er zijn tien gastvrouwen vast verbonden aan deze organisatie, en vijf gastheren. Maar die laatsten 'hebben weinig of niets te doen, want eenzame vrouwen zijn er blijkbaar met in Paof zij willen eenzaamheid Drijsgeven. Of zouden vrouwen ?er zijn — op ituk — dan mannen, en de eenzaamheid verkiezen boven het risico van een ..enge man". ,-vaarlijke bedoelingen misschien log wel. die de hele dag met haar meeloopt" ler gekheid, vrouwen melden zirh of nooit aan voor een begeleider, i altijd rrfannen, zaken- j ien, en nu de Assemblee:: ■. ook veel liet overdreven, doch! 'stapje kost veel geld. Men bc- I Ruim vier maanden geleden begonnen zij er mee. Maar Parijs kende zon begeleiders-instituut reeds voor de oorlog. Hoe het ook zij, deze beide heren, een leraar en een tolk, brachten het initiatief op, Parijs wederom aan zon organisatie te helpen, waar de bonafide vreemdeling een aantrekkelijke begeleider■(ster) kan „huren". De toeloop bewijst wel dat er behoefte aan een cl uduc/ tr. u.i*r* co#» dergelijke instelling bestaat, niet alleen in Parijs, maar naar we mogen aannemen in iedere grote stad. En de ervaringen ? Dit lachende troepje op de vermaarde Champs Elysées geeft, dunkt ons, op deze vraag een afdoend antwoord. Overigens is dit plaatje een beetje misleidend, want in werkelijkheid trekken de begeleidsters er niet „en masse" op uit, doch schenken zij elk op haar wijze haar zorgen aan de vreemdeling. taalt duizend francs per uur (meer dan een tientje dus), maar na overschrijding van vijf uren gezelschap betaalt men toch niet meer dan 5000 francs. Daar komen natuurlijk de gezamenlijke uitgaven in Parijs bg, zoals vervoer, mv-1 scum- of theaterbezoek, consumpties of | maaltijden. Men behoeft zich niet willoos te laten Deze jongeman wilde zo graag wat van Parijs zien, maar hij was er nog nooit geweest en het denkbeeld alleen door de wereldstad te zwerven, lokte hem niet aan. Na enig aarzelen belde hij ..Paris vous escorte" op en enige tijd later trok hij tezamen met een charmante begeleidster door de straten van Parijs, waarin hij alleen nooit de weg had gevonden. Hij is niet de enige. Niet alleen vreemdelingen, maar ook Fransen, die zich onwennig voelen, wenden zich tot deze merkwaardige meeslepen dooi d;:t grote Parijs. O nee, men stelt te zamen met de gastvrouw — over de gastheren kan verder gezwegen worden — het programma op, en ! liefst late men daarbij de financiële mo! gelijkheden niet onuitgesproken. Vergeet i u dit, dan zal uw begeleidster zich op delicate wgze zelf op de hoogte stellen. Men komt namelijk niet uit met duizend francs naar een nachtclub, geenszins: De eisen DE gastvrouwen zijn getest op haar 'oeristische bekwaamheden, zij moeten er elegant uitzien en een vlotte conversatie kunnen voeren. Zg bezoeken met u het Louvre, de Are de Triomphe, zij drinken thee of een apéritif met u op een terras en leiden u met blanke hand door de ingewikkelde menu's der culinaire gelegenheden, die u om der fitheid wille niet kunt overslaan. De helft dezer lieftallige meisjes studeert. En wie schetst uw verbazing, of liever gezegd de mijne, te vernemen dat 50% der toeristen, die „Paris vous escorte" te hulp roepen Fransen zijn! Fransen, zeker, uit de provincie. Meer nog dan vele vreemdelingen staan zij bedremmeld voor de afgrond van het grote-stadsleven. Het enorme verkeer doet hen suizebollen, en voorzichtig bellen zij het nummer op dat de advertentie vermeldt. Ja, altijd wordt er heel voorzichtig opgebeld. Men weet immers niet goed wat men begint. Maar als de eerste stap is gedaan, wordt het, om in de beeldspraak te blijven, dikwijls een hele wandeling. — Welke vreemdelingen ziet u het meest ? vroeg ik. En de directeur — die overigens een gast nooit ziet — antwoordde : — Vooral Engelsen en Amerikanen. Veel Zuid-Amerikanen. Verder Belgen, Nederlanders, Zwitsers. Sedert de V.N. hier vergaderen ook veel Aziaten, waar wij erg prettige ervaringen mee hebben. — Nederlanders? — Ja (een lach). Dat zijn misschien wel de vermoeiendste toeristen. Sommigen beginnen al om negen uur 's morgens en blijven tot na middernacht op stap! — Voor 5000 francs! (Dit werd niet uitgesproken, doch slechts gedacht.) Na deze bevrediginp- van de nationale trots, was mijn volgende vraag: Wat willen de toeristen zien? Antwoord: De bekende monumenten, musea, soms (niet vaak) aardige restaurants en cabarets. Sommigen hebben speciale voorkeuren. Er was een Amerikaanse kruidenier, die alle kruidenierszaken van Pargs wilde zien. Maar dat niet alleen. Hg trok overal de laden op en wilde waren aan een diepgaand onderzoek onderwerpen. Soms stuitte hg op tegenstand; Maar hg heeft het een hele dag volgehouden. Er zijn er ook. die alle dierentuinen willen zien, zoals b.v. een toerist die in Afrika had gejaagd. — Ja, zo zijn er meer. Er is iemand geweest, die alle Parijse hospitalen wilde zien. En een ander die alle opticiens van Parijs wilde bezoeken. Er was ook een toerist, die het graf van La Fayette wilde bezoeken. Een toerist van zeven jaar ER was ook een gastvrouw, die zich kwam aanmelden in een hotel en toen de naam van de toerist werd afgeroepen, kwam er een jongetje van zeven jaar opdagen.... , ? ? ?■ — Ze is met hem gaan wandelen, en naar het kindertheater gegaan. Ze was er verrukt over! Minder delicate vragen waren er natuurlijk ook bij. Ik heb ze tevens aan één der gastvrouwen zelf gesteld. Wg komen nimmer op de kamer der toeristen, vertelde zij. Wij presenteren' ons met een kaart van ..Paris vous escorte" in de hal van het hotel, of in een café. Natuurlijk komt het voor, dat we worden lastig gevallen, maar dan stappen we meteen I op. Over het algemeen valt het mee. | Vrijwel alle mannen gedragen zich correct, al doen zich vreemde gevallen voor. Op mijn wenkofauwophalen: Ik ben eens op een afspraak gekomen, vanwaar ik onmiddellgk werd teruggezonden. De toerist had zich zijn begeleidster volkomen anders voorgesteld. Hij kon er geen genoegen mee nemen. Ook ben ik eens naar een afspraak geweest, zonder de toerist ooit gezien te hebben. Hij wilde dat ik boven kwam. Ik wilde dat hij beneden kwam. Na een half uur ben ik weggegaan. Een aanzoek gehad ? Eenmaal. De toerist viel voor mij on zijn knieën. | Vóór de leeuwenkooi in Vincennes.... Neen. niet met hem getrouwd. --- Iviert Kerstmis op eigen wijze (Van onze mode-redaclrice) EEN wonderlijk iets is dat eigenlijk, zon grote stad. Meestal lopen we er onverschillig doorheen, zonder te denken aan al die duizenden mensen, die rondom ons wonen. Maar 's zomers, als het warm is, zien we ze door de open ramen zitten, 's avonds om de lamp, ieder in -Jjii eigen kubieke meters ruimte, van buren, die wij vaak helemaal niet kennen, naar boven, naar beneden en naar opzij slechts door een dunne wand gescheiden. In de winter wordt ons een dergelijke vluchtige blik in het leven van een. ander slechts zelden gegund. Met één uitzondering: wanneer tijdens de Kerstdagen de Kerstboom brandt, openen velen de gordijnen om iedere voorbijganger van het feestelijke kaarslicht en de glinsterende ballen te laten genieten. Wij hebben een steentje willen bijdragen tot de instandhouding van deze goede gewoonte — door een heleboel stenen weg te nemen. Een blik achter de gevel in een Nederlands huis, waar ieder gezin Kerstmis viert op eigen wijze. Eenvoudig, mondain of elegant— maar het plezier is niet altijd evenredig met het geld, dat voor een feest wordt uitgegeven. ■Op de benedenverdieping staat men gereed weg te gaan voor het diner in een chic restaurant: de vrouwen in avondjurk, bedekt met mantels van bont en fluweel. %* vieren Kerstmis heel duur — maar dat komt er niet of aan, als het maar geen moeite kost.... Op de eerste verdieping woont een gezin met gevO& voor stijl. Hier is geen moeite gespaard om van het Kerstmaal een succes te maken. Feestelijke, korte avondjurl:'"'l' glinsterende, maar met zo hiel kostbare juwelen, een tidc" shawl om tde schouders, dat is het toilet, waarin niC Kerstmis wordt gevierd. Op de tweede verdieping woont een eclit gezin: vader: moeder, zoontje en dochtertje. Hier is het Kerstfeest het echtste feest — al is het boompje niet zo groot, een paaT cadeautjes voor de kinderen liggen er natuurlijk onder. Ell moeder draagt over haar truitje van iedere dag ter tH* van het feest een kleurig wollen vestje, dat zij in haa-r schaarse vrije uren zelf met appliqué's en borduursels versierd. En op de zolderkamer woont een meisjesstudente. ZV heeft een medestudent op bezoek gevraagd, die net cAs zij deze dagen helemaal alleen was. Zij heeft haar geliefde huistoilet aangetrokken: lange broek met blouse en restje- Maar misschien verwacht zij toch ■ mders va» Kerstmis. Op het allerlaatst heeft zij nog een takje misletoe tegen de balk gespijkerd. Er zijn nog jo»Oc studenten, die wat bleu zijn .... --- Leedvermaak belemmert instructief programma DE musicoloog Rutger Schoute, die nu al jaren lang in de radio (VARA) rustig zijn krachten wijdt aan het kweken van begrip en Uefde voor de muziek, heeft de luisteraar even een kijkje gegund op het moeilijke van zijn werk. In zgn veertiendaagse programma „Spontane Reacties", waarin hij bekende musici muziek laat horen en hun er vragen over stelt, zei hij de laatste keer met enige nadruk, dat men zijn programma toch niet moest zien als een min of meer humoristische poging om bekende kunstenaars publiekelijk in hun hemmetjes te zetten. Uit deze verkla- Luisteraars Logboek ) _ _ ring bleek duidelijk, dat er luisteraars zijn, die er zich in verkneukelen indien een bekend componist of uitvoerend kunstenaar een antwoord niet weet of verkeerd gist. Een soort „Schadenfreude" schijnt dan te heersen — in ieder geval geen edel verschgnsel. Dit bemoeilijkt Schoute natuurlijk In het bereid vinden van bekende kunstenaars om met hem voor de microfoon te komen, omdat de onsportieve houding van een deel van het publiek deze kunstenaars voor hun reputatie bevreesd doet zijn. Wij hopen van ganser harte, dat het beroep op meer faire gevoelens tegenover „Spontane Reacties" ter harte zal worden genomen. Want het Is een buitengewoon aardig, zowel anecdotlsch als instructief programma, hetwelk spelenderwijs tal van interessante bijzonderheden over muziek onthult. In de laatste aflevering zat Rutger Schoute tegenover twee koningen van de lichte muziek; Theo Uden Masman en Dolf van der Linden. De luisteraar maakte onder andere kennis met enkele niet alledaagse muziekinstrumenten als de „Ondes Martenot" en met een op zeer bijzondere wijze gebruikte altsaxofoon. Evenals hun „klassieke" collega's in vorige uitzendingen, gingen de twee befaamde dienaren der lichte muze met animo en intelligentie op de hun voorgelegde „puzzles" in. PIET BEISHUIZEN --- Hoge Kerstbomen versieren Parijs Parijs wordt In de Kerstdagen altfl overstroomd met vreemdelingen. ï*e Parijse gemeentebestuur heeft de sta een feestelijk aanzien gegeven, door °V verschillende historische plekken oer tien meter hoge dennebomen te Plaa sen, die van onder tot boven met cic trische lampjes verlicht zullen zijn- In de café's en restaurants W°T koortsachtig gewerkt aan 't klaarm»1* der menu's, waarbij genoteerd kan w<> den, dat de prijzen sinds 1950 hog zijn. Terwijl in de eenvoudige resta rants al een behoorlijke maaltijd v n 1500 francs Is te krijgen (waarbij e* glas champagne wordt geschonke kost een soupertje in een „boite" °P Champs Elysées 10.000 francs, PIU 6000 francs voor een fles Mumm- Op het „democratische" Saint G main-des-Prés kan men twee voorst t lingen bijwonen tegen de „norm»1 prijs der consumptie d.w. minstens ' francs. Een café op Montparnassc, ° een ondergrondse cotillon organisee . rekent voor souper plus champagne 3 ~ a 45000 francs. In de deftiger wl,'^c