Wurgende klimop of tulp op de zomerrok IN HET begin van de jaren tachtig waren het er nog zon drieduizend stuks ter wereld. Vorig jaar schommelden de schattingen rond de tweeduizend, maar na de recente beurskrach weet niemand of er überhaupt nog eentje van over is: vrouwen die haute couture kopen. De onlangs gehouden couture-shóws trokken echter weer propvolle zalen, want ondanks het eeuwig verlieslijdende aspect van deze tak van sport (dat weer recht wordt getrokken door de hieruit voortvloeiende cosmetica- en confectie-opbrengsten) is er weer volop belangstelling voor. En dan niet alleen door 's werelds laatste-der- Mohikanen-couture-adept Estée Lauder (bekend om het extra lapje stof bij iedere robe voor een bijpassend hoedje), maar door de hele internationale modewereld. Het begon zon vijfjaar geleden toen het gerenommeerde huis Patou een jong ontwerper in dienst nam: Christian Lacroix. Hij nam humor en onbegrensde uitbundigheid als leidraad voor zijn collecties, die op het randje van de slechte smaak balanceerden: vloekende kleuren, botsende patronen, een onsje Folies Bergères, een mespuntje decadentie, een snufje verkleedkist, een megaton overdaad. Met andere woorden: een heel andere wending dan de koele, zakehjke confectie op ging. Het was dan ook voor het eerst sinds jaren dat haute couture weer trendsetter werd, met Lacroix als aanvoerder. Muffige society-dames verschenen ineens als hitsige, bontgekleurde boerinnetjes op feesten en partijen. In 1986 won hij de Gouden Vingerhoed voor de beste Parijse collectie,, waarna hij Patou plotsklaps verliet (met een schadeclaim van 25 miljoen gulden aan zijn modieuze broek wegens contractbreuk) en gesponsored en wel voor zichzelf begon. Dit jaar veroverde hij stormenderhand Amerika (het warenhuis Bergdorf &Goodman zette in twee dagen voor 650.000 gulden om aan zijn minijurkjes), kreeg deze week een coverstory bij Time Magazine en won zijn tweede Parijse Vingerhoed voor de zomercollectie '88 in een race waaraan Yves Saint Laurent als enige niet meedeed wegens hooglopende ruzie met de organisatie. Die Laurent heeft het namelijk wat moeilijk met Lacroix' succes. Zeker nadat Hebe Dorsey, de invloedrijke modejournaliste van The International Herald Tribune en de eerste die Lacroix ontdekte, vorig jaar Laurents collectie afmaakte met de zin: 'We lost Yves'; als ware hij dood. (Haar eigen dood, twee maanden later, schijnt niet door Yves' tussenkomst te zijn veroorzaakt). Ook dit seizoen zagen zyn kleren er weer uit als de doorsnee puur-mantelpakjes. Dit keer met duidelijke Chanel-invloeden. Misschien heeft hij Coco's uitspraak van lang geleden eindelijk ter harte genomen: 'Die jongen zou nog goed terecht kunnen komen als hij zijn haar afknipte en mij ging copiëren'. De couture-collecties voor aanstaande zomer zien er vrouwelijk en kleurrijk uit. En duur natuurlijk, met verschrikkelijk veel handgenaaide pailletten en lovertjes. Soms zo overdadig dat geen reepje stof meer is te zien. Strakke tailleurs, korte bolerojasjes, petticoats, riante avondrobes, en jawel, weer volop broeken: wijd of strak, kuit-kort of voetzool-lang, van gesteven katoen tot zwabberende mousseline. Soms zelfs met een dermate grote pijpdiameter dat een pijp makkelijk als jurk kan fungeren voor een gezette dame. De taille zit hoog en de rug is bloot. Een schelpmotief of een nageborduurd kunstwerk zorgen voor wat afwisseling, maar vooral de bloem moet het in bijna iedere collectie ontgelden. In alle maten, soorten en kleuren. Er zijn driedimensionale zonnebloemen, wurgende klimopplanten bij Ungaro, bloempottassen en rozenarmbanden bij Lanvin, uit de kluiten gewassen anjerpompoenen op bof sten en geslachtsdelen, gepailletteerde margrie' ten bij Dior en zelfs het lelietje-van-dalen huppel' mee. Alles op en om korte poffende rokjes in hef zogenaamde tulpmodel. Dat die tulp ook veelvul' dig als geliefd dessin wordt gebruikt, geeft ót Nederlandse modeburger weer moed. IVO WEYEI Lacroix Ungaro Givenchy Yves Saint Laurent --- Room with a view 'Dat weidse gevoel hier' » HA HET is wel veranderd, dat I kan je wel zeggen. Vroeger, tien jaar geleden toen ik hier pas kwam wonen, stonden hier 300 man voor de deur. Surinamers.. .heroïne dus. En nu sinds maandag is de Bizon Bar open. Het eerste teken van Het Nieuwe Leven van de Zeedijk. Daar ben ik wel blij om, want als je hiervoor uit het raam keek. . het was zo doods, vooral 's avonds, die holle gaten zonder licht. Nu zie je hier en daar een lichtje aangaan, mensen in- en uitlopen. En kyk, zie je dat, zie je dat mannetje op zn knieën in die prachtige marmeren badkamer? Oh nee, 't is een mevrouwtje, kijk, als een krab gaat ze op en neer, ze is aan het lappen, alsof vanavond de eerste hotelgasten verwacht worden! In mei gaat het hotel pas open. "In die kamer, waar nu die mevrouw aan het dweilen is, daar woonde Frits van de Wereld. Met zijn vrouw Witte Marie. Ik keek daar in zon huis vol glimmende tierelantijntjes, opgehaalde gordijntjes en altijd helder gelapte ramen. Het verhaal gaat dat Witte Marie hoerenmadame was, ze zat altijd daar in de hoek (in de zijmuur aan het water zit ook nog een raam) de Zeedijk op te kijken. Om te zien of haar meisjes wel hard genoeg werkten, hè. Maar ze zijn weggegaan, zoals bijna alle gewone bewoners, dit pand was op den duur nog het enige dat bewoond werd. Dat daar rechts aan het water met die kleine raampjes bovenin, dat zat propvol prostituees. Die raampjes - dat was zo raar, die zitten bij de vloer, dus als iemand staat zie je alleen benen. Daar woonde een meisje dat iedere avond om klokke elfde deur uit ging. Een schattig gezichtje had ze, blond haar, en ze tutte zich dein helemaal op. Werkte in een bar, zeker. Maar overdag lag ze in bed, dat stond pal voor die lage raampjes. Kon ik haar de hele dag zien liggen. "Maar met de komst van dat hotel raakten al die huizen leeg. Het is natuurlijk zo, hoe meer van die tenten dicht gingen hoe beter. En toch.. .het werd wel stil. Een zomer zelfs hebben er hier op de brug permanent twee politiemannen gestaan. Toen was het doodstil, oorverdovend stil! Het was mij eigenlijk te erg. Kijk, iedereen vraagt je altijd: vind je het niet afschuwelijk eng om op de kop van de Zeedijk te wonen? Eerlijk gezegd: nee! Toen ik hier kwam wonen, was die heroïne er al, daar kon ik mee leven. En binnen de kortste keren word je beschermd. Als ik de straat in kwam riepen ze al: 'Hé daar komt de buurvrouw! Met je poten van dr afblijven!!' Of: 'Jongens, uit de weg! De buurvrouw moet er door!' 't Was eerder omgekeerd. Om naar zon stille buurt in Zuid te gaan, dat vind ik eng, maar zodra ik hier in de buurt ben, voel ik me veilig. "Op de een of andere manier ben ik me er altijd van bewust dat ik eigenlijk aan zee woon. Dat vroeger hier van die prachtig opgetuigde zeilschepen voorby kwamen drijven. Hoe stads het hier ook is, dat weidse gevoel houd je toch. Hoewel, op een gegeven moment, door die bouw waren m'n ramen zo smerig geworden dat ik helemaal niets meer zag. En de glazenwasser wilde hier niet meer komen. Om nog maar voor één huis die hele grote ladder uit te trekken, dat vond hij de moeite niet. Op een goeie dag zie ik door myn mistige ruit de directeur van het hotel op de brug met iemand anders een boreltje staan drinken. Ik naar beneden. 'Drink je een borreltje mee?' vraagt hij. 'Dat is goed,' zeg ik, 'maar één ding, als er een glazenwasser komt voor je hotel, kan je ze dan ook even bij mij langs sturen, want ik zie geen hand voor ogen meer. 'Kom mee', zegt hij en hij loopt naar de bar Bizonder, het oude Emiel's Place. Daar zit Joost, de opzichter van de bouw, zon type KLM-er. 'Joost, de buurvrouw kan niet meer naar buiten kijken, doe daar eens wat aan!' Ze waren serieus! Dus ik meldde meteen heel brutaal dat er ook een raampje stuk was. Dat dat ook wel door de bouw moest komen. Dat kon dan meteen in één moeite door. Een paar dagen later kom ik thuis, hoor ik een afschuwelijk gekletter. Hangen twee mannen in een bakkie voor m'n raam om dat ruitje te vernieuwen. Ik geef ze nog koffie en ze zakken weer. Ze hingen aan een kraan te wiebelen, doodeng. Het lappen zou later gebeuren. Door Joost zelf. Omdat dat bakje wel erg zwabberde, hebben ze nog met de arbeidsinspectie gebeld of dat mocht. Dat mocht dus niet. Ach, die mensen staan ook voor niks: ze bestellen een hoogwerker! Daar staat die Joost in dat kleine bakkie, met een emmertje en een zeempje. Ik zag hem bibberen. Ik heb 'm nog een emmertje water aangereikt en een kopje koffie. "Nu zie ik alles weer, de opening van de Bizon Bar - propvol was het - en de schaarse bezoekers nu. De bouwrotzooi die langzaam maar zeker verdwijnt. Het wordt wel mooi - het gebeurt met de grootste zorg - maar toch, ik houd m'n hart vast. Niet dat ik niet blij ben dat er hier zoveel verandert, maar het zal wel saaier worden, denk ik. Want ik geloof dat ze hier zon toeristenstraatje van willen maken. Met een kaaswinkeltje, een klompenmakerijtje en keurige restaurantje. Het is nogal een verschil, junks die de weg voor je vrijmaken of een Delftsblauw molentje!" MARY ANN LINDO 'Ik blijf me er altijd van bewust dat ik eigenlijk aan zee woon. Dat vroeger hier van die prachtig opgetuigde zeilschepen voorbij kwamen drijven' FOTO: VERBERNE --- OPLOSSING OP PAGINA 37 --- Dame met hoge nood kan beter de trap nemen Voor het totaal aantal bezoekers zijn er voldoende toiletten, alleen zijn ze dus wat ongelukkig verdeeld. Het Muziektheater heeft er zelfs in verhouding meer dan enig ander Amsterdams theater. Zyn advies aan de vrouwen die zich op de eerste verdieping in de rij staan te verbijten: "Ga naar beneden, by de garderobes, daar heeft u het rijk byna alleen. Of neem de draaitrap vlakbij naar boven, daar is het ook nooit zo druk als by' de zaal." Verder overweegt hij om bij de toiletten bordjes op te hangen die verwijzen naar uitwijkmogelykheden. Er is één 'maar': "We moeten wel oppassen dat we het Muziektheater niet te vol hangen met allerlei bordjes." HANS VOGEL heren, maar ik moet m'n heil even hier zoeken. Er staat zó een walgelijk lange rij bij ons." De dame die dezer dagen onder het roepen van geciteerde woorden de 'Heren' van het Muziektheater binnenstormde, bleek niet alleen gevoel voor ironie te hebben - dat was van haar gezicht af te lezen - bovendien verrichtte ze baanbrekend werk in de pauze van Don Giovanni. Een heer die de 'Dames' betreedt wanneer het in de geëigende ruimte even te druk is, dat komt zo nu en dan wel eens voor in het café - ik hoef mezelf maar als voorbeeld te nemen. Omgekeerd had ik het niet eerder meegemaakt. Die mevrouw in het Muziektheater was dus een heldin, want ze was het zat nog langer in de kudde te wachten tot ze groen-en-paars van de steeds hoger wordende nood eindelijk terecht kon. Zij nam toen een doeltreffende maatregel, die getuigt van moed. Dat niet iedere wachtende dame haar moed bewonderde, was aan de misprijzende blikken te zien die haar bij het verlaten van de mannen-wc wachtten. Is dat niet een idee voor Sjoerd de Haan, de dertigjarige avondleider' van het Muziektheater, om op de herendeur beneden ook een damespoppetje te plakken? Want alleen daar, op zaalniveau, zijn elke pauze weer die problemen met rijen dames-in-nood. Daar zijn evenveel toiletten voor achthonderd bezoekers, als op de twee bovenverdiepingen voor steeds vierhonderd mensen. Een unisex-wc? De Haan heeft er wel eens over gedacht. Zelf zit hy er niet mee, maar 'de Nederlander' wel, weet hij. En meer in het bijzonder nog, 'de Nederlandse.' In het buitenland - België bij voorbeeld - bestaan die toiletten voor beide geslachten al jaren, maar hier? "Zoiets ligt moeilijk in Nederland," zegt hij. Hijzelf betreedt ook wel eens een 'Dames' wanneer de situatie hem daartoe drijft. Het omgekeerde had ook hij nog nooit meegemaakt. Er zijn vooral opstoppingen - zo noemt hij dat - bij voorstellingen die wat aan de lange kant zyn, met weinig pauzes. Zoals Don Giovanni: 3,5 uur met slechts één pauze in het midden. Ja, dan moet iederéén natuurlijk in die ene onderbreking. "De druk op de toiletten wordt dan groter dan doorgaans," is zyn formulering. --- Oud nieuws voor snoepers en voer voor yuppiekat "Persoonlijk vind ik de kaashapjes heel erg lekker," vertrouwt Cora mij toe. "Dat geloof je zeker niet hè? Nou, het is toch waar." De giechelende Cora van de snacks van Mora is prominent aanwezig op de levensmiddelenbeurs. Zakenmannen in grijs kamgaren drentelen om haar heen en zeggen zachtjes: "Dag...Cora." Cora deelt kroketrondjes uit: kleine kroketjes in hamburgervorm, die niet van het dienblad glijden. Handig, maar niet echt nieuws om plat van achterover te slaan. Dat is nu juist het probleem van de Roka, de grootste levensmiddelenvakbeurs lenvakbeurs in de Benelux, die deze week voor de 26e keer gehouden werd, dit keer in Utrecht. Want men wil nieuwtjes, en bij gebrek aan echt nieuws worden vondsten van matig allooi opgeblazen tot de vinding van de eeuw. Daarom staat een dame bij de ingang haar tikkels niet aan te prijzen als lekker, maar als helemaal nieuw. "Het is geen drop, het is geen kauwgom, en het zit in zakjes met de nieuwste modekleuren, dus het is echt nieuw." En daarom is er ook een stand met uitsluitend noviteiten. Veel noviteiten bestaan uit iets ouds maar dan met minder vet. Unox lanceert een hele serie vleesprodukten onder de naam Lekker Licht: lekker lichte knakworst, lekker lichte cervelaat, en zelfs lekker lichte rookworst en hamburgers. Fruityoghurt is voortaan verkrijgbaar met nutrasweet in plaats van suiker en de stand met nieuwe Slankiesmeerkazen is ruim bemeten. Wie dan nog honger heeft, neemt een hapje van de light salades, en kan de maaltijd besluiten met koffie met low calorie coffee creamer. "Stel je voor dat je dat moet verkopen," zeggen een paar dames, en ze gaan op weg naar de gratis frites met de nieuwste fritessaus: met oriëntaalse kruiden. De verkoper: "Hoe het smaakt? Zoals ik er uitzie: lekker fris." Het is altijd aardig om te zien hoe de alles wordt beveiligd tegen mensen met lege plastic tasjes. Zo blijken de nieuwste Verkadereepjes vastgeplakt aan het displaymateriaal. Meer dan één beursbezoeker kijkt besmuikt om zich heen als hij zijn vingers weer leeg in zijn zak moet ste- ken. Kattevoer heeft het opschrift 'ongeschikt voor consumptie' ge' j gen, en de snoep-ouwels (vroegef . bekend onder de naam snoeppapier) ' worden tegen proeven door barse heren, de armen voor óf , borst gekruist. De snoepbranche is trouwens ruif j vertegenwoordigd. Behalve de oU wels is er ook punkkauwgom, pepermunt in een afgehakte plastic vin' ger, en er zijn lollies in de vorm var1 haaiebekken -de kinderwereld 's | ook 2° I vriendelijk ï niet meer l Good oio l Van Mell« | wil de mark' f veroveren met DuTrt' | mies, de | fruitige I vriendjes | van alle kin deren. 111 maart kö' men de hel 5 gekleurde 0 kauw-snoepjes - nieuw!!!! bijzon' der!!! uniek!!!! - op de markt, ondersteund door Van Melle's hitparade op de radio. Het was jammer dat het nieuwe kat' tevoer by de noviteiten-stand oi>' klaar was gemaakt, want dat zag ef heel aantrekkelijk uit. 'Misha' kip' vis en rundvlees in goudglanzend 6 cadeauverpakking, bedrukt met een bijzonder charmant poesje. Voe' voor de yuppiekat, voor de kat me' acessoires zoals een hoed en een zon' nebril. Kortom, een nieuw 'lifestyle' produkt' voor de kat van nu. Er moe' een markt voor zijn, want de omze' van kattevoer is in twee jaar tijd met 35 procent gestegen, terwyl hf} aantal kilo's slechts 20 procent stijging vertoonde. Dat houdt in dat ef chiquer wordt gegeten door de gemiddelde kat. De verkoper heeft zei' ook een yuppiekat: een eigenzinnig 6 en eigenwijze kat, de kat van een baasje met schuldgevoelens. De kattevoerverkoper werkt zelf hele da' gen en het vrouwtje heeft ook een aardige betrekking, dus de kat van de kattevoerverkoper zit hele da' gen alleen thuis. Die moet 's avonds gepaaid worden met extra lekkej eten, dat spreekt. En vindt poes he lekker? "De acceptatie bij mijn eigen kat is verschrikkelijk hoog. Ik bc' doel, ze vliegen ervoor in de gordij' nen," verduidelijkt hij. Ik kryg vier pakjes mee voor mijn vier katten. # zeg er niet bij dat de vierde een hond is. En ik moet toegeven: acceptatie' waarde bij alle vier zeer bevredi' gend. JOKE VAN DER WEY ---