Sprint lijdt niet onder ‘sloperswerk’ door Peter Rollof Koersverloop 72e Ronde van Vlaanderen, van St. Niklaas naar Meerbeke, over 279 km: 50 km: De Belgen Stephan Van Leeuwe en Jos Op 't Eijndt verlaten peloton, maximale voorsprong na 109 km 21,5 minuten. 198 km: Oude Kwaremont, peloton breekt in stukken, 16 renners onder wie Adri van der Poel, Rooks, Theunisse, Dhaenens plus Kelly, Anderson, Sergeant, Calcaterra, Lammerts, Van Holen, Wojtinek, Mottet, De Wilde, Nijdam, Bontempi en Planckaert leiden achtervolging op koploper. Van Hooydonck, Fignon, LeMond, Criquielion in tweede groep. Vanderaerden rijdt lek na breuk in peloton en wordt bij verwisselen band aangereden door achtervolgende groep. 209 km: beklimming Kortekeer: Bontempi lost uit groep van 16. 216 km: groep Van der Poel schudt Van Holen en Wojtinek af. 227 km: Nijdam lost op Eijkenberg. 231 km: groep Van der Poel achterhaalt leider Van Leeuwe. 236 km: Van Leeuwe gelost, groep Fignon op 3,30 minuten. 262 km: Van der Poel demarreert voor Muur van Geraardsbergen, Anderson en Planckaert klampen aan. Kelly leidt achtervolging op drietal dat maximaal 22 seconden voorsprong neemt. De Wilde en Calcaterra lossen op Muur. 266 km: Groep Kelly nadert Van der Poel c.s. tot op 50 meter. Van der Poel lost en laat zich terugzakken. Anderson en Planckaert rijden door, pakken maximaal 40 seconden en strijden om eindzege. Planckaert klopt Anderson moeiteloos na 279 km in Meerbeke en wint eerste grote klassieker, Van der Poel derde op 13 seconden. MEERBEKE - De zegen vanuit Rome straalde ook uit over Vlaanderen waar de 72e topklassieker na een trage aanloop een flonkerende finale beleefde. Daarnaast kenden de goden mededogen met een dertigjarige sprinter, die op het juiste moment een hoofdprijs veroverde. Eddy Planckaert, koud vertrokken bij Panasonic voor een dubbel salaris en het kopmanschap by ADR, rekende af met de twijfel en de vooroordelen, die veelvuldig over hem zijn uitgestrooid en trad in de voetsporen van broer Walter, winnaar in 1976. De vloek richtte zich op de PDMformatie waarvan Adri van der Poel zich met Steven Rooks, Gert Jan Theunisse en Rudy Dhaenens in een uitgelezen positie had gereden, maar zijn ploeggenoten tachtig kilometer voor niets op kop liet stampen. Geen beste beurtvan de man, die in principe de beste Nederlandse klassiekerrenner hoort te zijn. De aanloop naar die boeiende ontknoping had voorbarige veronderstellingen gewekt. Op het moment dat de schepping van Karel van Wijnendaele op een monotoon schouwspel dreigde uit te draaien, toonde de ronde, waarin 197 renners van start gingen, een gezicht, waaraan een grimeur overwerk zou hebben. Stralend lenteweer, gebrek aan wind, regen of strijd in het peloton, dat 279 kilometer moest overbruggen, zouden afbreuk aan het verloop doen. Maar de schijnbare rust bleek een normaal onderdeel van het draaiboek. Toen Adri van der Poel met zijn PDMhelpers Steven Rooks, Gert Jan Theunisse en Rudy Dhaenens besloot aan de boom te schudden op een moment dat de Belgen Van Leeuwe en Op 't Eijndt solo reden, vielen de slachtoffers als overrijpe appels. De Brabander, die vorig seizoen alle voorjaarsklassiekers aan zich voorbij zag gaan, koos de tweede van de twaalf te overbruggen hellingen uit als jachtgebied. De Oude Kwaremont, op 81 kilometer van de aankomst, bleek de opvolger van de beroemde en beruchte maar na tien jaar genegeerde Koppenberg en gaf uiteindelijk de doorslag. Elf renners meenden te moeten profiteren van de PDM-machtsgreep en lieten zich, op Bontempi, Van Holen, Lammerts, Nijdam, De Wilde en Calcaterra na, gewillig tot tien kilometer voor de finish meevoeren. Een koersverloop, dat al die eenlingen in de kopgroep goed uitkwam maar ploegleider Jan Gisbers tijdens de koers tot enige reserves dwong: "Natuurlijk moeten we nu om en om demarreren om de rest kapot te rijden. Maar het werk wordt door ons gedaan. Terecht, maar zoiets hoeft geen voordeel te zijn,'' klonk het alsof de uit komst hem al bekend was. Wie niet in die kopgroep meefietste kon de laatste kilometers als toerist voltooien. Het betrof de Panasonics van Peter Post, die inclusief kopman Eric Vanderaerden door lekke banden en valpartijen werden geteisterd. Het gebeurde ook Claude Criquielion, de onverwachte winnaar van vorig jaar die zich weer op de Waalse klassiekers mag concentreren en Laurent Fignon, dit seizoen al even verrassend de snelste in Milaan- San Remo. De uitgangspositie van Adri van der Poel was dus ideaal. Natuurlijk moesten zijn ploegmakkers het werk opknappen in een groep waarin de meeste toppers zoals Eddy Planckaert, Scan Kelly of Phil Anderson zich hadden gevoegd. Maar terwijl het sloperswerk van Rooks, Theunisse en Dhaenens om een soepele afwerking vroeg, voltrok zich het drama. Van der Poel bleek goed in vorm, maar niét meer dan dat. Tot tien kilometer voor het einde had hij die indruk kunnen verbloemen. Toen openbaarden zich de problemen op de Bosberg waar hij loste in een kopgroepje met Anderson en Planckaert. "Ik had last van maagzuur, moest even over mijn nek en had tijd nodig om op adem te komen. Ik zag de achtervolgers op vijftig meter afstand en dacht nadien Anderson en Planckaert terug te kunnen halen." Daar openbaarde zich de taxatiefout van de kopman van de formatie, die op basis van de kwantitatieve overheersing, de koers naar zijn hand moest zetten. Steven Rooks: "Had Van der Poel maar gezegd dat hij zich niet zo lekker voelde. Wij wisten van niets, anders waren wij misschien nóg naar Anderson en Planckaert kunnen toespringen. Pas toen ze 200 meter voor lagen besefte ik wat er aan de hand was. Toen was het te laat om alleen een jump te plaatsen." Anderson en Planckaert bleven dus weg en boekten maximaal veertig seconden voorsprong waarna de Belg zijn eerste grote triomf mocht bijschrijven. Uitgerekend na vier seizoenen bij Peter Post, die wat het grote werk betreft vruchteloos bleven, omdat de coureur zich meestal ondergeschikt moest maken aan Vanderaerden. De ontknoping betekende een gemiste kans voor Phil Anderson, die daarmee een forse premie van de sponsor misliep, maar onmiskenbaar aantoonde dat ook hij de ellende in zijn laatste contractjaar bij Panasonic heeft overwonnen. Voor PDM restte de conclusie, dat in het derde seizoen nog steeds het wachten blijft op een geslaagde machtsgreep in een Belgische voorjaarsklassieker. Het afmaken van een wedstrijd leidt zo langzamerhand tot frustraties bij de formatie die in Milaan-San Remo ook prominent aanwezig was, maar eveneens op het laatste moment niet thuis gaf. "Het is heel spijtig, dat het zo moest aflopen. Nog meer voor de ploeg dan voor mij. Ik had in het begin van de wedstrijd al tabletten van Mare Dierickx gekregen omdat ik me niet lekker voelde." "Ik had al gezien dat Anderson en Planckaert een uitstekende indruk maakten. Ja, ik heb inderdaad zelf de beslissende ontsnapping ingezet. Of dat te vroeg was weet ik niet. Rooks, Dhaenens en Theunisse hadden veel gedaan en toen ik op kop kwam, ben ik op zon 17 kilometer voor de aankomst weggegaan. Als ik in topconditie ben durf ik best een sprint met Eddy Planckaert aan te gaan. Daarom vond ik het geen probleem om in een tamelijk vroeg stadium te vertrekken." Die veronderstelling vond onafhankelijk van Van der Poels uitlatingen enige weerklank bij Eddy Planckaert, de Vlaming, die vorige week in de Driedaagse van de Panne op de laatste meters nogal pijnlijk door winnaar Eric Vanderaerden werd terechtgewezen. "Toch heb ik geen moment spijt van die vier jaar bij Post gehad. Ik weet dat er veel over mij gezegd is, dat ik mentaal niet goed zou zijn, maar ik heb me daar nooit iets van aangetrokken. Ik weet dat ik er dit jaar veel voor gedaan heb en-ben blij dat het eindelijk is gelukt," aldus de Belg. En over de slotkilometers waarin hij zoveel mogelijk het initiatief aan Anderson liet: "Voor hem hoefde ik niet bang ±e zijn, als ik erin zou slagen om samen met hem tot aan de finish weg te blijven. Hij heeft verschillende keren geprobeerd een gat te slaan, maar ik was sterk. De enige angst, die ik kende was of wij samen weg konden blijven van de groep ." Vier jaar lang bleef Eddy Plankaert als lid van de ploeg Post zonder grote klassiekerzege. Na zijn overstap naar een Belgische formatie loste hij op dertigjarige leeftijd wel de verwachtingen in. Een dodelijke vermoeide Steven Rooks beseft na aankomst in Meerbeke dat hij 279 kilometer voor niets heeft gefietst. Ploegmakker Adri van der Poel verzuimde het voorberijdende werk af te maken. foto s george verberne --- Rinus Israël raakt spoor bijster in het ordeloze praathuis Feyenoord door Robert Misset ROTTERDAM - Feyenoord is veranderd in een praathuis zonder duidelijke leider. De Rotterdamse voetbalclub staat bol van de geruchten over de nieuwe organisatie en namen van nieuwe bestuursleden, trainers en directeuren dwarrelen als lotto-ballen door de Kuip. Hoewel Rinus Israël onlangs zijn kontrakt met twee jaar verlengde is het nog maar de vraag of hij het winnende lot in handen heeft. Eerst moest hij vernemen dat de beheerstichting van Feyenoord Johan Cruijff opnieuw als 'verlosser' wilde binnenhalen en toen dat niet lukte ontsnapte de geest van Wans Kj&aN uix. de fAes. vanouds doordrenkt met sarcasme, maar had nu een bittere ondertoon. De Amsterdammer wil wel eens weten waar hij aan toe is, maar stuit met de dag op nieuwe potentiële machthebbers. Israël, na de winst op Den Haag: "Ik weet niet meer bij wie ik moet zijn. Het ere-terras zit tegenwoordig propvol, dat bezwijkt bijna onder al die nieuwe figuren. Ik hoor meer dan ik zie. Het schijnt bij Feyenoord normaal te zijn dat afspraken met bestuursleden een dag later in de krant staan. Nu boor ik -weer dat Kraay één wéét van niets." Israël had onmiddellijk protest aangetekend toen het tandem Post/Cruijff hem in de wielen dreigde te rijden. "Geef mij het budget van Post en ik win minstens één klassieker per jaar," verwees Israël ironisch naar de nederlaag van Panasonic in de Ronde van Vlaanderen. Verbolgen: "Niemand zegt nu dat Post moet worden ontslagen. Het is een rommeltje bij Feyenoord. Dit is de aangewezen periode om het elftal te versterken, maar wie regelt de financiën?" woord moéten wachten. Jorien van den Herik, voorzitter van de 'beheerstichting', die zichzelf een als een Raad van Commissarissen omschrijft, heeft de puzzel bijna compleet. De door Israël als de 'Bernard Tapie' van Feyenoord omschreven tussenpaus' toverde gisteren zes namen van nieuwe bestuursleden uit zijn hoed. De huidige voorzitter Gerard Kerkum werd verzocht ook de nieuwe ploeg aan te voeren en zal naar alle waarschijnlijkheid op zijn post blijven. "Ik heb nooit gezegd dat ik zou opstappen," ontkende Kerkum één van de talloze speculaties aan de Rotterdamse 'voetbal- De voorzitter hield nog een paar slagen om de arm. "De taakverdeling is echter nog onduidelijk. Je moet dit als een kabinets-formatie beschouwen. Ik ben zelf initiatiefnemer van deze constructie geweest. Toen ik in 1982 aantrad, ging het slecht met Feyenoord. De 'move' met Cruijff is een kortstondig succes geweest, maar ik wil Feyenoord als e"en bedrijf leiden. Dat kan niet met emotionele neemt in feite de plaats in van de Algemene Ledenvergadering." Gerard Kerkum ...nieuw gezicht ... FOTO ANP Rinus Israël ...rommeltje ... FOTOVERBERNE --- Gezicht Kerkum erkent dat de nieuwe organisatie in wezen al vijf jaar te laat komt. Feyenoord is geen eenheid volgens Kerkum en Van den Herik. De minimale afstand tussen 'Varkenoord' (de amateurs) en De Kuip (profs) is in werkelijkheid veel groter. "Feygezicht," verwoordt Kerkum het grootste probleem van zijn vereniging. Of zoals Van den Herik het formuleert: "Feyenoord moet weer één club worden. Wij hebben de 'voeding' uit Varkenoord nodig. De heilige huisjes moeten worden afgebroken. Ik denk wel eens: sommige mensen hebben hier veel te lang gezeten." Haastig verklaart Van den Herik dat dit zeker niet voor de trainer geldt. Dat mag hij Israël dan wel eens persoonlijk mededelen. Het is op zijn minst niet sjiek om de man, die nog steeds optimaal presteert met minimale middelen, in de mallemolen van het fluistercircuit te laten meedraaien. "Zodra het nieuwe bestuur is geïnstalleerd, gaan we met hem praten," zegt Van den Herik. Maar wat wordt nu de rol van de commissarissen' ? Van den Herik, lachend: "Ik zie me niet als een tweede 'Tapie', ik heb immers geen zakelijk belang bij Feyenoord. Als dit achter de eretribune zitten. We hebben met Cruijff en Kraay gesproken om ons te laten voorlichten.' Misschien vragen we ook Rinus Michels wel naar zijn #mening Het klinkt te nobel om waar te zijn. Hans Kraay wordt vermoedelijk niet alleen om zijn onberispelijke maatkostuum en vlotte babbel gevraagd. De huidige adviseur van RKC en voormalig trainer van Feyenoord wenst bij een eventuele rentree ook een vinger in de technische pap. Van den Herik: "ledereen roept dat Kraay Feyenoord zo goed kan verkopen, maar we willen zeker geen konflikt met Israël. Bovendien wil ik graag weten waarom de samenwerking indertijd zo plotseling verbroken is. Maar wij trekken Kraay niet aan, we hebben slechts een adviserende functie," plaatste Van den Herik zich nadrukkelijk achter de coulissen. Ook commercieel-directeur Jim Vermeulen zal vermoedelijk in de schaduw oordeeld tot het organiseren van pop-concerten. Van den Herik: "Vermeulen werkt voor het stadion, niet voor Feyenoord." Een stilzwijgen was het antwoord op de suggestie dat Feyenoord toch de grootste klant van Vermeulen is. --- Vanderaerden onfortuinlijk in Vlaanderen (Van onze sportredactie) MEERBEKE - De verwachtingen, die Eric Vanderaerden wekte na zijn indrukwekkende optreden in de door hem gewonnen etappewedstrijd Driedaagse van de Panne werden in de Ronde van Vlaanderen niet door hem ingelost. Integendeel, de koers liep voor de équipe van Peter Post uit op een aaneenschakeling van ongelukkige voorvallen. De Belg Guy Nulens belandde na afloop in een ziekenhuis met zware kneuzingen in het bovenbeen en is minstens twee weken niet inzetbaar. En Vanderaerden, de winnaar van drie jaar geleden, hees zich diezelfde avond moeizaam in een vliegtuig naar Spanje waar hij de Ronde van Baskenland rijdt ter voorbereiding op Parijs- Roubaix van komende zondag. De gebeurtenissen tijdens de eerste vijftig aanloop-kilometers waren een voorbode van wat de Post-coureurs later nog te wachten zou staan. Vanderaerden en John Talen, vooraf bestempeld als een gevaarlijke outsider, reden twee keer lek terwijl de Australiër Alan Peiper bij een valpartij betrokken raakte. Toen de strijd losbarstte en het peloton in een vijftal stukken uiteenviel, bevond Vanderaerden zich bij de eerste groep achtervolgers. Een volgende lekke band dwong hem tot een derde oponthoud. Guy Nulens gaf het achterwiel van zijn fiets aan Vanderaerden op een moment dat een achtervolgende groep eraan kwamjdie vol op het tweetal inreed; Eén van de andere slachtoffers uit dat groepje coureurs was de Italiaan Moreno Argentin. Nulens werd gedwongen tot opgave, terwijl Vanderaerden minuten nodig had voordat hij in staat bleek de wedstrijd te vervolgen. De onfortuinlijke Belg reed de koers gedesillusioneerd uit. Dat uitgerekend twee oudcoureurs van Post de 72e editie van de Ronde van Vlaanderen naar hun hand zetten, werd door de ploegleider laconiek afgedaan. "Van Planckaert en Anderson weet je, dat ze in deze wedstrijd voorin koersen. Bovendien is het verloop in hun voordeel geweest. Ze hoefden niets te doen, anderen deden het werk. SpijJ dat ze bij ons vertrokken zijn, hoef ik daarom niet te hebben." --- Zakenkabinet Achter de schermen wordt nog driftig gesleuteld aan Feyenoords zakenkabinet. Twee oud-voetballers, Cor Veldhoen en Theo van Duyvenbode, zullen een bestuursfunctie aanvaarden. Het bedrijfsleven is vertegenwoordigd in de personen van Martin Groenendijk (penningmeester) en Cees Ultee (jurist). Piet Steenbergen is de enige uit de huidige technische commissie, die terugkeert. Aad van der Laan en Fred Blankemeijer verdwijnen, al wordt voor Blankemeijer nog een adviseursfunctie' gecreëerd. De zevende man moet zijn ja-woord nog geven. der een slecht gesternte. Voorzitter Kerkum verzuchtte dat de talloze verschuivingen in het wedstrijdprogramma en de schier onoplosbare problemen met de supporters Feyenoord al in de rode cijfers hadden gebracht. Kerkum vreest een tekort van drie ton op de lopende begroting. Donaties vanuit het bedrijfsleven vullen volgens Kerkum de gaten in de ex-" ploitatie niet. "Zou jij voor je 10l naar Feyenoord-Den Haag komen ?", zocht Kerkum naar oorzaken voor de schrikbarend lege vakken in De Kuip. Het was begrijpelijk dat de gekwelde praeses met een blik op de horden uit Den Haag verviel in jammerklachten over de te lage straffen voor vandalen en de tolerantie van 'de politiek', maar hij vergat dat de clubs en de KNVB bij het bestrijden van 'voetbalvandalisme' hun handen nog altijd wassen in onschuld. Al moet daarbij worden vastgesteld dat de politiek' in Den Haag al net zo --- Een wedstrijd van ingenieurs HET CIRCUS van de Formule 1 is dit weekeinde zijn wereldtoernee weer begonnen in Rio de Janeiro. Het wordt een afscheidstoernee voor de turbomotoren, die met ingang van het volgende seizoen in de Formule 1 verboden zullen zijn. Elf jaar geleden introduceerde Renault als eerste autofabrikant de turbomotor op de Grand Prix-circuits en iedereen lachte zich een kramp. Dat kon nooit iets worden. En aanvankelijk leek dat ook zo. De Renaults gingen wel harder dan de concurrentie, maar ze kwamen de eerste jaren nooit erg ver - en zeker niet helemaal tot aan de eindstreep. Er ging altijd wel iets aan stuk. Maar anno 1988 kan alleen een verbod nog verhelpen, dat de racerij, toch al een sport die aan de waanzin grenst, uitloopt op een massaal coureurskerkhof. Ondanks alle beperkende maatregelen - ieder jaar werd minder brandstof toegestaan en moest de turbodruk omlaag - joegen de turbomotoren de bolides de baan. De winnaar dit jaar van de Grote Prijs van Brazilië, de Fransman Alain Prost, leverde in de voorlaatste ronde nog eens het overtuigende bewijs, dat er aan de prestaties van de turbo nauwelijks grenzen zijn te stellen, behalve dan het voorschrift de motoren op water en de wagens op vierkante wielen te laten draaien. Dit jaar werd het toegestane brandstofverbruik beperkt van 195 tot 150 liter en de turbodruk van 4 tot 2,5 bar. Desondanks verbeterde de Fransman het twee jaar oude ronderecord van Ayrton Senna, dat de Braziliaan onder heel wat ruimhartiger omstandigheden had gevestigd. Het aanstaande turboverbod maakt de situatie dit jaar wat onoverzichtelijk. Na Renault, die zich in 1985 al uit de Formule 1 terugtrok, hebben dit jaar ook Porsche en BMW de kostbare leverantie van turbomotoren gestaakt. Sommige renstallen zijn voor het laatste jaar de turbo nog trouw gebleven, zoals McLaren en Lotus, andere zijn, soms gedwongen, overgestapt op de 'klassieke' atmosferische motor (Williams bijvoorbeeld, omdat Honda aan deze stal geen turbo's meer wilde leveren) en de nieuwelingen op het circuit, drie in getal, hebben uiteraard al voor de atmosferische motor gekozen. Een geval apart is Ferrari. Deze klassieke stal begint het seizoen met de turbomotor (en zelfs met de bolide vari vorig jaar), maar op het Ferrarj-circuit in Imola wordt de laatste hand gelegd aan de nieuwe atmosferische Vl2-motor in een nieuwe carosserie, die mogelijk in de loop van het seizoen nog zal worden ingezet. Als alles naar wens gaat. AAN DE HAND van de uitslagen van Rio (alle zes wagens die in de punten vielen, waaronder de twee Ferrari's, beschikten over turbomotoren) lijken de turbo's dit jaar in het voordeel op de circuits, waar het brandstofverbruik een ondergeschikte rol speelt. Op de lastige, zeer bochtige circuits, zou de voorsprong van de 'gedresseerde' turbo's op de klassieke motoren echter snel kunnen slinken. Want alle ervaring die men heeft opgedaan met het temmen van de turbo's, wordt verwerkt in de atmosferische motoren. En het temmen van de turbo's heeft spectaculaire resultatenopgeleverd. Sinds 1984 werd het toegestane brandstofverbruik eerst verlaagd van 250 naar 220 liter, vervolgens tot 195 liter in 1986 en tenslotte tot 150 liter dit jaar. In weerwil daarvan is het vermogen van de turbomotoren toegenomen van 520 PK in de Renault van 1977 tot 1200 PK bij de concurrentie tien jaar later tijdens trainingsronden, als het op brandstofverbruik niet aankomt. Het is vooral de elektronica, die een handje geholpen heeft bij het omlaag brengen van het brandstofverbruik en het opschroeven van het motorvermogen. De Fransman Jean-Jacques His, die door Ferrari bij Renault werd weggekocht toen de Fransen gezien de allerbelabberdste bedrijfsresultaten de kostbare Formule 1 moesten laten schieten, vertelde vorige week in Le Monde dat de eerste turbo's onverzadigbaar waren wat brandstof betreft - 'en niemand maakte zich daar zorgen over. "De mechanische brandstofinjectie van destijds was al zon twintig jaar niet verder ontwikkeld en berustte op dezelfde principes als de Dieselinjectoren, die al zon zeventig jaar bekend waren." Sinds die tijd wordt het brandstofgebruik elektronisch geregeld. De boordcomputer regelt de hoeveel in te spuiten brandstof en het ontstekingsmoment aan de hand van informatie over de motor (druk, temperatuur, trillingen). De Ferrari-motor draait op 12.000 toeren en drie keer per toer kan de boordcomputer de brandstofinjectie en de ontsteking bijstellen. Maar ook andere gegevens over motor en bolide worden door de computer verzameld en doorgegeven naar de pits, zodat de ingenieurs tijdens de race voortdurend een compleet beeld hebben van het gedrag van carosserie en motor en de coureur via de boordradio aanwijzingen kunnen geven, hoe hij zijn race moet indelen. Jean-Marie Balestre, de voorzitter van de autosportfederatie FISA, heeft er inmiddels al voor gewaarschuwd dat de Formule 1 niet mag ontaarden in een wedstrijd tussen ingenieurs vanuit de pits. "De coureur moet het laatste woord houden." Maar dat probleem is niet opgelost met het turboverbod. LAMBIEK BERENDS ---