ADVERTENTIE AGENDA VOOR DE LEDENRAADSVERGADERING te houden op donderdag 26 juni 1986, aanvang 20.00 uur, in het bedrijfsrestaurant van het hoofdkantoor, Hogehilweg 22, Amsterdam Z.O. 1. Opening en mededelingen 2. Vaststellen van het verslag van de ledenraadsvergadering van 6-2-1986 3. Vaststellen van de lijst van ledenraadsbesluiten nr. 11 4. Bespreking van de bestuursbesluiten 5. Rooster van aftreden 6. Wijziging van de statuten en overgangsbepalingen 7. Jaarverslag 1985 8. Vaststelling jaarrekening 1985 9. Rondvraag 10. Sluiting /£_7_^\ Ziekenfonds Amsterdam en Omstreken \f I --- Eigen risico De fractiespecialisten zijn het onderling in grote trekken eens over het bedrag (1,1 tot 1,4 miljard gulden aan bezuinigingen in vier jaar) en ook al over het soort van maatregelen. Maar het valt te betwijfelen of de VVD-fractie als geheel - en financieel-economisch deskundige De Korte in het bijzonder - zonder slag of stoot akkoord gaan met 'slechts' een kleine anderhalf miljard aan bezuinigingen. Informateur De Koning daarentegen heeft met dit bedrag geen moeite. Dees en Lansink praten volgende week nog verder over hun lijst met bezuinigingen. De uitkomst staat nog niet helemaal vast, maar overwogen wordt om de bezuinigingen voor de helft bijeen te sprokkelen door eigen risico's in het ziekenfonds in te voeren. Zon zeshonderd tot zevenhonderd miljoen gulden aan verstrekkingen zouden dan voortaan door de fondspatiënten zelf moeten worden betaald. De andere helft van de bezuinigingen zou gevonden moeten worden door de kosten van de zorg ook werkelijk te laten dalen, in plaats van de lasten te verschuiven naar de burger met een inkomen beneden de ziekenfondsgrens. Voor het invoeren van eigen risico's in de ziekenfondsverzekering zijn verschillende methoden te bedenken. Zo zou de ziekenfondspremie kunnen variëren al naar gelang het 'pakket' dat men wil verzekeren. Het minimumpakket, waarvoor iedereen verzekerd moet zijn, wordt dan kleiner. Maar wie dat wil, kan zich bijverzekeren tegen een (flink) hogere premie, bijvoorbeeld tegen risico's als de eerste twee verpleegdagen in een ziekenhuis, of de eerste duizend gulden ziekenhuiskosten (zoals staatssecretaris Van der Reijden laatst vanaf een terras in Rome voorstelde), het taxivervoer naar het ziekenhuis, de tandartsenhulp en dergelijke. Een tientje of vijfentwintig gulden eigen risico voor een verwijskaart van de huisarts voor de specialist past ook in dit rijtje. Het 'voordeel' van dit soort eigen risico's is dat de patiënt gedwongen wordt zich nog eens te bedenken eer hij besluit zich bij een specialist te laten behandelen of onderzoeken. Dat betekent dat de kosten van de zorg dalen, maar voor de patiënt kan dat een groot nadeel betekenen. Van der Beijden... optimistisch... FOTO DIJKSTRA --- 'Over de kop' Oudere mensen en anderen met meer klachten hebben maar te kiezen: zeer hoge financiële risico's nemen, een hoge premie betalen of doorlopen met klachten die eigenlijk moeten worden behandeld. Eigen risico's in het ziekenfonds is geen nieuw idee. Plannen daartoe zijn menigmaal naar voren gebracht en even zo vele keren gesneuveld in de besloten kring van het kabinet, dan wel in de Tweede Kamer. In deze kabinetsformatie maken zulke plannen meer kans, omdat de grens aan de directe kostendaling in zicht komt. In menig ziekenhuis, in psychiatrische inrichtingen en zwakzinnigeninstituten is de zorg voor patiënten tot een nauwelijks aanvaardbaar niveau verminderd; het personeel werkt zich 'over de kop. In de regeringsfracties wordt dan ook driftig gezocht naar andere maatregelen die nog wat op kunnen leveren: de specialisten zouden voor bepaalde dure verrichtingen minder vergoeding moeten krijgen; de specialisten-tarieven zouden verder moeten worden ingesnoerd; de beddenvermindering in de ziekenhuizen zou versneld moeten worden doorgezet; ziekenhuizen zouden tot samenwerking moeten worden geprest, zodat ze bepaalde dure apparatuur en dure specialismen kunnen delen. Vast staat voorlopig alleen dat de ziekenhuizen en andere verpleeginrichtingen niet zullen profiteren van de dalende energieprijzen. Die 100 miljoen zal het komend kabinet in ieder geval resoluut inhouden op de ziekenhuis-budgetten. --- Chirac manoeuvreert Mitterrand steeds meer opzij door MARJOLIJN DE GROOT < PARIJS - Opiniepeilingen toonden jde afgelopen -week dat de grote ; meerderheid (72 procent) van de ; Fransen geen tussentijdse verkiezingen wenst. Dit ondanks het feit ' dat de gedwongen samenleving van de socialistische Mitterrand en het \ rechtse kabinet Chirac uit de rela• tief rustige periode is geraakt en de ■; strijd vooral op sociaal-economisch terrein in volle gang is. Misschien zijn de Fransen door de : twee belangrijke en alle huiskamers beheersende sportevenementen (Mundial en Roland Garros) dermas te aan wedstrijden gewend geraakt ' dat ze ook de politiek als een sport | beginnen te beschouwen. Beide par' tijen strijden immers ook hier met 1 de middelen die ze hebben. Premier ï Jacques Chirac heeft bijvoorbeeld het recht over Frankrijks ambassa| deurs te beslissen. Verscheidene diplomatieke posten die thans bezet worden door mensen die door Mitterrand en de vorige socialistische regering zijn aangesteld, dreigen thans bezet te worden door partijgenoten van Chirac. Het gaat om diplomatieke posten te Madrid, de strijdbare advocate Gisèle Halimi, ambassadrice bij de Unesco, de ambassadeur te Tanzania, een hoge functionaris bij buitenlandse zaken te Parijs en een paar culturele attachés in Derde Wereld-landen. Een goede vriend van Mitterrand, Eric Rouleau, ambassadeur te Tunesië, werd bijvoorbeeld als eerste van Chiracs lijstje vorige week vervangen nadat Mitterrand tijdens drie achtereenvolgende ministerraden op Chiracs vervangingsvoorstel antwoordde dat hij zich daartegen niet kon verzetten, maar dat hij garanties wenste dat Rouleau een gepaste nieuwe functie zou krijgen. Dat is afgelopen week eindelijk gebeurd: de ambassadeur van Tunesië, ex-journalist van de krant Le Monde, die onder meer verweten wordt Kadhaf i te vriendelijk te bejegenen en te weinig vriendelijk te zijn geweest jegens de Tunesische premier Mohamed Mzali, werd benoemd tot reizend ambassadeur. Chirac (links) en Mitterrand tijdens de top in Tokio in mei. TOTO REUTER --- Nieuw-Caledonië Een ander onderwerp van strijd is Nieuw-Caledonië. Dit Franse gebied in de Stille Zuidzee kende sinds de bemiddelingspogingen van president Mitterrand, ex-premier Fabius en vooral dankzij Edgard Pisani een vreedzame periode. Een nieuwe wet zorgde voor een poging tot schadeloosstelling van de grondonteigeningen waar de oorspronkelijke Kanak-bevolking tegen in verzet kwam- De leiders van de Kanaken gingen vorig jaar aceoord met deze wet die een eind maakte aan de onlusten tussen hen en de Franse inwoners van Nieuw-Caledonië in ruil voor stemrecht en meer invloed op het bestuur. Jacques Chirac trok de nieuwe wet weer in en de terugkeer tot de oude situatie lijkt niet alleen de oppositiepartijen de mobiliseren, maar tevens de regerende partijen te verdelen. Een impopulaire beslissing dus. Net als het gisteren door de regering aangenomen wetsvoorstel het eerste televisienet TFI te privatiseren. Afgelopen zaterdag liepen tienduizenden mensen, deels uit het radio- en tv-wereldje, mee in een demonstra- tic tegen die plannen. Noch bij een onderwerp als Nieuw- Caledonië, noch bij de privatisering van een televisiezender, kan Mitterrand echter rechtstreeks invloed uitoefenen op premier Chirac. Hij moet zich beperken tot het achter de schermen instrueren van zijn party, de oppositie die in het parlement alle legale middelen aanwendt wetsvoorstellen tegen te houden dan wel te vertragen. Tot groot ongenoegen van de regering. Zijn enig rechtstreeks machtsmiddel is het weigeren van het ondertekenen van de decreten waarmee Chirac zijn meest omstreden plannen erdoor wil krijgen. De premier is op die manier aangewezen op de handtekening van Mitterrand terwijl de president rekening moet houden met de verkiezingsuitslag van maart waarbij zijn socialisten hun parlementaire meerderheid verloren. De komende Europese top in Den Haag zal mogelijk het toneel worden van de rivaliteit tussen premier en president. Op het terrein van buitenlandse zaken dulden Chirac en Mitterand niemand naast zich. Chiracs diplomatieke raadgever verklaarde onlangs dat de premier in Den Haag 'veel actiever zal zijn' dan tijdens de top in Tokio. --- Arafats positie in Libanon versterkt BEIROET - De gevechten in en rond de Palestijnse vluchtelingenkampen in Beiroet die nog steeds voortduren, zouden wel eens de beslissende slag kunnen worden in de strijd tussen de Syrische president Hafez al Assad en Jasser Arafat, de leider van de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie PLO. Politieke deskundigen in Beiroet zeggen dat Arafat nu genoeg mannen en wapens in Libanon heeft om de 'staat binnen de staat* opnieuw te vestigen, die hij er had voordat de Israëlische troepen hem in 1982 verdreven. 'Assad en Arafat zijn bezig aan een gevecht op leven en dood' meldde de onafhankelijke Libanese krant L'Orient - le Jour. Het gaat om de vraag wat voor rol Assad nog kan spelen in een vredesproces in het door innerlijke twisten verscheurde Libanon en of hij nog invloed kan uitoefenen op de Palestijnse strijders die niets liever doen dan aanvallen uitvoeren op Israël. 'De gevechten zijn de hevigste sinds Amal in mei vorig jaar erin slaagde Arafat te belemmeren in Libanon weer een netwerk voor de guerilla op te bouwen buiten het gezichtsveld van Syrië. Toen slaagden de sji'iten er niet in de macht over de kampen te veroveren en Assads Libanese bondgenoten leden zware verliezen. Daarna kwam Syrië met het ene vredesplan na het andere. Maar geen van de plannen werd uitgevoerd en gevechten laaiden geregeld op. intussen bliezen de mannen van Arafat de aftocht naar Libanons grootste vluchtelingenkamp in Zuid-Libanon. Nu is de PLO volgens de vooraanstaande Palestijnse leider Khalil al- Wazir terug in Libanon. "Alles is weer als vóór 1982," verklaarde hij tegenover journalisten. "We zijn nu zelfs misschien beter georganiseerd." De aanvallen van de sji'iten hebben volgens deskundigen pro- en anti- Arafat Palestijnen nader tot elkaar gebracht. Politieke waarnemers constateerden dat de Palestijnen bij de laatste gevechten opmerkelijk eendrachtig waren - en opmerkelijk agressief. --- Slag De recente gevechten hebben een zware slag toegebracht aan de pogingen van president Assad een vredesplan te ontwikkelen voor Libanon. Amal heeft zich sedert lang verzet tegen actie in het zuiden van Libanon van Palestijnen tegen israël, omdat Israëlische vergeldingsmaatregelen de voornamelijk sji'itische bewoners van het zuiden zouden treffen. Pro-Syrische politici hebben Arafat ervan beschuldigd de gevechten te hebben aangewakkerd om aan de Syrische invloed een slag toe te brengen en de weg te plaveien voor zijn terugkeer naar Libanon. Arafat ontkent dit, en beschuldigt van zijn kant Amal ervan in de kampen massaslachtingen aan te richten, vergelijkbaar met die van de christenfalangisten in 1982. De betrekkingen tussen Arafat en Assad zijn uiterst koel sinds Damascus de PLOleider in 1983 uitwees en een opstand steunde van Fatah-officieren die Arafat ervan beschuldigden dat hij vernederende concessies wilde doen in ruil voor vrede met Israël. Arafat, volgens zijn aanhangers de enige onafhankelijke Palestijnse leider, was gedwongen zich in Tunis te vestigen, ver van Israël, terwijl de rebellen bases bouwden op door Syrië gecontroleerd gebied in Libanon. *De echte oorzaken van de recente gebeurtenissen, zijn er nog steeds, en de voornaamste daarvan is de Syrisch-Palestijnse strijd,' schreef de onafhankelijke krant An Nahar. (Reuter) --- MENINGEN Eigen risico ziekenfonds komt in zicht door HARM VAN DEN BERG en WEAR DELANGE i Niets is zo geduldig als het papier ;van verkiezingsprogramma's. Dat ï gaat zeker op voor de bezuinigingen •in de gezondheidszorg. Bezuinigen ] in die sector is niet alleen één van de j minst populaire, maar ook één van jde meest ingewikkelde klussen die > de politiek op het moment te verge.! ven heeft. Want de gezondheidszorg J lijkt zowel wat betreft inkomsten als i uitgaven een moerasdelta van verschillende geldstromen en geld• stroompjes, waar de overheid maar ■ moeilijk greep op krijgt. ! Staatssecretaris Van der Reijden j weet van wanten. Hij zei ooit optimistisch dat het hem lukken zou de | kosten van de gezondheidszorg in de nu aflopende kabinetsperiode niet ! te laten stijgen. Hoe teleurstellend ! moet voor hem het bericht zijn dat 1 gisteren van het ministerie van ecoj nomische zaken kwam: alleen al in ; 1985 stegen de kosten voor gezond- 1 heidszorg met maar liefst 900 mils joen gulden. Het CDA wil volgens zijn verkiezingsprogramma in de komende vier jaar één miljard gulden bij de gezondheidszorg weghalen (evenals de PvdA). De VVD bepleit drie miljard gulden aan bezuinigingen. Maar hoe en waar precies die bedragen gekort zouden moeten worden: daarover geven de programma's geen uitsluitsel. Die bezuinigingsbedragen worden met de losse pols opgeschreven door de financieeleconomische specialisten en niet vastgesteld door de deskundigen op het terrein van de gezondheidszorg. Toch vormen die bedragen (één of drie miljard gulden) de magische bakens die de speelruimte aangeven voor de fractiedeskundigen (Dees van de VVD en Lansink van het CDA), die bezig zijn met het voorwerk voor de paragraaf over de gezondheidszorg in het regeerakkoord. Maar het allerzwaarst ligt hen het besluit op de maag dat een paar maanden geleden al in het - nu demissionaire - kabinet werd genomen: er zou in 1987 zeshonderd miljoen op de gezondheidszorg worden bezuinigd. Zon bedrag is in één jaar niet anders dan met de botte bijl binnen te halen: verdere korting op de budgetten voor ziekenhuizen (nu al 2 procent minder per jaar), meer en hogere eigen bijdragen voor ziekenfondspatiënten (nu maximaal 125 gulden per jaar). Als men niet aan die 600 miljoen gulden wil tornen, is de toon voor de komende vier jaar als het ware gezet: het zal dan veel moeilijker worden om in de jaren na '87 over te schakelen op verfijnder methoden van bezuinigen. De specialisten op het gebied van de gezondheidszorg in de CDA-en VVD-fractie willen dan ook die 600 miljoen gulden voor 1987 laten voor wat ze zijn. Zij mikken op maatregelen die in 1987 nog niet zo veel, maar in de jaren daarna steeds meer op gaan leveren. Maar het is de vraag of zij dat er bij hun fracties, het kabinet en de informateur door krygen. 10 jaar na SOWETO --- VRIJ, ONVERVEERD Vakbond in zaken DE LEIDING van de Industriebond FNV is de afgelopen jaren in handen gekomen van een groep jonge bestuurders die - hoewel zij allen afkomstig zijn van de 'werkvloer' - zich liever voordoen als jonge managers dan als de gedreven maatschappij-hervormers van de 'oude' vakbeweging. Mensen als voorzitter Dick Visser, c.a.0.--coördinator Jan Schermer en de kersverse penningmeester Aalco van der Veen, tot voor kort de eerste onderhandelaar bij Philips, zien het afsluiten van arbeidsovereenkomsten en het anderszins behartigen van de belangen van de leden van hun bond bij voorkeur als een vorm van zakendoen. Je moet binnen zien te halen wat mogelijk is, maar ook niet meer eisen dan de tegenpartij kan bieden, luidt hun credo. Maar een zakenman ben je niet van nature, het subtiele spel van geven en nemen is een vak datje moet leren. En bij dat spel horen regels die, hoewel ze niet op schrift staan, iedere zakenman kent. Eén van die regels is dat in de zakenwereld juist niet geldt wat in de wereld van gewone mensen wel opgaat: dat wie zwijgt ook toestemt. Sterker nog, wie denkt dat een met het hoofd knikkende partner méér wil aangeven dan dat hij begrepen heeft wat er gezegd is, bij voorbeeld dat hij akkoord gaat met wat hem wordt voorgeschoteld, kan fatale vergissingen begaan. Zoiets moet er gebeurd zijn in het najaar van 1985, toen de top van de Industriebond FNV gesprekspartners van de grote industriële ondernemingen uitnodigde voor gesprekken in de voorzitterskamer van het hoofdkwartier van de bond in Amsterdam. Begin dat jaar waren de c.a.o.-onderhandelingen jammerlijk mislukt - de eis tot verkorting van de gemiddelde arbeidstijd tot 36 uur per week was 'gehonoreerd' met vrijblijvende afspraken dat de mogelijk- en onmogelijkheden van ATV zouden worden bestudeerd. Tijdens die gesprekken ontvouwde Dick Visser wat hem en zijn naaste medewerkers voor ogen stond: in 1986 stoten we door naar 36 uur, maar daar laten we het dan ook bij. Big deal, ja toch! En toen de heren hun jas weer aanschoten zonder luidkeels protest te hebben aangetekend, dacht de leiding van de bond de zaak binnen te hebben. Het kader kon worden geactiveerd. Maar al snel werd duidelijk dat de jonge zakenlieden zich ernstig hadden misrekend, hun 36 uur-eis stuitte op een hard en onverbiddelijk 'nee' van de werkgevers. Waren die er soms op uit de vakbond kapot te maken ? Nee, ze achtten de verlangde ATV onuitvoerbaar. Er volgden wat schermutselingen, maar al snel kozen Dick Visser c.s. eieren voor hun geld: exit 36 uur. Heel verstandig en heel zakelijk - prestigeconflieten kunnen fouten nooit goedmaken. Maar daarmee is de kous nog niet af. Deze week krijgt de leiding van de Industriebond FNV de vergissing nog eens ingepeperd. De kaderleden bij Philips hebben de nieuwe c.a.o. met een uiterst kleine meerderheid aanvaard, bij verschillende Akzo-bedrijven zijn de frustraties zelfs uitgelopen op stakingsacties. Die staking blijft weliswaar beperkt van omvang, maar is wel een duidelijk signaal. De jonge managers van de Industriebond FNV doen er goed aan dat signaal goed te verstaan. Niet alleen zouden zij een zomercursus moeten volgen om de spelregels van het zakenleven onder de knie te krijgen. Ze moeten óók nog leren dat het mede tot hun taak hoort ervoor te zorgen dat degenen wier belangen zij behartigen het spel een beetje kunnen blijven volgen. --- Voorzet HEEL GOED van de koningin Het moet maar eens uit zijn met dat populaire gedoe. Koesteren wij een vorstin om mevrouw tegen haar te zeggen? Nee, meen ik. Als weinigen mogen we nog bogen op een solide monarchie. Vele landen benijden ons. Terecht. Wat is er schoner dan een staatshoofd dat een kroon draagt. Waar dient zon hoofd anders voor. Beatrix, Koningin der Nederlanden, Prinses van Oranje-Nassau, enz. enz. enz., heeft de wens te kennen gegeven weer met Majesteit te worden aangesproken. Nogmaals, heel goed. Mevrouwen zijn er te over in dit land, maar er is slechts één mevrouw die beroep kan doen op de aanspreektitel Majesteit. Nu, dat dient te worden gehonoreerd. Het instituut kost genoeg, dus is het bijna kapitaalvernietiging als de franje er wordt afgeknipt. Majesteit, zo hoort het. Alle respect voor haar moeder, maar ik vond dat die toch een beetje te voortvarend was. Mevrouw de Koningin, dat kan eigenlijk niet Zeker, in het licht van haar tijd was het wel begrijpelijk dat ze zich aldus liet aanspreken, maar inmiddels zijn de bordjes verhangen. Er worden weer behoorlijke kostuums gedragen en de FNV heeft zowat een heer aan het hoofd. Schaefers bouwvakkersuitmonstering kan niet meer. Ik wacht op het moment dat hij in smoking verschijnt met zon afzichtelijke vadermoordenaar om zijn nek. Hare Majesteit, het klinkt als muziek in mijn republikeinse oren. Ik zou een stapje verder willen gaan. Ik vind dat de vorstin zich nu ook moet hullen in lange gewaden zodra ze in het openbaar verschijnt. Als hoofdtooi zou ik een bescheiden diadeem willen adviseren. Met die malle feestmutsen moet het uit zijn. Haar gemaal, Hoogheid, dient zich slechts te vertonen in jacquet. En nu we toch aan het regelen zijn, ik ben van oordeel dat de heer mr Pieter van Vollenhoven op kortst mogelijke termijn verheven moet worden tot Prins. Ja, ja, de man heeft de allure en daarenboven de status die een dergelijke opwaardering niet langer verhinderen mag. Dat betekent natuurlijk wel dat hij met iets behangen moet worden. Oranje-Nassau lijkt me niet haalbaar. Maar als we even in de titelkast van zijn Schoonzuster kijken, valt er wel iets te vinden. Wat te denken van Baron van Nozeroy? Heer van Klundert? Heer van Baarn kan niet sinds die naam is verbonden aan zekere Victor. Graaf van Buren kan ook niet, daar zijn aangetrouwde Neef die ter gelegenheid van de elfstedentocht heeft gekaapt. Nee, Prins Pieter Baron van Nozeroy lijkt me nog niet zo slecht. Moeten wij hem dan Hoogheid noemen? Dat mag en dat kan, maar het hoeft niet. Ik heb er de Grondwet nog eens op nageslagen en daarin is veel geregeld, behalve de titulatuur. Wie mevrouw zegt tegen Beatrix is niet strafbaar. Daaruit valt af te leiden dat degene die mijn beoogde Prins toespreekt als Piet of Pietje geen gevaar loopt. Majesteit of Hoogheid, dat is een kwestie van Amy Groskamp-ten Have. Dit gezegd hebbende, wil ik nog iets opmerken. Het wordt hoog tijd dat onze ministers zich niet langer door de vlerken van Den Haag Vandaag laten meneren. Excellenties zijn het en zo dienen ze te worden aangesproken. Excellentie Van Aardenne bij voorbeeld. Je zegt toch ook niet juffrouw tegen de paus omdat hij een jurk draagt en ongehuwd is? Nu dan. Er moet nog het een en ander worden geregeld, maar Majesteit heeft een voorzet gegeven die in het wereldkampioenschap voetbal niet zou hebben misstaan. ---