Parijs drie keer tweede, Falun wint alleen tussenronde LAUSANNE - Slechts één ronde draaide Amsterdam mee in de stemming, die de Olympische steden van 1992 moesten opleveren. Welgeteld vijf leden van het lOC gaven hun steun aan Amsterdam en dat was te weinig voor een plaats in de tweede ronde. Al bij de eerste telling scoorde Barcelona met 29 van de in totaal 85 stemmen het best. Parijs werd tweede met 19 stemmen, Belgrado haalde 13 stemmen binnen, Brisbane 11 en Birmingham 8. In de tweede ronde, toen Amsterdam uitgeschakeld was, versterkte Barcelona zijn kansen en kwam op 37 stemmen uit. Parijs haalde 20, Belgrado 11, Brisbane 9 en Birmingham 8. Door dat resultaat viel ook de Engelse kandidaat al snel buiten de prijzen. Met nog vier steden in de race behaalde Barcelona zijn absolute meerderheid met een totaal van 47 stemmen. Parijs kreeg in die derde ronde nog 23 stemmen, Brisbane 10 en Belgrado 5. De eerste afvaller in de race om de Olympische nominatie voor de wintersport-stad in 1992 was het Westduite Ber- Zomerspelen: Ronde 12 3 Barcelona 29 37 47 Parijs 19 20 23 Brisbane 11 9 10 Belgrado 13 11 5 Birmingham 8 8 Amsterdam 5 chtesgaden, dat 6 stemmen verwierf. In de eerste ronde kwam Sofia met 25 stemmen als de kansrijkste kandidaat uit de bus. De latere winnaar, het Franse Albertville haalde 19 stemmen, Lillehammer en Falun beide 10, Anchorage en Cortina d'Ampezzo beide 7. In de tweede ronde scoorde Albertville met 26 stemmen het beste. Sofia bleef op 25 stemmen staan, Lillehammer en Falun kregen beide 11. Cortina d'Ampezzo 6 en Anchorage viel met 5 stemmen af, maar stelde zich later op de dag meteen weer kandidaat voor de organisatie van de Winterspelen in 1994. Winterspelen: Ronde 12 3 4 5 Albertville 19 26 29 42 51 Sofia 25 25 28 24 25 Falun 10 11 11 9 9 Lillehammer 10 11 9 9 Cortina d'Ampezzo 7 6 7 Anchorage 7 5 Berchtesgaden 6 In de derde ronde duurde de nek-aan-nek-race tussen Albertville en Sofia (29 tegen 28 stemmen) voort, scoorde Falun opnieuw 11 stemmen en kwam Lillehammer uit op 9. Cortina viel met 7 stemmen af. In de vierde ronde haalde Albertville 42 stemmen, Sofia 24 en kwamen Lillehammer en Falun beide op 9 uit. Daardoor werd een tussenronde nodig tussen Lillehammer en Falun, die door de Zweden (41 tegen 40 stemmen) werd gewonnen. In de vijfde ronde behaalde Albertville met 51 stemmen zijn absolute meerderheid, Sofia kwam daarin tot 25 stemmen en Falun bleef op 9 steken. --- Amsterdam toch dupe van acties Te snel uitgeschakeld in race tegen superieur Barcelona door Poul Annema en Joop Holthausen 'jAUSANNE - Twee actiegroepen manifesteerden zich de Afgelopen dagen duidelijk voor het lOC-hoofdkwartier in Lausanne: de No-Olympics uit Amsterdam en de milieuactivisten uit Berchtesgaden. Het kan geen toeval zijn, dat Juist deze steden als eerste uit de Olympische loterij vielen: Amsterdam bij de race voor de Zomerspelen van '92 en Serchtesgaden voor de wintereditie van het Olympisch ?Pektakel. s Werelds meest exclusieve kiescollege, het Internationaal olympisch Comité, moet niets hebben van actiegroepen. De *del, de gepensioneerde generaals en de gearriveerde zakendeden halen hun neus ervoor op. Dat deden ze voor de Milieugroepering uit Berchtesgaden, die een beschaafd en ?uidelijk geargumenteerd protest aanhief tegen de Spelen 'J 1 de Zuidbeierse gemeente. Dat deden ze nog meer voor de universiteitsdocente Saar Boerlage, die de •aatste dagen voor de verkiezingen zich liet bijstaan door een Rumoerige en bandeloze groep krakers. Het effect dat een kleine club tegenstanders heeft op het lOC ls altijd onderschat. In Amsterdam schrikt niemand van een 6r°epje punkachtige krakers, die met veel lawaai hun al dan *tiet zinnige protesten kracht bij zetten. Bij de leden van het *QO, veelal afkomstig uit landen waar ze dat verschijnsel j*tet kennen, boezemt de verschijning van krakers angst in. Het Peruviaanse lOC-lid Ivan Dibos deed daar gisteren na afloop van de stemming duidelijk kond van. "Die protestactles hebben een negatieve invloed gehad." Dibos duidde met op de acties van Boerlage en haar volgelingen voor het palace-hotel, de avond voor de verkiezingen. De groep, die va kleding en uiterlijk vloekt met het conservatieve lOC*ereldje, droeg borden en spandoeken met zich mee, die jkden herinneren aan gewelddadige acties. Ze schreeuwden leUzen naar de lOC-leden, ('Fucking lOC-members') sloegen °P de bus die lOC-leden vervoerde, spuugden Olympische Vertegenwoordigers in het gezicht en kwamen zo dreigend ftader dat sommigen uit het bejaarde lOC-gezelschap angs% ineenkrompen. Het werd door enkelingen als zo bedrei-Bend ervaren, dat het zelfs het medelijden opwekte van Saar Boerlage. Zij: "Ik heb zelf ook een oude ik ben naar die mensen toegegaan en heb gezegd: we p°en TJ niets. Het is alleen maar lawaai." P 6 groep demonstranten maakte een hels kabaal. Boerlage llet bovendien bij de kamers van ieder van de lOC-ers nog **fls een persoonlijke boodschap achter, waarin iedereen *erd opgeroepen om toch vooral niet op Amsterdam te sternen. Die acties van Boerlage hebben hun effect niet gemist, NOC-voorzitter Henk Vonhof f erkende dat. De Gronin**r Commissaris van de Koningin had vorige week zijn *oede al amper kunnen bedwingen, toen Boerlage en haar met wat spandoekjes protesteerden voor het KiC-gebouw. Nadat Boerlages hulptroepen waren gearri- die zich duidelijk van minder vriendelijke methoden werd zijn woede nog groter. Vonhoff: "Het is mij el duidelijk geworden dat speciaal de incidenten die voor ~*et Palace-hotel plaats vonden, ons niet hebben geholpen verder te komen. Daardoor zijn we in de eerste ronde Het heeft ons verhinderd om in de volgende r°nde de stemmen van de afvallers te kunnen verzamelen." --- Nooit Y°nhoff slaat de spijker daarmee precies op zn kop. Saar en haar volgelingen hebben bereikt dat Amsterdam al in de eerste ronde afviel. Haar acties hebben echter enkele invloed gehad op de uiteindelijke beslissing. De oorsprong van Barcelona op de overige kandidaten bleek zo |?°ot, dat Amsterdam toch nooit gewonnen zou hebben, ook I 1 hadden Boerlage en haar krakers niet tégen, maar vóór de Spelen in de Nederlandse hoofdstad gedemonstreerd. re voor de stichting zo teleurstellende uitslag was in deze ?*ant al in april voorspeld door voorzitter Max Geldens. Hij JJad by de presentatie in Seoel al tegenover Het Parool zijn uitgesproken voor de eerste ronde. Geldens wees er op dat ieder van de concurrenten in de eerste ronde op een blok van sympathisanten kon rekenen: Barcelona op de Spaans-sprekende lOC-leden, Parijs op de lOC-ers uit de vroegere Afrikaanse kolonies, Belgrado op het Oostblok en Birmingham en Brisbane ieder op een deel van de stemmen uit het Britse Gemenebest. Geldens: "Ik ben dus verrast dat we nog vijf stemmen hebben behaald. Daaruit blijkt dat we toch nog vijf goede vrienden hebben gehad, die bereid waren ons in de eerste ronde te steunen." Hockeyster Elsemiek Hillen, die deel uitmaakte van het presentatieteam, had de uitslag voorvoeld. "Winterstad Albertville had een goed voorstel, maar Barcelona was niet de beste kandidaat. Emotioneel misschien wel, omdat dat land nog nooit de Spelen heeft gehad. Tegen dat argument is geen kruid gewassen. Maar als dat argument echt een hoofdrol speelt, mag je je afvragen waarom voorzitter Samaranch ons in godsnaam heeft gevraagd om mee te doen." Het antwoord op die vraag komt van Max Geldens: "Hij wilde een aantal sterke tegenstanders voor Barcelona. Samaranch wilde per sé geen situatie als acht jaar geleden, toen Los Angeles de enige kandidaat bleek voor de Spelen van '84. Dan zouden de mensen zich gaan afvragen of die Spelen wel zo belangrijk zijn. Het feit dat er nu dertien steden meedoen, heeft dat verhaal uit de wereld geholpen. Wy zijn een onderdeel van dat proces geweest." Dankzij de verbitterde concurrentie tussen zon groot aantal steden heeft het lOC zijn financiële eisen aan de organisatoren aanzienlijk kunnen opschroeven. Daaruit zou de conclusie getrokken kunnen worden dat al die steden misbruikt zijn. Geldens beaamt eerst die stelling maar zegt dan even later: "Ik voel het niet zo dat ik iets gedaan heb wat niet de moeite waard is." Komt er voor de stichtingsvoorzitter een tweede poging om de Olympische Spelen naar Nederland te halen? Hij: "Ik kan mij dat op korte termijn niet voorstellen. Maar als Rotterdam het bijvoorbeeld zou willen, zou ik de eerste zijn om die stad te helpen. We weten nu wat; we zullen het de volgende keer iets anders aanpakken, maar we zullen altijd de underdog zijn. De kans is miniem dat de Spelen naar Nederland komen, omdat wij dat evenement al eens georganiseerd hebben." De Nederlandse delegatie heeft zich opgewonden over de aanwezigheid van de krakers. Na Vonhoff laat Geldens zich het sterkst uit in zijn afkeuring. "Ik schaam mij voor deze mensen. Onbegrijpelijk dat je je zo gedraagt in een ander land. Zo wordt de naam van Nederland door het slijk gehaald." In de hele race is ook de ex-wethouder van sportzaken, Roel Walraven actief geweest. Sinds deze communistische horizontaal geen deel meer uitmaakt van het Amsterdamse gemeentebestuur, zit hij op persoonlijke titel in de stichting. Van hem was gisteren 'de kreet-van-de-dag.' Op de vraag of hij teleurgesteld was, antwoordde hij: "Ja, maar ik troost mij er maar mee, dat we in ieder geval bij de beste zes waren." En Saar ? Saar was blij, getuige haar laatste persbericht, waarin ze aankondigt het Komite Olympische Spelen Nee te zullen opheffen. Er rest haar en haar volgelingen nog één vergadering. "Daarin zullen wij de schulden op eerlijke wijze verdelen." Wat dat betreft zit zij in hetzelfde bootje als de stichting. Ook daar moet de komende week de vraag aan de orde komen wie er opdraait voor de tekorten: het rijk, de gemeente of het bedrijfsleven. Van het antwoord op die vraag zal afhangen of die in de afgelopen periode zo veel geroemde samenwerking tussen die drie componenten meer betekent dan een loze kreet. Beleefd doch teleurgesteld applaudisseert de Amsterdamse Olympische delegatie voor Barcelona. Van rechts naar links Elsemiek Hillen, burgemeester Van Thijn, NOC-voorzitter Vonhoff, staatssecretaris Dees en de voorzitter van de Stichting OS Amsterdam, Geldens. foto anp --- Barcelona een waardig besluit van Samaranch' triomftocht Antonio Samaranch is de grote winnaar geworden van ■•e 9le sessie van het Internationaal Olympisch Congres. De zakelijke Spaanse voorzitter zag kans de commercie, **n begrip dat ooit als vloek op zijn bolwerk rustte, opnieuw jjerder te laten oprukken. De Zomer- en Winterspelen woren nog tweemaal (1988 en 1992) in hetzelfde jaar gehouden J} wisselen elkaar vervolgens om de twee jaar af, hetgeen de Ponsors en de televisie, als grootste geldgevers van het lOC, JTe gelegenheid geeft hun budgetten te spreiden. Bovendien Jaan de Olympische Spelen voortaan zo goed als open voor zodat een tijdperk van Olympisch amateurisme is afgesloten, •paar groter nog dan aan dit front is de overwinning die Antonio Samaranch heeft behaald met de Olympische |;0lHinatie van de stad, waarin hij is opgegroeid tot een plaagde diplomaat en zakenman, Barcelona. Eén jaar na fto benoeming tot voorzitter van het lOC (in 1980 werd hij Pvolger van Lord Killanin) gebruikte hij al zijn niet geringe gelijke en politieke invloed om Barcelona in de race te jongen voor de organisatie van de Olympische Spelen in 92. Barcelona had, buiten Samaranch, sterke argumenj*n. Viermaal eerder tastte het mis bij een poging de Spelen j? huis te halen en een niet onbelangrijk obstakel voor school destijds in de aanwezigheid van de verwerpelijke Franco-dictatuur. Maar ditmaal, voor het eerst dus, J?n de stad van Samaranch zich presenteren als een bejOuwbare exponent van de democratie. ??et is vanaf het begin duidelijk geweest dat Barcelona een Va rf terke kandidaat was voor de organisatie van de Spelen an '92. Nochtans deed Samaranch zelf zijn best de kandida- van Barcelona te omlijsten met een programma, waar- de rivaliteit tussen een aantal kandidaten een belangrijke rol speelde. Vijf concurrenten in getal leverde het speurwerk van Samaranch op, die samen met Barcelona van de uiteindelijke verkiezing een bizar spektakel hebben gemaakt. Het lOC en Samaranch in het bijzonder hebben daarmee hun voordeel gedaan. Nog nooit trok de verkiezing van de Olympische stad zoveel aandacht als ditmaal en nog nooit ook zal de ontknoping, het droogjes voorlezen van twee briefjes met daarop de namen van de winnende steden, met zoveel televisie-minuten zijn omrand. Meer dan 40 stations kwamen af op Lausanne, waar vandaan naar 21 landen rechtstreeks werd uitgezonden. Een reportage van een race, die vermoedelijk al in 1981 grotendeels werd beslist. Binnen het lOC is Samaranch een man met aanzien, die er bovendien in geslaagd is van dit bolwerk een imperium te maken met een financieel vermogen dat het bedrag van vele tientallen miljoenen te boven gaat. De sympathie voor hem leverde Barcelona een bijna onoverwinnelijke voorsprong op. Op de dag van de uitslag is pijnlijk duidelijk geworden dat Parijs, Brisbane, Belgrado, Birmingham en Amsterdam er eigenlijk waren om de triomf van Barcelona van een glorieus decor te voorzien. En om aan te geven dat de Olympische Spelen, anders dan in het verleden toen er maar enkele kandidaat-organisaties voor dit fenomeen waren, weer in trek zijn bij de grote wereld-steden. Waar een winnaar is in een strijd van zes, zijn vijf verliezers. Amsterdam is daar één van. De magere oogst van in totaal vijf stemmen in de eerste ronde geldt ongeveer als het fiasco van de lobby. Amsterdam is vanaf het begin huiverig geweest voor 'een doodsteek' in de eerste ronde, maar dat de klap zo hard zou aankomen had niemand verwacht. Waar de oorzaak voor dit tegenvallende resultaat ligt is niet precies aan te geven, maar dat de invloed van de 'Nc-Olympics' in Lausanne een rol heeft gespeeld in de besluitvorming staat bijna wel vast. Zeker is dat 'het plan' van Amsterdam niet de oorzaak is geweest van de flop. Want alom is 'het bid' geprezen, zoals de organisatie zijn eigen inzet en werklust heeft bejubeld. Het is hier al eerder betoogd, de naam van Amsterdam is over de wereld gegaan, de sport heeft weer een tijdje in de belangstelling gestaan, maar aan die actie hangt een pittig prijskaartje. De eindafrekening moet nog passeren, pas als het zover is kan enigszins worden aangeven of het verantwoord is Olympisch te lobbyen uit naam van een betere en dynamischer stad en sport. lOC-voorzitter Samaranch laat zich bedanken door Barcelona's burgemeester Pasqual Maragall (1). foto ap --- 'Opeens deden ze anders tegen ons' LAUSANNE - Op de avond vóór de Olympische verkiezing bezocht Krijn Reitsma, de man van het eerste uur in de Stichting die de komst van de Olympische Spelen naar Amsterdam had voorbereid, nog een party waar het merendeel van de lOC-leden ook aanwezig was. Bij terugkeer in het hotel belde Reitsma zijn vriendin in Rotterdam en zei: "We kunnen het vergeten, de Spelen komen niet naar Amsterdam." Die zekerheid over de bestemming van de Olympische Spelen in 1992 ontleende Reitsma aan het gedrag van de IOC-ers, die tot dan uiterst vriendelijk en toeschietelijk waren geweest. "Het was," zei Krijn Reitsma, nadat de Spelen naar Barcelona waren gegaan, "alsof ze plotseling heel anders tegen me waren. Veel afstandelijker. Ik weet niet wat er gebeurd is en waardoor die reserve er was, ik verbaasde me er wel over. Maar ik kon ze natuurlijk niet vragen, waarom ze opeens zo anders waren..." Krijn Reitsma heeft altijd in de goede afloop geloofd van de missie, die hij ruim twee jaar geleden oppakte. "Het was, toen we begonnen, al bekend dat Barcelona een goede kandidaat was, maar ik ben er steeds van overtuigd geweest dat we niet kansloos waren. Gebleken is dat het in Nederland wel eens moeite kost de positieve kanten van een zaak te benadrukken en de negatieve af te schermen, maar ik heb absoluut geen reden ontevreden te zijn. Ik heb die hele periode kunnen werken met een fantastische groep mensen." De bel voor de laatste ronde voor deze ploeg klonk gisterochtend al om half twaalf toen Piet Kranenberg, de fondsenwerver, als eerste van de Nederlandse delegatie een stoel in de theaterzaal van het Palais de Beaulieu kreeg toegewezen. Eerder dan alle andere teams was Amsterdam compleet op de theaterbank, wat gespannen heen en weer schuifelend. Met uitzondering van voorzitter Max Geldens, die de tijd tot Samaranchs verlossende woorden schrijvend doorbracht. Burgemeester Van Thijn schudde zijn zelfverzekerd optredende collega Maragall van Barcelona tijdens het wachten de hand en kuste de charmante eerste vrouw van Brisbane, Sallyane Atkinson. Om precies half twee moet Samaranchs uitroep 'Barcelona!' de complete Amsterdamse delegatie hebben ontnuchterd. "Ik dacht op dat moment nergens aan," zou burgemeester Van Thijn later zeggen. "Het verstand stond even op nul." --- Realiteit Later uiteraard drong de realiteit van de nederlaag in volle ernst tot hem, de grote verliezer van deze Olympische tel-wedstrijd, door. Maar ook toen geen bitterheid, geen teleurstelling. Van Thijn: "De positieve elementen overheersen. We hebben veel van deze lobby geleerd, ook al omdat we wat dat betreft geen traditie hebben. We zijn in Nederland een andere besluitvorming gewend." Wat Reitsma aanvulde met: "Je merkt in een zaak als deze dat er landen zijn die politiek veel meer ervaring hebben te lobbyen en die op die manier een goede invloed kunnen uitoefenen. Dat gaat voor ons niet op, ons lukt dat niet, wij zijn veel minder ervaren." Zakelijk hebben Amsterdam, Nederland en de nationale sport hun voordeel gedaan met de lobby, zo althans was de gisteren binnen de Nederlandse kolonie gangbare mening. Volgens de directeur van het nationaal bureau van toerisme, Cornelissen, is de nu gepleegde investering geen weggegooid geld en de lobby zeker zinvol gebleken. Voor Max van den Berg, één van de drie directeuren van de Stichting, was de lobby een 'heel bijzondere levenservaring. "Het is bij deze nederlaag even slikken, maar van de andere kant hebben we er zoveel aan gedaan, zulke grote inspanningen geleverd, dat je nauwelijks echt teleurgesteld kan zijn. We hebben erop gemikt in de slotfase van de campagne toe te slaan, afgaande op het resultaat zou je kunnen zeggen dat het niet gelukt is, maar daar geloof ik niet in. Al de mensen die we op bezoek hebben gehad in Amsterdam waren positief over de stad en de sport. We hebben een groot project goed aangepakt, dat geeft vertrouwen voor mogelijk een volgende grote zaak." In de delegatie van Amsterdam zat ook de staatssecretaris van sportzaken, Dick Dees. "Ik heb de afgelopen maanden nogal wat lOC-leden gesproken en die hebben me laten weten dat geen enkele van de kandidaten er duidelijk bovenuit sprong. De ervaringen die we nu hebben opgedaan, zijn niet meteen in beleid te vertalen. Topsport is vooral een zaak van de sport en de gemeenten, wij werken hard om begin volgend jaar twee nota's (sport-gezondheidszorg en sport en sportmedische begeleiding) te laten verschijnen. We hebben in de voorbereiding op de eventuele Olympische Spelen in Nederland in ieder geval een podium gevormd, waarop plaats was voor sport, overheid en bedrijfsleven. Op dat niveau moeten we doorgaan." Wim de Heer, de algemeen secretaris van de NSF: "De Spelen hadden een geweldige impuls voor de sport kunnen betekenen. Nu dat niet doorgaat, moeten we ons in eerste instantie richten op het verdedigen van wat we hebben. Het woord is straks bij de begrotingsbehandeling eerst aan de Tweede Kamer." Ir. Krijn Reitsma. fotoanp --- Underdog Nederland ooit nog weer in een Olympische lobby, is dan uiteindelijk de volgende slotkwestie. Max Geldens, de voorzitter van de Raad van beheer, daarop: "Ik kan me niet voorstellen dat er op korte termijn weer een poging wordt gedaan. Als Rotterdam dat zou willen, zou ik de eerste zijn die Rotterdam wil helpen. We zouden het een volgende keer iets anders aanpakken op basis van wat we nu weten, maar we weten ook dat we ten alle tijde de underdog blijven. In tegenstelling tot Brisbane en Anchorage, die duidelijk hebben meegedaan om zich weer kandidaat te stellen voor de volgende Olympische Spelen. Zo zijn wij de race niet ingegaan, het was nu of n00it..." ---