ADVERTENTIE CONCERTGEBOUW - AMSTERDAM H___9!^_HH_l HERDENKINGSCONCERT Bericht aan de levenden E_HF. r lllsÉlii VIJFDE SYMFONIE VAN KSfSRfPi™ Amsterdams Philharmonisch Orkest 0.1.v. Anton Kersjes fnftfß 11 v^Ël TOEGANGSKAARTEN zijn, zolang de voorraad strekt, tussen 11 en m%^^^^^\_ 25 april a.s. verkrijgbaar bij onderstaande vestigingen van _BHy§Mfe_Br?ïs^Bi-^rHta___B__! HET PAROOL en VRIJ NEDERLAND in Amsterdam. CENTRUM: VRIJ NEDERLAND, ZUID: Churchilllaan 1 (9 tot 18 uur; TOEGANGSKAARTEN lijn, indien afdeling boekhouding (begane grond), zaterdags 8 tot 10 uur). nog voorradig, vanaf maandag 30 Raamgracht 4 (10 tot 16 uur; WEST: Adm. de Ruyterweg 93 (9 tot april, nog uitsluitend verkrijgbaar zaterdags gesloten). , 18 uur; zaterdags 8 tot 10 uur), aan de kassa van het HET PAROOL: Rokin 110 (10 tot Derkinderenstraat 62 (9 tot 18 uur; Concertgebouw, Van Baeriestraat 11.30 en 12 tot 17 uur; zaterdags zaterdags 8 tot 10 uur). 98 in Amsterdam, dagelijks van 10 gesloten). OOST: Wibautstraat 131 (9 tot 17 uur, tot 15 uur. Telefonisch reserveren NOORD: Meeuwenlaan 145 (9 tot 18 zaterdags gesloten). uitsluitend vanaf 30 april bij het uur; zaterdags 8 tot 10 uur). Concertgebouw, telefoon 020-718345. --- Weg naar architectuurmuseum is nog lang IN de berichtgeving van Het Parool over de plannen voor de oprichting van een Nederlands Architectuurinstituut (tot nu toe Architectuurmuseum genaamd) is de Stichting Architectuur- Museum (SAM) niet genoemd. Noch in het uitvoerige artikel van Hans Vogel (Architectuurmuseum hoort in Amsterdam) op 19 maart 1984, noch in het bericht (Deel Beurs aangeboden voor Architectuurmuseum) van 5 april. De geschiedenis wordt daarmee geweld aangedaan, zoals uit het volgende overzicht zal blijken. Het begon in 1912 met een vlammend artikel van J.H.W. Leliman in het tijdschrift De Bouwwereld, waarin een lans werd gebroken voor het stichten van „een verzameling bouwkunstontwerpen, studies en modellen". Het Amsterdams genootschap Architectura et Amicitia nam vervolgens het initiatief tot de oprichting van een openbaar Nederlands Architectuurmuseum. Alle pogingen om het doel te bereiken mislukten echter. Pas na de Tweede Wereldoorlog, in 1955, nam de Stichting Architectuur-Museum (SAM) de fakkel over. Door schenkingen, legaten en op andere wijzen kreeg de SAM vrij snel belangwekkende en kostbare collecties in zijn bezit, onder meer de archieven van Berlage, P.J.H. Cuypers, Oud, Rietveld, Wils en Van Eesteren. Eind 1967 besloot het gemeentebestuur van Amsterdam in beginsel de voormalige turf pakhuizen aan het Waterlooplein (het Arsenaal) voor het architectuurmuseum te reserveren. In 1972 werden de collecties daarnaar overgebracht. Een jaar later reeds verhuisden zij naar het gebouw Droogbak la, gezien de bouwkundige toestand en de brandgevaarlijkheid van het Arsenaal. Ondertussen was het Nederlands Documentatiecentrum voor de Bouwkunst (NDB) opgericht, als onderdeel van de Rijksdienst voor de Monumentenzorg, die op zijn beurt resorteert onder het ministerie van Welzijn, Volksgezondheid en Cultuur. Deze rijksinstelling, gevestigd in Droogbak la, werd belast met het beheren van, het documenteren en het wetenschappelijk bewerken van de collecties van de SAM, 130 a 140 in totaal, waarvan er in de loop van de tijd 34 aan het rijk zijn overgedragen. Een honderdtal collecties is nog altijd eigendom van de SAM. In 1979 sloot deze stichting een belangrijke overeenkomst met de Bond van Nederlandse Architecten, die bereid was een extra stimulans te geven om de doelstelling van de SAM te realiseren. Een bijdrage in geld en dienstverlening maakte het mogelijk de activiteiten uit te breiden. Een succesvolle actie bezorgde de SAM ongeveer zeshonderd donateurs, die jaarlijks minimaal ƒ 50 bijdragen. Driemaal per jaar verschijnt het blad van de stichting. De SAM moet ongesubsidieerd de eindjes aan elkaar knopen, maar heeft geen eigen personeel, wèl waardevolle collecties. De plaats van vestiging trekt momenteel naar buiten de meeste belangstelling, maar het zoeken en vinden van het meest geschikte onderkomen in de daarvoor meest geschikte stad is in wezen niet het moeilijkste onderdeel van deze ingewikkelde culturele operatie. Rotterdam bood vorig jaar heel attent het voormalige Biblio- theekgebouw (voor één gulden) aan, Amsterdam is onlangs gekomen met het aanbod ongeveer de helft van de Beurs van Berlage beschikbaar te stellen. Een ambtelijke werkgroep zal ook over de plaats van het toekomstige architectuurinstituut advies aan de ministers moeten uitbrengen. De weg naar het instituut, dat een veelzijdige functie moet krijgen, is nog lang. Er is niet voor niets ruim zeventig (!) jaar over vergaderd door opeenvolgende generaties bestuurders en kenners, liefhebbers en beoefenaren van de architectuur. Het doel lijkt nu dichterbij dan ooit, al moet er nog veel werk verzet worden. Oók door de Stichting Architectuur- Museum, die wellicht in de (nabije?) toekomst op zal kunnen gaan in een vereniging of stichting 'Vrienden van het Nederlands Instituut voor Architectuur en Stedebouw. Wie vóór het zover is ook een steentje voor het instituut wil aandragen, is uiteraard van harte welkom bij de SAM, Antwoordnummer 10555,1000 RA Amsterdam, giro 2786475. Amsterdam OEGE VAN DER WAL lid Publiciteitscommissie van de SAM NASCHRIFT: In bedoelde publikaties - die overigens alleen al rond de twintig schriftelijke adhesiebetuigingen losmaakten - heb ik me tot de hoofdzaken beperkt. Het verlangen van de door particulieren opgezette Stichting Architectuur-Museum (SAM) is jaren geleden door het Rijk erkend. Als reactie werd het Nederlands Documentatiecentrum voor de Bouwkunst gesticht, terwijl de Bond van Nederlandse Architecten de SAM overnam. De SAM neemt deel aan de gesprekken over het Architectuurmuseum en zodra dat er is - naar verwachting onder te bengen in Berlages Beurs - heft de SAM zichzelf op. HANS VOGEL De Koopmansbeurs van Berlage: straks tentoonstellingsruimte van het Nederlands architectuurmuseum? PAROOLFOTO FRANS NIEUWENBURG --- Lepelstraat IN Het Parool van 5 april toont u een foto met het onderschrift 'Een van de braakliggende graslandjes op de hoek van de Weesperstraat en de Leliestraat', en dat laatste kan natuurlijk niet! De Leliestraat is nog altijd in de Jordaan. Kijkt u maar op de kaart van Amsterdam. Voorts schrijft u in het bijschrift: 'Eén van de tekeningen uit het buurtplan voor nieuwe woningen aan de linkerkant van de Weesperstraat.' Dit klopt ook niet want die linkerkant is juist al volgebouwd. Het is de rechterkant juist die kaal is! Men moet altijd vanuit het centrum kijken. De huisnummering in Amsterdam is ook altijd vanuit het centrum: vanuit het Centraal Station. Controleert u het maar eens. De grootste krant van Amsterdam zou toch eens iets meer van Amsterdam moeten weten resp. de krant door een Amsterdammer laten opmaken. Amsterdam ANNE DEVRIES NASCHRIFT: De stadsredactie belooft beterschap. Het was natuurlijk de hoek van de Weesperstraat en de Lepelstraat. Een Leliestraat bestaat niet in de Jordaan; er zijn daar wel een Oude en een Nieuwe Leliestraat. --- Kijk Haar NU twee vrouwen op de televisie uitvoerig hebben kunnen aantonen tot welke consequenties voor derden haar egoïsme kon leiden, is het toch wel tijd om vertegenwoordigers van de medische wetenschap de macht te ontzeggen mee te werken aan het vervullen van de persoonlijke wensen van kortzichtige burgeressen, die er toe leiden dat nieuwe mensen worden geboren die bij voorbaat van hun antecedenten beroofd worden door de oude generatie. In net tv-programma Kijk Haar, dat de VARA 10 april uitzond en waaraan Het Parool die dag een voorbeschouwing wijdde, vertelden twee vrouwen hoe ze samen besloten een kind te nemen, dat later voor de gemoedsrust van de dames op geen enkele wijze in verband zou kunnen worden gebracht met een vader. Het geeft de kijker het onrustige gevoel dat er, met medewerking van artsen, mensen kunnen worden verwekt bij wie, al naar gelang de voorkeuren van de liefhebbende moeders, de keukentafel of het verkeersknooppunt Hoevelaken als tweede ouder wordt gepresenteerd. Ik bedoel dit voorbeeld niet beledigend voor de vriendin van de moeder in het desbetreffende programma, ik wil aantonen met welk een aanmatigende willekeur mensen in staat worden gesteld hun persoonlijke achtergrond van een bepaald moment op te leggen aan nog ongeboren mensen. Of moeders kinderen willen opvoeden met of zonder vaders, is hun eigen zaak. Maar zij gaan duidelijk totaal buiten hun bevoegdheden als zij bij het ontstaan van hun kinderen de vader totaal wensen te ontkennen als menselijk figuur. Dat is een vorm van overheersing die erop wijst dat zulke vrouwen hun kinderen niet als medemensen maar als hun eigendom beschouwen. JQKE MATJ(, --- Honden BESTE mensen, omdat er aan de ellende van de oorlog in verschillende delen van onze wereld toch niets te doen is, wilde ik u vragen of we dan wèl iets kunnen veranderen aan de vuile straten van onze steden. Is er met de dierenbescherming geen afspraak te maken, zodat er minder kolossale honden worden gekweekt? In 1968 zag ik in Zuid-Frankrijk, in de dorpen van Menton tot Perpignan, overal hondenwc's. Daar liepen de dametjes en heren met hun honden aan de lijn keurig heen en daar deponeerden de dieren hun behoefte. Natuurlijk kan iedere gemeente zakken uitdelen plus een schepje, zodat de bazen en bazinnen alles wat hun hond deponeert kunnen opscheppen, èn meenemen. Doen ze dat niet: grote boetes laten betalen. Ik maakte in 1962, toen ik in Amsterdam woonde en ook een hond had, zelf mee dat de hond aan de lijn moest en een muilkorf dragen moest. Er was toen hondsdolheid; losse honden werden gevangen en meegenomen. Deed je niet wat was afgesproken, dan moest je contant ƒ 75 betalen. Als je die niet had: hond mee naar het bureau en tegen betaling van bovengenoemd bedrag kon je je diertje 'terughalen. Er waren toen heel wat meer lopende agenten dan tegenwoordig en nu zou dat bedrag zeker f 750 moeten zijn en wie heeft dat tegenwoordig los in de binnenzak? Ik geef u een paar mogelijkheden. De heer Jaap Boersma zal zeker willen meewerken; we hebben elkaar daarover al eens geschreven. Loenen a.d. Vecht CÉLINE SCHAAKEVERKOZEN Getoond op de Internationale Huishoudbeurs in de RAI in 1979: een stang met telescopisch handvat, inklapbare beugel en een verwisselbaar plastic zakje, ...zodat de bazen en bazinnen alles wat hun hond deponeert kunnen opscheppen èn meenemen... foto anp --- Stratego AMERIKA en Rusland zijn het op één punt roerend met elkaar eens; ze zijn als de dood voor eikaars lange-afstandsraketten. Daarom bouwen ze samen een veiligheidsklep in: de kruisraket. Zo hopen zij een toekomstig conflict te beperken tot Europa. Beiden staat een gigantisch vol-electronisch strategospel voor ogen, met ons - de satellietlanden en West- Europa - als pionnen en Reagan en Tsjernenko of hun opvolgers aan de trekker. Een vraagje: waar zullen Luns, Bukman, enz. zich bevinden als het onverhoopt zover mocht komen? Hopelijk stellen zij zich allen tijdig in veiligheid aan de overkant van de Oceaan, want hun bezielend leiderschap zal bij de wederopbouw beslist niet gemist kunnen worden. En laten ze Nijpeltje meenemen, want die is nog zo jong en veelbelovend. Amsterdam PELLE SCHEP De veelbesproken kruisraket met op de achtergrond de vrachtwagens met lanceerinstellingen, waarop ze kunnen worden verplaatst: onderdeel van ...een gigantisch, vol-electronisch strategospel... FOTO AP --- Lammetjes WIJ waren heel erg geschokt toen wij in Het Parool lazen dat Henk Spaan bij het zien van pasgeboren lammetjes deze onschuldige dieren niet eens één jaar wilde laten leven, maar liefst gelijk maar braden en opeten. Als je zo denkt, dan ben je (om Henks taalgebruik even te hanteren) zwaar gestoord. Wellicht schrijft hij dergelijke stukjes om reacties uit te lokken; dat hoeft niet, daar heb ik geen krant voor. Uw blad wordt toch steeds grover. Jammer. Lisse D. VERGUNST --- Kankergezwel EEN democratie die geen ziekte: aan kan, heeft zelf opgehouden gezond te zijn, zegt Gerrit Komrij. Het verleden bewees dat een democratie door fascisme en racisme (te) makkelijk kapot kan worden gemaakt. Als we toestaan dat de democratie ziek gemaakt wordt, of vermoord wordt, of dat de democratie zelfmoord pleegt omdat dat zo democratisch is, dan zijn we daar, als we voorstanders van een democratie zijn, mede schuldig aan. Als we de Centrumpartij verdragen, houden we haar in stand en geven we haar de kans zich uit te breiden als een kankergezwel. We nemen meestal niet het risico af te wachten of zon gezwel kwaadaardig is of niet. Aalsmeer NEL DE HAAS --- Spion spelen SOMS kan het lezen van verschillende kranten zeer verrassend zijn. In Het Parool van 21 maart stond een artikel over Sovjet-burgers die werden aangemoedigd om over het gedrag van vrienden en buren te rapporteren. Praktijken uit het Stalin-tijdperk. Als je zoiets leest, slaak Je een zucht en ben je blij datje in Nederland leeft. Je wordt wel aan het denken gezet als je dezelfde dag een artikel in de Westerpost (een huis-aanhuisblad voor Amsterdam-West - red.) leest, waarin de Werkgroep Wonen een ieder oproept om medeburgers te rapporteren, van wie men denkt dat ze onrechtmatig een woning hebben betrokken. Wie deze twee berichten naast elkaar legt, denkt: grenzen vervagen. Waar ligt het verschil? ledereen zal onderschrijven dat misverstanden moeten worden tegengegaan. Zeker als het gaat om zoiets fundamenteels als de toewijzing van een woning. Maar ook persoonlijke vrijheid is iets fundamenteels en deze wordt niet gediend als we moeten controleren of iemand ergens onrechtmatig woont. Dat is een taak voor mensen die bevoegd en capabel zijn om te kunnen constateren dat er van een dergelijk, niet makkelijk te bepalen, feit sprake is. Hopelijk ziet de Werkgroep Wonen het als haar taak de leefbaarheid in Osdorp te vergroten. Dit wordt zeker niet bereikt als bewoners tegenover elkaar spionnetje moeten spelen. Osdorp W.H. LINKENS secretaris bewonerscommissie RemJjden --- maart Meneer... REDACTIE: MARTHA VAN BUUREN EN MAGDA FERDINANDUS Deze pagina staat open voor reacties van lezers. Als de brieven daartoe aanleiding geven, wil de redactie er nader op in gaan. De ruimte daarvoor is niet onbeperkt. Dit brengt met zich mee dat brieven soms ingekort moeten worden, of geciteerd zullen worden in een artikel over het onderwerp dat door de lezer is aangeroerd. Het kan voorkomen dat reacties worden afgedrukt op berichten die niet in alle edities hebben gestaan. Plaatsing van brieven betekent geen instemming. Lezers wier brieven niet worden geplaatst krijgen daarover een persoonlijk briefje Inzendingen zonder volledig adres worden terzijde gelegd. --- Kleintjes T"\E heer Heddema laat in zijn ■*-' artikel 'De gemeenteraad let op de kleintjes en hoe' (Het Parool 6 april) blijken onvoldoende kennis van zaken van de belangen van Amsterdamse bewoners (in slechte panden) te hebben. In plaats van snierende opmerkingen naar de gemeenteraad te maken, zou hij moeten beseffen hoe belangrijk het voor zeer veel mensen is wat aan hun woonomstandigheden te kunnen doen. Dat kan bij voorbeeld door via klachten aanschrijvingen op een pand uit te laten brengen. Het is zeker geen slechte, onbenullige zaak dat hieraan aandacht wordt besteed door de gemeenteraad. Integendeel, de ge- meente en het gemeentelijk apparaat zouden veel meer (en veel alerter) over de aanpak van nalatige eigenaren en het creëren van nieuwe middelen tot het opheffen van gebreken aan oude huizen moeten debatteren. Naast het effectueren van het aanschrijvingsbeleid moet ook het onteigeningsbeleid scherper beproefd worden, bewonersacties gesteund, bouwbureaus gestart worden etc. Daarbij loopje risico's, maar door op honderd procent veiligheid te gaan zitten verkrot de stad. Door via de krant één incident op te blazen krijgt het wankele vertrouwen in de gemeente voor het aanpakken van eigenaren en het steunen van bewonersklachten een klap. Meneer Heddema wordt bedankt! Ook door dè vele eigenaren die nu tenminste weten hoe ze via beroepsprocedures nog meer kunnen vertragen. Het is alleen natuurlijk wel jammer voor de bewoners die met hun klachten blijven zitten. Maar meneer Heddema heeft zijn minachting voor de gemeenteraad tenminste weer kunnen spuien, en daar gaat het toch om? Die 'kleintjes' moeten zichzelf maar redden. Amsterdam ANDRÉ VAN STIGT NASCHRIFT: Natuurlijk is het belangrijk dat bewoners iets kunnen doen aan hun slechte woonomstandigheden. Het is ook belangrijk dat de beroepscommissie uit de gemeenteraad zeer serieus nagaat of het terecht is, dat een huiseigenaar in beroep gaat bij de gemeente. Maar nadat de commissie een uitspraak heeft gedaan, is het belachelijk als de hele gemeenteraad daar ook nog eens haar zegje over gaat doen, tenzij het gaat over zaken die een politiek karakter hebben. De kleintjes moeten zichzelf niet redden, integendeel, maar die opvatting is ook nergens in mijn artikel te vinden. FRANS HEDDEMA --- Orthopedie DE ingezonden brief van prof .dr R. Marti, hoogleraar orthopedie aan de Universiteit van Amsterdam in Maar Meneer van 7 april geeft aanleiding tot de volgende aanvullende opmerkingen en kanttekeningen. Dat in de polikliniek orthopedie iedere doorverwezen patiënt wordt bekeken, is te prijzen. Wanneer dan blijkt, dat de capaciteit om de patiënten (voor wie dit nodig is) op te nemen niet voldoende is, staan er twee wegen open: ófwel ervoor zorgen dat de opnamecapaciteit wordt uitgebreid, ófwel de poliklinische instroom afremmen. Het is duidelijk, dat onze voorkeur uitgaat naar de eerste mogelijkheid en wij zijn dan ook van mening, dat een instelling als het Academisch Medisch Centrum alles in het werk moet stellen om de zorg voor de patiënten te realiseren. Een tijdelijke (noodoplossing in een ander ziekenhuis kan uiteraard de patiënten ten goede komen. Een dergelijke oplossing moet echter wel passen in de bestaande regelingen. Welnu, het Ziekenfonds Amsterdam en Omstreken is niet bereid een hoogleraar, die een volledige dagtaak heeft bij de Universiteit van Amsterdam en het AMC, toe te laten als ziekenfondsmedewerker om het daardoor mogelijk te maken dat hij een afzonderlijk honorarium declareert voor operaties buiten het AMC. Ook de ziekenfondsen buiten Amsterdam sluiten zich hierbij aan; wanneer de particuliere ziektekostenverzekeringen een ander standpunt innemen, is dat te betreuren, omdat daardoor het onderscheid ziekenfonds/particulier - dat er niet behoort te zijn - nog eens wordt geaccentueerd. Over een bijzondere regeling, waardoor patiënten sneller kunnen worden geholpen, is met het Ziekenfonds Amsterdam en Omstreken uiteraard overleg mogelijk. Het is de heer Marti bekend, dat een serieus overleg over mogelijke oplossingen tot nu toe niet heeft plaatsgevonden. Deze weg staat echter nog altijd open! Amsterdam J.J. REIJERKERK directeur Ziekenfonds Amsterdam en Omstreken ---