ADVERTENTIE laterdagmiddag 7 april FATIMA MEER •8n 3,0' * uut op de ** 'ta9e signeert haar boek NELSON MANDELA De biografie (i.s.m. uitg. M & P Weert) Jcheltema Holkema Vermeulen boekverkopers Koningsplein 20 Tientallen boekcntpeciaal xaken Amsterdam in één pand tel. 267212 --- ENSEMBLE CONTRAINT IN DE BRAKKE GROND première FRANKENSTEIN tenor Jan Derksen en DE NACHTEGAAL/ Joost Prinsen zo 8 t/m za 14/4 14.00 en 20.30 uur res. tel. 020-266866 (10-16 u) --- LOUIS FERRON Karelische nachten Roman 'Knap en met overtuigende spanning opgebouwd.' Doeschka Meijsing, Elsevier 'Een groot kunstenaar' Frans de Rover; VN f 24,50 in de boekhandel --- Aquarius lijdt aan overdaad MUZIEK door ERIK VOERMANS Toneelcantate Aquarius van Karel Goeyvaerts. Gehoord: 5 april in de Rotterdamse Schouwburg. Herhalingen : 6 april aldaar en op 10 en 11 april in Haarlem (Toneelschuur). In zijn vaderland is de Vlaamse componist Karel Goeyvaerts (1923) een levende legende. En ook daarbuiten is zijn onsterfelijkheid gegarandeerd, want in de muziekgeschiedenisboeken staat hij onder meer vermeld als één van de grondleggers van het serialisme. Serieel componeert Goeyvaerts echter allang niet meer. Sinds de jaren zeventig hanteert hij een sterk aan minimal music verwant idioom, waarin het niet langer om 'structuur', maar om 'expressie' draait. Eenvoud, herhaling en tonaliteit zijn daarbij geen doodzonde, maar juist noodzakelijk voor 'de directheid en de intensiteit van de ervaring', in de woorden van de componist. Vanaf 1983 staan zijn compositorische activiteiten in het teken van zijn magnum opus: Aquarius, een grootschalig muziektheaterwerk in twee bedrijven, met zestien solisten (acht sopranen, vier tenoren en vier bassen), koor, orkest en ballet. Behalve de muziek schreef hij ook de tekst (libretto is een te groot woord), die voornamelijk uit betekenisloze klanken bestaat. Een uitzondering vormt de prachtige laatste scène De heilige stad, waarin hij fragmenten uit De Openbaring van Johannes heeft verwerkt. Hoewel de 'toneelcantate' nog lang niet af is, vond in Rotterdam niettemin de première van een negentig minuten durende voorstudie plaats, voor gereduceerd orkest van vijftien musici, aangevuld met acht sopranen en vijf dansers. In Aquarius zoeken de sopranen, die vrijwel voortdurend als één koor zingen (de mensheid symboliserend) naar het Waterman-tijdperk, de periode waarin de harmonie tussen alle mensen eindelijk een feit zal worden. In het eerste bedrijf staan verstandelijke motieven het bereiken van de verlangde harmonie nog in de weg, maar in het tweede bedrijfis de afloop succesvol, omdat het gevoel toch sterker blijkt dan het verstand. Goeyvaerts' opus is gezien het transcendente karakter gebaat bij een regisseur en choreograaf die erin slagen zinvolle verbanden te leggen in deze overdaad aan abstractie. Regisseur Ernst Boreel zocht dramaturgische soberheid, maar vond- statische saaiheid en de dansers die van choreograaf Mare Vanrunxt veelvuldig op een soort judomat moesten rondhollen, vergrootten slechts het raadsel. Het genadeschot viel aan het begin van het tweede bedrijf. Alsof het er allemaal niet toe deed, zette men de 'handeling' plompverloren een klein kwartier stil om een geluidsband af te spelen met daarop de muziek van de eerste twee scènes. Aanloop en Kreet. Sopranen, publiek en musici luisterden naar de - oorstrelende - verrichtingen van het Koninklijk Filharmonisch Orkest van Vlaanderen, dat de prestaties van het Aquarius-Ensemble onder leiding van Mark de Smet overigens ruimschoots overtrof. Wie nog twijfelde wist het toen zeker: aan de muziek van Goeyvaerts lag het in elk geval niet. --- Zuid-Holland Een tweede overlapping doet zich voor in Zuid-Holland. Hoe groot het aanbod ook is, in Rotterdam en in Den Haag hebben nijvere organisatoren nog lacunes weten te ontdekken. Het Rotterdams Conservatorium, de havo voor Muziek en Dans, de stichting Kunstzinnige Vorming Rotterdam en het Rotterdams Hellendaal Vioolinstituut vormden in 1989 de stichting Rotterdams Vioolconcours, die afgelopen oktober een eerste vioolconcours organiseerde. Uit onvrede met de lordens-Viooldagen, beweert men in het Haagse, omdat men vond dat er te veel Rotterdamse musici naar de Viooldagen uitweken. Anja Machielse van de nieuwbakken Rotterdamse stichting twijfelt allerminst aan het bc-, staansrecht van de jongste spruit in de concoursfamilie. "Op vioolgebied gebeurt inderdaad erg veel, maar een vioolconcours organiseren we pas weer in 1992. En in tegenstelling tot Scheveningen staat ons concours ook open voor heel jonge kinderen. Maar het gaat ons vooral om die andere strijkers. Er bestaat een enorm gebrek aan goede Nederlandse altisten, cellisten en contrabassisten. Die halen we nog steeds te vaak uit het buitenland. Daarnaast doen we in tegenstelling tot de lordens- Viooldagen iets aan de nazorg voor jonge musici, door het organiseren van seminars en masterclasses. In dat kader halen we in 1991 Yehudi Menuhin naar Nederland." Maar eigen identiteit of niet, de concoursprogramma's van Den Haag en Rotterdam zullen in de toekomst beter op elkaar worden afgestemd, zegt Anja Machielse. De besprekingen zijn gaande. Ondertussen hebben de organisatoren van de lordens Viooldagen nieuwe bronnen aangeboord. Met het oog op de verwaarloosde' leeftijdscategorie van 14 tot 17 jaar wordt vanaf volgend jaar voor het eerst het Davina van Wely-concours georganiseerd. Raakt jong muzikaal Nederland niet overvoerd? Nee, houdt Den Haag vol, de kinderen en de docenten hebben er zelf om gevraagd. Men reageert op signalen uit het veld, zogezegd. Want het veld wil scoren, tegen heug en meug in. Zaken zijn zaken, we zullen het maken! --- Relletje Het spel van Oleg Pokhanovski werd gehonoreerd door de jury van het Scheveningen Viool Concours (een keur van internationale grootheden: Michèle Auclair, Ida Haendel, Herman Krebbers, Bogodar Kotorovich, Igor Ozim, Roman Totenberg en Wolfgang Schneiderhan, voorgezeten door Manus Willemsen). Zijn spel werd ook in de zaal goed ontvangen, met een langdurig applaus. Grote afwezige tijdens deze finale was de 16-jarige (jongste concoursdeelnemer) Nikolay Madojan. Geheel tegen de verwachting in werd deze veelbelovende leerling van professor Zakhar Bron na de halve finale afgewezen. Naar verluidt op stilistische gronden; zijn voortreffelijke presentatie ten spijt. Over aanhangers had Nikolay Madojan in ieder geval niet te klagen. Vlak voordat gisteravond de uitslag van de finale bekend gemaakt zou worden, voltrok zich een klein relletje in het Scheveningse Circustheater. Ma-do-jan, Ma-jodan werd er gescandeerd. Het protest goldt de jury, maar bleef in het keurige steken. Aan de uitslag van de jury viel niet meer te tornen. TV-uitzending (AVRO) 26 april (documentaire van het concours), 10 mei (Oleg Pokanovski) en 7 juni (Jojo Hattori). --- Architectuur De discussie die Arcam vier dagen voor de gemeenteraadsverkiezingen in De Balie organiseerde over de architectonische en stedebouwkundige kwaliteit in Amsterdam, krijgt een vervolg in de Zuiderkerk. Op 7 april zijn naast de deelnemers van vorige keer ook de nieuwe fractievoorzitters uitgenodigd om te praten over dei stedebouwkundige paragraaf in het programakkoord van het nieuw te vormen college. Zaterdag 7 april, Zuiderkerk, aanvang 16.00 uur. --- Rus winnaar van vioolconcours door LEONTIEN ROSIER DEN HAAG - Het vierde Scheveningen Internationaal Muziek Concours, dit jaar voor het eerst gewijd aan de viool, is gewonnen door de 19-jarige Rus Oleg Pokhanovski. De tweede prijs ging naar Joji Hattori, een 21-jarige violist uit Japan. Als nummer drie eindigde de Chinese Zheng-Rong Wang (22). Jeroen de Groot (28) de enige Nederlandse finalist in dit concours, sloot de slotronde af met een vierde prijs - overigens vrijwel op de kop af vijf jaar na het winnen van het aan Nederlanders voorbehouden Oskar Back Concours. Twee extra prijzen waren er te verdelen. De extra prijs, 'voor een bijzondere prestatie in één van de drie ronden', werd toegekend aan de 18-jarige Japanse Latica Honda-Rosenberg. Haar spel in de halve finale (sonate van Brahms en Debussy) zal hierin ongetwijfeld hebben meegespeeld. Ook voor de beste vertolker van het verplichte solowerk in de finale, het speciaal voor dit concours geschreven Reflections van Jurriaan Andriessen, werd een speciale prijs uitgereikt, door de componist zelf. Juryleden en componist waren hierbij dezelfde mening toegedaan; deze prijs werd toegekend aan Oleg Pokhanovski. Een terechte keuze. De uitvoering die de jonge Rus van dit razend lastige stuk gaf, getuigde van de nodige felheid, bewoog zich in extremen en blonk uit in helderheid. De strijd om de eerste plaats had iets van een nek-aan-nek race. Tweede-prijswinnaar Joji Hattori maakte met zijn vertolking van Sibelius, verfijnd en volwassen, een goede kans op de eindzege. De jury koos uiteindelijk voor het solide talent en het constante niveau van Oleg Pokhanovski. Op zijn Tsjaikovski viel weinig tot niets aan te merken. Zijn vertolking van dit vioolconcert was tot in de puntjes verzorgd, fraai geïntoneerd, al even fraai gefraseerd, en zonder vals sentiment - een weldaad voor het oor, van een even bescheiden als innemende violist. --- Oost-Europa centraal op 21 ste Poetry (Van onze kunstredactie) AMSTERDAM - Het 21ste Poetry International Festival, dat op 15 juni in Rotterdam begint, zal veel aandacht besteden aan de nieuwe poëzie van Oost- en Centraal-Europa. Vooral het Poolse taalgebied krijgt een accent. Er zullen vijf Polen optreden onder wie Adam Czerniawski en Zbigniew Herbert, aan welke laatste ook het jaarlijkse Poetry-vertaalproject zal worden gewijd. Verder komen Michael Hamburger (Engeland), Sandor Csóori (Hongarije), Michael Krüger (Duitsland) en Maja Panajatova (Bulgarije). Uit Roemenië is Mircea Dinescu uitgenodigd, de dichter aan wie in 1989 het Poetry Eregeld werd toegekend en die in december als eerste de bevrijding van zijn land op de tv aankondigde. Nederland wordt vertegenwoordigd door onder anderen Neeltje Maria Min, Cees Nooteboom, Rob Schouten, Charles Ducal en Jan Kuijper. Evenals vorig jaar zullen buiten Rotterdam zogenaamde Poetry On The Road-programma's plaatsvinden, deze keer in Enschede. Groningen en Assen. Voor dit project zullen een aantal dichters speciaal worden uitgenodigd, onder wie de jonge Indiase dichter Sujata Bhatt. --- Kunst Filmen dwars tegen de apartheidscensuur in door KATRIEN GOTTLIEB Jaarlijks worden er in Zuid- Afrika tientallen speelfilms gemaakt, ook door zwarte regisseurs. Van die produktie is, wegens de culturele boycot, in het Westen tot dusverre weinig te zien geweest. Afrikaanse ballingen in Nederland organiseerden daarom het festival Cinema under siege. AMSTERDAM - Zuid-Afrika, welk cultureel artefact kan men daar vandaan verwachten? Behalve in het geval van illegaal opgenomen films, eist de censuur zoveel energie op dat elke sprank creativiteit in gedrang raakt. Denk alleen aan de vaak onbeloonde jacht op financiering. Ondanks die zware belemmeringen heeft de filmindustrie toch enkele noemenswaardige produkten afgeleverd. Mapantsula, de vorig jaar in Cannes vertoonde, door een geheel zwarte crew gemaakte gemaakte film, is daar één van. Scenarioschrijver en acteur Thomas Mogotlane was in Nederland. Een uur later dan afgesproken ligt hij nog wijdbeens op zijn hotelbed, twee glanzend gepoetste schoenen steken onder het sprei uit. Hij vraagt nog vijf minuten geduld. Verdwijnt naar de badkamer en komt sterk naar parfum geurend weer terug. "In Zuid-Afrika," zegt hij plotseling, "worden te veel love-stories geschreven. Romeo en Juliette. Hollywood-drama's. En als het ergens over gaat, wordt het verteld door een witte Zuid-Afrikaner. Die conventie zal je niet terugvinden in Mapantsula." Hij verwijst naar de hoos speelfilms zoals David Attenboroughs Cry freedom en A dry white season van Euzhan Palcy waarin de slechte witte man tegenover de goede zwarte man staat, maar waarin uiteindelijk de bewustgeworden witte man protagonist en held is. De scheiding tussen fictie en realiteit is te lang te stringent geweest, waardoor de wederzijdse vervreemding groteske vormen heeft aangenomen. Er werden verboden anti-apartheidsfilms gemaakt, of soaps. De filmindustrie van de onderdrukte zwarte samenleving bleef steken in een pamflettistisch protest. De zwarte stem werd alleen in politiek verband gehoord. Vrijwel nooit gingen de films over het dagelijks leven; ze gaven een eenzijdig beeld, alsof men alleen bestond bij onderdrukking en strijd. Mogotlane heeft het idee dat de verandering in die toestand al een tijd geleden heeft ingezet. Hoewel eerst nog al het onrecht aan de kaak gesteld moet worden voordat men toekomt aan andere onderwerpen. Sinds 1985 is het aantal antiapartheidsfilms dan ook gegroeid en de censuur verminderd. Voor Mapantsula, een Zuidafrikaans-Engels-Australische coproduktie waarin het verhaal wordt verteld van een kruimeldief die zich langzaam politiek bewust wordt, gebruikten ze een eenvoudige truc: een vals scenario. De makers kregen toestemming een a-politiek gangsterverhaal te verfilmen, maar ze veranderden de inhoud tijdens de opnamen. Tot hun verbazing liet men hen met rust. Goed, een agent had nogal dreigend tegen Mogotlane gezegd: "Don't write films like this." "Als mijn toilet stinkt, dan stinkt het," had Mogotlane geantwoord. De film werd uiteraard verboden in Zuid-Afrika. Na de vrijlating van Nelson Mandela werd dat verbod echter opgeheven. In de film was toen al op zeventien plaatsen gesneden, tegen de zin van regisseur Oliver Schmitz, maar mèt toestemming van de producent die zich van vertoning wilde verzekeren. (Zij het vertoning op beperkte schaal, want de meerderheid van de townships hebben helemaal geen bioscoop en de theaters nie slegs vir blanken in de grote steden zijn in uitermate slechte staat.) Desondanks heeft Mogotlane het gevoel dat ze hem in de gaten houden. Hij onthoudt zich daarom van openlijke politieke activiteiten. Wat hij wil zeggen, zegt hij wel in zijn films. Op het festival Cinema under siege zijn deze maand in de filmhuizen tientallen speelfilms, documentaires en videoprodukties te zien. Meer en gevarieerder dan je zou verwachten uit een land waar de Publications Control Act en de noodtoestand het gezicht bepalen en waar van een volwassen industrie, zolang ze in de handen is van een blanke minderheid, geen sprake is. Meer ook dan ooit buiten Zuid-Afrika te zien is geweest - door de culturele boycot van het Westen. Het is te danken aan het blad Weekly Mail, dat sinds drie jaar een festival van verboden films in Johannesburg organiseert, dat Europa kennis kan nemen van wat daar gemaakt wordt. In samenwerking met de in Nederland gevestigde South African Community Cultural Centre (SACCC) is een gevarieerde selectie gemaakt van films die in zekere zin het begin van een postapartheid-tijdperk markeren. Boeiend is de film Treedom Square, een terugblik op de zwarte woonwijk Sophiatown in Johannesburg, het Chicago van Zuid-Afrika. Men ging er gekleed in de uiterst stijlvolle zoot-suits en reed er in oogverblindend mooie automobielen. In de jaren vijftig werd Sophiatown op last van de regering ontruimd en moesten de bewoners zich naar het weidelandschap dertig kilometer buiten Johannesburg (later Soweto) verplaatsen. "Geen zwarte plekken in wit Afrika," redeneerden ooggetuigen, "ze hebben ons intelligentieniveau nu eenmaal niet." Of: "Alleen communisten zijn tegen apartheid." In Freedom Square komen exbewoners aan het woord, maar ook muzikanten, gangsters, politici en schrijvers. Nadine Gordimer bijvoorbeeld zei dat ze, voordat ze ook maar iets over wat dan ook wist, van haar ouders te horen kreeg dat zwarte mannen gevaarlijk waren. Cinema under siege biedt een grote verscheidenheid aan films, die veel bevestigen wat hier bekend kan worden verondersteld, maar ook laten zien hoe rijk de Zuidafrikaanse cultuur is. Het zijn dan ook de documentaires die de meeste informatie verschaffen. Maar vooral interessant is te zien wat de Zuidafrikaanse filmindustrie in de toekomst voort zal brengen. Cinema ander siege duurt tot en met 19 april. In Amsterdam te zien in de filmhuizen Desmet, De Melkweg en Soeterijn. The Stick (D. Roodt, 1987) FOTO ADRIE MOUTHAAN Acteur en scenarist Thomas Mogotlane --- GALERIE Fraaie vrouwen in dreigende wereld door JAN BART KLASTER De wereld van Frans Hulscher ziet er in eerste aanleg aantrekkelijk uit, maar bij nader inzien wordt zij van alle kanten bedreigd. Zo zou je, in een hoogdravende bui, het werk van Hulscher (1958) kunnen karakteriseren. Immers, de kleurenlitho's, die hij bij L & K Inter Art Promotions laat zien, gaan over schoonheid en de bedreiging daarvan door dood en verderf. Tenminste, als we er van uitgaan dat zijn werk een symbolische lading bezit. Maar het zou ook best zo kunnen zijn, dat Hulscher ons gewoon, recht-toe recht-aan zijn visie (als man) op de relatie manvrouw wil laten zien. Erg vrolijk of opwekkend is die visie niet. De vrouw ziet er bij Hulscher in de meeste gevallen wel fraai uit, maar zij wordt van alle kanten bedreigd. In de serie Interiors, zit zij naakt en ongenaakbaar op een stoel of ontdoet zich onbespied van haar kleren; de kleuren zijn van een weldadig blauw, geel of zachtrood. Het venijn gaat schuil in de zij- of onderkanten van de litho's. Daar houden zich in een soort zwarte onderwereld de dood en andere gespuis op. Wie nu mocht denken dat Hulscher een verteller is, heeft het bij het verkeerde eind. Zijn technisch zeer verzorgde prenten illustreren niets, maar zij zijn veeleer een uitdrukking van emoties: onmacht en verlangen naar geborgenheid, zekerheid en rust. In een enkel geval Hulscher weet het gevaar van het eenduidige verhaaltje niet altijd te ontwijken. Zo bedekt een vrouw in Polar Pleasure een groot deel van de wereldbol, terwijl ergens in de buurt van de Noordpool een monstrueuze ijsbeer zijn bek al gretig heeft geopend. De voorstelling is dynamisch en oogt goed, maar neigt te zeer naar een cartoon of een pamflet. Veel krachtiger en overtuigender is de serie Scènes from the Balcony, vier prenten die een gestileerd hekwerk aan de onderkant van de prent gemeen hebben. Daarboven spelen zich gevechten en pogingen tot toenadering af, die buitengewoon spannend zijn (The Kiss to Come). Hulscher, die ook docent is aan de Rietveld Academie en een van de beheerders is van de florerende stichting Amsterdams Grafisch Atelier, is het best op dreef als hij zich beperkt: King Cracked, een afgrijselijke gekroonde kop tegen een 'behang' van liggende vrouwen, is een monumentale, autonome prent. Expressionisme van het zuiverste water. Frank Hulscher, litho's. L & K Art Promotions, Hazenstraat 20. Wo t/m za. 13-18 uur. Tot 1 mei. FOTO BAS WESTERWEEL Litho uit de serie 'Interiors' van Frans Hulscher. --- Verrassende nominaties AKO-prijs (Van onze kunstredactie) AMSTERDAM - Drie debutanten zijn gisteren genomineerd voor de AKO-Literatuurprijs 1990 die op 17 mei zal worden uitgereikt. Frans Pointl met De kip die over de soep vloog, Atte Jongstra met De psychologie van de zwavel - Jongstra kreeg voor dit boek deze week al de Geert Lubberhuizenprijs toegekend - en Joost Niemöller met Wraak! Daarnaast dingen ook Gerrit Komrij met Humeuren en temperamenten, Louis Ferron met Karelische nachten en de Vlaamse Christine D'haen met Zwarte Sneeuw mee naar het bedrag van 50.000 gulden. Behalve het boek van Frans Pointl, van wie veel insiders het idee hebben dat het de prijs uiteindelijk zal winnen, is de keuze van de jury verrassend te noemen. Zo is bij voorbeeld W. F. Hermans niet genomineerd met de roman Au pair en ook de veelgeprezen boeken van Marja Brouwers en Hella Haasse, Ltchtjager en Schaduwbeeld of het geheim van Appeltern, zijn tot veler verbazing gepasseerd. De jury sprak in haar rapport van een uitzonderlijk goede literaire oogst voor het jaar 1989--1990. En zij vervolgde dat dezes voorgedragen boeken een 'hoge orginaliteitsfactor gemeen hebben, ofwel door aanpak, ofwel door toon, ofwel door genre.' In de jury, onder voorzitterschap van A. van der Zwan, zitten Renate Dorrestijn, Sem Dresden, Leo Geerts en Rudi Wester. FOTO GERRIT SERNÉ Atte Jongstra --- Overlapping André Jurrès, juryvoorzitter van het Kiwanis.-Sweelinck, gelooft dat het zon vaart niet zal lopen. "Natuurlijk ontdekt iedereen een gat in de markt, maar niemand is verplicht aan concoursen deel te nemen. Het aanbod is inderdaad groot, maar het corrigeert zich vanzelf wel." Van excessen is volgens hem geen sprake. • Dat is de vraag. Zo zitten er bijvoorbeeld amper drie weken tussen het Sweelinck-Postbankconcours en de Scheveningen Competition: twee vioolconcoursen binnen een maand. Moeilijk kiezen? Waarschijnlijk niet, want gelet op hoogte van de prijzen gaat Scheveningen met de eer strijken. De hoofdprijs van 25.000 gulden daar is immers veel interessanter dan de schamele tien mille die de Postbank uitlooft. De situatie laat zich enigszins aflezen aan het aantal inschrijvingen: 82 in Scheveningen, 15 in Amsterdam, hoewel de daar nog niet is verstreken. "Scheveningen is met name voor jonge musici, het Sweelinck richt zich op afgestudeerde conservatoriummensen," zegt Jurrès. Maar toch: "We zaten er wel een beetje mee in de maag," bekent Miriam Dorren, projectmanager van het Sweelinck. Met andere woorden; het ontbreekt aan coördinatie tussen de verschillende concoursorganisatoren. Jurres: "Maar wie zou zich daarmee moeten gaan bezighouden?" Goeie vraag. Misschien de overheid wel, aangezien de concourswoede misschien mede moet worden gezien in het licht van het onderwijsvraagstuk. Als er inderdaad al teveel conservatoria zijn, zoals de conservatoriumdirecties niet ophouden te beweren, wat moeten we dan in godsnaam met al die competities? --- Concoursgekte door BAS VAN PUTTEN Jong muziektalent raakt overvoerd Het is met muziekconcoursen als met literaire prijzen: de markt is zo langzamerhand oververzadigd en de devaluatie is onontkoombaar. Een greep uit het assortiment: de Haagse lordens- Viooldagen voor kinderen van twaalf tot veertien, het Kiwanis- Sweelinck-concours voor fluit en piano (26 maart tot 9 mei) in Amsterdam, het kersverse Rotterdams Vioolconcours voor jonge altviolisten, cellisten en contrabassisten (van 27 oktober tot en met 2 december), het Sweelinck-Postbank-concours voor violisten (vanaf 26 april) en de Scheveningen International Music Competition (die gisteren zijn finale beleefde). En daarmee is de voorraad concoursen nog niet uitgeput: Oskar Back-concours, Tromp-concours, Charles Hennen-concours, Eduard Flipse Concours - allemaal gezegend met sjieke jury's en deftige comités van aanbeveling. In Den Haag resideert bovendien nog de stichting Jong Muziektalent, dat op de toptalenten mikt en bij voorkeur concourswinnaars tegen elkaar laat uitkomen. De fine fleur van de jongste generatie musici krijgt het de komende tijd dus erg druk. Misschien zelfs iets te druk, want de concoursdrift heeft buitenproportionele vormen aangenomen. De tijd van de studieconcoursen, primair bedoeld om het niveau van conservatoriumstudenten te toetsen en hun muzikale ontwikkeling te stimuleren, is voorbij. Concoursen zijn business geworden. In Scheveningen strooit het bedrijfsleven kwistig met prijzen, want managers houden tegenwoordig verschrikkelijk veel van kunst. --- KORT Directeur Mauritshuis Drs. F.J. Duparc (41) wordt de nieuwe directeur van het Rijksmuseum Mauritshuis in Den Haag. Duparc volgt drs. H.R. Hoetink op die per 1 mei 1991 met vut gaat. Duparc is kunsthistoricus en specialist in Nederlandse 17de eeuwse kunst. Hij is nu hoofdconservator bij het Montreal Museum of Fine Arts in Canada. ---