BOLSJOI BALLET IN PARIJSE OPERA Russen dansen feestelijk, maar in rust en discipline vvan onze dansmedewerker) moet een bijzonder baldadig er beschermengeltje wezen, dat zich k Prompt mee bemoeit zodra collega onr] onin? en ik iet;s gezamenlijks 0n ernernen. We hebben afgeleerd om vonri°Ver aar Srillen te verbazen. We Set llet dus geen toeval dat Pari)s Weer politiek op zn kop stond k*n * Bolsjoi Ballet en wjj er aankvv_ men" We namen het zoals het dg *■ e verkeersopstopping door Pinkster-uittocht, waar we onfaa,n S met het autootje in verzeild S]a cri- De twaalf Gardisten die onze tje P 4 be^aakten, omdat ons hotelle- v'akbij de ambtswoning van prehari Coty bleek te liggen. De wit- e negervorst in zilverbestikte °vs, die met een enorm gouden 'iet e kamer naast de onze verfla °m Parys te gaan bekijken. De It,. erende menigte, die deed of ze de ftiisT enkoPPen niet had gelezen. De iv Cne ambassade, die niet wist Uit hotels het ballet logeerde-. düu ervaring zochten we hen in de ki]o^te gelegenheden. We liepen _n meters door pinksterend Parijs, ketir] heschermengeltje zat grinniliaa ln de bloeiende kastanjes. Tot we stemming omsloeg. Toen zeiden ■ Zonder verbazing, zómaar „dag crteer m«.-._._, ~, tegen TsJ'ulaki" CVen vier" w6ór?* verkeersagent en vindt het »n mL Ulanova daar een geschenk s^n df. collega aanvaardt, midden tus- Pn vor,T:ringende auto's. Tijd heeft ze ï?nltlrm^ons- elke dag repeteren! Drie i7n Wei?lngen later heeft z. tóch tijd. 2et intVL is het ons grillig engeltje dat ds ew doet plaatsvinden, de vol- S? «e. d*S, tussen een oude vleugel en de * PPélia manshoge Oovenaars-pop uit £,tlUe. erSens op een rommelige re?Be Onl11 requisieten-studio in de Pa°achtepera Bizar decor voor een onge- I ontmoeting! M es * * * een land mag professor Tsjulaki o'B m?a,. man z«n' in de °Pera i,.etltiger nog Monsieur Ferrari. l-"1 Roprii er"Passer van kracht zonder li aterr.rv,euring. en wat is een Russisch fe •« dn mg o£ een Nederlandse journaf en ,n,ogen van zo hoge Cerberus, die h!n die 2egt tegen de grootste ster- J*1*!? jr- onderdanig ~u" zeggen tegen 3- Als „t-rari is conciërge van de Ope- rif* ons toevalsengeltje (of ons vo|.et »'Clanova gelijk met ons voor zijn v keMdf.!.racht had, met elkaar als oude a n ha= sPrekend via hetkarige Duits hi011'!» • echtgenoot. zouden we 's st ats n_-T_-i.et heimelijk hebben kunnen _■_? Ii v= en °P de erezetels van de eerv,eri bain het balcon, dat in de Opera <_r.n de v.on ls maar een verhoogd deel rt.'1 on,« e,denzaal. Op de zwarte markt lon otis i. plaatsen nu 35 gulden. We hou. l!ja«rs "ccl zachtjes; de vele artistieke _V die v.Lregisseurs van het Bolsjoi Bal- Wn Botf^-°ns in de zaal zitten, dulden 2_**t v_.;eknkeni. Op het tonee, in het *«-i- de rt"106 mengelmoes van kleding, Danseressen lopen in Parijs wel met kleur op de lippen 1111111111111111111111111111111111111111111111111111111111111111111111111111111111111111111111111l j 'TWEE Nederlandse critici kwa- j s men -fier jaar geleden uit = =§ Parijs terug met een trotse pri- = |meur: Tiet eerste westerse mier- || H view met de legendarische bolle- g H rina Ulanova. Het Bolsjoi Ballet | Is toets toen voor het eerst buiten §| = het IJzeren Gordijn. Maar de. § s Franse regering gelastte de voor- = stellingen af wegens de val van = H Dien-Bien-Phoe. De Russen, toch = = al ontoegankelijk, waren boos en s = t'oor geen journalist te spreken. 1 = Behalve voor onze dansnxedevjer- = I ker C. Nicolaï en zijn collega van s H het Haarlems Dagblad, David g = Koning. = Ze zijn nu opnieuw samen naar p = Parijs gegaan, waar het Bolsjoi s g Ballet de afgelaste voorstellingen ==_ s kwam inhalen. Wéér was Parijs § = in beroering en waren de Russen |= | niet te spreken vóór de gala-pre- = = mtére, die gisteravond moest g f§ plaats vinden. Een speciaal be- = = schermengeltje heeft echter de m H twee Nederlanders wederom met = = haar gunsten vereerd. Ze hadden g = een exclusief onderhoud met Vla- || = nova, en ze werden toegelaten tot s = de generale repetitie van een bal- = = let, dat in het westen onbekend = = is: Mirandolina, dat zondagavond = I in première gaat. De eerste rei's- s = brief van onze dansmedewerker g | treft u hierbij aan. J?EN specialiteit van de Bolsjoi-sterren *-* zijn de flitsende „grand jeté's", waarbij zij in de lucht lijken stil te staan, zoals hier Maja Plissetskaja in ,fion Quichotte". --- Onvoorstelbaar Wat dit laatste betreft maakt juist zon nuchtere repetitie duidelijk waarom deze dansers in sommige opzichten uniek zijn. Technisch kunnen ze dingen, die aan het onvoorstelbare grenzen. Eindeloze wervelingen, tours bij de mannen, fouettés bij de vrouwen. Enorme ingewikkelde sprongen. Flitsende „grand jeté's", waarbij de danseres hóóg opkomt en in de lucht lijkt stil te liggen op haar in eikaars verlengde gespreide benen. Tilwerk dat circus-acrobatie overtreft. Deze dansers met biceps als boksers tillen een danseres op één hand boven hun hoofd, ja, werpen haar zelfs in de lucht zoals een vader zijn kleuter van drie of vier jaar, gewichtsloos. Alles is snel, krachtig, scherp van tempo en aanzet. Het is vaak eerder sportief dan sierlijk; de techniek is hier geen dingr om zichzelf, exact en fraai uitgevoerd, maar een overwonnen hulpmiddel dat „moeiteloos" gebruikt wordt, soms zelfs misbruikt wordt, om vooral sfeer en karakter van de rol duidelijk over het voetlicht te brengen. * * * AAN duidelijkheid schort het niet. Nu ik eenmaal de draad van het verhaal herken, kan ik ook zonder kostumering of schmink elke belangrijke rol „herkennen". De vertolkers lijken in de huid te kruipen, in de stijl van het Stanislavski-toneel. Zelfs als ze hun rol, om zich op deze repetitie te sparen, meer markeren dan werkelijk dansen, is telkens weer één sprekend gebaar, één pose, genoeg om te herkennen wat de betrokken danser daar — op een zacht pitje — loopt te belijden. Dit is het „realisme", dat de artistieke leider Lavrovski in zn interview bepleit, en dat ook in onze gesprekken met Ulanova telkens weer naar voren komt. Een „realisme", dat juist op deze repetitie zo duidelijk een welgefundeerde techniek blijkt, die van perfecte-dansers tevens perfecte auteurs maakt. De „uitbeelding ' gaat | hen boven alles. Waar zou ooit een ballet -repetitie worden onderbroken omdat een miniem fragmentje pantomime niet met de muziek blijkt te kloppen? Rijk aan pantomime is deze conventioneel aandoende Mirandolina. wel, met, muziek die in de vorige eeuw gemaakt kon zijn en dat ten dele ook is, omdat Vassilenko erkent op één van zn vele Italiaanse reizen een weelde aan Napolitaanse en andere motieven opgetekend te hebben. Zo volgen de tarantella's elkaar op, de sorentina's, de farandoles. In tempi, die de orkestleden brengen tot een spontaan applaus voor dirigent en dansers. Het mag ouderwets zijn, maar het fonkelt en sprankelt, het is waarlijk carnaval in Florence, waar zigeuners dansen en duels tot adembenemende degengevechten worden in een choreografie, die gewend is om de enorme tonelen van een Bolsjoi Theater of Parijse Opéra in hun volle ruimte te benutten. Elke nieuwe solist brengt nieuwe verbazing. De bepaald niet jonge, maar felle, bijna dierlijk-sierlijke Olga Lepechinskaja, rus-artieste van Ulanova-niveau, ook tijdens de repetitie helemaal „in". De ietwat poserende Kondatrof, de befaamde Farm.aiijnnts als een rubberbal verend in een duivelsdans, de buikige maar wonderlijk lichtvoetige Radoenski, die wel duidelijk demonstreert de zoon van een beroemd clown te zijn zoals h\j daar ten volle de zotte en zwierige graaf uit 1161 is, in zn bruine colbert, en met zn fototoestel nog om zn welsprekende schouders. Waarom de Russen tot zulke grote --- Moskou mengt zich niet in Franse crisis V LONDEX, vrijdag (UPI). —In een V' officiële verklaring van het Sowjetrussi- sche ministerie van buitenlandse zaken ■O- wordt gezegd dat de Sowjet-Unie niet -6- voornemens is zich te mengen in de <£. binnenlandse aangelegenheden van ,_A Frankrijk. Deze verklaring werd uitgegeven naar aanleiding van persberichten volgens welke de Sowjetrussische president, maarschalk Worosjilow, gisteren op een receptie zou hebben gezegd dat het aan de macht komen van generaal de Gaulle Frankrijk meer kwaad dan goed zou doen. Met nadruk wordt in de verklaring tegengesproken dat Worosjilow een dergelijke opmerking zou hebben gemaakt. Volgens bedoelde persberichten heeft | de Russische president de desbetreffende uitlating gedaan tegenover een Franse journalist. Tot nu toe hebben de pers en de radio in de Sowjet-Unie zich onthouden van aanvallen op de Gaulle. Volgens Westelijke waarnemers in de Russische hoofdstad zou dit er op wijzen dat 8e Sowjetrussische leiders hopen dat gej neraal de Gaulle bereid zal zijn lechtstreeks met Moskou te onderhandelen als hij aan het bewind is gekomen. De Gaulle reisde na de tweede wereldoorlog in zijn functie van premier naar Moskou om daar een vriendschapsvtrdrag met de Sowjet-Unie te sluiten. prestaties komen, wordt op deze repetitie evenzeer duidelijk. Een ongekend glad verlopende repetitie, zonder de chiacnes en luimen waarmee nerveuze sterren overal ter wereld generales tot een hel plegen te maken. Hier heerst rust en discipline. Een uiterlijke discipline, misschien minder marxistisch dan wel stammend uit de tijd van het militair ingerichte Keizerlijk ballet. Een innerlijke discipline, voortkomende uit een sfeer waarin de danskunst beoefend wordt als een uitverkoren die_nst aan kunst en volk. Die twee soorten discipline steunen de zelftucht, die het geheim is van de zo moeilijke ballettechniek en die zich ook uit in de toneelpersoonlijkheid en de onderlinge omgang. Van hoog tot laae is men verrassend collegiaal, soms zelfs kinderlijk gezellig. Zodra men danst verdwijnt de persoon achter De Rol, en poetst en schaaft men om deze te maken tot feilloos onderdeeltje uit een harmonieus ensemble. Maar als de persoon al verdwijnt, de persoonlijkheid niet. Integendeel, juist het „realisme", het vanuit eigen binnenste beleven van de rol, maak dat het corps-de-ballet naar onze begrippen soms weinig gelijk is omdat ieder, in gelijke bewegingen, een eigen accent legt. Dat helpt mee om zon conventionele Mirandolina tot een ongemeen levend en boeiend schouwspel te maken. * . • BUITEN de Opéra staan tienduizend gewapende politiemannen de rust te bewarenin een Parijs, dat beangstigend rustig is. Hierbinnen vermengen de koninklijke bouwstijl van de zaal en de keizerlijke balletstijl van het Bolsjoi zich zo vanzelfsprekend of we een eeuw vroeger leven en niet een marxistische jeugd met overgave en begrip een burgerlijke liefdesklucht speelt uit de l»e eeuw. Ongeacht de geschiedenisboeken lukt de tijd soms stil te staan. Wat dan tegelijk een geruststellende en beangstigende gedachte is in een stad, waar het woord burgeroorlog" in ieder krantenartikel 'staat en het publiek zwarte plaatsen koopt voor de gala-premieres. Als we buiten kamen fluistert ons plaagziek beschermengeltje. dat we moeten gaan lopen, omdat de Metro staakt. Ditmaal geloven we haar niet. Met recht. Want al is de staking officieel afgekondigd, de Metro rijdt. . __._,, (Ongecorrigeerd) --- Doorzetter OFSCHOON het Naardermeer — evenals Lekkerkerk en Wanneperveen — de aalscholver in ere houdt, grijpt de mensenhand hier toch in. Want de aalscholver is van nature een doorzetter bij het broeden. Van februari tot augustus wil deze grote visrover nestelen en Arie Schaap heeft de taak dit natuurlijk verlangen te beperken. In elk van de veertienhonderd aalscholvernesten wordt daarom maar één keer gebroed. Voor de rest trekt hij op gezette tijden onder luid protest in zijn bootje tussen de nesten rond, om met een lange stok de eieren uit de takken te stoten. Met deze handeling oogst Arie Schaap waarschijnlijk ook de dank van de lepelaarskolonie, die onder de aalscholversnesten in getale van ongeveer 150 paren voor de instandhouding van de soort zorgt. 2k>als deze zeldzame witte vogel dit op nog slechts twee andere plaatsen in ons land doet: het Zwanenwater bij Callantsoog en op Texel. Hoog over de aalscholvers- en lepelaarskolonies wieken majestueus de pur- --- A. Roland Holst bekroond en bejubeld in Bergen (Van onze letterkunde-redacteur) AMSTERDAM, zaterdag. — Het was precies 8.40 uur gisteravond toen de 70-jarige dichter A. Roland Holst als gast van het Kunstenaars Centrum Bergen de Rustende Jager betrad, waar 350 vrienden en bewonderaars voor zyn I huldiging bijeen waren. En het was precie». twee minuten later toen minister mr. J. M. L. Th. Cals binnenkwam, evenals de jubilaris staande en met applaus begroet. Minister Cals was het. die later op de avond de 's middags met het ereburgerschap van Bergen vereerde dichter namens H. M. de Koningin de versierselen overhandigde, behorende by zyn benoeming tot Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw. Een brief van Alberdink Thym uit 1908 citerende had de minister van 0., K. en W. gezegd: „Ik wens u geluk met uw dich. terschap", en eraan toevoegend: „Vyftig jaar later zeg Ik, ik wens Nederland geluk met nw dichterschap"! Roland Holst, in zijn dankwoord aan het eind van de avond aan de Koningin en aan haar minister, meende dat het advies van de laatste voor deze onderscheiding een dichterlijke vrijheid van de minister was geweest. Want, zeide hij, zo ik al een onderscheiding verdien, dan is het er een die rijmt op die welke ik ontvangen heb. Voor mij zou het de Nederlandse Meeuw geweest moeten perreigers met hun rood-bruine halstekening, die ook in het Naardermeer een van die weinige, veilige plekken in ons land hebben gevonden, waar de mei- ■ maand nog werkelijk ei-maand kan zijn. Voor het voortdurend aanzwellend en wegebbend gerommel van de treinen is de vogelstand van het Naardermeer immuun geworden. Het behoort bij de vaste geluiden in deze ruimte, waar de grote karekiet, de zwarte stern, de grutto en de zeldzame geoorde fuut vooral in deze dagen graag hun stem bijdragen in het veelzijdig vogelkoor. Afa.rr het uitgestrekte Naardermeer herbergt, nog méér bewoners, die zich evenwel niet zo openlijk laten zien, maar waarvan duidelijke sporen de aanwezigheid verraden. Op talloze plaatsen bij-: voorbeeld is het riet langs de oevers van de tochten platgetrapt en daarvan zou de visotter u meer weten te vertellen. Maar hij is nu eenmaal een nachtjager, die u in de ochtend maar zelden. zal tegenkomen. Dan bestaat er eerder i nog een kans, dat een ree — jawel, H leest het goed — plotseling uit de bosjes rond het Naardermeer voorbij flitst. Want zelfs een bescheiden reewildstand kent dit gebied óók, hoe onwaarschijnlijk het ook IW- Het schot van de jager is hier onbekend en de enkele tientallen zullen zich hier wel handhaven, ook al doordat zij in de Hüversumse Meent bij 's-Graveland een terrein hebben, dat aansluiting vindt bij dit na-\ tuurreservaat. \fET de aanbieding van een erepen- I ■'■* ning en een oorkonde waarvoor ' Lucebert de tekst had gecalligrafeerd, j besloot burgemeester dr. W. Huygenl zijn in de raadszaal gehouden toespraak tot de tot ereburger van Bergen benoemde A. Roland Holst. Na een | dankwoord van de 10-jarige dichter bood mr. A. F. Kamp, voorzitter van het Kunstenaarscentrum Bergen, de gemeente een door Titus Leeser gemaakte bronzen buste van Roland Holst aan. --- Viswater OVER snoek en zeelt weet Arie Schaap verhalen te vertellen, die hem dwingen de riemen van zijn bootje even te laten rusten. De afstand tussen zijn handen moet voor elke rechtgeaarde broeder in Petrus voldoende zijn om de schoonste visioenen te krijgen van een viswater, dat in de tochten nooit meer dan drie en op de plassen niet meer dan i één meter water boven de keiharde zandgrond heeft staan Hengelaars kan dit Naardermeer trouwens genoeg krijgen. Uit Frankrijk en België zelfs. Maar de Vereniging tot behoud van Natuurmonumenten — die tot 27 000 leden is gegroeid met nu een totaal bezit van 16.000 ha en 78 objecten — houdt zowel de hengelaars als de visstand stevig in de hand. Per seizoen mogen niet meer dan honderd liefhebbers- i leden elk maximaal zes keer het Naar- i zijn. maar "omdat die niet bestaat kreeg ik deze... Maar nog voordat de minister het woord had genomen, had mr. A. F. Kamp, voorzitter van het K. C. Bergen, reeds twee geschenken aangeboden, een fotoboek over Bergen en omstreken door de dichter-fotograaf Lucebert, met teksten van W. L. M. E. van Leeuwen, en een cheque van duizend gulden, die de dichter bestemde voor een kunste- naarsfonds dat onmiddellijk naar hem werd genoemd. Hans Henkemans had Bach en Debussy op onvergetelijke wijze gespeeld, burgemeester dr. W. Huygens had het woord gevoerd en mr. H. P. L. Wiessing had herinneringen opgehaald aan Herman Gorter. Na de erudiete en geestige toespraak van mr. Cals was er een pauze geweest, de gitarist Pleter van der Staak bracht vervolgens Spaanse volks- en zigeunerdansen ten gehore. Annie M. G. Schmictt en Simon Carmiggelt droegen nog uit hun werk voor alvorens de 70-jarige het woord nam en behalve de reeds genoemde dankwoorden, woorden van grote erkentelijkheid aan het K. C. Bergen uitsprak, aan mr. | Kamp en aan de medewerkers van die avond, die hij allen een exemplaar van zijn laatste dichtbundel schonk. Het was verkwikkend te horen hoe de dichter-van-fiets-en-wandelstok bij zijn huiselijke bezigheden van Bach geniet, zovele figuren uit de verzen van Annie Schmidt bemint en nooit gaat slapen voordat hij Kronkel heeft gelezen. Voor mr. Wiessing had hij hartelijke en waarderende woorden en een van zijn befaamde woordspelingen. Bekroond, bewonderd en bejubeld zag hij hoe om middernacht de aanwezigen het bal be: gonnen dat deze dag achter zich liet. — Honderdvijftig vertalers en hoofden van vertaalafdélingen van internationale organisaties houden dit -weekeinde te Luxemburg een internationale conferentie, georganiseerd door de internationale federatie van vertalers in samenwerking; met de hoge autoriteit van de EGKS. (A.N.F.I der meer op. En de wachtlijst ls lanf, héél lang! Dit ook al ten faveure van de paar broodvissers, die in dit gebied zon drieen-half honderd fuiken hebben staan, waarin de paling van drie-in-een-pond niet tot de uitzondering behoort. Als u dezer dagen wéér eens met de trein door het Naardermeer snelt, met een dreigende wolkenlucht of een strakblauwe hemel erboven, ziet u dit zeldzame stuk natuur misschien met andere ogen en komt wellicht sterker dan tevoren het verlangen op, de trein óók eens te willen zien voortnjryden. Dat kan gebeuren, mits u de weg vindt, die vele duizenden al hebben gevonden naar de vereniging, waarover vooral in mei alle vogels in het Naardermeer onbewust de lof zingen. Maar er zijn ook grotere vogels, zoals de aalscholvers, die hier niet minder dan veertienhonderd nesten hebben om er voor te zorgen dat hun soort in stand blijft --- „Frans” haar I' ToéSe"Selmoes heeft een Parh's tintfl«? de 3_Se, trotse TU-104-straalvliegtui- U? °P U _.leden van het ballet aflever{?'• de L oUrget, waren de jurkjes simefn losh|J.zlchtJes onopgemaakt, de hall, "JJeur iW(I- Na twee dagen Parijs is hLparii,"p, de lippen gekomen, hebben R»2?en_lp V, kaPPers het nog steeds los- aar althans tot „Frans" haar ndP 301-dlrigenten. zet een ons C-01 dus -,muziek in. Klaarblijk U v,eh Julia'6»' 20als ons gezegd, Ro- nl erePeteerd. Wat het wel ■ Öelijk r? et eerste kwartier onan fluistert m'n collega plots „het lijkt Goldoni" en dat is het; Mirandolina, naar het bekende toneelstuk „De Herbergierster" in !946 gecomponeerd door Vassilenki en gezet door choreografen, die niet op de affiche worden genoemd. Programma's zijn er nog niet, maar het wordt ona al heel snel duidelijk, waarom de Russen de ballet, dat nog niet in filmversie in het Westen bekend was, juist in Parijs (en alleen d&.ar) op het repertoire hebben geplaatst. Het zal er in gaan als koek, want het blijkt gemaakt in de ouderwetse trant va neen divertissement-ballet, met onuitputtelijke opeenvolging van „einlagen" voor solisten of groepen, die stuk voor stul knetteren van dansvreugde en technische bravoure. --- Naardermeer was bijna één grote geworden (Van een onzer verslaggevers) TIENDUIZENDEN ryden er jaarlyks honderden 1 keren doorheen, 's morgens op weg naar Amsterdam, 's avonds terug naar huis, ergens in het Gooi. Voor zover zy niet verdiept zyn in een boek of een krant, komt by velen in die twee, dne minuten het verlangen op, de ratelende trein ook eens te zien voorbij gaan, zittend in een bootje op het Naardermeer, natuurreservaat nummer één in Nederland. Maar weinigen zullen zich nu nog realiseren, dat de spoorbaan tussen Weesp en Bussurn in onze dagen óók had kunnen leiden door een gebied van 800 ha, dat volgestort was met het huisvuil van Amsterdam. Dat de forensen achter hun treinramen de meerkoeten tussen het riet zien zwemmen en de aalscholvers in hun hoge nesten byeen zien zitten, is een gevolg van de beslissing, die in 1906 viel. Het Naardermeer, vóór 1881 voor het grootste gedeelte drooggelegd, maar daarna weer door het water veroverd, kwam voor een bedrag van ƒ 155.000 in het bezit van de Nederlandse Vereniging tot behoud van Natuurmonumenten, die aan deze eerste „tour de force" ook haar ontstaan dankt. Achter Arie Schaap, de toezichthouder van dit natuurreservaat, lopend door het oeverland, met het kooikerhondje Claudia dartelend voor de voet, denkt men op een zonnige meimorgen niet zo sterk meer aan dit verleden. Het heden en de toekomst vragen de volle aandacht. En dat zijn dan vaak in hun rust gestoorde eenden, die zich met een stoet van vijf, zes pullen door het gras naar de waterkant reppen. Maar waarvan de meeste rechtsomkeert maken, wanneer Arie Schaap met kwistige hand voer strooit, waarmee hij ook de lokeenden aan de kooi in het Naardermeer bindt. Maar om de eenden is het deze morgen niet begonnen. Het Naardermeer is in een halve eeuw door wijs beleid de grote magneet geworden voor bepaalde vogelsoorten, waarvoor Nederland bijna geen plaats meer heeft. Zoals de aalscholver, de lepelaar en de purperreiger, die er in kolonies nestelen. Het platte bootje, met Claudia als uitkijk, glijdt door de op diepte gehouden tochten tussen het net, naar het gebied, dat Arie Schaap oneerbiedig als het „ouwemannenhuis aanduidt. Het langzaam aanzwellend w__h-wah-wah-wah geeft hem geen ongelijk. Want in de veertien honderd nesten in de witbevuilde kale bomen willen de aalscholvers — die vijftien tot twintig jaar oud kunnen worden — wel weten, dat ze er zijn. Uit alle nesten priemen de lange snavels van deze zwarte slokops omhoog, voorzover zij niet juist terugkomen van een tocht naar het IJsselmeer, waar de aal lokt. Boven menig nest steken de begerige halzen van jon- Zeldzaam stuk natuur in 1906 behouden gen, die in achtentwintig dagen uit het ei zijn gekomen. En die in twee jaar zullen uitgroeien tot scholvers, die per dag aan één kilo vis maar amper genoeg hebben. VOOR de purperreiger, met zijn rood-bruine halstekening, Is het Naardermeer nog één van de weinige veilige plekken In ons land. IN het natuurreservaat Naardermeer zijn — vooral In mcl — talrijke futen met hun jongen te zien ---