(ADVERTENTIE) 80 jaar geleden maakte "aalderop waterketels. U weet . e': van die koperen ouderwets Kan het u dan verbazen fak»s*iaa^erop nu **e grootste ahriek van elektrische boilers in is? En dat die boilers •j!°dern zijn en even degelijk als Je waterketels-van-vroeger? aarpm: als u aan 'n boiler enkt,denktudanaanDaalderop. r? o elektrische boiler heeft geen schoorsteen nodig, werkt op «°edkope nachtstrooni, geeft U 'op heet water en vergt geen £>derhoud. H« is altijd vol. s men veilig en overal te plaatn. Elke keuken is er geschikt e°°r- Vraag uw installateur of u 50, 80 of 120 liter boiler "S* nemen. ryle van de drie" u ook kiest, eter kan het niet. En omdat u'm ™aar één keer koopt, koopt n onze bovenste beste Boiler jAALDEROP --- (ADVERTENTIE) 150.000 aWI leden \\) 0 0 VERENIGING VOOR CREMATIE AVVL AMSTERDAM, POLDERWEG 4, TEL. 020-54954 --- I De nieuwste film met LOUIS de FUNÈS . I I PAS OPjE TELLEN f I B CLËTATOUEI --- Geld en moraal J.°CH zou jlet mijns inziens onjuist' di0i 2iJn het stuk om de zwakke anek°öc af *e wiJzen- Want de.daarachter, denkbeelden waar het ftcd e om te doen - is, geven ook een W;Tl'aïidis publiek bepaald wel de 'Se sihof tot zelfonderzoek. • tiftrf' S'aat er in laatste instantie im- V 6» °öi waar onze morele maatstatya,aeigenlijk op berusten. Op grond heeft een ontkerstende sa- W:ev!in« het recht om Jenny, die Ml iKnia'n rniet het zeilïverdienide geld en "gelukkiger" maken, te On.jjyf'deJen? Albee maakt namelijk t,eniDlaar duidelijk dat Jenny Wij 'ar mian Riohard 'slecht', dat 2e'Sgein onmenselijk of immoreel zijn. Zij trekken alleen de uiterste consequentie uit een maatschappij - vorm die als laatste norm het inkomensniveau hanteert. Dat Albee om die reden dan ook de samenleving en niet zijn personages, veroordeelt, maakt zijn stuk tot een eigentijdse moraliteit die onize . aandacht meer dan waard is. Trouwens ook de aperte onhandigheden in de structuur (de knullige manier b.v. waarop het zoontje een paar linkse ideeën komt spuien tegenover de wat al te stompzinnige rechtse kliek) worden mijns inziens ruim gecompenseerd, door de kwaliteiten: Albee's vermogen (bekend uit Virgïnia Woolf) om rauwe komische winst te slaan uit een allesbehalve komische situatie en de jruc waarmee hij het stuk vrijwaart voor hét venvelende realisme van een detective-plot. De puissant-rijke buurman Jack wondt n.l. duidelijk als een symbolisch personage geïntroduceerd. Door zijn grote venmogen staat hij 1 immens boven de twijfelachtige maatstaven van de geldtaaatsebappij en zio kan hij vanuit zijn bovenwerelde sltanldipunit de strijd wan de anderen tussen bezit cm moraal becommentariëren en ironiseren. Ook het personage van de keurige bondeelexjploitante wondt min of meer allegorisch getekend als "het kwaad." Het is de verdienste van Lo van Hensbergens regie dat 'door het aanzetten van deize niet-realistische aspecten, er een welkome distantie tot het onbeduidende verhaaltje wend geschapen. Minider succes had de regisseur hiet het feestje in het laatste bedrijf waar de stilering, alleen maar tot, .schutterigheid ,en een amateuristisch spelpeil hiari'geleid. De voornaamste rollen daarentegen werden-in een knap en kil decor vol gladde welstand (van Hemman Gordijn) bewonderenswaardig geportretteerd, Elisabetlh Anidersen maakte van de geleiidelijkaan door geldzucht gecorrumpeerde Jenny een grote rol, een gnoot actrice waardig. Maxim Hamel had wan de regisseur die ondankbare opdracht gekregen ook iets van de befaamde afhankelijke positie van de Amerikaanse echtgenoot zichtbaar te maken. Zijn stoere tekst gaf daar bitter weinig aanleiding toe, zodat hij in feite —■ en dat nogal knap — twee rollen door elkaar heen speelde: een van de schrijver en een van de regisseur. Ank van der Moer en Guus Ostar waren glasbeldeir en ingehouden - komisch in hun zinnebeeldige partijen. De zich goed voor tonieelgebruik lenende vertaling van Ernst Altena bleef de Engelse zinsconstructie wel eens wat al te na. Het is de verdienste wan Edward Albee én wan de Nederlandse Comedie een onbeduidende society-komedie 20 te hebben uitgediept dat een groot deel van het Nederlandse publiek er een kwaad geweten aan over zal houden. HANS VAN DEN BERGH --- Conferentie Nederlandse letteren wijdt onderzoek aan vrije meningsuiting AMSTERDAM, maandag (ANP). — De Conferentie der Nederlandse Letteren, die in Amsterdam een driedaagse bijeenkomst heeft gehouden, heeft — „verontrust over de concentratie van machtsgroepen en hun greep op communicatie-media" — besloten een werkgroep samen te stellen om de problemen van de vrije meningsuiting te onderzoeken. Opnieuw heeft de conferentie erop aangedrongen dat aan Noordnederlandse zijde een driejaarlijkse staatsprijs voor dramatische literatuur zal worden ingesteld. De sectie radio en televisie besloot de uitwisseling van sprekers voort te zetten. In beide landen zal een reeks radioprogramma's worden uitgezonden, getiteld „Eigen bibliotheek", waarin bekende personen over hun boekenbezit worden ondervraagd. Voorts is besloten dat de Nederlandse Wereldomroep in het komende jaar weer zes oorspronkelijke Nederlandstalig© luisterspelen in het Spaans zal Uitvoeren en verspreiden bü radiostations in Latijns-Amerika. --- KUNST Nederlandse Comedie bracht Edward Albee's Alles voor de tuin' met sterke hoofdrollen ONBEDUIDENDE KOMEDIE WERD EIGENTIJDSE MORALITEIT Gezelschap: Nederlandse Comedie; voorstelling: „Alles voor de tuin" van Edward Albee; regie: Lo van Hensbergen; decor: Herman Gordijn: couture: Edgar Vos; vertaling: Ernst van Altena; plaats: Stadsschouwburg, Amsterdam. kTET is jammer dat Edward Albee's jongste stuk „Alles voor de tuin" wat de thematiek betreft zo moeilijk naar Europa blijkt °Jer te planten. In tegenstelling tot de grote drama's waar Albee een wereldnaam aan dankt („Virginia Woolf", Kleine Alice, en In Wanel Evenwicht) wordt in dit stuk mnder de innerlijke situatie van ~6 mens aan de orde gesteld, dan wel de moreel-sociale problematiek an de gegoede kringen in een vermaterialiseerde samenleving. de vraagstukken ronde de waarin Tran geld liggen nu eenmaal dan ■ropa gevoelsmatig heel anders Am ï™ die Verenigde Staten. In de HoT?ir*aanise samenleving is het heel vm deï*baa'r — zoals Jenny, de huwelijke hoofdpersoon in dit stuk ■uitdrukt — dat de waande van een nis door zijn omgeving wondt "afgebet aan ziia welstand. In Europa is ttiiTiri0'8 st6e*) »Don ton" geld als iets Üef ie,r,wiaardigs te beschouwen waar Ist niet over gepraat wondt. ij? 31!; dit laatste standpunt ongeltwij- Zat huichelachtiger is doet niet ter w:e 7- ©en feit is dat de gang van zavS ln Albee',|S ötuk, waarbij eëh te»«Ti z'°h a'*s prostituee verhuurt sterie van de (en|orme) bijivendienaami 101I01 Amistendani oniwezeniijker dian in de buitenwijken van lcw Vork. ij,~^hei.g handeling van "Ewerything &èn' •■ garden" maakt hier dan ook Wai riJkelijk melodramatische indiruk, *Ü&Knog bijtoormt dat Albee's kracht aj '?°ehialve ligt in het oiveirtuigend 2o van uiterlijke actie — fiepik al duidelijk werd uit zijn to>.~?™(ewerkinig van Carson McOuUers' biaMad of *e sari, café. " Ditmaal Sa»1 wi-* opnieuw met een bewerws tic maken naar een mislukt stuk Engelse schrijver Giles Oooper weöt Oo''c nu weinig raad ' en speciaal met de afchinJ 1® daarvan vol politiedtreiging, *nitage en moord bij open doek. ELISABETH ANDERSEN en Maxim Hamel in Albée's „Alles voor de tuin". foto: jutka rona --- UNIEK OPTREDEN VAN AUSTRALISCHE GROEP Melodieuze pop van de Bee Gees met orkest IN een goed bezette, maar niet uit■*■ verkochte Houtrusthal in Den Haag vond gisteravond het enige optreden in Nederland plaats van de Australische Bee Gees. Na een voorprogramma, waarvan alleen de Moiions het aanhoren waard waren, bracht de groep gedurende 55 minuten twaalf songs. Op de nummers „World", „Jumbo" en het alleen in ons land bekend geworden „Spicks and spacks" na, werd het hele hit-fepertoire afgewerkt, aangevuld met enkele tracks wn. LP's. Het unieke van dit concert was, dat voor de eerste keer in Nederland een popgroep op het toneel begeleid'werd door een groot orkest: het Massaehusetts Orchestra 0.1.v. Bill Shephard, compleet met strijkers,, blazers, harp, pauken en triangel. Ook andere groepen (o.a. de Moody Blues) hebben wel geëxperimenteerd met grote orkesten, maar dat bleef beperkt tot de plaat. Het Massachusettsorkest. dait weinig op de voorgrond trad, begeleidde sober en zéér effectief. o\Jer de muziek van de Bee Gees zijn 'de meningen verdeeld, maar het meest gangbare verwijt aan hun adres is toch wel dat van eenzijdigheid. Ze hebben nu vier LP's uitgebracht, stuk voor stuk gigantische werkstukken, maai; de muziek van de laatste ('ldea') verschilt in geen enkel opzicht van die van de eerste ('Bee Gees' lst) en de tussenliggende ('Horizontal' en 'Rare, Precious & Beautiful'). Prachtige melodieuze muziek, bij het decadente af soms, vocaal uitmuntend vertolkt door Robin en Barry Gibb (die overigens binnenkort de groep gaat verlaten om een hoofdrol te spelen in de Engelse televisie-verfilming van 'Pride and Prejudice'). Samen met hun broer Maurice, Vince Melouney en Colin Peterson vormen ze een zeer hechte groep, die in zijn eenzijdigheid het predikaat 'meesterlijk' ruimschoots verdient. In Den Haag is dit opnieuw gebleken. Voor een enthousiast, maar zeer beheerst publiek, dat zich voornamelijk beperkte tot luisteren, werd het een prachtig concert. Het geluid van de Bee Gees deed op het toneel vrijwel niet onder voor, dat van hun platen. Zoals gezegd, veel oude hits, maar ook het schitterende „I can't sec nobody" van hun eerste LP en twee nummers van de laatste: „Let there be love" en het geestige „I've decided to join the Air Farce"/ Natuurlijk werd geëindigd met „I've gotta get a message to you", de huidige hit-single. Heerlijke muziek. HENK BERGMAN The Bee Gees in Nederland; v.l.n.r. Vifice Melouney, Maurice Gibb, Barry Gibb, Colin Peterson en Robin Gibb --- Ko v. Dijk spreekt geruchten over ziekte tegen (Van onze kunstredactie) AMSTERDAM, maandag — „Er is helemaal niets met mij of mijn gezondheid aan de hand," zei acteur Ko van Dijk vanmorgen naar aanleiding van alarmerende geruchten, die al enige tijd de ronde doen. „Uit mijn activiteiten blijkt toch wel duidelijk, dat alles goed is," aldus Ko van Dijk, die thans aan de Haagse Comedie is verbonden, ~ik speel in „Veertig karaats", dat ik1 ook geregisseerd heb, en repeteer „Het wijde land" van Schnitzlér, waarin ik een hoofdrol ga spelea Daarna ga ik „La puce a I'oreille" van Feyde.au regisseeen en dan volgt in maart een stuk van Ibsen. Ik heb alleen mijn rol in Brechts „Trommels en trompetten" overgegeven aan Gerard de Groot, omdat het wat te veel werd. Ik heb een beetje last van mijn been, maar niemand ziet het en niemand gaat het wat aan," --- RADIO EN TV Kijkkijk van NCRV: succesvol Dit ■ bracht de tvv! streep te halen. DIT is de maand van het jaar waarin de omroepen avond na avond étalage maken. De nouveauté's, waar de kijkers voor moeten bezwijken, krijgen opvallende plaatsen, gegarneerd door het vertrouwde seriewerk en blijvertjes uit vorige seizoenen die best nog een jaartje meekunnen. Van veel van die nieuwtjes echter vraag je je nu reeds af of zij hun elasticiteit zullen behouden tot de laatste wasbehandeling of zij wel genoeg extra bouwstoffen, vitaminen en caroteen bevatten om de eind- De prettigste verrassing van dit weekeinde was het vijftig minuten (en geen minuut te lang) durende programma Kijkkijk, dat de NCRV zondagavond uitzond op Nederland 11. Binnen het kader van de vertrouwde formule voor televisie-programma's: mensen laten praten en mensen naar mensen laten kijken; een formule waaraan Mies en Scène en Duys' Vuist hun succes te danken hebben, introduceerde het NCRV-team met o.m. Jan Fillefcers van Farce Majeure, een variant die veel voor de toekomst belooft. Eigenlijk is het programma het best te omschrijven als een geslaagde variëteit door enting van een niet-giftig Hoepla-twijgje op de Mies- Willem-stam. In de studio ditmaal o.m. de Chico's met hun onvergetelijke Koel, helder Water en het monharmonica-ensemble Modulatie uit Rotterdam. Verder veel ri'lmbijdragen met voor mij als hoogtepunten de door de camera geobserveerde toeristen die tot Volendammers metamorfoseren en de operacultus in het Purmerends café Mastenbroek. Een trouvaïlle was het om in de studie veel van de executanten met de kijkers naar zichzelf te laten lijken en hen door tussen-shots te tonen aan de kijkers thuis. De volgende aflevering is op zondagavond 3 november. Wij helpen u nog wel herinneren. TVTINDER verrukt ben ik over het satirisch programma waaraan de AVRO zich waagde; Nationaal Allerlei van Herman Pieter de Boer en onze tekenaar Peter van Straaten. In veel van de grapjes meende ik de cartoon-achtige ideeën van Van Straaten, zoals hij die ook regelmatig bijdraagt aan onze krant, te herkennen. Zij kwamen vaak niet over door gebrekkige visualisering of waren te veel uitgesponnen. Heel leuk: de fluitketel die, wat Sylvia de Leur er ook mee onderneemt, blijft fluiten. Helemaal niet leuk: het pseudo politieke tv-forum. Tegenover het zonriagmiddagprogramma Monitor, waarvan wij gisteren de tweede aflevering zagen, rijst Monitor .'67-'6B op als een grandioos brok amusement. Het nieuwe Monitor is een ongeïnspireerd aaneenrijgsel van kleingoed, dat niemand er van hoeft te weerhouden op de zondagmiddag -een eindje te gaan wandelen, zelfs niet als het regent. De presentatie van het programma door Marjan Berk accentueert de malaise. Wat zij doet kan evengoed of beter wonden gedaan door de omroepster van dienst. Marjan Berk heeft een te goede staat van dienst in het cabaret en in een musical om je niet af te vragen hoe het komt dat zij voor de tv-eamera faalt. Camera-angst, onwennigheid, of voorschrift van hogerhand om de presentatie onpersoonlijk te houden? De jeugdserie Huck Fin vol gruwels en verschrikkingen en een niet-blanke als bangmaker, doet de vraag opkomen of de NTS met de aankoop van deze technisch knappe serie een goede greep heeft gedaan. Zaterdagavond was Bij Dorus op Visite nieuw, maar eigenlijk heel oud en, tenzij mijn geheugen dat verleden te rozig heeft bijgekleurd, van veel mindere kwaliteit dan destijds zijn St. Germain-des-Prés-shows. Nieuw en voortreffelijk was zaterdagavond de eerste aflevering van de Franse serie Detectivebureau Nul, een waardige opvolger van De laatste vijf Minuten. Aan het slot van een extra lange Achter het Nieuws, vol ellende uit Mexico, Portugal en Joegoslavië, beklaagde de redaktie zich dat de eerstvolgende uitzending van deze aktualiteitenrubriek pas twaalf dagen later komt. Een gerechtvaardigde klacht want wat is een aktualiteitenprogramma dat voor bijna twee weken in de koelkast gaat. Alleen: het adres van de klacht, de consument, klopte niet. Aanstaande vrijdag (na zes dagen dus) is de VARA opnieuw in de lucht. En als de leiding van de VARA — ten onrechte naar mijn gevoel — meent dan voor Achter het Nieuws geen tijd te kunnen inruimen, dan is dat de plaats om beklag te doen. In de quiz Per Seconde Wijzer faalde in haar laatste ronde Christine Quant en passeerde de heer Janzen glorieus de eindstreep, 5460 gulden en twintig jokers rijker. En wat de Nederlandse prestaties tijdens de komende Olympische Spelen betreft: Bob Spaak tipt ons voor tussen de zes en acht medailles, goud, zilver of brons. W.J. --- CELLIST BRYS: LYRISCH TALENT TJEEL wat cellisten zijn in het oezit -*-■*- van een knoesterig-harige toon, een timbre, dat speciaal in de laagte vele bijgeluiden bevat. De Amerikaan Thaddeiis Brys kan echter bogen op een toon die licht en mild is; dit bleek al bij het stemmen. Zijn voordracht zaterdagavond in de Kleine Zaal van heit Amsterdamse Concertgebouw kwam bij wijze van spreken die van een vioólrecital nabij. Een daarbij passend, innemend lyrisch talent sprak uit de zeker wiet overdreven romantisch-gevoelige vertolking van Saïnuel Barbers sonate opus 6. Zijn begeleider Jonathan Sack ging geacheveerdier en meer direct te werk waartoe dit typische jeugdstuk ook wel uitnodigde. Want evenals bijvoorbeeld in Rachmaininofs sonate in g lijkt het erop of de componist de cello met tegenzin ook eens van melodie voorzag: in het derde deel komt de aap uit de mouw, fel repeterende akkoorden brengen een heroïek concerterend element in het gedi-ng, waar de cello niet van terug heelt. Ook in Beethovens grootse sonate in A opus 69 behield Sack de leiding en ditmaal stelde Brys teleur. Beethovens kortere motieven, gaven de cellist niet de tijd zijn toon mooi op te zetten en ai te ronden, onzekerheden vooral in de vorm van intonatiernoeiiijkheiden traden aan het Echt. Nu leek ook het geweld van de pianist minder goed te verdedigen, wat niet weg neemt dat men Sack graag eens afzonderlijk aan het werk had willen horen,. Doch Kodaly en Sjostakowitsj (resp. opus 4 en opus 40) brachten de musici beter bijeen als duo. ERNST VERMEULEN --- 'De jongste dag' nog niet in Amsterdam (Van onze kunstredactie) AMSTERDAM, maandag. — Het Zuidelijk Toneel Globe zal zijn voorgenomen reeks voorstellingen van John Ardens stuk „De jongste dag" in het Amsterdamse Nieuwe..de la Mar Theater de eerste dagen nog niet kunnen beginnen. Loudï Nijhoff is nog steeds ziek. Er wordt nu een plaatsvervangster voor haar gezocht. De rol van Magda Janssens, die eveneens ziek is, is overgenomen door Peronne Hosang. --- Dochter voor actrice Gonnie Froboess BERLIJN, maandag (DPA). — De Duitse filmster en toneelactrice Connie Froboess, gehuwd met regisseur Hellmut Matiasek. heeft zondag in Salzburg een dochter ter wereld gebracht. De baby heet Agnes. --- Lieuwe Visser en Ruud v.d. Meer onderscheiden TOULOUSE. maandag (AP). — De Nderlandse zanger Lieuwe Visser heeft op het internationale operaconcours in Toulouse zaterdag een der twee gouden medailles gewonnen. De Nederlander Ruud van der Meer kreeg een der twee zilveren medailles. --- ZINMAN LEIDDE KAMERORKEST IN ORIGINEEL PROGRAMMA MET een origineel programma heeft het Nederlands Kamerorkest zaterdagavond in de Grote Concertgebouwzaal zijn Amterdamse seizoen geopend: Purcell en Strawinski voor de pauze, Cassuto en Mozart erna. Dat het op enkele plaatsen ge wijzig ensemble technisch nog niet geheel gave resultaten bereikte, was begrijpelijk. Maar 0.1.v. David Zinman werden de muzikale bewegingen zo uitnemend in gang gehouden en de spanningen zo doeltreffend gedoseerd dat men althans voor de pauze geboeid kon luisteren. Dat lag ook aan de suggestieve combinatie van vier fantasieën van Purcell met Strawkiski's muziek voor het ballet Apollon Musagète. Een verrassende programmering, omdat men vlak na de dramatische kracht van Purcells harmonische ingrepen, bij wijze van contrast, de on-dramatisch bedoelde partituur van Strawinski hoorde, die het fundament vormt van een brok pure danskunst zonder conflicten. Het merkwaairdigste ervan vond ik ook nu weer dat deze neo■klassieke muziek, waarvoor met name Bach model stond, ondanks de sobere, ingehouden expressie, warmbloediger aandoet dan de meeste andere werken van deze componist. De evenwichtige manier waarop Zinman erin slaagde dit blank soort muzikaal leven in perfecte klankverhoudingen kenbaar te maken, was overtuigend genoeg om de technische wrijvingen voor lief te nemen. Met de vertolking van Mozarts pianoconcert in G KV 453 kon ik minider vrede hebben, omdat juist dat evenwicht — vooral ten aanzien van de klankverhoudingen — eraan ontbrak. De oorzaak: de Hongaarse solist Tamas Vasary en Zinman bleken zo tegengestelde naturen te zijn, dat een bevredigend compromis uitgesloten was. Vasary ging met zijn ingehouden, dof klinkende pianistiek van een dromerige, bijna popperige intimiteit uit, terwijl Zinman — toch al een eerder extroverte figuur — een stelliger, tintelender opvatting huldigde. Terecht, want dit pianoconcert is een van de meest speelse van Mozart, dat in de finale zelfs uitgelaten vrolijkheid uitdraagt. Dat Vasary's schroomvallige terughoudlenidheid in dit montere orkesftrale milieu met zijn pittige solistische blazerspartijen het onderspit moest delven, was dan ook een logisch gevolg. Het uit 1967 stammende Chro(mono)fonia van de dertigjarige Portugees Alvaro Cassuto liet een zwakke indruk achter: een geluidsdecor voor twintig solostrijkers dat wel van kleur en intensiteit verandert maar niet meer is dan een sonoor medium. Dat de maker dit procédé tot doel verhief, berust op het misverstand waaruit zoveel hedendaagse muziek ontstaat. Het spelletje met de titel, die chromos (klankkleur) en chronos(tijd) in een bepaalde samenhang wil brengen, leek mij even onnozel als de opzet van het werk dat in het voetspoor van Penderecki niet verder komt dan schijn, hoe drastisch ook is gepoogd die voor wezen te laten doorgaan. LEK VAN DELDEN --- Brazilianen wonnen songfestival Rio RIO DE JANEIRO, maandag (RTR). — Brazilië heeft het derde internationale songfestival van Rio de Janeiro gewonnen. De vertegenwoordigers van Canada, de Verenigde Staten en Italië bezetten respectievelijk de tweede, derde en vierde plaats. --- Ray Charles: mikken op verschillende publieken ZATERDAGAVOND en nacht in *-* respectievelijk De Doelen in Rotterdam en het Concertgebouw in Amsterdam: Ray Charles, the Ray Charles Orchestra en the Realets. Een niet al te mechanisch en onmenselijk verlopende show, kortom in een relaxed sfeer, met instrumentale en vocale muziek in de soul, blues en ballad regionen, alles geënt op een basis van jazz. In Rotterdam voor een matig bezette zaal een wat mat programma dat niet compleet werd afgewerkt, in Amsterdam een vrijwel volledig gevuld huis met eert warm publiek waarvoor de show volledig werd gebracht, met hier en daar uitbreidingen omdat het allemaal heel fijn ging. Voor de pauze een half uurtje voornamelijk instrumentale grote band jazz. Het orkest (vier trompetten, vier trombones, vijf saxofoons met de Nederlandse tenorsaxofonist Rudy Brink als invaller, en piano, bas, gitaar, drums), 0.1.v. eerste' trompettist Wallace Davenport, telde solistisch weliswaar geen enorme uitblinkers, maar was aïs ensemble een voortreffelijke big band. Exact, maar geen swingmachine, warm van geluid, meet weinig opzienbarende en dan ook terecht korte soli van trompettist Phillip Gilbeau, bugelspeler Virgil Jones, trombonist Gerry Elliott, en de tenorsaxofonisten Daniel Jackson en Rudy Brink (die zonder mankeren en zonder tevoren één noot gezjen te hebben overal exact in sprong). Bill'y Preston speelde naast piano fraai elektronisch orgel, zong een beetje a la Ray Charles en deed een aantal dansjes en bewegingen die men vermoedelijk alleen in top-shows in het Apollo Theater in Harlem, New Vork, ziet. Na de pauze de door een eng-gladde Master of Ceremonies natuurlijk als „The Genius" aangekondigde Ray Charles. Eerst rechtuit jazzpiano in een instrumentale blues, daarna de zanger Ray Charles. Altijd gepassioneerd, welk materiaal dan ook naar de blues toetrekkend, tot en met Yesterday en Eleonor Righby. Er zijn liedjes bij die we hier pure smartlappen zouden noemen, als andere uiterste een even pure blues, I've had my fun, en als uitsmijter natuurlijk What'd I say?. De vier gloednieuwe Realets, mooie meisjes die onwennig en duidelijk nerveus hun best doen en in elk geval op tijd een mooi helder geluidje produceren, zingen dan voor de laatste maal mee en delen voornamelijk door hun verschijning en aanwezigheid in het enthousiaste slotapplaus. Ray Charles mikt duidelijk op verschillende publieken. Op hen die de oude Ray Charles blues willen horen zingen, op de mensen die voor zijn hits komen als Georgia. Ze kregen allemaal wat, en daardoor waarschijnlijk niemand echt genoeg. MICHIEL DE RUYTER RAY CHARLES voor allemaal wat --- Britse geestelijke vervroegt dienst voor Forsyte Sage FORQUAY, maandag (RTR). — Het hoofd van de Anglicaanse parochiekerk in het Britse Torquay heeft de avonddienst met een half uur vervroegd, zodat de gelovigen zich na afloop naar de beeldbuis kunnen haasten om de populaire televisieserie „The Forsyte Saga te zien" te zien. De geestelijke liet zijn gehoor zondag iweten dat de kerk duidelijk de strijd met de televisie verliest. Ik wil de uitzending zelf nu ook eens zien, tot dusver heb ik er de tijd niet voor behad, zei hij. ---