ADVERTENTIES ILET OP! Alfetta, Alfasud. Giulietta, Berlina, Giulia, GT Veloce en Spider: alle originele onderdelen zijn in voorraad. Albatros voor Alfa Romeo v.d.lVladeweg2B Industrieterrein Amstel II Amsterdam - Telefoon 020-934863 --- BARDARA S?*\ h a— t HaJracn' de onderne- X £.?_ u|t de laatste v£.;.,m -The spy _?*?»' -heeft eennieu-0-. *s voor de somma _ tot*»ioen gulden be\ *'s \ é«n van de drie V*VuRe,s- Na het eer- VM "* van Farrah FawfcH„_ ook de donkere V ba uit de serie weg- V«n ,ba|,a komt haar kXJJJ-.j 'edereen is er ge- '' • engel... --- HERBERT LEUPEN \ RELIG, niet spannend en weinig fantastisch — aldus luidde het oordeel van de jeugdige kijkers in mijn huiskamer, over de eerste aflevering van de nieuwe science fiction jeugdserie De Zeven van Blake. Mij sprak de strijd tussen de almachtige bureaucratie en de gedresseerde burger wel aan, maar ook niet meer dan dat. Even grimmig, maar veel realistischer wordt die strijd in het heden gestreden, getuige de aflevering van Varas Ombudsman. De willekeur, de onbeschaamdheid en het onrecht, gepleegd door gezagsdragers en bun bureaucraten zou, zo krijg je de indruk, wel dagelijks een ombudsmanprogramma kunnen vullen. De gemeente Cuyk houdt een kandidate voor de post van voorlichtingsambtenaar maanden aan het lijntje en wijst haar dan alsnog af, op grond van politieke discriminatie, gepleegd door een CDAwethouder. Dit muisje krijgt een staartje via vragen in de Kamer. Het ministerie van Defensie wees een afgewezen kandidate (die ook aan alle eisen voldeed) zonder opgaaf van redenen af. Maar bood haar, na protest, een onbetaalde stageplaats aan. Het ging om een hospitaalfunctie. Voor gratis uitbuiting is iedereen kennelijk goed genoeg. Andere ziekenhuizen accepteren niet meer dan 10 procent ziekteverzuim van hun leerlingverpleegkundigen, of presenteren botweg een rekening van duizenden guldens bij het verwijderen van de opleiding. Vraag: waarom komt hier geen vakbond bij in het geweer? Hoe bestaat het kwam uit België waar het even gek toe kan gaan als in ons land, maar waar de bureaucratie zich door olijke loslippigheden, iets makkelijker te kijk laat zetten. VARA-Visie voelde minister Andriessen aan de tand over energiebesparende maatregelen. Automobilisten moeten hun woningen isoleren, dan komen ze een heel eind! Dat is wat ik ervan begreep. Plannen zijn er verder niet, want we moeten maar afwachten wat het buitenland ons dicteert. Volgende probleem: de werkgelegenheid en arbeidstijdverkorting. Wim Kok plaatste in de discussie met prof. Halberstadt (SER) en Vredeling te Brussel een voltreffer door op te merken, dat je niet alleen moet kijken naar de kosten van arbeidstijdverkorting maar ook naar de kosten van de zaak op zn beloop laten. (Dat wil zeggen: straks in heel Europa uitkeringen opbrengen voor 10 miljoen werklozen). Maar de basis werkt al aan een oplossing, want spontane arbeidstijdverkorting kun je, met dit weer, op alle terrasjes waarnemen. DE VAN --- KIJK ZONDAGEN MET DAMESORKEST HET SALON IN DE SUIKERHOF Rita Dalvano: in leven met en viool Als wild jong meisje ben ik een poos partijcommuniste geweest, ik ben nog altijd links georiënteerd, zoals het hoort. De muziek was er voor mij al heel vroeg. Mijn broer Joop, die nu een bekend organist is, en ik vormden als kinderen al een variété-duo onder de naam Pigeon et Jean Baleine. Een vertaling van mijn naam: ik heet Duifje Walvis. Toen ik wat ouder was, heette ik opeens Rita Dalvano, ook een artiestennaam en die heb ik verder altijd gehouden." Rita Dalvano heeft haar hele leven viool gespeeld. Op gezette tijden speelt zij klassieke muziek met het Dalvano Kwartet, dat soms met een pianist wordt versterkt tot een kwintet. Het accent ligt bij haar echter op het lichtere genre. Haar meeste tijd gaat nu naar Damesorkest Het Salon, dat deze maand iedere zondagmiddag en ook op Hemelvaartsdag concerteert in café-theater De Suikerhof op de Prinsengracht. Damesorkest Het Salon bestaat uit drie dames en drie heren, die allen, behalve Rita Dalvano, muziekdocenten zijn. Rita is eerste violiste, Aziël Wagenvoort is pianist en arrangeert, tweede violiste is Weense Lisbeth Fischer, Hans Berkhout speelt klarinet, fluitiste is Adelheid Zwollo en cellist is Geert van Tijn, die het ensemble heeft opgericht „omdat hij eens iets geks wilde". Rita Dalvano, in het oude huis op de Prinsengracht, waar zij al vele jaren met de vertaler Marcel Parren woont: „Wij zien er beeldschoon uit, heel mooi aangekleed en opgemaakt naar bedenksels van Hugo van Mondfrans, een zangertravestiet-parodist en een heel bijzonder mens. Ik ben nog het meest mezelf gebleven in mijn zwarte glitterjurk en de veer in mijn haren. We zijn allemaal als dames gekleed, ook de heren. Je moet goed kijken om te zien wie wèt is. Het is de sfeer van de twintiger jaren, maar dan wat parodistisch. Ons repertoire bestrijkt eigenlijk de hele periode van 1900 tot 1950, van Weense wals tot foxtrot. Amusement met klasse kun je het noemen. En met nostalgie. Het zijn echte vakmensen, daarom vond ik het zo leuk omunee te doen. Maar ik heb het meeste verstand van het repertoire, want ik heb dat mijn hele leven al gespeeld en ZIJ zijn allen klassiek georiënteerd. Ik heb wel een klassieke opleiding gehad, maar ik heb me ontwikkeld tot een typische Steh-geiger. Ik heb daar nooit spijt van gehad, want om op het klassieke terrein iets te bereiken en je te handhaven moet je enorm hard knokken. Ik had dan vast niet zon leuk leven gehad als ik nu gehad heb en nog steeds heb. En dat staande spelen, dat doet mij niets. Ik kan uren staan, ik ga helemaal in mijn muziek op. Eigenlijk ben ik een tafeltjesvioliste, zoals de zigeuners. Toen in dat Rotterdamse variété, als Pigeon Baleine, ben ik ontdekt door vrienden van mijn vader, die riepen: wat zonde, dat kind moet verder studeren. Eerst deed ik examen voor het conservatorium, maar een van de examinatoren, een prachtige, donkere man, een Portugese jood, die zei dat hij mij zelf les wilde geven, boezemde mij op de een of andere onzinnige manier zon angst in, dat ik het liet afweten. Het gekke is dat ik later verliefd op hem geworden ben, met hem gedweept heb. Ik heb mijn opleiding toen verder gevolgd bij Toonkunst. Met de heel kleine handjes, die ik toen had, moest ik al die veel te moeilijke muziek spelen. Mijn leraar moest er om lachen, ik was ontzettend beledigd, maar hij bedoelde het heel lief. Bij Toonkunst haalde ik een solistenbeurs. Dat betekende dat ik op mijn veertiende naar Parijs en Hamburg moest „Mijn vader was kapelmeester in een Rotterdamse bioscoop, hij was ook pianist, organist en arrangeur. De Max Tak van Rotterdam. Toch had hij zijn hele leven maar negen maanden muziekles gehad. Daarnaast was hij een volbloed SDAP'er, wij werden met Max Havelaar opgevoed. Mijn vader heeft trombone leren spelen om achter de rode vaandels te kunnen meelopen. En ik liep trots naast hem mee. door BEN DULL foto GEORGE VERBERNE voor verdere studie en dat wilde mijn moeder niet. Het waren andere tijden dan nu. Daardoor ben ik weer afgezwenkt naar de kant van het theater en het café en, zoals ik zei, ik heb daar nooit spijt van gehad. Ik heb als soliste gespeeld, met ensembles en met grote orkesten. Hot- en jazz-viool, zigeunerviool, alles. Intussen was ik heel links. Ik was zeventien, toen ik mij spontaan aansloot bij een protestbetoging voor Pschorr. Een rel om een ontslag of zo. De gérant zag mij en riep: „Wat maak je me nou, rare, morgen sta je hier zelf te spelen." In die jaren heb ik ook wel in een cel van het politiebureau geslapen. Op Toonkunst had ik een prachtige stokvoering geleerd, dat raak je nooit meer kwijt. Toen ik als jong meisje heel serieus en kaarsrecht in. een theaterorkest zat te spelen, vonden ze mij een uitslover en werd ik gepest. Maar ik kon het niet anders. Op een keer hadden ze roet of zo op mijn viool gesmeerd, zodat ik met een heel zwart gezicht thuiskwam. Een paar jaar later liet een bekende Rotterdammer, een commissaris van het Heek's concern, zijn oog op mij vallen. Hij liet mij mijn eigen damesorkest formeren, het orkest Rita Dalvano, heel groot en iedereen fraai in kostuum. Wij speelden ook in Heek hier op het Rembrandtsplein. De mensen stonden in de rij, wij kregen bloemen, bonbons, briefjes, het was een verrukkelijke tijd. Op de tafeltjes stond een standaardje met o.a. een portretje van mij. Een bespottelijke foto met lang haar en hemels omhoog kijkende grote ogen in een smal gezichtje. Dat moest zo van de fotograaf. Metten Koornstra, de schilder en graficus, die een poosje geleden is overleden, wat ik nog lang niet te boven ben, kwam daar met een goede vriend, de Sumatraanse schilder Salim. Om te praten over een nieuwe reis naar Frankrijk. De foto op het tafeltje deed het. Metten — Tenny zeiden zijn vrienden — kwam steeds terug, hij zat er aldoor, heel verlegen. Zijn Franse reis was uitgesteld. Tenny was bij de marine geweest, zijn moeder — ze hadden geen cent — had van zijn uniform een burgerpak gemaakt, hij was heel knap en wij van het orkest dachten dat hij een Noorse zeeman was. Dus speelden wij werkjes van Grieg voor hem, waarvoor hij beleefd klapte. Intussen stuurde hij mij beeldschone briefjes met dichtregels en tekeningetjes. Alle meisjes van het orkest lazen mee, maar we wisten niet dat HIJ dat was. Later heb ik hem op een feestje écht ontmoet, ben met hem een prachtig bohemien-leven gaan leiden in een grachtenhuis vol kunstenaars. Na ons trouwen — Tenny vond dat trouwen alles verpestte, maar ik wilde het voor mijn conservatieve ouders — zijn we op de fiets naar Frankrijk getrokken. Onze uitzet moesten we naar Ome Jan brengen, maar die hebben we later teruggehaald. We hebben een heerlijk leven gehad, we werkten allebei in Frankrijk, ieder zijn eigen stiel, vaak was het moeilijk omdat Tenny in het begin haast niets verkocht. We leefden in Frankrijk èn in Nederland. Op oudere leeftijd ging Tenny zich wel eens met andere vrouwen bemoeien. Ik werkte zelf ook hard en pikte het niet. Misschien heel kinderachtig van me. Ik ben toen bij hem weggegaan. Een kleine twintig jaar geleden. ledereen was kwaad op mij, ze vonden ons een soort ideaal artiestenpaar. In de oorlog zijn mijn ouders en veel familieleden in Auschwitz vermoord. Mijn jongste zusje, een bijzonder muzikaal meisje, kwam terug, ze was toen pas achttien. Zij heeft het later nog heel moeilijk gehad, doordat zij nergens over wilde praten. In het kamp was zij, toen zij heel ziek was, door een Hongaarse arts in een leegstaande barak verstopt en verpleegd. De medicijnen stal hij van de Duitsers. Nu is zij een stuk opgeknapt, nadat zij bij een therapeutische behandeling alles eruit heeft gegooid. Ik zelf ben door mijn gemengde huwelijk met Tenny de oorlog goed doorgekomen, ik heb in die jaren vaak klassieke huisconcerten gegeven, maar zoals zoveel joden ga ook ik nog altijd gebukt onder een schuldcomplex, omdat ik nog leef. Na de oorlog hebben Metten en ik samen eerst nog een heel fijne tijd gehad. Het oude Boekenbal bijvoorbeeld, het echte, in de Stadsschouwburg en het Concertgebouw, toen het nog door Tenny werd versierd. Hij had erg leuke ideën met zijn poppen en kijkdozen. Ik speelde er ieder jaar. En De Kring in zijn gloriejaren, toen wij er altijd muziek maakten, met Eppo Doeve en Cor Lemaire, en toen Vic van Vriesland champagne over mij heen goot. We hadden ontzettend veel lieve vrienden. Ik speel nog wel eens op De Kring, maar het is nu toch anders. Zó veel van de ouderen zijn er niet meer. Ook in Bergen, waar ik vroeger vaak in de Rustende Jager speelde, met lieve gróten als Roland Holst en Bloem in het café, is alles nu anders. Tenny en ik zijn altijd goede kameraden gebleven. Kort nadat ik was weggegaan kwam er een etage bij hem vrij en ik ben er toen opnieuw gaan wonen, boven hem. In diezelfde tijd ontmoette ik Marcel, die na de oorlog was gaan varen en tenslotte vertaler was geworden. Ik ging, als zo vaak, in het nu verdwenen Atlantic van de gebroeders Sweering spelen en ik vond hem romantisch en dichterlijk met zijn lange jas, zijn lange haar. zijn wat gebogen houding en zijn peinzende blik. Hij vond mij ook heel romantisch met mijn viool, ik zal hem inmiddels wel wat illusies hebben ontnomen. Ik heb ook nog jaren bij het Amsterdams Volkstoneel gespeeld, bij Beppie Nooy, en daar ben ik met een paar jongelui van de groep zowaar in het cabaret verzeild geraakt. Kabaretkienjool heetten wij en ik schreef teksten van de liedjes en de muziek, tot mijn eigen verbazing. Ik moet toegeven dat Marcel een sterke inspiratiebron voor mij geweest is. Maar het heeft vooral om de viool gedraaid. Muziek maakt mij gelukkig. Ik heb gespeeld op deftige feesten van hoogleraren, voor fietsclubs en in poffer, jeskrarhen. En dat blijf ik doen. Dat is mijn leven en daarvoor heb ik mijn viool." RITA DALVANO op de Prinsengracht: „Dat is mijn leven en daarvoor heb ik mijn viool. --- KIJK DIK éL°°rmekaar wordt pre"Jfci van de TROS Top 't l Juli tot september ■J K met alle figuren die C_enteren-"meldt An' iW. vin- »Dat wordt een ' ",'°de. Slaat 't aan, dan * Vtrmee door — lukt '* J' komen we in januari K met een gewone 11 vofl»ekaar Show. Op de i Ltrhuizen we naar de * van half 6 Hilversum III." was Dik Voor- K »ctief voor de NCRV. ■IBen er veel klachten '****■ men bij de christe- „NCRV-leden ' )k(,u eenmaal een ande- U'UnK van humor." j iU°°P dat 't lukt met de V°P Vijftig," aldus An\. bereiken daar precies * Publiek mee en alles \fx komt 't neer op een U °f zes, zeven. Dat kjs niet zoveel ideeën P "kle show." ■ - top-vijftig . .. --- LOUIS i. onbekende verha* Davids? en Bart de .*V_ aoeßde met een Pij "{e grote kleine man,: F*Om een Krammof°on. ia. verpakt. Het moet %?* verschijnen. Alle J .us °ver Davids zijn ?V bestudeerd en gelft Seerd. Wie echter uit iJsl. tweede hand over J .k . vertellen, kan zich rtg «n verbinding stel) k l schrijvers. i\i veel geschreven V'..-,Davids'" zegt Han Vi **o aaaron> willen we _i_ liJk origineel mai kamelen." •• ■ boek ... --- _______ ADVERTENTIE VI bes,rijk 4 visfi.ets van ± 200 g met ansjovis- JmmW W Qo,er en leg ze in beboterde vuurvaste schaal. _H_T , P elke filet een Jepel Parmezaanse kaas. MKB , 69 rondom 4 gehalveerde, met reepjes kaas fl oe|egde, tomaten. Schotel in niet te hete W& Ver> zachtjes gaar stoven. W J~°e meer met vis, omdat 't zo lekker «A ul I 1 U mag na twee jaar 2 Jaar 3 jaar 4jaar sjaar II 1 'I. uw Groeikasbiljet waarde II; 1 f verzilveren op ieder 11.155,63 f 1.250,9 e f 1.373,13 11.521.0 e \ i „„. | H moment dat het u uit- I ■ 1 % -_Ö5 ' komt Rente WOrdt (DebedragenxlOvooreenGroeikasbiljetvanf 10.000,-.) 1 JÊÊÈSmsk W vergoed over iedere volgemaakte periode van een jaar. 1 11111 Het ABN Groeikasbiljet kunt u direct aan de kas van i _____-gw-^; eU_ ABN-kantoor meenemen. ABN Bank Wijzigingen voorbehouden. ---