Joggend naar zege op strand van Egmond Phillimon Hanneck (22) had nog nooit een halve marathon voltooid, maar vooruit geblazen door windkracht negen snelde hij gisteren gedecideerd naar de overwinning (tijd: 1.04.04) in de 21ste Halve Marathon van Egmond. door BERRY BRINKHORST OP DE KOP van de Noordboulevard in Egmond aan Zee leek alles te bewegen. De stormachtige wipd, af en toe begeleid door striemende regenbuien, raasde door het vakantiedorp. Elk moment leek iets onder het geweld van de natuur te bezwijken, maar gelukkig voor de duizenden atleten (4379 inschrijvingen) die zich voor de start warmliepen, bleef alles heel. Aan de heroïsche geschiedenis van de halve marathon van Egmond werd gisteren een boeiend hoofdstuk toegevoegd. En dat was niet louter een gevolg van de abominabele weersomstandigheden, die de lopers vooral in de duinen teisterden. Het internationaal gerenommeerde deelnemersveld stond garant voor het nodige vuurwerk. De uitstekende bezetting in Egmond was vooral te danken aan de financiële injectie van de nieuwe hoofdsponsor, Mizuno, die nog drie jaar een kwart miljoen gulden per editie zal investeren. In tegenstelling tot vorig jaar hoefde de organiserende Stichting Sportevenementen Le Champion niet al te diep in de eigen reserves te tasten, om de status van internationaal topevenement vast te houden. Met een totaal aan prijzengeld van zestigduizend gulden (inclusief startgeld) als lucratief uithangbord, was de aantrekkingskracht die Egmond op de atleten uitoefende, groter dan ooit. De wens van voorzitter Cees Lansbergen de startgelden te verlagen en goede prestaties beter te belonen, bleek geen haalbare kaart. Het legioen 'broodlopers', wier belangen worden vertegenwoordigd door gewiekste makelaars, eiste zekerheid vooraf. De angst van Lansbergen dat 'zijn' halve marathon daardoor iets van zijn reputatie zou verliezen, bleek ongegrond. Op het strand, dat de gelijkenis met een kale steppe gemakkelijk kon doorstaan, werd op enkele meters van de kolkende golven een schitterende strijd uitgevochten. Alle atleten hadden in de duinen, toen de groep zich nog in een gezapig tempo voortbewoog (dertien kilometer in ruim 44 minuten), kennelijk met hetzelfde plan rondgelopen: op het strand ging de gashandle open. Opgejaagd door de stormachtige wind speurden twintig lopers, met de Nederlander John Vermeule in het voorste gelid, naar het ideale spoor op de verraderlijke zandmassa. Het compacte veld viel, door de indrukwekkende versnelling van de Belg Marnix Goegebeur, al na enkele honderden meters 'strandrace' uiteen. De dertigjarige full-time slager uit Zielhem had achteraf een vrij opmerkelijke verklaring voor zijn vroegtijdige demarrage. "Als ik lang in een groep moet lopen, word ik nerveus; ik loop liever op mijn gemak," aldus de debutant in Egmond, die de laatste jaren het financieel aantrekkelijke circuit in Noord-Frankrijk afstroopte. "Als je daar een koers wint, pak je gauw tienduizend Franse francs (drieduizend gulden, red.) en soms wel meer." "In België valt al jaren niets te verdienen," aldus de van oorsprong baanatleet, die door gebrek aan waardering en financiële genoegdoening enigszins gefrustreerd de weg opging. "Ik wilde in de herfst van mijn carrière nog een duitje meeverdienen, ook al wordt dat steeds moeilijker." Daarmee doelde Goegebeur, die in 1992 negen van de 24 wegwedstrijden won, op de invasie van Afrikaanse lopers en atleten uit het Oostblok. Aangezien ook een Belgische slager overuren maakt in de feestmaand december, was Goegebeur net weer in training gegaan. De rustpauze bleek zijn basisconditie niet te hebben aangetast. De specialist op de halve marathon dacht dat hij de winst in de knip had, maar werd kort na het passeren van het achttienkilometerpunt ingehaald door een andere debutant: Phillimon Hanneck. De student computerkunde aan de univestiteit van El Paso (Texas) had zich eerst losgemaakt uit een groepje met de Kenianen Maritim en Omwoyo, de Ethiopiër Selassie en Tikhonov uit het GOS en kende vervolgens geen genade met zijn concurrent, die 54 minuten aan kop had gelopen. Hanneck, specialist op de middenafstanden 1500 en 3000 meter, kon de taaie Goegebeur op het strand niet van zich afschudden. Het verschil bleef voortdurend beperkt tot ongeveer twintig meter; de zesde loop in het zogeheten Pickwick Run Classics circuit was nog niet beslist. Pas toen de twee kemphanen de zandwal, die de poort tot de boulevard vormde, moesten bedwingen, voelde de Belg de krachten uit zijn vermoeide lijf vloeien. "Ik kon niet meer op souplesse lopen," luidde achteraf zijn verklaring. In dié laatste drie kilometer verspeelde Goegebeur zestien seconden. De Ethiopiër Getaneh Tessema, die in het asielzoekerscentrum De Eikenhorst in het Drentse Geeuwenburg op een verblijfsvergunning wacht, eindigde als derde. Winnaar Hanneck, die zich wil kwalificeren voor de 5000 meter op de wereldkampioenschappen in Stuttgart, begon voor het eerst in zijn kansen te geloven toen hij op het strand arriveerde. "Vooraf hoopte ik dat het tempo in het eerste stuk vrij laag zou liggen. Mijn wens werd vervuld. Ik had het gevoel dat ik aan het joggen was; ik liep heel ontspannen. Omdat ik niet wist hoe sterk mijn tegenstander was, ben ik hard doorgelopen. Daarna ben ik geen moment bang geweest dat ik niet zou winnen," verklaarde Hanneck, die met zijn overwinning 1800 gulden verdiende. Bert van Vlaanderen was met een achtste plaats de beste Nederlander. De tweevoudige nationale marathonkampioen had zich bewust ingehouden en rekende op het strand op zijn souplesse. "Hoewel het strand vol kuilen zat en ik ijskoude voeten had omdat wij regelmatig door het water moesten, ging het best lekker." Van Vlaanderen, die veertig seconden achter Hanneck eindigde, had in de duinen slechts even overwogen er vandoor te gaan, maar de angst zichzelf 'op te blazen' weerhield hem van een vroegtijdig avontuur. De atleet uit Tienhoven staat na zes wedstrijden van het Pickwick Run Classic circuit achter de Kenianen Ngunzu (250) en Maritim (230) derde met tweehonderd punten. Achter Van Vlaanderen eindigden nog drie Nederlanders bij de eerste twintig: Aart Stigter (10), John Vermeule (14) en Michel de Maat (20). Marti ten Kate, drievoudig winnaar in Egmond, kwam niet verder dan een teleurstellende 22ste plaats. De schijnwerpers waren gericht op Phillimon Hanneck, die genoot van zijn debuut op de halve marathon. "It was nice and easy." Alsof hij net een testritje in een nieuwe auto had gemaakt. FOTO GEORGE VERBERNE Koploper Phillimon Hanneck op zoek naar het ideale spoor in de verraderlijke zandmassa. --- Tempo Lorupe nekt Carla Beurskens (Van onze sportredactie) EGMOND AAN ZEE - Na eerdere overwinningen in Heerlen en Nijmegen, was Tecla Lorupe gisteren ongenaakbaar in de halve marathon van Egmond. De kleine Keniaanse eindigde in 1.10.41 uur, anderhalve minuut voor Natalia Sorokivskaja uit het GOS. De Haagse Carlien Harms, die op de halve marathon uitstekend debuteerde, werd derde op bijna 2,5 minuut. Arme van Schuppen en Carla Beurskens finishten respectievelijk als vierde en vijfde. De 21-jarige Lorupe uit Nairobi wil zich plaatsen voor het wereldkampioenschap cross, dat dit jaar in Spanje wordt gelopen. Daardoor mist Lorupe zeker de Alphenloop, waardoor ze ook het Pickwick Run Classicscircuit niet meer kan winnen. Na het wegvallen van de grieperige Noorse Bente Moe, werd een tweestrijd verwacht tussen Lorupe en Beurskens. De veterane, die onlangs op de marathon van Hawaii een sterke rentree maakte, zag haar goede voornemens reeds bij de start in het water vallen. Ze botste tegen een suppoost op en liep even later nog eens tegen een recreant aan. Volgens haar verloor ze daardoor zo veel terrein dat een overwinning er doodeenvoudig niet meer inzat. Van Schuppen wil in april marathonkampioene te worden. Van Beurskens heeft ze in Rotterdam niets te duchten, want de Limburgse start op 7 maart in de marathon van Nagoya en laat de nationale titelstrijd aan zich voorbij gaan. Beurskens is al wel zeker van uitzending naar de WK door haar overwinning in de marathon van Honoloeloe. --- Voorzitter bond vraagt judoka's om bezinning DE VOORZITTER van de judobond, Frans Hoogendijk, wil snel een einde maken aan de intriges en onderlinge discussies die zijn organisatie teisteren. Na afloop van het open Nederlands kampioenschap in Den Bosch stelde hij vast dat het voortdurende gekissebis van de judoka's de bond inmiddels behoorlijk in diskrediet heeft gebracht en ook al twee ton sponsorgeld heeft gekost. Hoogendijk vindt dat de judoka's ook buiten de mat te snel de confrontatie zoeken. De voorzitter riep de sporters op zich op de situatie, waarmee zij zichzelf ook geen goed doen, te bezinnen. Volgende maand staat het Tournoi de Paris op het programma en Hoogendijk en bondscoach Visser willen dat de judobond alle rimpels heeft gladgestreken, voordat ze naar de Franse hoofdstad vertrekken. Visser drong nog eens aan op een snelle afhandeling van de zaak-Spijkers. Visser heeft voor de geschorste Spijkers een plaatsje in de selectie, die woensdag aan de centrale training begint, gereserveerd. "Voor mij hoeft hij geen knieval te maken. Ik hoop alleen dat Ben een beetje verstandig is." Spijkers heeft Visser, die twintig jaar zijn trainer en begeleider was, beschuldigd van racistisch gedrag en is door de tuchtcommissie van de bond voor één jaar geschorst. Spijkers heeft beroep tegen die uit■ spraak aangetekend. In zijn Tarief aan de beroepscommissie licht hij dat toe met voorbeelden van een trainingskamp in Japan. De Nijmeegse middengewicht heeft in zijn verweerschrift echter verzuimd te verzoeken de straf, hangende de zaak, op te schorten. Volgens de reglementen kan de commissie van beroep Spijkers voorlopig weer op de mat toelaten, als hij daarom vraagt en voorzitter mr J. van Baarsen dat goedkeurt. Door de afwezigheid van Spijkers leek Theo Meijer, die zich de laatste jaren maar weinig bij nationale toernooien had laten zien, vrij spel te hebben op weg naar de nationale titel. Maar omdat Meijer zijn hoofd de laatste weken niet echt bij het judo heeft gehad, kostte het hem moeite zich op z" ;evechten te richten. "Als je je niet concentreert, komt er niets van terecht," zei trainer Chris de Korte tijdens de voorwedstrijden tegen Meijer. De halfzwaargewicht wordt sinds 'Barcelona' afgeleid door de verbouwing van zijn huis en het aanstaande vaderschap. "Barcelona was - vooral emotioneel - zon top dat alles daarna minder is. Na Barcelona was ik vooral moe." Alleen een internationale titel zou de oude gretigheid bij Meijer, die in 1991 Europees kampioen was, terugbrengen. De eerste gelegenheid daarvoor zijn de EK, eind april in Athene. Daarna volgen de WK in het Canadese Hamilton. Via overwinningen op Slaghekke, Brouwels en Catsburg bereikte Meijer de finale. Met nog twee minuten en acht seconden op de klok kreeg hij tegen titelverdediger Den Hoedt een beslissend voordeel. Monique van der Lee was in de finale van het vrouwentoernooi in De Maaspoort te sterk voor Angelique Seriese. Behalve Irene de Kok ontbrak ook Marion van Dorssen vanwege een blessure bij het nationale titeltoernooi in De Maaspoort. Halfzwaargewicht Van Dorssen werd naderhand bevorderd tot vierde dan, omdat zij in 1991 derde bij de EK werd, een prestatie die zij bij de WK herhaalde. Dit jaar bleef zij, na een geruchtmakende selectieprocedure, waarin De Kok een hoofdrol vertolkte, overigens buiten de Olympische ploeg voor Barcelona. Ook Seriese, Europees kampioene alle categorieën, maar in Den Bosch verliezend finaliste tegen Van der lee, werd vierde dan. Om ook lichtere judoka's op de dag van de open titelstrijd aan wedstrijden te laten deelnemen, kwamen niet alleen de zware jongens en meisjes in actie. Bij de mannen (onder 78 kg) zegevierde Mark van Rooy over Mark Huizinga. De Amstelveense Jessica Gal won bij de vrouwen, in de categorie tot 61 kg, van haar oudere zus Jenny. „ FOTO VANDER LINDE/ANP Wim Visser, de geplaagde 'big boss' van de judobond. --- De schaduwkanten van het bobo zijn VANWEGE EEN GESCHIL over een onkostenvergoeding heeft Piet Bakker zijn functie als voorzitter van de sector worstelen van de KNKB neergelegd. De zestigjarige voorzitter genoot binnen de krachtsportbond een zekere reputatie als fondsenwerver. Zo wist hij het lOC tot een donatie van veertigduizend gulden uit het Olympic Solidarity Fund te bewegen. In de driejaar dat hij voorzitter was steeg het activiteitenbudget van de sector worstelen van 38.000 tot 115.000 gulden. Maar hoewel Bakker geld lospeuterde bij sponsors, de wereldbond en de NSF, kortte de bond zeshonderd gulden op een door hem ingediende onkostenvergoeding. Bakker reisde tijdens de Olympische Spelen op verzoek van de KNKB naar Barcelona om een congres van de wereldworstelbond (Fila) over een wijziging van de spelregels bij te wonen. De trip werd voor 75 procent gesubsidieerd door het ministerie van WVC. De overige kosten declareerde Bakker bij zijn bond. Penningmeester Mart van Dijk schrapte bij het nazien van de declaratie de kosten van een tweepersoonskamer en rekende de prijs van een vliegticket (415 gulden) in plaats van de milde kilometervergoeding (een kwartje per kilometer) die Bakker op de bond wilde verhalen. Volgens de berekening van Van Dijk zou de voorzitter uiteindelijk zeshonderd gulden moeten inleveren. Bakker stapte na rijp beraad niet alleen op als voorzitter; hij bedankte tevens als lid. Bakker ontbrak gisteren tijdens de NK vrije stijl in Almere. Voorzitter M. van Ormondt van de KNKB was wel aanwezig om het standpunt van de bond toe te lichten. "Ik vind het jammer dat Bakker deze beslissing heeft genomen. Ondanks zijn inspanningen moet onze bond nog steeds elk dubbeltje omdraaien; dat weet Bakker zelf als geen ander. Volgens onze penningmeester had hij te veel gedeclareerd voor die trip naar Barcelona. Als Bakker het daar niet mee eens is, had hij daartegen in beroep kunnen gaan. Dat heeft hij nagelaten." Bakker zegt geen conflict met het bestuur van de KNKB te hebben; hij is alleen de mentaliteit binnen de bond moe. Bakker: "De schaduwkant van het bestaan als bobo is dat niemand zich afvraagt hoe een bondsbons al zijn onkosten betaalt. Ik ben blij dat ik van die muggezifters verlost ben." --- Spurs DE SAN Antonio Spurs zijn herboren. Het team van Dream- Teamlid David Robinson stelde duidelijk teleur in de Midwest Division van de Western Conference. Coach was de omstreden Jerry Tarkanian, die jaren actief was geweest in het college-basketbal en daar uiteindelijk werd uitgekotst. Tarkanian was een succesvolle coach, maar er hing altijd een geur van zwendel om hem heen. Hij schrok er niet voor terug spelers op te stellen die als studenten waren ingeschreven, maar dat in werkelijkheid niet waren. Begin dit seizoen kreeg 'Tark the Shark' een baan bij de San Antonio Spurs, maar hij faalde. Daarmee was Tarkanian de zoveelste coach uit het collegebasketbal die het in de NBA, de hoogste profcompetitie in de VS, niet kon maken. Een paar weken geleden huurde Spurs-eigenaar Red McCombs een nieuwe coach in, John Lucas (39). Lucas had geen ervaring als coach in de NBA, maar was ooit als speler een van de grootste talenten. Tijdens zijn coUege-tijd was Lucas een alleskunner. Hij was een formidabele basketballer en een dito tennisser. Maar er ging er wat mis. De Golden Boy raakte zwaar verslaafd aan cocaïne. In tien jaar tijd speelde Lucas voor vijf teams; drie keer werd hij ontslagen, vier keer deed hij een poging af te kicken. De coke maakte Lucas zo gek als een draaideur. Hij werd paranoïde. Hij sloop door zijn eigen huis en gluurde angstig door de gesloten gordijnen naar buiten. Hij durfde geen douche te nemen, omdat hij bang was dat iemand hem onder de douche zou overvallen. Hij hield op zich te wassen en besprenkelde zich elke dag met parfum. Hij sliep 's nachts niet in bed, maar gaf de voorkeur aan de koele tegels van het toilet. Zijn vrouw draaide dan alle deuren op slot en hield de sleutels bij zich, omdat ze bang was dat haar man in paniek zou vluchten. In maart 1986, na een wedstrijd tegen de Boston Celtics, zakte John Lucas dieper weg in zijn hel. Zijn vrouw had de sleutel per ongeluk in het slot laten zitten. Lucas rende het huis uit en sprong in zijn auto, vrouw en kinderen achterlatend. Lucas werd 's ochtends nog in downtown Houston gesignaleerd. Hij droeg een zonnebril en een duur kostuum, dat doordrenkt was van zijn eigen urine. Lucas was desperaat op zoek naar zijn dealer. Twaalf uur later wankelde hij zijn huis weer binnen. Een paar dagen later meldde Lucas zich bij een afkickcentrum. Op de vraag van een psychiater wat hij zag wanneer hij in de spiegel keek, zei Lucas: "Een knappe man, een van de beste guards in de NBA." Zijn psychiater zei: "Je bedoelt een man die voor de derde keer zijn baan is kwijtgeraakt en die niet van de drugs kan afblijven." Deze keer kickte Lucas af. Sinds 14 maart 1986 raakte hij geen enkele drug meer aan, of het nu coke of alcohol was. Na zijn actieve sport loopbaan zette Lucas zelf een afkickcentrum op en boekte opmerkelijke resultaten. Hij hielp onder anderen NBA-All Star George 'The leeman' Gervin van de drugs af. Lucas werd coach van het CBA-team Miami Tropics. De CBA is de kweekvijver van spelers die de NBA nog moeten halen of het vangnet van spelers die de NBA te licht heeft bevonden. De Tropics hadden zes spelers die in een ontwenningsprogramma zaten. Lucas hield ze op het rechte spoor. De aanstelling van Lucas wekte hier en daar verbazing. Maar Spurs-eigenaar McCombs wist wat hij deed. Hij zag de aanpak van Lucas en zag de resultaten die hij boekte. En McCombs wist hoe groot de verdiensten van Lucas waren, want McCombs zelf was ooit zwaar aan de drank. Sinds de komst van Lucas gaat het goed met de San Antonio Spurs. Vorige week wonnen ze zowel van de Utah Jazz als van de Portland Trail Blazers, beide topteams in de NBA. Op de vraag van een reporter van Sports Illustrated wat hij nf in de spiegel zag, antwoordde Lucas: "Ik ben zeker niet volmaakt, maar ik ga vooruit." FRANS KOTTERE» ---