ADVERTENTIE hét" WERKTEATER speelt „BELOFTES" op wo 25, do 26, vr. 27, za 28 fe6f en op wo. 4 en do. 5 mrt. Kattengat. Spuistraat 2, A dam, tel. 226231 --- ADVERTENTIE IS UW SPAARGELD OOK NIET EEN HEEL KLEIN .BEETJE APART? U wilt elke maand een beetje geld apart zetten. U zoekt dus een spaarbank waar uw geld goed bewaard wordt en waar u een mooie rente krijgt Het laat u echter niet koud wat die bank met uw geld doet. U zou er behoorlijk wat moeite mee hebben als dat bijvoorbeeld in een land als Zuid-Afrika werd belegd. Open een spaarrekening bij de Algemene Spaarbank voor Nederland. ÊËËË Dan weet u een paar dingen heel zeker niet één cent wordt in speculatieve H objecten gestopt niet één cent onder- fVTPWTWCTW1 steunt de apartheid. \ WmmmmMMS^^lSM Het uitgekiende beleggingsbeleid van de ASN zorgt niet alleen voor een J§ rustig gevoel, maar ook voor een Mg^mmmms^^mmmÊÊ^^ AJsunveeaspi&m*6rtngopentbijdeASN Ë nief tenminste fsor fi» eerste inleg, 60526 ln enveloppe zonder postzegel zenden Ik wil een spaarrekening openen bij de ASN. Stuur mij de o\J§y§ aan Aliemene Spaarbank voor benodigde formulieren en informatie zodat ik kan Nederland, Antwoordnummer 1188, uitzoeken, welke spaarvorm(en) het beste bij mij past. 2500 WB 's-Gravenhage. I to.: Algemene Spaarbank Bellen of bezoeken kan ook: Rijnstraat 28, 's-Gravenhage I Handtekening: of telefoon 070-710880 --- Vol [Tergen avond eerste concert voórjaarsserie Nederlands Blazers Ensemble dirigent Lucas Vis Stravinsky, Cerha, Wagemans Paradiso, 24-2, 20.30 uur kaart-/abonnementverkoop aan de zaal informatie: 020-947349 947607 --- Kunst Speuren naar tijdens oorlog vermiste kunst wordt opgevoerd ROTTERDAM (ANP) — De Rijksdienst Beeldende Kunst wil een actiever opsporingsbeleid naar kunstwerken die tijdens de Tweede Wereldoorlog als oorlogsbuit uit Nederland naar andere landen zijn afgevoerd. De dienst, die onder het ministerie van WVC valt, heeft de ministeries van buitenlandse zaken en financiën een inventarisatie gevraagd van kunstwerken, waarvan bekend is dat ze in de oorlog zijn „verdwenen". De dienst wil een belangrijkere rol spelen dan tot nu toe in het achterhalen en terugvragen van in de oorlog buit gemaakte kunstvoorwerpen. Dit verklaarde K. de Jong, hoofd van de afdeling collecties van de Rijksdienst, zaterdagmiddag in het museum Boymans-van Beuningen in Rotterdam. Daar had de officiële overdracht plaats van 33 tekeningen uit de 15e en 16e eeuw die onlangs door de DDR-regering aan Nederland zijn teruggegeven. De tekeningen zijn door de Rijksdienst Beeldende Kunst aan het Rotterdamse museum in bruikleen gegeven. Volgens De Jong gaat het om een groot aantal kunstvoorwerpen dat tijdens de oorlogsdagen op onrechtmatige wijze is verkregen van particulieren en musea en naar elders is verhuisd. Hiervoor gelden destijds door de geallieerden afgesloten verdragen waarbij dit soort „transacties" nietig zijn verklaard. Een geval dat wel — ook bij de rijksdienst — bekend is, vormen de volgens De Jong „duizenden schilderijen" die zich bevinden in een klooster in Oostenrijk. Het gaat hier om schilderijen, die in de oorlog van particulieren en musea zijn geroofd of anderszins onrechtmatig verkregen. Tot nu toe is Nederland er niet in geslaagd de Oostenrijkse regering zover te krijgen deze schilderijen terug te geven. De 33 tekeningen maakten deel uit van in totaal 350 tekeningen, die de Rotterdamse verzamelaar D. G. van Beuningen kort na de Duitse invasie in mei 1940 aan de Duitse kunsthistoricus Hans Posse verkocht. Posse was destijds directeur van het museum in Dresden en door Hitler belast met de oprichting van het zogenoemde Führermuseum in Hitlers geboorteplaats Linz. De door Van Beuningen verkochte tekeningen behoorden tot de collectie van Franz Koenigs, die van oorsprong Duitser was en in 1939 tot Nederlander is genaturaliseerd. Van Beuningen schonk eind 1940 het resterende deel van deze collectie, waarvan hij eigenaar was geworden, in zijn geheel aan het museum Boymans. Dat had toen overigens in 1935 al van Koenigs zelf de collectie in bruikleen gekregen. --- Berlijns filmfestival is „culturele top” BERLIJN (AP) — Het Berlünse filmfestival dat dit weekeinde is begonnen, heeft al als bijnaam „culturele top" gekregen. Dit komt vanwege de oververtegenwoordiging van Amerikaanse en Russische films. Vooral de Russische films trekken aandacht omdat ze vragen zullen uitlokken over de culturele en politieke dooi in de Sovjet-Unie. Er komt bijvoorbeeld een Sovjet-documentaire in het festival voor over Tsjernobyl, De klokken van Tsjernobyl. Gisteren werd met applaus de film Nacht, zuster ontvangen, naar een toneelstuk dat recentelijk in Nederland werd opgevoerd met Linda van Dijck en Arm Hasekamp. In de Amerikaanse film 'spelen Sissy Spaeek en Arme Bancroft de hoofdrollen. Op het festival in Berlijn draait ook de film de Moro-affaire die in Italië afgelopen zomer commotie heeft veroorzaakt. --- Scholieren spelen toneel AMSTERDAM — Van 1 t/m 7 maart zal in Amsterdam het Internationale Scholieren Theaterfestival gehouden worden. Scholieren uit Nederland, Duitsland en Frankrijk presenteren zich met zes voorstellingen. Nederland wordt vertegenwoordigd door twee scholen uit Nieuwegein en Rotterdam. Het festival is een primeur voor Europa en krijgt een vervolg in de volgende culturele hoofdsteden van Europa, Berlijn (1988) en Parijs (1989). --- Onvindbaar De door Posse gekochte tekeningen bleven na de oorlog onvindbaar, tot eind vorig jaar de DDR bekend maakte dat 33 tekeningen waren teruggevonden en dat zij zouden worden overgedragen aan de Nederlandse Staat. Niet duidelijk is waar de rest van de door Posse gekochte tekeningen zijn gebleven. Evenmin is duidelijk geworden wat de Oostduitse autoriteiten heeft bewogen de tekeningen terug te geven. De Jong zei hierover dat mogelijk een rol heeft gespeeld dat Nederland onlangs antieke handschriften heeft teruggegeven aan de DDR, die in Nederland in het kader van een archeologisch onderzoek terecht waren gekomen en hier door de oorlogsjaren waren blijven steken. De tekeningen, onder anderen van de hand van Albrecht Dürer, zijn van 22 februari tot en met 20 april in het museum Boymans-van Beuningen te zien. --- Frivolere Fall blijft punk-principes trouw MUZIEK Concert: The Fall. In: Paradiso - Amsterdam. Tournee door het land. Mark E. Smith, de spreekbuis van de Engelse cult-groep The Fall, staat bekend als een kruidje-roer-me-niet en een verstokte dwarsligger. Als er volgens hem maar iets aan schort is de boot aan. Daarom en door de vermoeienissen van een lange Duitse tournee leed de groep uit Manchester zaterdag in een uitverkocht Paradiso nogal onder stress, maar dat kwam het concert uiteindelijk alleen maar ten goede. Wat betreft het uitbrengen van platen was The Fall altijd al produktief, maar vorig jaar spande de kroon. Naast de lp Bend sinister, die vooraf werd gegaan door de 12 inch-plaat Mr. Pharmacist, hield de groep in december ook haar eerste toneelstuk ten doop: Hey! Luciani. De groep en haar muziek speelden daar ook een rol in. Hey! Luciani is een deels op feiten gebaseerd toneelstuk over het leven van paus Johannes Paulus I. In het stuk, geinspireerd op David Yallop's boek In God's name, wordt Yallop's optie overgenomen dat de „glimlachende paus", na in 1978 slechts 33 dagen in functie te zijn geweest, werd vergiftigd en dat er sprake was van een samenzwering tussen het Vaticaan, de maf ia en vrijmetselaars. De fantasie van Smith, als ras-provocateur altijd al dol op intriges, slaat ook in Hey! Luciani weer flink op hol. Zo wordt ook de nazi Martin Bormann door hem bij het complot betrokken. The Fall werd in 1976 opgericht door de voormalige havenarbeider en autodidact Smith en kan zich rekenen tot de favorieten van John Peel. De groep bleef de principes van de punk trouw. Haar lak aan technische vaardigheid uit zich in een gecultiveerd amateurisme. De muziek, die geënt is op die van The Stooges, de Velvet Underground, Captain Beefheart en The Doors, is rauw en compromisloos. Ondanks de schetsmatige, onuitgewerkte opzet van de songs en de gebrekkige instrumentale en vocale afwerking, is het groepsgeluid intens en de monotone herhaling, die de muziek van The Fall eigen is, geeft daaraan een hypnotiserend effect. De songs van The Fall mogen de afgelopen jaren dan wat toegankelijker zijn geworden, maar de teksten, over de slechtheid van de wereld en de muziekbiz in het bijzonder, werden steeds cryptischer. Het gaat dan ook niet zozeer om de boodschap, maar om de magie en de integriteit die van Smith's verbale anarchie uit gaat. Zijn spraakverwarring zaaiende monologen — hij zingt niet, maar draagt zijn slogans voor met snerende uithalen — lijken collages van krantekoppen en door hem zelf ontwikkeld jargon en hebben corruptie, paranoia en complotten als onderwerp. Er was in The Fall altijd een groot verloop aan groepsleden, die vrijwillig vertrokken danwei door Smith werden ontslagen. Van de vroegere bezetting zijn, naast Smith, alleen zijn vrouw, de Amerikaanse gitariste en zangeres Brix Smith, en gitarist Craig Scanion overgebleven. Bassist Steve Hanley keerde na een periode van afwezigheid weer in de bezetting terug en Simon Woolstencroft volgde Karl Burns als drummer op. Behalve de nieuwe klavierenspeelster Marsha Schofield speelden allen mee op Bend sinister. Van deze laatste lp voerde de groep in Paradiso veel werk uit. Daaronder Mr. Pharmacist, een cover van The Other Half, een garage-punkgroep uit de jaren zestig, en de toegift Bournemouth runner, dat begon als een trage blues, maar al snel naar het tempo van een surf-song accelereerde. Daarnaast ouder werk, zoals de cult-hit C.R.E.E.P. en / am Damo Suzuki, een nummer met een punkinslag, wat een deel van het publiek aangreep om de pogo te dansen. Opmerkelijk was de komende single Ghost in my house, ooit een hit van R. Dean Taylor, de eerste blanke Motownartiest, evenals Lucifer over Lancashire, waarin Smith met een poging tot jodelen voor het eerst iets deed dat in de richting van zingen kwam. De muziek van The Fall is toegankelijker geworden en de presentatie frivoler, gezien het minuscule gewichthefferspakje dat Brix over haar naaktheid suggererende, want vleeskleurige Mary Quant-creatie droeg. Of dat laatste strookt met de opvattingen die Fall-demagoog Smith over proletarische kunst heeft, doet niets af aan het feit dat The Fall nog steeds een live-band bij uitstek is. De groep zal dat woensdagmiddag live in VPRO's Wilde Wereld laten horen. PETER KOOPS Mark E. Smith, de zanger van The Fall. Folo Lex van Rossen --- CONTROVERSE MET NEDERLANDERS Amerikanen zweren bij echtheid Rembrandts Van onze correspondente JANNY GROEN WASHINGTON — Amerikaanse en Nederlandse Rembrandt deskundigen blijven ernstig van mening verschillen over de vraag of vijf omstreden Rembrandt-schilderijen, die in Amerikaanse musea hangen, werkelijk van de hand van de Nederlandse meester zijn. De Amerikanen houden, in weerwil van Nederlands onderzoek, vol dat het echte Rembrandts zijn. Het Metropolitan Museum of Art in Net Vork het Museum of Fine Arts en het Isabella Stewart Gardner Museum in Boston weigeren de desbetreffende schilderijen te „degraderen". Vorige week hebben dertig internationale Rembrandt-kenners zich in Boston opnieuw over de authenticiteit van de vijf Rembrandt-schilderijen gebogen. Omstreden zijn twee portretten die in de Mets hangen, de zogenaamde Beresteyn-portretten, genoemd naar de vroegere eigenaar. Twee schilderijen uit het Boston museum en het dubbelportret „Een dame en heer in het zwart", dat in het bezit is van het Gardner museum. De vijf schilderijen dateren uit de periode 1631-34. De — besloten — bijeenkomst in Boston was een initiatief van de Amerikanen als reactie op het besluit vorig jaar van het Nederlandse Rembrandt Research Project de vijf schilderijen te schrappen uit de lijst van als authentiek erkende werken van de meester. Het Rembrandt Onderzoeksproject, dat in 1969 is opgericht, probeert een definitief onderscheid te maken tussen de schilderijen, die Rembrandt geheel zelf heeft geschilderd en valse werken of werken waaraan hij slechts gedeeltelijk de hand heeft gelegd. De Nederlanders hanteren daarbij de theorie van Giovanni Morelli, een Italiaanse kunsthistoricus, die in de vorige eeuw rationele regels heeft opgesteld ter beoordeling van kunstwerken. Schilderijen van Rembrandt worden op grond van die regels — die onder andere neerkomen op minutieuze bestudering van ogenschijnlijk onbelangrijke details, die gelezen worden als het „handschrift van de schilder — ingedeeld in de A-, B- of Ccategorie. De Amerikanen vinden de houding van de Nederlanders te star. Het dubbelportret uit het Gardner-museum is, menen de Nederlanders, waarschijnlijk geschilderd tussen 1632 en 1633 door een leerling van Rembrandt. De Nederlanders vallen ook over een stoel, die kennelijk later is bijgevoegd en anders van stijl is dan de stoelen die in die jaren werden gebruikt. En verder zou van het portret van de dame alleen de linkerhand door Rembrandt zijn geschilderd. Maar ondanks overvloedig technisch bewijsmateriaal dat het dubbelportret niet van Rembrandt is, behouden de Amerikanen zich het recht voor het schilderij anders te interpreteren. Peter Sutton, curator van de afdeling Europese schilderijen van het Boston museum, meent dat Rembrandt in die periode graag van stijl mocht veranderen. Hij wijst erop dat de meester in 1632 pas 26 was en in die fase van het schilderschap vermoedelijk nog niet zoveel aan zijn leerlingen overliet. Bovendien zou Rembrandt naar Suttons mening wel eens veel te creatief geweest kunnen zijn om zich naar de regels van Morelli te houden. John Brealey, hoofd van de restauratie-afdeling van de Mets, voegt eraan toe dat het dubbelportret is bewerkt met een soort vernis-spray dat het leven uit het schilderij heeft gehaald. Hij meent dat als het schilderij wordt bewerkt met een natuurlijke harssoort, zoals Rembrandt gebruikte, de vele problemen, die de Nederlanders met het schilderij hebben, zullen zijn opgelost. Wat de andere omstreden schilderijen betreft, wijst Brealey erop dat Rembrandt altijd erg populair is geweest. „Zyn schilderijen zijn waarschijnlijk net zo vaak schoongemaakt en bijgewerkt als wij onze broeken naar de stomerij brengen." Dat zou de beoordeling op authenticiteit nog verder bemoeilijken. Het beraad in Boston, waaraan de Nederlandse Rembrandt-deskundigen J. Bruyn en E. van Watering hebben deelgenomen, heeft de Amerikaanse en Nederlandse interpretaties niet nader bij elkaar gebracht. De deskundigen, zoals het in diplomatiek taal heet, zijn het erover eens, dat ze het niets eens zijn. --- Pop uit Zimbabwe ligt goed in het gehoor MUZIEK Concert: Bhundu Boys. In: Tivoli — Utrecht. Verder: Luxor, Arnhem (25/2), Patronaat, Haarlem (26/2), Melkweg, Amsterdam (27/2), Het Paard, Den Haag (28/2). Jammer voor de Bhundu Boys. Als zü de vorige week in Harare naast Paul Simon hadden gestaan, was Tivoli te klein geweest. Nu de Jongens" uit de Zimbabwaanse bush die kans hebben gemist, moeten zij maar op zoek gaan naar een andere bekende blanke muzikant die hen het predikaat kwaliteit toekent. Pas dan — lijkt het — is het Europees publiek bereid naar een concert van een band met zon prachtig geluid te gaan. Bhundu Boys werd in 1980, het jaar van de onafhankelijkheid van Zimbabwe, door gitarist/zanger Biggie Tembo opgericht. Bhundu boys (jongens uit het oerwoud) is een erenaam voor de strijders tegen de Apartheid in Zimbabwe. Bandleider Tembo deelde mee dat de strijd in het voormalige Rhodesië, net als die nu in Zuid-Afrika, één tegen de Apartheid was. De eerste lp van de Bhundu Boys, Shabini, werd alom lovend ontvangen. Voor de bekende Engelse muziekjournalist John Peel was Shabini een van de beste platen van 1986. Als er één groep de lang verwachte doorbraak van de Afrikaanse muziek kan bewerkstelligen, is het de uit Harare afkomstige Bhundu Boys. Hun Afro-pop ligt lekker in het gehoor van de Europeaan. Het vijftal gebruikt geen exotische instrumenten, die de aandacht van de muziek kunnen afleiden. De muziek of althans het instrumentarium is aangepast; de mbira-duimpiano is door een paar gitaren, basgitaar en synthesizer vervangen, terwijl de traditionele trommels en schud-instrumenten door het slagwerk zijn vervangen. De modernisering van het instrumentarium, waardoor het geluid eveneens modern is geworden, heeft de traditionele muziek gelukkig niet verdreven. De Bhundu Boys maken nog steeds Shona-muziek. De Shona's vormen de grootste taalgroep van Zimbabwe. De Zimbabwanen herkennen hun mbiras nog steeds in het geluid van de Bhundu Boys. Het nummer Hatisitose was dan ook drie maanden lang de grote hit in hun land. Het concert werd pas na het langzaam gezongen en sober begeleide Rugari — opgedragen aan de Zuidafrikaanse bevolking — door Biggie Tembo officieel geopend verklaard. Rugari was traag en in mineur om het lijden voelbaar te maken. Het daarna volgende Hatisitosi, een overwinningslied, was alweer vrolijk. Tembo vertelde dat het lied evengoed over de fouten van de Afrikanen gaat. Het Engelstalige Writing on the wall („laat weten wat je van Apartheid vindt") was een op muziek gezet politiek pamflet van het quintet. De muziek was echter zo aanstekelijk en onweerstaanbaar en het Shona zo onverstaanbaar dat alle aandacht op de muziek geconcentreerd was. Het viel dan ook niet op dat de groep ook liefdesliedjes (My foolish heart) op het repertoire heeft. De songs van de Bhundu Boys passen uitstekend in het schema van het A" kaanse lied: een vocaal vraag en aij woord-spel. Maar de groep houdt