Muzikale traditie van Portugal heeft meer dan de fado MUZIEK $err **; A raiz e o tempo, met Rusga da &»da J* Arga, Pedro Caldeira Cabral, Bri- Vi« \n°r Jara- I«: Bibliotheektheater Dj [ rtu ï 's et muzikale cliché van «lkaaBal- Fado en Portugal horen by keni *oals bouzouki-muziek bij Griefere. ien flamenco bij Spary'e. Com- V. eg 'e,e versies van de fado hebben hun Vaj, h3ar een Publiek buiten de grenzen Yens .et e|Ben land gevonden, maar tetr dit_el Z'C^l op °* vee andere muzieklia R~rtS.m Portugal belemmerd. Ama- Wie KZflgues is hier wel bekend, maar So, vu er ooit gehoord van José AfonTWer* van An ar) het album — een van de best Plate *e' rï°°r een gemaakte Jti^:n ut de geschiedenis van de popeen e* — maakte haar in een klap tot n *ereldster. iüq„ e videoclips van hits als Girls just riaaj. t 0 have fun en She-bop kwam ze Vvjjj VOfen als een gek mens met een nW Veelkleurig kapsel en een warrige iv, 'er van doen. Een handig bedacht ' net- Maar net concert m de 'ijk h Van maakte duideres ide 33-jarig.e Newyorkse zangev Werkelijkheid even chaotisch en lanB 's a's ce CUPS suggereren. In raatt aankondigingen van nummers draa.Ze' vrij associërend, regelmatig de niaak van haar verhaal kwijt. Daarbij Hejjjl .2e een sympathieke, ontwape(oPv^ lndruk, waarmee ze het publiek Psr-f nd veel meisjes en Cyndi Lau\vin 0o'Ca'i'ces) moeiteloos voor zich Tussen de nummers wordt een al bi9 jdeerd ..Cyndi, Cyndi" ingezet, en HijJ "e eerste tonen van het openings- Op jmer Change ofheart staat iedereen "'eer* stoe'en' om de hele avond niet te gaan zitten. ïtia uPer wordt begeleid door een vijfspeu^r° P (drummer, bassist, toetsentoj „r' Percussioniste) met in de hoofd<>*ltarist Riek Derringer, wiens eigen carrière de laatste jaren wat in het slop is geraakt. Als Lauper hem voorstelt, verklapt ze altijd een groot fan van hem te zijn geweest en na een concert zelfs een keer te zijn binnengeglipt in zyn kleedkamer — waar ze meteen weer uit werd gegooid. Triomfantelijk voegt ze eraan toe dat het haar des te meer plezier doet dat hij nu in haar band speelt. Derringer mag een bekend gitarist/zanger zijn, toch is het juist zijn bijdrage, die afbreuk doet aan het concert. Met zijn (macho) rockgitaar-stijl vormt hij samen met de andere groepsleden het prototype van de typisch Amerikaanse groep: een samengeraapt stelletje routiniers, die het materiaal kundig, maar vlak vertolken. Het resultaat is gezichtloze radio-pop, perfect uitgevoerd, maar met bitter weinig dynamische spanning. Zonde. Want Cyndi Lauper blijkt een uitmuntend zangeres, die zich soepel beweegt in een veelheid aan stijlen: lichtvoetige jaren zestig-popsongs — gezongen met een kleine meisjes-stem — die herinneren aan de Phil Spector-girlgroups, ballads als Time after time en Truc colors, maar ook stevige rock and roll-nummers. Met trefzekere uithalen tot in de hoogste registers laat ze horen dat haar stem weinig beperkingen kent. Daarbij vergeleken steekt het materiaal dat ze zingt wat mager af. Met name een aantal nummers van de eind vorig jaar verschenen tweede lp Truc colors stelt teleur. Ze missen de emotionele diepgang, die Lauper wel degelijk in een liedje kan leggen, zoals ze laat horen in een imponerende vertolking van Marvin Gaye's What's going on. Een nummer dat mindere goden ongetwijfeld om zeep geholpen zouden hebben, maar in haar vertolking de luisteraar koude rillingen bezorgt. Het is het beste bewys dat Cyndi Lauper — die Billy Holliday tot haar grote voorbeelden rekent — veel meer in haar mars heeft dan ze tot nu toe heeft laten zien en horen. GERT VAN VEEN Cyndi Lauper vol overgave. Foto Lex van Rossen ---