Biljartstrijd met erfenis van ex-topman Hendriks als hoofdprijs e Koninklijke Nederlandse Biljart Bond 82 jaar. Een respectabele leeftijd v°or een relatief kleine sportorganisatie, 35 duizend leden. Vanmiddag krijgt KNBB een nieuwe voorzitter. De Naarsvergadering zal moeten kiezen tussen Leo van Deuren (59) en Piet Wiberiks (45). 'Ik ben overtuigd van **% eigen kwaliteiten', zegt de laatste. Van Deuren: 'Ik weet in de biljarterij eUs een heleboel dingen niet.' DE ENE kandidaat is voorzitter van het gewest West-Nederland: Leonardus van Deuren uit WouhUgge, onder de rook van Alphen. . ,e andere is voorzitter van het dis- Maastricht en Omstreken: Pc- Lru.s Paulus Lamberiks uit Sittard. eden zijn gehuwd en vader van kinderen. En, geloof het of beiden schatten hun kans om te worden op meer dan "Procent. Lamberiks baseert zich op de eunbetuigingen van de voorzitters Mdc gewesten Noordoost-Nedern > Zuid-Nederland en Middenherland. 'Daaruit leid ik af dat ik ier dan de helft van de stemmen aal krijgen.' Van Deuren, die uitera d op zijn eigen gewest kan rekei ?n> hoopt vooral op de 'zwevende kiezers. j *-)e emotionele taferelen tijdens • Voorjaarsvergadering, eind juni De Meern, waren een aardige j aadmeter hoe gevoelig de situatie binnen de bejaarde bond. De erfe's van de jarenlange topman Maarden Hendriks staat op het spel. Wim -V Fossé fungeert als tussenpaus. ') >s voor zes maanden gekozen •tt de impasse te doorbreken die in e Meern was ontstaan. , Ook toen was Van Deuren al andidaat voor de opvolging van de a'scheid nemende Hendriks. Op een discutabele manier werd voorkomen dat het voorstel om hem te benoemen in stemming werd gebracht. Het district Maastricht (Lamberiks) diende een motie in om de zaak uit te stellen. Aldus besloten de afgevaardigden, met een kleine meerderheid. Nu is Lamberiks zelf in voor de post. Tk ben benaderd door het sectiebestuur. Daarna werd ik uitgenodigd voor een gesprek in Eindhoven met Du Fossé en sectiebestuurslid Jean Graus. In mijn vakantie heb ik tijd gehad om over het voorstel na te denken. Ik heb er lang over gepiekerd. 'Mijn eerste opmerking tegen Du Fossé was: wat doet u me aan. Ik heb de motie ingediend, een heleboel mensen zullen dus mijn integriteit in twijfel trekken. Dat is ook gebeurd, mij is die actie verweten. Na nieuwe gesprekken, eind augustus en begin september, met de overige leden van het hoofdbestuur heb ik toch ja gezegd.' Lamberiks is dus de kandidaat van het huidige sectiebestuur. Hij noemt dat een voordeel, 'een prettiger positie dan waarin Van Deuren verkeert. Want als de Limburger wordt gekozen, dan blijft het sectiebestuur zitten. Krijgt Van Deuren de meeste stemmen, dan stapt het sectiebestuur op. In een brief die de Woubruggenaar op 16 november heeft verzonden, wordt dat nog eens nadrukkelijk gesteld. Van Deuren heeft zijn schaduwkabinet overigens al in grote lijnen klaar. Lamberiks: 'Ik weet dat er wantrouwen bestaat. Ik hoop dat beide kandidaten dat wantrouwen kunnen wegnemen, wie er ook gekozen wordt. Het wordt hoog tijd dat binnen de KNBB de neuzen weer in dezelfde richting wijzen. 'Misschien heeft Van Deuren meer levenservaring dan ik, tenslotte is hij wat ouder. Qua kennis van de biljartsport is er volgens mij geen verschil. Ik ben overtuigd van mijn eigen kwaliteiten', zegt Lamberiks, registeraccountant en docent op de hogere hotelschool. 'Maar als Van Deuren zo acceptabel was, waarom is hij dan in juni niet meteen gekozen? Dan had ik me nooit kandidaat hoeven te stellen. Dat ik maar tien uur per week tijd heb, vind ik geen nadeel. De biljartbond heeft een professioneel bureau in Nieuwegein. En er zijn ook nog weekeinden. Bovendien, is het wel een gezonde zaak om veertig of vijftig uur per week bezig te zijn? 'Van Deuren stelt een heel nieuw beleid voor. Het heeft me verbaasd, waar komt dat vandaan? Waarom heeft hij die vernieuwingen dan nooit in het hoofdbestuur, waar hij als gewestelijk voorzitter deel van uitmaakt, of in de bondsvergadering aan de orde gesteld? Laten we eerlijk zijn: iedereen heeft ongeveer dezelfde ideeën als het om nieuw beleid gaat in het carambole-biljarten: vrouwen, jeugd en toppers. Tk denk dat de vergadering vrij zakelijk zal verlopen. Er zullen best wel wat emoties vrijkomen, maar ik geloof dat Du Fossé de zaken goed heeft voorbereid. Een van ons tweeen zal het onderspit moeten delven. Dat vind ik ook geen prettige gedachte. Het zij zo. De afgevaardigden hebben nu de kans zich uit te spreken. Dat is toch heel democratisch.' Van Deuren is dat laatste volledig met Lamberiks eens: 'Laat de vergadering maar beslissen, we zullen wel zien. Ik heb mijn brief zo afstandelijk mogelijk gehouden. Ik heb gesteld: denk goed na als je mij kiest, want dat zal ingrijpende gevolgen hebben. En denk je niet na, dan moet je achteraf niet kletsen. 'Wordt Lamberiks gekozen, dan keer ik gewoon terug naar m'n gewest. Dan sta ik weer tussen jullie, heb ik tegen mijn achterban gezegd. We zullen het bestuur vervolgens bewust maar kritisch volgen. Ze zijn dan nog niet klaar met ons. Want het beleid van de afgelopen jaren moet veranderen. 'Mag ik de kar niet trekken, dan stort mijn wereld niet in, er zijn echt belangrijkere dingen in het leven. Maar word ik het wel, dan beloof ik honderd procent inzet. Een bestuurder is immers een dienaar. Ik heb het wel eens zo gezegd in mijn gewest: als jullie ooit symptomen zien van boboïsme, kom dan naar me toe.' Van Deuren werd in de aanloop naar de voorjaarsvergadering beticht van agressieve campagnevoering en van het schenden van afspraken. Het woord chantage viel zelfs in De Meern. Statutair was en is er niets op zijn kandidaatstelling aan te merken. Van Deuren: Tk heb geen afspraken geschonden. Dat is een van die onjuiste en vage argumenten die zijn gehanteerd, het was bijna smerig. Er werd ook gezegd dat kandidaten van het hoogste niveau zouden afhaken omdat ik me kandidaat had gesteld. Ik ben als een intrigant afgeschilderd. Tk stond heus niet te trappelen van ongeduld. Ik hoef niet zo nodig, het is niet zo dat ik niets te doen heb. Ik heb een grote hobby: schilderen. En ik ben voorzitter van een bloeiende vereniging van negentig mensen, ik heb het gewest. Soms heb ik het gevoel gehad: Leo, waar ben je aan begonnen, waarom haal je je al die ellende op de hals? Tk heb niets tegen de personen die nu in het bestuur zitten. Wèl tegen de wijze van besturen. Ik ben kandidaat, en dat het bestuur mij niet wenst, verandert daaraan niets. Ik zou sommige mensen zo graag willen vragen: wat heeft u eigenlijk tegen mij?' Van Deuren noemt drie motieven waarom hij zich kandidaat heeft laten stellen. 'Ten eerste stel ik de steun van het gewest, van mensen die ik hoog acht, met wie ik me verwant voel, op hoge prijs. Die vinden het ook jammer als ik nu wegga. En ik ga niet graag weg, dat heb ik ook tegen ze gezegd. Maar zij willen dat ik het word. Wie ben ik dan om ze tegen te spreken? 'Ten tweede verzet ik me tegen de wijze waarop het sectiebestuur zich tegen mijn kandidatuur heeft gekeerd. Het is modder gooien geworden, en ik wil het schoon spelen. 'Ten derde heb ik een aantal jaren in de sport gezeten. Als discuswcrper ben ik twee maal vijfde geweest bij het NK. Ik ken dus de drijfveren van een topsporter. Ik ben na het CIOS, een magnifieke opleiding, lange tijd sportleider geweest. Daarna heb ik in het vormingswerk gezeten, van de Levensschool. Eind jaren zeventig, door lichamelijke ongemakken, maar ook omdat ik te veel hooi op m'n vork had genomen, ben ik uit het arbeidsproces verdwenen. Nu ben ik weer gezond. 'Misschien kun je mij de kandidaat van de basis noemen. Die basis, van recreanten en van toppers, moet worden verbreed. Daar sta ik voor. Het zich manifesteren in de sport is een puur persoonlijke zaak. Die behoort tot de belangenbehartiging van het bestuur. Wat het huidige bestuur met de topsport heeft gedaan, daar ben ik niet kapot van. Het was vaak een prestigekwestie, Zo van: wij laten ons niets voorschrijven. 'Hendriks zocht een zwaargewicht als zijn opvolger. Maar dan moet je potverdorie als bestuur andere procedures volgen om zon man binnen te halen. En wat is precies een zwaargewicht? Een of andere godheid? In mijn vorige functies heb ik ook zaken moeten doen met ministeries. Dat ging me prima af, daar kreeg ik complimentjes voor. 'Bovendien weet ik niet of een zwaargewicht voldoende tijd heeft om de bond te leiden. Die heeft geen veertig uur per week vrij. Ik geloof dat het juist goed is als er iemand komt. die bruggen slaat naar de achterban. Het moet geen principe worden van verdeel-enheers, maar van verdeel-en-werksamen. Tk weet in de biljarterij heus een heleboel dingen niet. Die wijsheid zal ik dus moeten halen waar zij zit. Ik denk dat ik me goed kan inleven in bepaalde problemen, zeker door mijn achtergrond. Mijn kracht is mensenkennis, het omgaan met mensen, ze stimuleren en waarderen. 'Word ik voorzitter, dan komt er zeker een denktank, van ereleden en deskundigen op een bepaald terrein. Zonder dat zij de directe beleidsmakers worden. Dat blijft voorbehouden aan het bestuur. Mijn motto is: als je wat te vertellen hebt, doe dan je mond open. Zo niet, houd dan je mond dicht. Ga niet naar hooggeplaatste personen toe met een of ander lulverhaal, maar kom met een boodschap. 'De mensen aan de basis werken keihard en verdienen meer waardering. Ik krijg van hun inzet soms tranen in m'n ogen. Daarom moet je naast ze staan, met ze meevoelen. Een blik, een gevoel van verstandhouding kan al genoeg zijn. Mensen pakken dat op. We zouden met elkaar een gemeenschap moeten vormen, een gemeenschap van mensen die biljarten. Daar streef ik naar.' Ab Schreijnders Leo van Deuren FOTO ARENDA OOMEN --- Tijd voor een vriendin is er niet als je gek bent van golfsurfen Golfsurfer Rik Uiterwijk (27) is brandweerman omdat hij dan veel vrije tijd heeft om op de golven te rijden. Vaak ligt hij 's ochtends om zes uur al in de branding van Scheveningen op de juiste 'wave' te wachten. Vakanties voeren naar de warme, hoge en lange golven van Sri Lanka, Australië en Hawaii, waar de 'locals' hem echter niet graag zien komen. Tk ben zon tien jaar geleden met mijn broer met het golfsurfen begonnen. Je mocht vroeger eigenlijk helemaal niet met een plankje de branding in, dan moest jé eerst toestemming vragen bij de politie. Er staat in de wet dat je met een drijvend voorwerp niet op zee mag. Ja, wel met een surfplank met zeil, maar niet zonder. We kregen als golfsurfers toen goedkeuring om voor het strand van Scheveningen, tussen strekdam en havenhoofd, onze sport te beoefenen. We hebben ook wel eens stiekem bij Kijkduin gegolfsurft. Mijn broer werd daar door de politie opgebracht, en anderhalf uur in de cel gezet, in zijn wetsuii. Televisieseries als Baywatch, waarin wereldkampioen Kelly Slater speelt, hebben de surfsport in Neder- ter elkaar te hebben. Je werkt 24 uur, daarna heb je 48 uur vrij. Het is natuurlijk ook best een leuke baan, laten we dat niet vergeten. Ik lag vanochtend vroeg al in het water, ga straks werken, en dan morgenochtend meteen weer de golven in. Mijn ouders vinden het best aardig dat ik surf, maar het gaat ze ook wel eens vervelen. Mijn broer Jurjen is er ook helemaal gek van. We doen bijna niks anders. Ik sta vijfde op de Nederlandse ranglijst, hij is zesde. Tijd voor een vriendin is er niet, dat zie je wel vaker bij surfers. En meisjes surfen niet. Ja, er is er, geloof ik, een. Als surfer heb je je aan allerlei regels te houden, dat luistert heel nauw. Je ligt met je plank te wach- PASSIE land populair gemaakt. De schoolagenda's staan vol met foto's van het surfen. Je krijgt dus ook veel jongens met lange blonde haren op het strand, die met de nieuwste plankjes en gekleed in de kleurigste pakken lopen te showen. Maar het water in gaan? Ho maar. Die wannabees noemen wij posers oïhighwaysurfers. Veel mensen geloven dat je voor de Nederlandse kust niet goed kan surfen, die denken onmiddellijk aan Biarritz in Frankrijk of Hawaii natuurlijk. Maar weet je dat er in de jaren dertig al iemand is gesignaleerd met een surfplank voor de Nederlandse kust? Nee, het golfsurfen gaat zelfs heel goed bij Scheveningen en IJmuiden. Daarnaast ken ik enkele secret spots, die ik je niet vertel, want dan gaat iedereen erheen. Je hebt hier natuurlijk geen oceaan, die voor lange, hoge golven zorgt. De Noordzee is te ondiep. Maar met een aflandige wind krijg je soms hele knappe golven, waarop je off thé Ups, cut-backs en aerials kan maken. Je kunt er zelfs tuberiden, dan surf je onder de brekende golf door, als in een tunnel. Ik denk dat er in Nederland jaarlijks zon tien klassieke dagen zijn, dagen waarop alles in orde is. Dan lig je al om zes uur 's ochtends in het water op een setje goede golven te wachten. Ik kan vanuit mijn raam net de vlag op het Kurhaus bekijken en ik luister veel naar de weerberichten op de BBC-radio. Ik ben speciaal bij de brandweer gaan werken om veel vrije tijd ach- ten achter de branding, met een leash, een lijn, van plank naar enkel. Dan is het niet de bedoeling dat iemand anders er met jouw golf vandoor gaat. Je moet op je beurt wachten. Ook bij het uitpeddelen, als je terug gaat het water op, moet je goed opletten. Beginners weten vaak niet hoe het hoort. Als ze driemaal achterelkaar voordringen, dan kan er dus wel een klap vallen. Met windsurfers hebben we soms ook problemen, die razen met grote snelheden door de branding. Je ziet daarom weleens teksten als 'locals only' op de havenmuur, dat heeft natuurlijk niets met racisme te maken. We zijn geen leeghoofden, die alleen maar oog hebben voor uiterlijk vertoon. De meesten van ons zijn heel milieubewust. Als er verder op zee iets gebeurt, een olielozing ofzo, dan merk je dat meteen. Ik ben lid van Greenpeace. Wanneer zon jong surfèrtje stoer zijn lege bakkie patat op het strand werpt, dan zeg ik er wat van. Alle vakantiedagen gaan op aan het surfen. Ik ben naar Sri Lanka geweest, naar Bali en Australië. Ook op Hawaii, en dan met name op de North Shore van het eiland Oahu, is het prachtig. Maar de locals zijn er heel erg agressief, die willen geen buitenlanders in hun golven. Er bestaat daar zelfs een gang van surfers, de Hui-brotherhood. Als je ze groet in de branding, dan krijg je een grote bek of een opgestoken middelvinger terug. Daarom gaan we volgend jaar maar eens naar Guatemala. Daar schijnen ze ook hele mooie golven te hebben.' Rolf Bos --- PROFIEL Fatsoensrakker en pr-man met een hekel aan kritiek T HE EVENING TELE.-* GRAPH, onooglijk regaal dagblad voor Scunthorpe ."Grimsby in midden-Engeland, I d d't jaar liefst twee primeurs die a"delijk grote aandacht trokken. et aftreden van Norman Lamont s minister van Financiën en - zeer "langs - het vertrek van Graham aVlor als manager van het Engelse v°etbalelftal. Het waren primeurs die het ge-0 8 waren van een oude journaliste grondregel: goed je relaties "derhouden. Het nieuws over Laont kwam in de krant omdat een rs'aggeefster contact onderhield et de moeder van de minister. Ze at bij haar in de kamer toen La°nt opbelde om zijn plan te vertel- Over het supersnel berichten omer)t Taylors ontslag wenst chef Portredactie Geoff Ford geen meedelingen te doen: 'We hebben et onze bron afgesproken geen intj?uk te maken op de vertrouwe- Ikheid.' Daar moesten collega's gelijk om gniffelen. Want Fords voorganger heet Torn aylor. De vader van de manager. De scoop van de Evening Tele®aPh was duidelijk ook bedoeld als Jaham Tayors laatste wraak op de : "ttse tabloids, want die hebben ,°oral het laatste jaar geen gelegeneid voorbij laten gaan om hem te pekelen. The Sun, altijd rabiater Jtl de andere publieksbladen, ;v°°raan. Bij de Sun heette hij al ,ccl langer Taylor the Turnip - Tayj rde Koolraap. De getekende spot- L Went van de Engelse coach als kool*" aP> de domste en lelijkste van alle penten, was de laatste maanden J> Populair geworden dat ook andekranten hem overnamen. Voor eerst was de Koolraap in druk genenen in juni 1992, toen de ruisen bij het EK van Zweden Noren. Fc was de befaamde match *aarin Taylor Gary Lineker uit het ,e'd haalde. Lineker, toch een van ® niinst controversiële en zeker van de beter opgevoede voeta'lers, was al eerder met Taylor in gekomen over de te vol- §etl taktiek en de soms nogal zonerlingg elftal-opstelingen. Dat ,as> ook in de pers, toen nog afge'li n on(der bet hoofdstuk: begrijpere, want de twee staan zwaar on,,er stress. Lineker door de ziekte } eukerrtie) van zijn zoontje en Tay, r omdat hij zich voorbereidde op et belangrijke EK-toerrtooi. Maar wie dieper keek, wist wat er aan schortte. Graham Taylor kan absoluut geen voetballers verdragen, die kritiek op hem hebben. Dat had al eerder het internationale einde betekend van Engeland-aanvoerder Bryan Robson, die na een langdurige blessure weer goed op dreef was bij Manchester United, van Peter Beardsley en Mark Hateley. Toen het bij het EK in Zweden helemaal niet liep - geen enkele wedstrijd gewonnen - was het definitief over tussen Taylor en de Britse pers. Niet alleen de tabloids, maar ook de serieuze kranten begonnen hem frontaal aan te vallen. De loopbaan van de England football manager werd genadeloos doorgesneden en dat resulteerde in koppen als: 'Voetbalbaas uit het niets' (The Observer), 'De man die het beter wist dan Lineker'' (The Independent), 'Manager aan het kruis' (The Guardian). Kortom: de zomer van 1992 was. nauwelijks begonnen of het was al voorbij met Graham Taylor. Maar het zou nog bijna anderhalf jaar doorsukkelen. Een van de hierboven vermelde koppen ('Voetbalbaas uit het niets') sloeg de spijker precies op zijn kop. Graham Taylor kan, in tegenstelling tot zijn vijf voorgangers, niet bogen op enige staat van dienst als topvoetballer, laat staan als international. Zijn voorganger Bobby Robson speelde twintig keer voor het Engelse elftal en vele jaren in de hoogste divisie. Toch begon Taylors voetbalcarrière veelbelovend. Hoewel zijn vader, sportverslaggever Torn, het niet zag zitten - hij wilde liever dat zijn zoon onderwijzer werd, of desnoods óók journalist - meldde Graham zich bij Grimbsy Town. Hij was als junior al een behoorlijke voetballer gebleken. Volgens Allen Wade, de toenmalige Engelse jeugdtrainer: 'Niet echt klasse, maar wel een jongen die nog aan het spelen was als de anderen zich allang hadden omgekleed.' Graham speelde 189 wedstrijden voor Grimsby en later 152 matches voor Lincoln City, clubs uit de derde en vierde divisie. Aan zijn actieve carrière kwam een te vroeg einde toen hij in de grond schopte in plaats van tegen de bal. Dat werd een blijvende heupblessure. Tot groot vermaak van zijn excollega's, de spelers, verscheen hij korte tijd later in streepjespak en diplomatenkoffer (vol met plannen) bij het bestuur om te solliciteren naar de toen juist vacante functie van manager. Hij werd het op het nippertje - met 28 jaar de jongste in het Britse betaalde voetbal. Voorzitter Heneage Dove had de jonge Taylor altijd al zien zitten in een Hij was nog geen dertig jaar toen hij bij Grimsby Town in de grond schopte in plaats van tegen de bal. De daarbij opgelopen heupblessure maakte een einde aan de carrière van voetballer Graham Taylor. In streepjespak en met diplomatenkoffer keerde hij terug als manager van Grimsby Town, Watford, Aston Villa en het Engels elftal. Aan dat laatste kwam deze week een roemloos einde.'Manager aan het kruis', zoals The Guardian kopte. leidende functie, maar de rest van het bestuur wilde eigenlijk iemand anders. Aanvankelijk waren de resultaten onder de jonge coach mager. Maar in 1976 werd Lincoln kampioen van de vierde divisie met de opmerkelijke score van 111 doelpunten. Er kwam veel publiek, dat jaar. Een jaar later vertrok Taylor naar de club waaraan hij zijn faam te danken heeft: Watford. Deze club was toen in het bezit van de popzanger Elton John - niet slechts in naam voorzitter maar iemand die zich daadwerkelijk met de bestuurlijke gang van zaken bemoeide en geld had hij meer dan voldoende. Het duo Taylor-John stuwde Watford binnen tien jaar op van de vierde naar de eerste divisie. In Taylors laatste jaar werd de club tweede achter Liverpool in het Engelse kampioenschap. Taylor bemoeide zich ook met de rest. Van hooliganism, bij veel clubs een toenemend kwaad, had Watford nooit gehoord. Taylor eiste dat er geen schunnig gezang van de tribunes gehoord zou worden. En kreeg zijn zin. De Watford-spelers moesten in en rond het stadje ten noorden van Londen wonen en het eerste elftal maakte geregeld excursies naar bedrijven in de buurt. 'Deze mensen komen naar jullie kijken wanneer je aan het werk bent. Dit zijn retourbezoeken,' legde de manager uit. Taylor bleef er tien jaar. Maar zijn ambitie reikte verder dan Watford., Hij had zich al eens tegen vrienden laten ontvallen dat hij, nu een blessure hem verhinderde ooit voor Engeland te spelen, dan toch minstens manager van de nationale elf kon worden. Het volgende tussenstation werd Aston Villa, club in Birmingham met een trots verleden, maar nu een 'rotzooitje', zoals Taylor meteen voorzitter Doug Ellis èn zelfs de pers meedeelde. Het was een uitlating die niemand van de zo pr-gevoelige Taylor verwachtte en die sloeg daarom hard in. Maar in één seizoen stuwde Taylor Aston Villa terug naar de eerste divisie. Het tweede seizoen was evenwel moeizaam en het derde begon zo zwak dat Ellis al met de gedachte speelde zijn manager aan de dijk te zetten. Maar Taylors kansen keerden en Aston Villa eindigde als tweede in de competitie. Dat succes èn Taylors bedachtzame, maar doelgerichte kritiek als veelgevraagd deskundige voor de televisie, bracht de Football Association ertoe hem aan te zoeken als opvolger van Bobby Robson. Deze laatste had het vooral laten afweten omdat hij niet uit de voeten kon met de tabloids, die zijn privé-leveft niet met rust konden laten. Dat zou de handige pr-man Graham Taylor niet overkomen, stelden de Engelse bondsbestuurders zichzelf gerust. Het liep anders. Henk Strabbing Graham Taylor foto.reuter ---