COULEUR LOCAL BIIDRAGEN; PAUL DEPONDT Maastrichtse Eurotop van kunsthandelaren Heeft het iets met de voorbije Maastrichtse Eurotop te maken? Volgens de organisatoren van de European Fine Art Fair wel. Maastricht werd sedert die Eurotop „in geheel Europa en daarbuiten een bekende naam" — schrijven ze. Niet minder dan 140 kunsthandelaren uit zowel Europa als de Verenigd.' Staten brengen in de periode van 14 tot en met 22 maart een immense kunstschat naar The European Fine Art Fair. In korte tijd groeide die beurs uit tot een van de meest prestigieuze ter wereld, waar vooral veel zeventiendeeeuwse Vlaamse en Hollandse kunst is te zien. The European Fine Art Fair kent een indeling in vier secties: Pictura, Antiquairs, Textura en Moderne/heden- daagse kunst. Dit jaar zijn twee nieuwe secties aan de beurs toegevoegd: een Gravura-sectie en een Juwelen-sectie, de zogenaamde La Haute Joaillerie du Monde. The European Fine Art Fair laat, zoals vanouds, een indrukwekkend aanbod van Oude Meesters zien, in het bijzonder de Hollandse en Vlaamse school. Zo brengt de Engelse handelaar Johnny van Haeften een bijzonder kleurrijk werk van Adriaen van der Werff, voorstellende een muziekmakend paar in een interieur. De Amsterdamse handelaar Rob Kattenburg, gespecialiseerd in zeegezichten, komt naar de beurs met een belangrijk olieverfschilderij van Lieve Pietersz. Verschuier met een voorstelling van het schip De Zeven Provinciën, een tweedekker van de Amsterdamse Admiraliteit. De inbreng van antiquairs heeft dit jaar opnieuw zowel aan kwaliteit als aan verscheidenheid gewonnen. Vooral op het gebied van zilver, objets dart en keramiek is het aanbod geschakeerd. Op de beurs worden oude textilia, voornamelijk wandtapijten en kleden, getoond — een gezamenlijke presentatie van tien vooraanstaande tophandelaren in wandtapijten en kleden. Sommige dateren uit de vijftiende en de zestiende eeuw. Vooral La Haute Joaillerie du Monde wordt tijdens de komende European Fine Art Fair een fenomeen: in een speciaal paviljoen tonen gerenommeerde huizen als Cartier International of het Newyorkse Harry Winston hun collecties juwelen. Cartier exposeert tijdens deze beurs circa veertig voorwerpen uit de historische verzameling van dit bijna 150-jarige juweliershuis, voor: al fin-de-siècle-juwelen, versierd met in zilver gezette edelstenen. Net als in voorgaande* jaren organi- seert The European Fine Art Fair een cyclus lezingen verzorgd door acht vooraanstaande deskundigen over gevarieerde kunsthistorische onderwerpen. In het nieuwe theater aan het Vrijthof is een serie concerten te beluisteren, met werken van onder anderen Pouleck, Brahms, Mozart en Pergolesi. Er nemen dit jaar 35 nieuwe deelnemers deel aan The European Fine Art Fair. Nieuw is ook de Gravura-sectie, waar diverse handelaren tekeningen, aquarellen, etsen, gravures, boeken en landkaarten tonen. Een topstuk is een zeventiende-eeuwse compositieatlas van Paulus Swaen Old Maps & Prints, gekleurd door de bekende „meester afzetter,, Dirk Jansz. van Santen. De atlassen en prenten, gekleurd door Van Santen, behoorden in de 17de eeuw tot de pronkstukken van vooraanstaande collecties. The European Fine Art Fair in Maastricht, vanaf 14 tot en met 22 maart. --- THE ART NEWSPAPER Volgens The Art Newspaper gaat er iets mis met de grote tentoonstelling Die grosse Utopie, Russische Avantgarde 1915 bis 1932 in de Frankfurtse Schim Galerie. Er zijn in Frankfurt meer dan 700 schilderijen, schetsen, architectuur tekeningen en sculpturen te zien van Russische avantgardistische kunstenaars. Vier jaar geleden werd, door de „global-thinking director" Thomas Krens van het Newyorkse Guggenheim, het plan opgevat de tentoonstelling te organiseren als openingsexpositie van het gerenoveerde museum. Dat ging niet door. De grote expositie, die pas in Frankfurt is geopend, zou normaliter ook in het St Peterburgse Russisch Museum te zien zijn, en deze zomer in de Tretjakov Galerie in Moskou. Maar het is zeer de vraag of daar in deze benarde tijden geld voor gevonden kan worden. Dat is, volgens The Art Newspaper, nog niks. Want er is meer aan de hand met The grosse Utopie. Vele werken zouden volgens het blad „vervalsingen" zijn, of op zijn minst „reconstructies". Reist daarom de tentoonstelling, na Frankfurt, niet naar New Vork en wellicht niet naar Moskou en St Petersburg? --- NOORDBRABANTS MUSEUM De touche-prijs voor beeldhouwkunst „De kunststichting Touche Nederland wil vooral een bijdrage leveren aan de verbreding van de belangstelling voor de groep kunstenaars die op een zeer eigen wijze de beeldhouwkunst beoefent", zegt het bestuur van Pierre de touche — toetssteen. Maar wat lezen we in de kleine catalogus bij de expositie van de negen winnaars van de Touche-prijs voor beeldhouwkunst in het Noordbrabants Museum? In een opstel Buurmans gras wordt over Nederland geschreven alsof het een land op een andere planeet was. Wat schrijft die Piet de Jonge toch? „Kunst is in Nederland iets anders dan in de ons omringende landen", schrijft De Jonge. „De functie van kunst is anders, het ontstaan ervan is anders en het beleven van kunst verschilt ook met dat van onze onmiddellijke buren. Dat is al heel lang zo en het zal me eerlijk gezegd verbazen als het ooit verandert." Kortom: uniek — een woordje dat je elke dag tientallen keren leest op de toegezonden uitnodigingen voor exposities. Het is allemaal uitzonderlijk, ja zelfs anders dan elders. Want in Nederland, beweert De Jonge, gaat het om „een Nederlandse, andere blik". En dan volgt een voor buitenstaanders onbegrijpelijk antwoord op de plannen van WVC om Nederlandse kunst in het buitenland aan de man te brengen. Nu, in Den Bosch is dat andere te zien. Maar laten we niet over het unieke daarvan praten? Negen beeldhouwers, negen verschillende karakters, negen Nederlandse oeuvres. Het mooist —vind ik nog steeds: Bernaar Leenders, beelden uit gegoten gips. Akelig: Frank Bezemer die —in de Franse nouveau réalismetraditie — meubelstukken, stellages en kisten opstapelt. De Touche-prijsvraag voor beeldhouwkunst ontleent haar naam aan een van de sponsors, de Touche Ross Nederland Groep. Die kunststichting organiseerde tot dusverre driemaal een prijsvraag voor Nederlandse beeldhouwers jonger dan 35 jaar. Vanaf dit jaar ontwikkelt Touche haar activiteiten in samenwerking met Nederlandse musea, nu met het Noordbrabants Museum. Volgens de inrichters is de belangstelling groot. „Dat zegt ook iets over de kwaliteif van de prijsvraag, en de functie van de groepspresentatie als toetssteen voor de beeldhouwkunst", schrijft Rob Smolders in de catalogus. Noordbrabants Museum Den Bosch, t/m 26 april. Open: di-zo, 10-17.00. Jongleren met Marion Bloem. --- Meer kritiek op landelijke pretentie NNT Groningen Van onze correspondent .. GRONINGEN — Na de Raad voor* Kunst heeft ook de Werkgroep N°J. delijke Theatervoorziening onge» ten kritiek op het functioneren va° Noord Nederlands Toneel (NNT. , werkgroep verwerpt in een ri het streven naar een landelijke uits ling van het NNT en constateert dal het gezelschap de wil ontbreekt zich wezenlijk te binden aan het ge waar het gevestigd is. De Raad voor de Kunst minister d'Ancona van WVC v° week om de subsidie voor het NN verlagen van 4,5 miljoen naar 2 mul gulden per jaar. Daarover wordt. 1» Noordelijke provincies nauwelijk 8 treurd. Wel vinden Groningen, rr land en Drenthe dat niet mag getornd aan de hoogte van het to subsidiebedrag voor het Noorden el minister d'Ancona het geld dus n stens mag herverdelen. Volgens de werkgroep, die de Pr%i ciebesturen adviseert, moeten ,fie en ambities van het NNT worden to« sneden op een bespeling van de Noo lijke en overige regionale , gen met op de accomodaties afgeSt a repertoiretoneel". De grote planne" . artistiek leider Evert de Jager van NNT vorig jaar presenteerde v*oX afgewezen. --- Dame met de drie borsten nu ook in Muziektheater THEATER Triton van Compagnie Philippe Decouflé. 10 en 11 maart in het Muziektheater in Amsterdam. Doen ze er in het Concertgebouw alles aan om de toeschouwer stil te krijgen, in het Muziektheater stonden bij aanvang van de voorstelling Triton vrolijk aangeklede dames knisperend verpakte zuurtjes uit te delen. Zo was meteen de toon gezet. Choreograaf Philippe Decouflé houdt van circusachtige sferen, en daarbij hoort een snoepje. Decouflé is sinds de Olympische Winterspelen een begrip. Blijkbaar is zijn openings en sluitingsspektakel in Nederland aangeslagen, want zelfs de laatste stoel in het Muziektheater was bezet. Triton is een oudere produktie, waarin al wel verschillende elementen uit het Olympische spektakel opduiken. Zo is daar de (rol)schaatser die ver voorovergebogen, maar ontspannen zijn, in dit geval gedwongen kleine, rondjes neemt, de wonderlijk aangeklede acrobaat die via vreemde armzwaaien communiceert, en de danser die hangend in touwen deze combinatie onderzoekt. Wat Triton kenmerkt is het spelen met het groteske, het spektakel-element waarop de Fransen het patent lijken te hebben. De voorstelling is opgebouwd uit veel fragmenten die zichzelf onderuit halen. Een dame op hoge stelten wordt door haar partner in een onmogelijke positie achtergelaten, de man die vertederende kleinkunstjes kan ziet de schijnwerper steeds naar iemand anders verschuiven, en de goochelaar die met behulp van assistente en konijn iets probeert op te bouwen blijkt een clown van het melige soort. Decouflé heeft in Triton zijn liefde voor mime, dans en circus gecombineerd en dat leidt onder meer tot dames met baard of drie borsten, die een flitsend duet uitvoeren. Toch wil de choreograaf de toeschouwer niet meeslepen op een manier zoals dat bij een circus hoort. Hij kiest voor een aangename chaos waarin al zijn ideeën en invallen ruimte hebben gekregen. Daar heeft hij het decor ook op toegesneden. De ronde pistebak die normaal door publiek en pluche gordijnen is omgeven, staat in Triton op een podium tussen de verkleedspiegels en de tafel van de kleermaker (die het presteert om tijdens de voorstelling de kostuums voor de slotact te knippen en naaien). Dansers lopen ontspannen heen en weer, doen „even" hun act maar laten zich soms ook naast de pistebak zien terwijl ze tekenen op een glasplaat. Een dwingende lijn ontbreekt. Dat maakt Triton niet minder aangenaam om naar te kijken, alleen lijkt een zonnig buitenfestival (zoals Avignon waar Triton in 1990 in première ging) meer geschikt voor dit soort danstheater dan de wat formele setting van het hoofdstedelijke Muziektheater. GERDIE SNELLERS Danseres in Triton van Philippe Decouflé. Foto Antoine ie Grand --- Utrechtse jazz dreigt podium te verliezen Van onze verslaggever $ UTRECHT — De Stichting J?z% Utrecht (SJU) vreest vanaf 1 ju'l podium meer te hebben. De eigf van het pand waar de stichting lS °~ huisvest, heeft de huur met ingang f die datum opgezegd. De geme a Utrecht heeft volgens de SJU bel» voor vervangende ruimte te maar dat is tot nu toe nog niet gel Rotterdam tot de belangrijkste jazz'r dia in Nederland. --- Wetering Galerie Theo Kuijpers' reisindrukken Bestaat er zoiets als „de vormentaal van het Brabants agrarisch milieu"? Bruggen, deuren en dakconstructies die door middel van gedroogde varkensblazen, textiel, leer, touw, was, hout, lood en tin, worden vormgegeven? Daar is Theo Kuijpers mee bezig. • Kuijpers is een reiziger. Na zijn academiejaren in Eindhoven, eind jaren vijftig, reist hij naar Latijns-Amerika. In de jaren zestig, wanneer hij abstract schildert in de stijl van de École de Paris; gaat hij naar Noord-Afrika, waar hij tijdens een verblijf in Marokko wordt getroffen door de vormentaal van de Islamitische bouwkunst. In het werk, dat nu in de Amsterdamse Wetering Galerie wordt geëxposeerd, laat hij zulke „abstracte" reisindrukken zien. Dit keer reisde Kuijpers naar Praag. Al zijn niet alle werken in de galerie reisindrukken uit die stad. Hij is vooral geïnteresseerd in architectuur. Daarom reist hij vooral naar landen waar interessante bouwwerken zijn te zien: Italië en Griekenland, Egypte, Frankrijk en Marokko. De bouwwerken leveren hem handzame constructies voor zijn schilderijen. Zijn schilderijen echter zijn als het ware ook architecturen. Hij prepareert kartonnen dragers, of puzzelt een doek ineen met verschillende soorten textiel. Het ziet er allemaal klonterig uit, dikke slierten verf, strepen olieverf. Het is herkenbaar. De kleur verraadt de plek waar Kuijpers heeft gewerkt. Ach, dat is Marokko! Lijnen, kleuren, rondingen, ze .tonen in hun abstracties herkenbare indrukken. Abstracte materie-schilderkunst, nee niet revolutionair, maar toch fraai. Wetering Galerie, t/m 2 april. Open: wo-za, 12.30-17.30. --- Willem van Manen krijgt Boy Edgar Prijs 1992 Van onze verslaggever AMSTERDAM — Trombonist, componist en orkestleider Willem van Manen (51) is de Boy (Edgar Prijs 1992 toegekend. De prijs, de belangrijkste Nederlandse onderscheiding voor jazz en geïmproviseerde muziek, bestaat uit een plastiek van Jan Wolkers en een geldbedrag. De Boy Edgar Prijs wordt sinds 1963 jaarlijks toegekend, tot en met 1979 onder de naam Wessel Heken Prijs. Het juryrapport karakteriseert Willem van Manen als een muzikant en beleidmaker die in zo veel verschillende gedaanten zijn stempel op de geïmproviseerde muziek heeft gedrukt, dat hij „eerder als een vanzelfsprekendheid dan als een opvallende aanwezigheid" wordt beschouwd — een mogelijke verklaring voor de relatief late toekenning van de Boy Edgar Prijs aan Van Manen. Met deze bekroning wil de jury vooral het oeuvrekarakter van de Boy Edgar Prijs benadrukken. Willem van Manen verwierf bekendheid als solist in het Theo Loevendie Consort, Hans Dulfers Heavy Soul, de Instant Composers Pool, Boy Edgar's Big Band, de Volharding, groepen van Leo Cuypers en Future Shock. Hij was vanaf de oprichting tot in 1983 kernlid van het Willem Breuker Kollektief, en leidt sinds 1979 een eigen, internationaal bezet orkest, de Contraband. Zijn composities zijn onder meer uitgevoerd door het Nederlands Blazers Ensemble en de Volharding. De jury (Aad Bos, Guus Dijkhuizen, Ton van der Horst, Nanette Ris en Jacques Waisvisz) noemt ook Van Manens inspanningen op beleidsmatig terrein, „die van cruciaal belang zijn voor de erkenning van de geïmproviseerde muziek als evenknie van de klassieke, gecomponeerde muziek". - & Vorig jaar is de Boy Edgar Prijs .jj toegekend (evenmin als de Podium .^ voor jonge musici), doordat de Sticn Jazz en Geïmproviseerde Muziek ifl derland (SJIN) zich wilde bezinnen^, opzet en presentatie van de PrlJs'i,jjiê traditionele concert bij de uitrei t van de Boy Edgar Prijs zal voortaan e meer uitsluitend in het Amsterda^ BIM-huis plaatsvinden. Voorts h°°P [,(■ SJIN het geldbedrag te kunnen vÊrgJ.s gen van vijftienduizend tot mms vijfentwintigduizend gulden. Sp° s. Mobil Oil, die in 1988 een overeenKO^j, voor vijfjaar was aangegaan, trok \ vorig jaar terug, na de uitreiking va Boy Edgar Prijs 1990 aan zange Greetje Bijma. . / De SJIN zoekt nog naar een r»e .^ sponsor. Zodra die gevonden is, w° plaats en datum van de uitreiking p Willem van Manen bekend SJIN streeft er naar een tv-omroeP y het concert ter gelegenheid van de Edgar Prijs 1992 te betrekken. --- KUNST Danswerkplaatsen in de knel door schrappen subsidies Van onze medewerkster AMSTERDAM — Een beginnende musicus kan thuis achter zijn piano gaan zitten, een beginnend beeldend kunstenaar heeft zelfs al voldoende aan goed materiaal waarmee hij desnoods buiten werkt, een beginnend theatermaker kan zijn eerste toneelstukje in een schuur repeteren, maar een beginnend danser, en zeker een beginnend choreograaf, heeft een goede studio nodig om te kunnen werken. Dansen is trainen, dagelijks trainen, en trainen voor dansen kun je niet in de huiskamer, buitenlucht of oude schuur, daarvoor is het lijf te kwetsbaar. Hiervan was ook de Minister van WVC overtuigd en ondermeer daarom stelde hij (toen nog Brinkman) in juni 1986 de Tweede Kamer voor om jaarlijks een miljoen gulden beschikbaar te stellen voor de danswerkplaatsen. Die miljoen is er niet gekomen, wel financierde het rijk de afgelopen jaren structureel voor een ton het Amsterdamse Danslab en de Rotterdamse Studio al Porto. Twee danswerkplaatsen die officieel lange tijd als voorbeeld leken te gelden. Plaatsen met een eigen — zij het minimale — presentatieruimte waar jonge dansers hun eerste zelfstandig gemaakte produkties kunnen vertonen. Lange tijd is waarschijnlijk binnenkort verleden tijd want de Raad voor de Kunst adviseert in het nieuwe Kunstenplan om beide werkplaatsen de nek om te draaien. Niet zo letterlijk, maar met een volledige stopzetting van de subsidie komt het daar wel op neer. De Raad constateert dat de noodzaak van een aparte danswerkplaats nog steeds bestaat „zolang er geen andere mogelijkheid is gecreëerd waar choreografen praktijkervaring kunnen opdoen en zonder produktiedwang onderzoek kunnen verrichten". Alleen voldoen de bestaande danswerkplaatsen (naast het Danslab en Studio Al Porto zijn er nog verschillende niet door het rijk gesubsidieerde danswerkplaatsen) naar de mening van de adviescommissie niet aan de randvoorwaarden. Die voorwaarden zijn dat de kandidaten voor een choreografie minstens een choreografiecursus moeten hebben gevolgd (1); Choreografen niet langer dan twee seizoenen in een danswerkplaats mogen produceren (2) en dat compositorische begeleiding door choreografen in huis gehaald moet worden (3). Het grootste bezwaar van beide officiële werkplaatsen vindt de Raad dat er geen dansvakmatige begeleiding in huis is. Ger van Leeuwen, artistiek leider van het Danslab, meldde na het bekend worden van het advies „zeer verbaasd" te zijn over deze kritiek. Al elf jaar werkt hij op dezelfde manier en nooit eerder heeft hij dit argument gehoord. Volgens Van Leeuwen is er tijdens de laatste weken iets vreemds gebeurd bij de Raad, waardoor de stemming ten opzichte van zijn werkplaats fataal is veranderd. Wat betreft Studio al Porto meldt bestuurssecretaris Freek Bloemers de kritiek op het ontbreken van dansvakmatige begeleiding terecht te vinden. Bloemers voegt daaraan toe dat de werkplaats zelf al lang tot de conclusie was gekomen dat er meer inhoudelijke begeleiding gewenst was, maar dat de financiële middelen daarvoor ontbraken. Het grootste bezwaar op het advies van de Raad voor de Kunst vindt hij de totale positionering van de werkplaatsen. „Na een grove profielschets, zes jaar geleden, waar in de kantlijnen nog wat gekrabbel stond over bezetting en taken, is er nooit meer duidelijk gemaakt wat de overheid precies van een danswerkplaats verwacht. Als je als subsidiegever niet aangeeft wat je wilt, is het logisch dat er problemen komen", aldus Bloemers. Hij vindt dat Al Porto zelf genoeg pogingen heeft ondernomen om de discussie over de invulling te voeren, maar tevergeefs. „Het lijkt wel of bij het inruilen van de jaarlijkse subsidie voor een vierjaarlijkse, ook de waakhond ook in dat tempo gaat functioneren. Drieëneenhalfjaar lang horen wij niets op jaarverslagen, vragen en evaluatierapporten en dan ineens, als het weer zover is, komt als in een stroomversnelling alles opgang. Dan hoor je argumenten waarvan je eerder nog niet wist." Bloemers vergelijkt de werkwijze van de Raad met een kast bestellen bij een timmerman en dan, net voor de aflevering, aangeven dat er laden moesten zitten op de plaats waar nu de kleren kunnen hangen. De kritiek dat er te weinig interessante produkties in de studio's van Al Porto zouden ontstaan, vindt de secretaris onterecht. Bovendien gaat het naar zijn mening niet om „scoren". „Dat zou je in de moeilijke positie brengen om kwaliteit te definiëren." Het feit dat verschillende Rotterdamse dansers niet in Al Porto willen werken, omdat ze niet met de werkplaats geassocieerd willen worden, legt hij naast zich neer onder het motto „wij zijn er niet voor iedereen". Boos of verdrietig is Bloemers niet. „Wij maken graag plaats voor een nieuw initiatief dat hopelijk op betere fundamenten mag bouwen." Wie er in de toekomst mogen bouwen, is nog niet duidelijk. De Raad voor de Kunst meldt in haar advies te verwachten dat er in de loop van het tweede Kunstenplan „binnen de structuur van het tweede fase-kunstvakonderwijs een werkplaatsachtige constellatie van de grond zal komen." Een idee dat Ger van Leeuwen aan het lachen maakt. „Dit plan hoor ik al zo lang. Ik snap het wel, ze hopen dat ze voor het geld op de onderwijsbegroting kunnen steunen, maar dat is nog nooit gelukt dus waarom zou dat nu wel lukken." Daarnaast is er sinds kort het plan van de Raad om een zogenaamd modern dansplatform op te richten, waarvoor alvast 1,4 miljoen is gereserveerd. Hoe dit platform eruit moet gaan zien en in hoeverre het een alternatief kan gaan vormen voor de danswerkplaatsen is vooralsnog niemand precies duidelijk. Er is net een informateur aangesteld die bij de dansers gaat onderzoeken waar nu precies behoefte aan is, maar die moet nog met zijn onderzoek beginnen. Misschien had de Raad even moeten wachten met weggooien totdat ze precies weet waar nu behoefte aan is, opdat over vier jaar niet geconstateerd moet worden dat van die 1,4 miljoen geen enkele jonge danser wijzer is geworden. Zondagavond is er in Felix Meritis in Amsterdam een bijeenkomst waarop gepraat zal worden over de aantrekkelijkheid van dit platform. --- Jaski Art Gallery Het dubbeltalent Marion Bloem En ze schrijft, in haar pas gepubliceerde roman De honden van Slipi: „De hagedissen lopen langs de muur van onze slaapkamer. Ze hebben zich verstopt achter een schilderij, en komen onverwacht te voorschijn." Bij de Arbeiderspers verscheen, ter gelegenheid van haar expositie in de Amsterdamse Jaski Art Gallery, een boekje Schilderijen & gedichten met haar versjes en kleurrijke tekeningen. Een streepje Lucebert, een kleurtje Sierhuis. Het dubbeltalent Marion Bloem — op zoek naar het Indonesië zoals het tegenwoordig is. Veel kleur, strakke contouren, bibberig handschrift, de visualisering van de pijn heelt de wond —schrijft Bloem. Sinds 1986 schildert ze. „'t Is wat ik aanschouw, niet wat ik koester, 't zijn de geheimen van mijn hart, verpakt in kleuren." In samenwerking met Hofman en van der Zee (Alphen aan de Rijn) en De Arbeiderspers — haar uitgever — laat Jaski Art in de dépendance in de Nieuwe Spiegelstraat schilderijen en gekleurde tekeningen van Bloem zien. Haar beeldend werk is als haar schrijven. In De honden van Slipi: „Tegen de zijkant van de put zit een verdwaalde vlinder. Djon pakt de grote blauwe vlinder die tracht weg te fladderen met beide handen, en brengt hem naar binnen." Jaski Art Gallery, t/m 15 april. Open: di-zo, 12-18.00. --- neem je vjerkeruigm mee! vrijdagavondl naar de KrakeMng| AMSTERDAM I FRANK BOEIJEN wilde bloemen | Reserveren: 020 - 624 2311 --- DONDERDAG 19 MAAR* soundgardeH + supp. act. C.o.c Nighttown - Westkruiskade 2 Rotterdam tel. 010-436353^ --- ADVERTENTIE ADVERTENTIE Ter gelegenheid van de Boekenweek AM 'Rascha PepC komt op vrijdag 13 maart, B heeft in van 12.30 tot 13.30 uur, MfÈ-*. ___-jl I Oesters een KA SCHA PEPER M. 1 " I weerstand auteur v« I °pr°ept BI _ÉL *B sympathiek De waterdame & Oesters I len Beloofvertellen over en voorlezen uit S waardig haar werk bij Boekhandel Hfl _____________■ behandeld' Lankamp & Brinkman I We. Parool Spiegelgracht 19 in Amsterdam. l_Ë___________r____________l ---