BOODSCHAPPEN HERMAN KOCH „Mensen zijn rare pipo's” Vorige week beet in Engeland een pitbull „een spelend kind" het ziekenhuis in. De publieke verontwaardiging, in het land dat de onbegrensde dierenliefde zo ongeveer heeft uitgevonden, was groot. Premier John Major probeert een final solution-wet door het parlement te jagen: vechthondeigenaars krijgen zes maanden de tijd om afscheid van hun lieveling te nemen, daarna wordt hij definitief uit de weg geruimd. Er heerst onrust in de Nederlandse pitbullgemeenschap. Hangt de dieren in ons land ook iets dergelijks boven het hoofd? Om de stemming onder onze eigen vechthonden te peilen, maak ik een afspraak met Tyson, een tweejarige mannetjespitbull. Na enig aandringen is hij bereid te praten. Op Tysons verzoek vindt het gesprek plaats in een niet nader aangeduide woonkamer, ergens in Nederland. De als attentie meegenomen osseworst is in twee tellen verdwenen. Wanneer Tyson daarna nonchalant zijn poten op het bijzettafeltje legt, roep ik instinctief „Af!" Het is eruit voor ik er erg in heb, maar Tyson kan er wel om lachen. „Natuurlijk", zegt hij. „Dat verouderde vocabulaire is er in tientallen jaren mens-hondverhouding flink ingerost. Dat verander je niet meteen met een paar keer stevig doorbijten." „In Engeland werd een spelend kind het slachtoffer. Ook in Nederland waren het in de meeste gevallen spelende kinderen." „Wij beschouwen dat als zuiver tendentieuze berichtgeving. De mensen lezen 'spelend kind' en hun hart slaat over van vertedering. Wat is er immers onschuldiger dan een spelend kind? Er wordt alleen nooit bij vermeld wat die kinderen dan aan het spelen waren. Over tekkels, poedels en andere zwakkere honderassen, die door toedoen van 'spelende kinderen' bij de dierenarts belanden, lees je nooit iets." „Maar een kind doodbijten of ernstig verwonden ..." „Ik weet niet of je ooit op een kinderspeelplaats hebt rondgekeken, maar het zijn zelden leuke spelletjes die daar gespeeld worden. Voor ons is het een regelrechte provocatie. In Engeland, las ik in de krant, betrof het bovendien een Pakistaans kind. Zelf heb ik daar niks op tegen, maar ik kan me voorstellen dat de betreffende pitbull zich door dat feit dubbel genomen voelde." „Leg dat eens uit." „Mensen zijn rare pipo's, weet je, die in de ogen van een vechthond maar al te vaak op de verkeerde manier de aandacht op zich vestigen. lemand trekt bijvoorbeeld raar met één been, of hij begint opeens zonder aanleiding te rennen, dat soort dingen." „Maar dat kun je die mensen toch niet aanwrijven?" „Ik zal je een voorbeeld geven. Wat ik zelf echt niet kan hebben, dat is als mensen mij de rug toekeren. Dus die eigenaar van mij legt dat altijd heel rustig uit aan iedereen die bij ons op bezoek komt. 'Hij doet niks. Alleen als je weggaat, blijf hem dan aankijken.' En dan knikken ze braaf van ja, maar laatst was hier iemand van het gas en licht, en wat doet zon gozer? Die loopt dus toch de kamer uit en draait zich gelijk om. Waar ik dus blind op ga! Ik spring hem in zijn nek, en dan wordt er dus gereageerd of ik gek ben, begrijp je, terwijl het van tevoren toch duidelijk was gezegd." „Ben je bang dat Nederland het Engelse voorbeeld zal navolgen?" „Kijk, Engelsen zijn een sentimenteel volkje. Ze zijn daar gek op dieren, zolang die dieren maar zwakker zijn dan zijzelf. Daar houden ze er niet van, als een dier gewoon sterk is en voor zichzelf opkomt. Kinderen zijn ook zwak, en een Pakistaans kind, dat is voor die dieren zwakte in het kwadraat, dus opeens gaan ze helemaal uit hun bol. Engelsen, dat zijn in wezen mensenhaters, snap je? Dus die dierenliefde richt zich uiteindelijk tegen hunzelf. Zoiets is in Nederland onmogelijk. Jullie zijn zo op jezelf gesteld dat jullie je uit pure eigenliefde zelfs de genegenheid van een boa constrictor zouden laten aanleunen, mits die slang het maar leuk brengt." „Of de genegenheid van een pitbull ..." „Wij vechten alleen terug als we worden geprovoceerd." „Tot de dood erop volgt?" „Dat moet je niet te letterlijk nemen. Op de keper beschouwd brengen wij gewoon in de praktijk wat een poedel alleen maar durft te dromen. En wat we eenmaal begonnen zijn, maken we natuurlijk wel af. Anders krijg je dat ze de volgende keer weer opnieuw beginnen. Kijk maar naar Irak." Bij het afscheid besluit ik de proef op de som te nemen. Ik draai me plotseling om en loop met één trekkend been naar de deur, maar achter mij klinkt alleen een honend gelach. „Leuk geprobeerd"! roept Tyson mij na. „Maar mij krijg je niet gek. Als ik je nu op je nek spring, weet ik al precies wat er morgen in de krant staat." Tyson: „Wat we begonnen zijn, maken we af" --- De Supper Club: niet bij brood alleen |p wisselende, ongebruikelijke lokaties in en p Amsterdam komt de Supper Club bijeen, jet kerkje van Buiksloot, en laatst nog in het jfgedankte scheikundelaboratorium van de [U aan de Lairessestraat. Het diner wordt peatraal opgeluisterd. Het (verrassings)menu h de VU stond in het teken van de te vroeg iestorvene en dus lagen daar op het bord Van pogh, Monroe, maar nee, geen Jezus Christus f hef kok Thor kan beter koken dan kleien. ER LIGT van jaren stof in het oude scheikundelokaal, dat een beetje aan pdewijks Bint doet denken. In f schmn oplopende collegebankaar ooit chemici-in-spe de " 6r« /e wereld van h« koolwaiehK molecuul bestudeerden, F» ben zich op deze avond men' m avondkostuum genesteld, r n tgurant in een morsige laborfKoriumjas schrijft op het schoolserr-u 4«3+2o=*<>. Wat is dat? NS,r1?lische formule voor ge•4el of gestoom- Uami'nuenhersens' want we ■ en S hler tensl°«e om te eten ' mensJri0 6n * röntSenfoto's van fiS FSens °P de vloer? de t^-.aren tachtig verruilden VrifJ.hTeTlkundestudenten van de _ium_ .nn„VeTrsiteit het laborato- K_f 6 in Am- V Voor een nieuwe behuizing in Buitenveldert. In 1991 zocht de stichting E.A.T. (Eat or Die) van Chefkok Thor het half vervallen pand uit voor de vijfde aflevering van the Supper Club. Dus lopen op een vrijdagavond in mei 63 eetgasten giechelig achter een meisje aan dat belooft ons door het oude laboratorium te leiden naar de eetzaal op de bovenste etage. „Onderweg niets aanraken, alles is vergif', heeft ze gezegd. Het zijn grotendeels dertigers en veertigers die achter de gids aan door de bouwval schuifelen. De genodigden zijn goed gekleed, goedgemutst, niet armlastig en in voor een geintje, wat de Supper Club in feite is. Een decadent geintje, dat wel, want voor het tarief van honderdvijftig gulden per persoon kun je in de meeste restaurants twee keer eten. Maar het gaat de stichting E. A. T. niet om eten alleen. Thor kookt op steeds wisselende — bij voorkeur bizarre — lokaties en fantaseert er een thema met wat theater omheen. Dit keer is het uitgangspunt A Clockwork Orange, de roman van Anthony Burgess, maar natuurlijk vooral Stanley Kubricks verfilming uit 1971. De colberts en avondtoiletten laten zich deze avond leiden over stukken puin, smalle trapjes, foto's van hersens, langs dia's van schapeschedels, dementerende figuranten en christelijke wandspreuken: „Door uwen wil zijn zij en zijn zij geschapen" — wat je drie keer moet lezen voor je de pauzekomma op de juiste plaats hebt. Tot we wel degelijk boven in de eetzaal terecht komen. Thor heeft, zegt hij, „overal gekookt". De Kersentuin, in Parijs en Hongkong. Maar het werken in restaurants is, vindt hij, een hel. De stress in de keuken kwam hem het keelgat uit. Dat gedoe met de bestellingen voor tafel 3 die verward raken met die van tafel 6 en de knallende ruzies in de keuken. Thor begon met Suzanne Oxenaar en Guda Stoop in de Supper Club buitenissige maaltijden te bereiden op verzoek, bij speciale gelegenheden of op eigen initiatief als ze een mooie lokatie kunnen vinden. „Maar als we op uitnodiging koken, doen we dat alleen als de opdrachtgever ons volledig vrijlaat", zegt Suzanne Oxenaar. De eetzaal bevindt zich in de oude kantine van het christelijke laboratorium, met rondom glas en uitzicht over de platte daken van Amsterdam-Zuid. Er staat rokend servies op tafel, bubbelgeluidjes stijgen op uit de hoek, waar een scheikunde-opstelling met communicerende vaten borrelt en schuimt. De Supper Club „bedient alle zintuigen" heeft de uitnodiging beloofd. De eerste gang arriveert op schalen van een meter doorsnee, met elk een geboetseerd hoofd, getooid met bolhoedje —net als bij Kubrick. De hoofden, zal Thor later uitleggen, heeft hij zelf gemaakt. Het zijn konterfeitsels van te vroeg overleden beroemdheden. Die toelichting is niet overbodig, want Thor kookt beter dan hij kleit. Zo kan het gebeuren dat Marilyn Monroe, Che Guevara en Vincent van Gogh zich vanavond ophouden tussen pikante lamsworstjes, gepocheerde kreeft en zoetzure aubergine. De te-vroeg-overleden-hoofden-collectie is nog niet compleet, vertelt Thor, hij werkt bijvoorbeeld nog aan Jim Morrison en James Dean. „En Jezus?" vragen wij, wat natuurlijk een beetje flauw is, want als er eentje te vroeg is overleden is hij het wel, en we bevinden ons tenslotte in een christelijk gebouw. ,Jezus ook", belooft Thor. Het enige dat hedenavond niet te vroeg is overleden, is het jazzcombootje dat het nagerecht komt verstieren. Voor het overige kabbelt de avond genoeglijk voort. Je kletst wat met mensen die je nooit hebt gezien en nooit meer zult zien, hapt in krokante eendelever en wordt attent bediend door personeel met een derde oogje op het voorhoofd geschilderd — net de film. Ondertusen hebben jongelieden, alweer met bolhoed, uitgerust met honkbalknuppels — net als in de film — ingehakt op wat onschuldig serviesgoed en passeert een groepje brandweerlieden — niet in de film — dat lijkt de brandveiligheid van het gammele pand te komen inspecteren, want dit is hier tenslotte Nederland. Als het buiten donker is, zwaaien de schijnwerpers naar het platte dak aan de overzijde van de straat. Er klinkt keiharde tangomuziek. Tussen de schoorsteenpijpen dansen twee dansers een gepassioneerde tango, haarscherp langs de dakgoot. Een meisje aan tafel 3 vindt dat „net West Side Story", wat weliswaar een adequate observatie is, maar een andere film. 808 WITMAN De Supper Club serveert uit. FOTO'S FRANS SCHELLEKENS Het oude laboratorium van de VU als eetzaal --- EVENEMENTEN vandT loc°motief 22 TOM riJdt en station Haarlem BntieL Ulden- Compleet met zes klas ni Waê°ns met le en 2de '"limit teen-De rit duurt 40 reu,," „en en Loc Torn kan 400 enr lS tegeli->k vervoeren, ptn i, i cVanaf perron 8 Haarlem reizige 6n 1415 uur- Niet" kaart. ?S en mensen die geen lwlSmeer kunnen antiek gen' kunnen het stuk vervoer 'toe_anUg?n op het sratis 'haven ljk feestterrein in de PtationVrf Urnuiden, bij het oude htten ;,De opbrengst van de !res_. .!• art;Jes kosten voor ƒ jf «levelijk de 2e en le klas oud;r,-en/20.-) gaat naar ''i-in. _ anderen in Port-aumce op Haïti. 1 Juni) is het Hortusdag. Vijftien activj"1.11 het land hebben j*ls them n Seorganiseerd met QQrde p öe-'as van moeder '. aH mr, _. vaHen gaten in de jas leeC eraarde:de |door ,jgeving van de mens wordt lauw „ . eiSen gedrag in het jcht Biotopen als Nstii duinlandschap en Men r. h^bben hier onder te ! Jested' "e. botanische tuinen *fatio" nln het kader van de iaie Hortusdag aandacht aan de planten waar we zuinig op moeten zijn. De deelnemende tuinen zijn vandaag gratis toegankelijk. • Morgen (2 juni) kan er gewandeld worden met het Wandelreisbureau Thema Tours. Het betreft een geologische wandeltocht. De wandeltocht (26 kilometer) is uitgezet tussen het NS-station Veenendaal/De Klomp en het busstation in Doorn. De eerste kilometers van het station en de laatste kilometers naar het busstation vervoeren busjes de wandelaars. Saaie stukken door dorpen en steden worden zo vermeden. De tocht voert onder meer via de vochtige Gelderse Vallei naar de veel drogere Utrechts heuvelrug. Op vier plaatsen langs de route staan deskundigen die iets over de omgeving vertellen. Sommigen gebruiken een grondboor, waarmee de wandelaar tot een meter of twee diep een blik in de bodem wordt gegund. Vertrek tussen negen en elf uur. Inschrijfgeld 10 gulden per persoon. Automobilisten worden geweerd. • In museum De Acht Zaligheden, Kapelweg 2 in Eersel de tentoonstelling Merkwaardig. Verzamelaars en maaksters van merklappen exposeren hun werkstukken. Maandag tot en met vrijdag geopend van 10.00 tot 17.00 uur, zondag van 13.00 tot 17.00 uur. • Sieradenmaakster Anneke Schat exposeert haar Expressionisme in edelmetaal van 5 tot en met 25 juni bij Trits Sieraden, Nieuwstraat 11-13 in Delft. Openingstijden woensdag en donderdag van 10.30 tot 18.00 uur, vrijdag van 12.30 tot 21.00 uur en zaterdag van 10.30 tot 17.00 uur. • Kleding gemaakt van zijdebeschilderingen en textiele schilderijen van Corry Jager zijn tot 30 juni te zien in Galerie 51, Parkweg 51 in Ede Openingstijden donderdag tot en met zondag van 13.00 tot 17.00 uur. • Vandaag en morgen groot feest op de Nieuwmarkt in Amsterdam. Er is een trimloop door de buurten, zondag vanaf 13.00 uur kunnen op het plein tweehonderd mensen een paëllamaaltijd nuttigen, circus Elleboog treedt op en in het Bimhuis is een Bassisten Band te horen. Voor meer informatie: Buro Stichting Nieuwmarkt Festival, tel. 020-6.270.638. --- Spot tegen mafia omzichtig gemaakt Al Vvorjt Slnds mensenheugenis tUafla auë geteisterd door de even 'en televisiereclame is al ■Hoest!.1 iets nieuws. Toch v°ord tot mei 1991 duren 6erst ■op de Italiaanse tv de tnage 1(leële reclame tegen de Werd vert°ond. Dat viel 016* een nieuwe golf van Mot ■ mafiamoorden. Staat wie zwii^l stefnt toe _ug£ er. aan het eind van een ".nut ilei filmpje van een mi- Pr _m'dat vorige week vrijdag in die le re De waarheid van ren Us hebben de makers ervalo£a ?naf het moment dat ze een beerjle voor de opnamen progerjnen te vinden. De ene wei- Vvej volgde op de andere, zore, ,an de kant van particuliea st ls van de overheid. Ruimte rnafi,? Voor een filmpje tegen de tla? Veel te link. de j. * laatste moment kregen king dllcenten de medewer-Ben ]Jan de ïtaüaanse spoorwe- VaH h C de Presidentiële salon net Centraal Station van Milaan ter beschikking stelden. Anders zouden ze vanwege de angst voor de mafia hun antimafia-filmpje hebben moeten maken in het buitenland. Deze actie tegen Italiës grootste plaag is niet een idee van de overheid, want die beperkt de mafiabestrijding voornamelijk tot beloften en interne ruzies. Nee, de spot is te danken aan het particulier initiatief van de populaire anchorman Maurizio Costanzo, die op het commerciële Kanaal 5 iedere avond een show heeft. Al eerder had Costanzo een succesrijke spot tegen drugs gemaakt. Ook deze keer werkte iedereen gratis mee: twee publiciteitsbureaus, technici, acteurs. Daardoor zijn de kosten beperkt gebleven tot vijftienduizend gulden. Maar de medewerking hield op toen men naar een plek voor de opnamen begon te zoeken. Dat heeft de produktie drie weken vertraagd. Met hun toestemming hebben de spoorwegen waarschijnlijk willen onderstrepen dat de tijd dat de mafia in het spoor de dienst uitmaakte, voorbij is. De spot laat mafiabazen, generaals, politici, rechters en zakenlui zien. Er klinkt samenzweerderig en angstig gefluister. Op de plattegrond van een stad wordt een schaakpartij gespeeld. De leus aan het eind gaat vergezeld van een speciaal telefoonnummer van de Hoge Commissaris voor de strijd tegen de mafia. Dat gratis nummer heeft in de korte tijd van zijn bestaan al een groot aantal bruikbare tips opgeleverd. Omdat anonimiteit verzekerd is, hoeft niemand bang te zijn voor represailles. Maar enkele wetsgeleerden hebben die doorbraak niet op prijs gesteld. Ze hebben de Hoge Commissaris een proces aangedaan omdat het antimafia-nummer verdachtmaking en verklikkerij in de hand zou werken. Het wachten is nu op een aanklacht tegen Italiës eerste spot tegen de mafia. JAN VAN DER PUTTEN --- Historische verkleedpartij met bijpassende koekjes De voormalige adjunct-directrice van de Haagse Koninklijke Academie, Marian Conrads, bezit een bijzondere collectie historische kleding. In haar serre thuis organiseert ze van tijd tot tijd kostuumshows, want kleding komt immers tot leven als ze gedragen worden. Kleren zijn er in de eerste plaats om gedragen te worden. Ze moeten bewegen, opwaaien in de wind, openvallen of juist straktrekken tijdens het lopen. Vandaar dat kostuummusea zelden een succeszijn. Jurken hangen er wat treurig over een saaie pop, beroofd van hun belangrijkste bestaansrecht: het lichaam. Dat het ook anders kan laat Marian Conrads zien met wat misschien wel de grootste privé-collectie van Nederland is. Sinds ze vorig jaar haar werk als adjunctdirectrice van de Haagse Koninklijke Academie neerlegde, besteedt Conrads een groot deel van haar tijd aan het verzamelen van kleding. Haar eigen trouwjurk van Edgar Vos was zon vijfentwintig jaar geleden het eerste stuk in haar collectie. Trouwjurken van vriendinnen (ontwerpen van Edgar Vos en Frans Molenaar) volgden spoedig, en het verzamelen werd een passie. Ze verzamelt intussen naast echte Franse en Nederlandse couture ook kleding van de straat, en vooral veel accessoires. Ze beperkt zich daarbij tot modellen van na 1900, omdat kleding van voor die tijd door ouderdom te frêle en te kostbaar is geworden. Die kostuums zijn alleen nog geschikt om bij een juiste temperatuur en vochtigheidsgraad opgesteld te worden in de vitrines van een kostuummuseum. En oppotten is niet de intentie die Conrads heeft met de collectie. Integendeel: ze wil deze het liefst zo direct mogelijk delen met haar publiek. Sinds enige tijd ontvangt ze regelmatig groepen bij haar thuis — modestudenten, vrouwenverenigingen —, en geeft ze historische kostuumshows in een speciaal ingerichte serre. Voor haar publiek arriveert, hangt Conrads representatieve kostuums en schoenen als decoratie aan de muren. In de omringende glazen vitrines liggen verschillende accessoires klaar, en op standaards staan hoeden en handtassen in alle soorten en maten. De kostuumpresentatie begintmet thee en — geheel in stijl — koekjes in de vorm van een crinoline (hoepelrok) met daarop een porseleinen bovenlijf van een negentiende eeuwse dame. Intussen leidt de gastvrouw de middag in met anecdotes en wetenswaardigheden. In de kostuumshow die vervolgens op het programma staat, moeten de toehoorders zelf als model optreden. Dat doen de meesten maar al te graag. Vooral de academiestudenten zijn dol op verkleedpartijen, maar ook een groot deel van het serieuze damesclubje verkleedt zich graag. Wat begint als een rustige en kalme middag wordt door dit alles een opwindende gebeurtenis. Het luisterend publiek stort zich kakelend en vol plezier in de verkleedpartij. De collectie is zo groot dat voor iedereen, ongeacht de maat, een kostuum met bijpassende schoenen, hoed en handschoenen te vinden is. Met diverse plaatjesboeken als voorbeeld is daarna iedereen ijverig in de weer om het gewenste modebeeld met juiste make-up en een bijpassend kapsel zo goed mogelijk te presenteren. Conrads inspecteert of het ten dele zelfbewerkte beeld inderdaad juist is. Bij de een wordt de hoed rechtgezet, een ander heeft toch verkeerde schoenen uitgezocht, en een derde krijgt een extra ketting. De dames worden dan in een rij gezet en als een soort ladyspeaker leidt ze ze een voor een in chronologische volgorde naar voren. Elk model laat zich met plezier van alle kanten bekijken, laat als daar behoefte aan is de stof van de jurk voelen, de voering zien of tilt een verrassend flapje op. Elk kostuum wordt in details doorgesproken, en er komt vanzelf meer naar boven dan alleen de stijl van de jurk. Zo vindt de groep dat het zwarte mantelpak van 1910 met de enorme hoed pas goed tot zijn recht komt met statige poses en een trots geheven hoofd. Ook zijn de historische details een aanleiding voor een kritische evaluatie. Het mantelpak blijkt bijvoorbeeld een van de vroege corsetloze modellen met een relatief grote bewegingsvrijheid, en kondigt op die manier het begin aan van een actiever vrouwenleven. Niet alles blijkt even lekker te zitten. De losse charlestonjurk uit midden jaren twintig is adembenemend mooi, maar de gouddraad van het lamé begint het model op den duur te prikken, en de bijpassende pothoed knelt. Toch is iedereen lyrisch over de prachtig ingeweven Egyptische motieven die van dichtbij goed te zien zijn. Samen met de groene scarabee op de heupband, vertelt Conrads, is dit kostuum een mooi voorbeeld van de Egyptische invloeden, die kort na de vondst van het graf van Toetanchamon in 1924 in de mode kwamen. Wie mooi wil zijn, moet daar dus af en toe een beetje pijn lijden. Het is tenslotte niet alleen het comfort dat de sensatie van het dragen bepaalt. Want een comfortabel maar armzalig wollen mantelpak uit de oorlogsjaren geeft toch een miezeriger gevoel dan een oncomfortabele — hij zakt een beetje — maar prachtige strapless avondjurk met een immense rok van tule. Het verrassende van Conrads' historische kostuumshow is dat elk kledingstuk weer tot leven komt door de juiste poses en bewegingen. Als de dames zichtbaar tevreden en geamuseerd vertrekken, beloven ze de organisatrice van deze huiselijke kostuumshow hun kleerkast eens na te kijken op waardevolle spulletjes voor haar collectie. JOSÉ TEUNISSEN Modellen van nu gehuld in historische kostuums. foto frans schellekens ---