BUITENLAND Engeland ruilt poll tax in voor woonbelasting Van onze correspondent HENK STRABBING LONDEN — Minister Heseltine van Ruimtelijke Ordening heeft astermiddag de opvolger van de poll tax geïntroduceerd. De naam is jjc°uncil tax", letterlijk: gemeenteraadsbelasting, en is gebaseerd op e Waarde van het bewoonde onroerend goed maar blijft, zoals de "«nister zei, „een persoonlijke component" houden zoals de poll tax le had. lioi ü S^ecnts één aanslag per huisg en van twee personen of meer. 2,.n Persoonshuishoudens krijgen tj p^ocent korting. De nieuwe belas-8 kan in 1993 worden ingevoerd. Hen elne noemde in het Lagerhuis de t ,uWe belasting eerlijk en gemakkelijk e'nnen. Dat laatste was bij de poll tax j 1 groot probleem gebleken. Veel En*n betaalden gewoon niet. tem Ster Heseltine waarschuwde dat lje] enten die ook onder de nieuwe astmg teveel uitgeven, een maxime, 11 ZUuen krijgen opgelegd door de «gering. de * de nieuwe heffing komt een eintin 311 èèn van de ongelukkigste belas_eBv°ndsten uit de Britse geschiedenis. Poll tax was onder premier Thatcher omdat er grote ontevredener tond over de oude „rates", de Üji °erend-goedbelasting die als oneer- Werd gekarakteriseerd. ta"e regering-Thatcher bedacht de poll dg ' door elke Brit zou moeten worste taald voor gemeentelijke dien- Mk A°a^s P°ut'e' reiniging en onder- J • Maar de aanslagen bleken per geënte zeer ver uit elkaar te liggen. VqJ erd hevig tegen geprotesteerd, ,'aar maart was er een grote dedje ,tratie in het centrum van Londen eindigde met rellen en grote schade. %? et aantreden van de regering- Vor Werd besloten de poll tax te herg6|men - Michael Heseltine, die bij die n 0 genheid in het kabinet werd opgepojj n> had zich al tevoren tegen de ljaL.tax als zodanig uitgesproken. Het da'net heeft er vijf maanden over geüe K Voordat deze nieuwe belasting uit tye ,Us kwam. Met die lange studietijd doo herhaaldelijk de spot gedreven jjr de oppositiepartijen. Hje e °Ppositie liet gisteren ook van de belastingvoorstellen weinig de • Labour ziet nog steeds sporen van Ber; Poll tax in het voorstel en sprak Inschattend van een „bastaardbe„So ng Labour had op zijn minst een ry ' willen horen voor het feit dat door de poll-taxproblemen „miljarden ponden" zijn weggegooid en veel mensen in grote problemen zijn geraakt. De Liberaal-Democraten noemden de nieuwe belasting „oneerlijk". Beide partijen gebruikten het beeld van de ongehuwde miljonair die een korting krijgt maar die niet verdient. De belastingaanslagen zullen veel lager uitpakken dan de poll tax, omdat er een grootscheepse verschuiving komt van gemeentelijke naar centrale belastingheffing. Bij het indienen van de jongste begroting deelde minister van Financiën, Norman Lamont, mee dat de BTW omhoog gaat van 15 procent naar 17,5. Deze verschuiving van poll tax naar BTW wekte de woede op van de oppositie. Labourleider Neil Kinnock sprak van een vernederende ommezwaai in de politiek van de Conservatieve regeringspartij, waarbij het „vlaggeschip" van de poll tax nu was gekapseisd. Kinnock verklaarde een verhoging van de BTW zeer onjuist te vinden. Lamont had gezegd een hogere BTW juist fair te vinden omdat het een belasting is op uitgaven en niet op besparingen. Rijke mensen geven immers meer uit en het is juist hen zwaarder te belasten. Kinnock was het daar geheel niet mee eens: „Zelfs kinderen moeten nu belasting betalen als ze snoep kopen van hun zakgeld". Minister Lamont deelde in februari bij de begrotingsbehandeling mee dat de nieuwe belasting, de council tax, viereneenhalf miljoen pond minder gaat opleveren dan de oude poll tax. Dat bedrag zal door de centrale regering aan de gemeenten worden betaald. Maar omdat dit geld ergens vandaan moet komen, gaat de BTW omhoog. Extra BTWheffing heeft nog een ander voordeel. Deze belasting is veel gemakkelijker te innen dan welke gemeentelijke belasting ook. Bij de heffing van de poll tax bestaat op dit moment een achterstand van vele honderden miljoenen. --- Britse minister bezoekt deze zomer Zuid-Afrika LONDEN (Reuter) — De Britse minister van Buitenlandse Zaken, Douglas Hurd, zal deze zomer een officieel bezoek brengen aan Zuid-Afrika, zo heeft de Zuidafrikaanse president Frederik De Klerk tijdens zijn bezoek aan Londen bekendgemaakt. De Britse premier John Major heeft echter nog niet positief gereageerd op een uitnodiging. Het Afrikaans Nationaal Congres (ANC) reageerde dinsdag verontwaardigd op het aanstaande bezoek van Hurd. De bevrijdingsbeweging vindt het nog te vroeg en acht de aankondiging onkies, zo vlak voor het bezoek van ANC-vice-voorzitter Nelson Mandela. De Klerk herhaalde op een persconferentie dat zijn regering niet akkoord zal gaan met de eis van het ANC tot instelling van een overgangsregering. Hij verklaarde te hopen dat Mandela alsnog wil meedoen aan een conferentie van alle partijen die zich over het geweld in de zwarte woonoorden moet buigen. --- ADVERTENTIE Bas tenHAVE VAN TWEE BOEKHANDELS W HET BESTE Ten Have Hoofdstadboekhandel en Moderne Boekhandel Bas werken vanaf nu samen in één zaak met vier etages vol boeken. U treft naast een «root algemeen assortiment een zeer gespecialiseerde kolleküe aan in de rubrieken Theologie, Spaans/Latijnsamerikaans en Schaken. Verder zijn literatuur en kunst zeer uitgebreid aanwezig. Een opzienbarend assortiment kalenders en een grote afdeling modern antiquariaat tenslotte, maken Bas ten Have Boekhandel tot een boekhandel die zich onderscheidt wij nodigen u uit om kennis te komen maken met onze nieuwe zaak. ■ Om uw bezoek extra aantrekkelijk te maken, hebben wij tweefeeslaanbiedingen I voor u: een exclusieve gedichtenbundel van Frans Pointl, uitgegeven in een beperkte oplage voor f 5,- en hel fantastische plaatwerk 'Ken dag in lui leven van China' van f 89,- voor slechts/15,-. exclusieve UIT EEN DAGBOEK •!■' Fantastisch i uitgave voor. GESCHEURD i | L/Hl >;> ~. plaatwerk |^^^ PSÜ BflMf -„Have ™~/,™,,w I , van J 89,- ||||p| „ B„Mnmlel \ . f%\ ™ Eh il *In m j EEmmgnzm I I Bas ten Have Boekhandel Leidsestraat 72 Amsterdam | --- I LUNCHVOORSTELLING I I IN THEATER BELLEVUE ■ I " :'- _rfsk *-■ _ftlp'v- i, i-w-- ■ *JFT —-JASt .. H - - -^^*^M 1 MOORD OP KALE MAN van Don Duyns I Hans Dagelet, Dick v.d. Toorn, J Karen v. Holst Pellekaan H I THEATER BELLEVUE I nog t/m 28 april (beh za) én 7 t/m 3 mei - 12.30 uur I RESERVEREN 020 - 6247248 | --- Parlement Ethiopië roept op tot bestand ADDIS ABEBA (Reuter, AFP) — Het Ethiopische parlement heeft dinsdag opgeroepen tot de vorming van een regering van nationale eenheid en de afkondiging van een staakt-het-vuren in de burgeroorlog om de weg vrij te maken voor vredesbesprekingen. Bovendien is bepaald dat een meerpartijenstelsel moet worden ingevoerd. Alle politieke gevangenen, vluchtelingen en vrijwillige bannelingen krijgen amnestie. In de resolutie, die na een nacht vergaderen tijdens een buitengewone zitting unaniem werd aangenomen door de 814 leden van het Ethiopische parlement, wordt opgeroepen tot „een dialoog met alle oppositiegroepen en eenheidskrachten". Dat moet gebeuren via een gemeenschappelijk vredesforum, „dat erop is gericht te komen tot een duurzame vrede". In een tweede resolutie gelastte het parlement de mobilisatie van „alle gezonde volwassenen boven de 18 jaar". De naar Addis Abeba oprukkende rebellen moeten worden tegengehouden. Als het politieke initiatief niet slaagt, aldus de motie, „moet iedere Ethiopiër bereid zijn te vechten en te sterven voor zijn land". Maar in een scherpe breuk met het verleden werd geen gewag gemaakt van het aanblijven van president Mengistu Haile Mariam als staatshoofd. --- Hof geeft Pruisische hereboeren wel meer schadevergoeding Landjonkers krijgen erfgoed niet terug *an onze correspondent BPdt J°s klaassen Wsj w ■•IJN ~ De Pruisische landjonder krÜgen hun voormalige landgoerecu" niet terug. De hoogste Duitse fas™1 er in Karlsruhe, het Bundesverlan?" sgericht, heeft beslist dat de ir, tussen 1945 en 1949 tin e vo°rmalige Russische bezet- m0ttne (later de DDR) onder het recL ° >Junkerland in Bauernhand" benvfeld's is- De landJ°nkers heb- Sch_ geös net hof wel recht op meer nadevergoeding. den j d£Jonkers gelijk gekregen hadj'oe * Karlsruhe, was ruim drie milvatlh ectare land, oftewel eenderde in ij/161 ?PPervlak van Oost-Duitsland, dan tn eiSendom teruggevloeid. Er zou tuSs. \ens een conflict zijn ontstaan Moskou en Bonn. want Gorbadine uou Pas met de Duitse eenwor- KoKi ingestemd toen Helmut aar, d ,m had beloofd niet te tornen dat r „Wij wensen n •zic'l aan de verdragen Qt , dreigde vorige week de Russische diplomaat Grisjin in Berlijn. De jonkers en grote boeren — het gaat om twaalfduizend onteigende Oostduitsers — hadden niet de afspraken tussen Kohl en Gorbatsjov aangevochten, maar wel een clausule in het verenigingsverdrag tussen de oude Bondsrepubliek en de voormalige DDR, die een teruggave van de landgoederen der jonkers uitsluit. Bij de landhervorming zijn alle stukken grond die groter dan honderd hectare waren onteigend. Daarmee verloren de grote industrieën, de jonkers en de hereboeren hun grond met alles wat erop stond. De gedupeerde Duitse jonkers wilden van het Bundesverfassungsgericht weten of erkenning van de landhervorming tussen 1945 en 1949 niet in strijd is met het grondwettelijke recht op eigendom. De president van het hof, Roman Herzog, antwoordde gisteren: „Nee, want de onteigening in de voormalige Russische bezettingszone was erkend door de Sovjets en de latere DDR-regering en daarmee rechtmatig." Maar de klagers —onder anderen Friedrich-Carl von Ribbeck en dr. Bernd Freiherr von Maltzan— hebben toch een succesje geboekt. Roman Herzog vindt dat de jonkers en andere grootgrondbezitters niet slechter behandeld mogen worden dan de Duitsers die voor 1945 of na 1949 onteigend werden en thans óf hun eigendom terugkrijgen óf minstens een forse schadevergoeding incasseren. Het onrecht, de jonkers en groot-industriëlen aangedaan door Russen en SED, moet met een herstelbetaling (van de kant van Bonn) ongedaan worden gemaakt. Maar tot een totale schadevergoeding is de Duitse regering niet verplicht. De Duitse regering reageerde opgelucht op het arrest van het hof in Karlsruhe. Minister van Justitie Klaus Kinkel sprak van „een zekere tevredenheid". Hij had de jonkers hun land graag teruggegeven, maar dat was' volgens hem „veel te gecompliceerd" geweest. Hij kondigde aan dat de jonkers „zeer snel schadeloos gesteld worden". --- President Politieke waarnemers zeggen dat het spectaculaire besluit van het parlement, dat alleen aanhangers van de president tot zijn leden telt, pas kans van slagen heeft als Mengistu aftreedt. En daartoe is de president hoogstwaarschijnlijk niet bereid. Vrijdag heeft Mengistu aangeboden af te treden als dat het voortbestaan van Ethiopië als eenheidsstaat ten goede zou komen. Aan zijn woorden werd echter weinig geloof gehecht. Mengistu, die zelf heeft opgeroepen tot het houden van de buitengewone parlementszitting nadat zijn leger een aantal nederlagen had geleden tegen de rebellen, beschuldigt de rebellen ervan Ethiopië te willen opdelen onder de verschillende etnische groeperingen. De rebellen van het EPRDF, dat Addis Abeba van drie kanten bedreigt en is opgerukt tot 135 kilometer van de hoofdstad, wil dat Mengistu verdwijnt en dat een regering wordt gevormd waarin alle etnische groepen zijn vertegenwoordigd. Maar tegelijkertijd zegt het EPRDF onafhankelijkheid na te streven voor Eritrea, de belangrijkste eis van zijn bondgenoot het Volksbevrijdingsfront voor Eritrea (EPLF). De rebellen in Tigré (TPLF) eisen dat Mengistu vertrekt voordat er sprake kan zjjn van enig overleg. In Addis Abeba heette het gisteren dat het besluit van het parlement geen verband houdt met de oproep aan de regering van elf hoogleraren om af te treden. De hoogleraren stellen voor een „parlement van wijzen" te formeren, dat de invoering van een meerpartijensysteem moet voorbereiden en algemene verkiezingen moet uitschrijven. --- Straten van Boekarest vullen zich met machteloos schreeuwende demonstranten Oppositie maakt het Iliescu niet moeilijk Van onze correspondent CEES ZOON BOEKAREST — Acht peletons ME hebben het universiteitsplein in het centrum van Boekarest bezet. De menigte rond het plein provoceert de agenten met spreekkoren: „Moordenaars". Een enkele kluit aarde en een lege fles vliegen door de lucht en de reactie komt direct. De hele rest van de avond voert de ME charges uit en maakt met dreunende laarzen in marstempo rondtrekkende bewegingen. Het machtsvertoon moet duidelijk maken wie de baas is op dit roemruchte plein: de regering van de Roemeense president Iliescu. De straten van Boekarest zijn weer voor de demonstranten. Dag in dag uit trekken grote groepen over de belangrijkste boulevards om hun ongenoegen over de regering uit te schreeuwen.- Maandag was een speciale dag voor de demonstranten en de autoriteiten bleken zich goed te hebben voorbereid. Exact eenjaar geleden werd het universiteitsplein bezet door studenten en hun medestanders, die hier drie maanden lang een „zone vrij van neo-communisten" in stand hielden. Toen verordonneerde Iliescu de mijnwerkers om het „tuig" van het plein te halen, een oproep die een ijzingwekkend bloedblad tot gevolg had. Een delegatie uit. Timisoara meldt zich al 's morgens om, met toestemming van de autoriteiten, een blijk van eer te brengen aan de slachtoffers van die gewelddadige dagen. De fontein voor het universiteitsgebouw wordt bedekt met grote hoeveelheden rode en gele tulpen. De groep marcheert vervolgens naar het voormalige gebouw van het Centraal Comité om de daarin huizende ministers nog eens voor moordenaars uit te maken. Onrustig wordt het pas als de avond valt. Het universiteitsplein loopt langzaam vol, en uit een nabijgelegen bioscoop stroomt een opgewonden publiek dat de première heeft bijgewoond van een film over de gebeurtenissen op het plein vorig jaar. De charge begint, waarbij opvalt dat veel klappen zorgvuldig gericht zijn. Stelian Tanase, een van de woordvoerders van de oppositiebeweging Burgeralliantie, en Petr Bacanu, hoofdredacteur van de grootste oppositiekrant Romania Libera, behoren tot de zorgvuldig gekozen doelwitten. „Dit geeft een indruk hoe de situatie hier is", zegt Tanase vlak voor hij de wapenstok in de rug krijgt. „De Roemenen hebben geen mogelijkheid zich uit te spreken, daarom doen ze het op straat." Aan het ontbreken van die mogelijkheid draagt echter niet alleen de regering schuld, ook de politieke oppositie blijft in gebreke. Bijna anderhalfjaar na de revolutie is de Roemeense oppositie er nog steeds niet in geslaagd een goed tegenwicht te vormen tegen het Front van Nationale Redding, de club met zoveel oud- en neo-communisten, die de macht volledig in handen heeft. Sterker, de oppositie wordt verweten louter naar het verleden te kijken. De Franse president Mitterrand maakte tijdens zijn bezoek aan Boekarest vorige week een aantal vertegenwoordigers van de oppositie in diplomatieke bewoordingen duidelijk dat zij moeten ophouden met zeuren over het mijnwerkersgeweld en zich moeten richten op de verkiezingen van volgend jaar. Er zijn wel pogingen ondernomen de oppositie tot iets meer dan los zand te maken. De belangrijkste vijf partijen in het parlement hebben zich verenigd in de Conventie voor de Democratie, maar dat is een lichaam zonder woordvoerder of programma voor gezamenlijk actie. Studenten en intellectuelen hebben de Burgeralliantie gevormd, die echter nauwelijks een coherente organisatie genoemd kan worden. En een tweede buitenparlementaire groep noemt zich het Anti-Totalitair Democratisch Forum, waarvan weinig meer is vernomen dan enkele verklaringen van de leiders. Een bijeenkomst van de verschillende bewegingen, twee weken geleden, leidde niet tot tot een voortvarend actieprogramma. De regering werd opgeroepen af te treden en de eigen parlementariërs kregen het verzoek hun zetel te verlaten en de zittingen voortaan te boycotten. Ook daarover is echter geen overeenstemming ontstaan, zodat de afgevaardigden gewoon deelnemen aan de discussie over een nieuwe grondwet. Het regerende Front heeft op deze wijze weinig te duchten van de parlementaire oppositie. Problemen heeft het Front niettemin genoeg, maar de stormen woeden in eigen boezem. Na lang aarzelen heeft de regering besloten de overgang naar een vrije-markteconomie in versnelde vaart te realiseren. Alleen onder die voorwaarde kon krediet van het IMF van 1 miljard dollar worden binnengehaald, geld dat de lege schatkist hard nodig heeft. De consequenties van die stap hebben de Roemenen inmiddels ondervonden. Het afschaffen van subsidies op levensmiddelen per 1 april leidde tot een golf van enorme prijsverhogingen. De shocktherapie komt uit de koker van premier Petr Roman, die de interne strijd won ten koste van een heftig conflict met president Iliescu. De in het Westen opgeleide Roman en de technocraten rond hem kregen de fractie van de in de oude communistische school gevormde Iliescu en discipelen klein, al stond het Front door het conflict enige weken lang op barsten. Iliescu schermde met een verkiezingsbelofte van vorig jaar, toen ook Roman nog meende dat het „op dit moment onmogelijk is een markteconomie in Roemenië te vestigen". Maar het is niet de eerste keer dat Roman op eerder gedane uitspraken moeiteloos terugkomt. De premier raakte vorige week verwikkeld in een schandaal: hij zou zijn positie hebben misbruikt om vrienden van fraaie huizen te voorzien. Hoewel de kwestie niet zonder enige grond leek, is zij kenmerkend voor de huidige Roemeense politieke situatie waarin verzet tegen beleid alleen in de vorm van compromitterende verhalen wordt gegoten. Dat kweekt stemming, maar snijdt weinig noemenswaardig politiek hout. Het Front van Nationale Redding zal niet op die gronden zijn macht uit handen geven. Of dat door het opvoeren van de druk van „de straat" wel gebeurt, mag vooralsnog evenzeer betwijfeld worden. Een haag van politie met schilden en helmen verspert demonstranten de weg. In Boekarest herdachten betogers het begin van de protestacties tegen de regering-Iliescu, precies een jaar geleden. Tóen werden de demonstranten na weken door mijnwerkers met veel geweld verdreven — nu vinden zij de Roemeense politie op hun pad. Foto epa --- Slowaken betogen tegen ontslag van premier Meciar BRATISLAVA (AFP, Reuter, AP) — Het presidium van het Slowaakse parlement heeft dinsdag premier Vladimir Meciar ontslagen en met hem zeven andere ministers. Meciar is onmiddellijk opgevolgd door zijn plaatsvervanger, Jan Carnogursky. Duizenden Slowaken betoogden gisteren in Bratislava tegen het ontslag van de populaire Meciar. Volgens het Tsjechoslowaakse persbureau CTK is Meciar afgezet om een einde te maken aan de politieke crisis in het land. Meciar, die na de eerste vrije verkiezingen in juni 1990 aan de macht kwam, werd ervan verdacht het separatisme in Slowakije aan te wakkeren. Het presidium waarschuwde in het afgelopen weekeinde al voor „elementen binnen de regering die verantwoordelijk zijn voor de politieke destabilisatie"in Slowakije. Meciar wordt door de meerderheid van het Slowaakse volk beschouwd als de vertegenwoordiger van hun nationale aspiraties. Al enige maanden zijn er botsingen tussen Meciar en de regering in Praag die de eenheid van Tsjecho- Slowakije wil handhaven. Vorige maand brak Meciar met de regerende partij en richtte hij een zelfstandige, Slowaakse afdeling op. President Havel heeft Meciar opgeroepen om ook in de toekomst „constructief en democratisch" te blijven handelen. --- KOEWEIT Familiebewind wil alles bij het oude laten VOOR SOMMIGE LANDEN is de Golfoorlog nog lang niet over. Eén van die landen is natuurlijk Irak zelf. Een ander is Koeweit. Sinds Koeweit begin maart werd bevrijd van de Iraakse bezetting was het donderen. De regering werd bedolven onder kritiek: litanieën dat het herstel van de oorlogsschade niet effectief werd aangepakt en verwijten over de manier waarop de regering was samengesteld. Een deel van de verschillen van inzicht was te herleiden tot het feit dat er grote tegenstellingen waren gegroeid tussen de Koeweiti's die in het land waren gebleven en hadden deelgenomen aan het verzet en zij (onder wie de heersende familie Al Sabah) die voor de Iraakse bezetters waren gevlucht. Maar de tegenstellingen gingen verder dan het moment. Ze zijn te herleiden tot oude ruzies over de manier waarop Koeweit dient te worden bestuurd. Zo waren er verwijten van de Koeweitse oppositie aan het adres van de familie Al Sabah omdat in 1986 het parlement werd ontbonden en de grondwet van 1962 buiten werking werd gesteld. En er waren gelijksoortige grieven vanwege de verkiezingen van 1990, enkele maanden voor de Iraakse invasie. Het parlement werd toen weliswaar in ere hersteld, maar dan in de gedaante van een „overgangsparlement", waarbij aan de gebruikelijke 50 gekozen leden nog eens 25 leden werden toegevoegd die door de emir waren benoemd. Bij dit oude zeer voegde zich allerlei kritiek over de wijze waarop de familie Al Sabah de crisis met Irak had afgehandeld. Zowel Ahmed al Khatib, (leider van de Koeweitse Democratische Beweging) als Jassem al Qatami (leider van de Patriottische Beweging) zei al in september dat de Koeweitse leiders Iraks aanval voor een deel hadden uitgelokt. Beiden vonden dat Koeweit zich niet zo onverzoenlijk had moeten opstellen. Want Koeweit had wel degelijk olie opgepompt uit het Iraakse Rumaila-olieveld, zei Khatib. Ook het feit dat Koeweit had overgeproduceerd was zonder meer een „vijandige daad". En volgens Qatami had Koeweit in de gespannen situatie beter Iraks claim op Warba en Bubiyan kunnen honoreren met een lease-overeenkomst voor de beide eilanden. Bij deze „historische" verwijten voegden zich begin maart —na de terugkeer van de regering — al snel nieuwe grieven. Het feit dat de regering de noodtoestand uitriep, was een doorn in het oog van de de oppositie, die zich intussen had gehergroepeerd in een „Democratisch Forum" van een zestigtal oud-parlementsleden, zakenlieden en intellectuelen. Op 11 en 12 maart deed het Forum een beroep op de heersers om de staat van beleg op te heffen en een coalitieregering te vormen, die binnen drie maanden nieuwe verkiezingen zou moeten organiseren op basis van de grondwet van 1962. Bij deze eisen voegden zich al snel verwijten van de „gewone" Koeweiti's dat de regering ernstig in gebreke was gebleven bij het herstel van de oorlogsschade en de verzorging van basisbehoeften als stromend water en elektriciteit. De verenigde protesten leidden op 20 maart tot het aftreden van de 22 man tellende Koeweitse regering. Pas dit weekeinde werd — na moeizame onderhandelingen van meer dan een maand— een nieuwe regering ingewijd. In dit 20 man tellende kabinet bleken enkele concessies aan de Koeweitse oppositie te zijn gedaan. Zo waren drie leden van de familie Al Sabah (onder wie minister van Buitenlandse Zaken Sabah al Ahmed al Sabah, een broer van de emir en al meer dan 25 jaar minister) aan de kant gezet. Ook waren acht ministers benoemd die tijdens de oorlog in Koeweit waren gebleven. Voor de oppositie gingen de concessies echter lang niet ver genoeg. Zij wezen erop dat behalve het premierschap, dat traditioneel toevalt aan de kroonprins Saad Abdallah al Sabah, nog vier ander sleutelposities — namelijk Binnenlandse en Buitenlandse Zaken, Defensie en Sociale Zaken — in handen waren gebleven van leden van de familie Al Sabah. Ook waren zij kwaad dat sheikh Salem al Sabah, de voormalige minister van Binnenlandse Zaken, naar Buitenlandse Zaken was overgeplaatst en dat sheikh Nawaf al Ahmed al Sabah, de vroegere minister van Defensie, nu naar Sociale Zaken had gekregen. Beide ministers hadden volgens de oppositie als eerst verantwoordelijken voor de debacle van 2 augustus moeten worden verwijderd. Nog een ander, niet minder ernstig verwijt van de oppositie is dat de Koeweitse emir op 7 april in een toespraak wel de belofte heeft gedaan dat volgend jaar nieuwe algemene verkiezingen zullen worden georganiseerd, maar dat het nieuwe kabinet wat dat betreft geen enkele instructie of tijdschema bekend heeft gemaakt. Een minister uit het dit weekeinde aftredende kabinet zei zelfs dat die verkiezingen waarschijnlijk niet te verwachten zijn voor september of oktober 1992. Voor de Koeweitse oppositie is de maat vol. Voor een land dat zo door de oorlog door elkaar is geschud en waar de oude zekerheden zo op de tocht zijn gezet, is het niet aanvaardbaar dat de familie Al Sabah probeert alles bij het oude te laten. „Deze regering", zegt Mohamed Qaddiri, een lid van Democratisch Forum, „is een belediging voor het Koeweitse volk. Deze ministers vertegenwoordigen niemand. Hun ambities, hun ideeën, hun plannen voor de herbouw van Koeweit hebben niets te maken met wat het volk wil. Ze zijn allemaal tegen het parlement en tegen de democratie." MAARTEN JAN HIJMANS SJEIK AL SABAH ---