VRIJDAG 21 ♦ ZATERDAG 22 SEPT. 14.00 UUR ZONDAG 23 SEPT. 14.00 UUR INFORMATIE: 020 • 107 393 (ces Brandt -Orkaier _ ■JÊ> 1 tf iv: ff; DE LAATSTE LUCIFER de[jj3eer®aart AMSTERDAM --- ADVERTENTIE I SUVER NUVER DANSPALEIS JERICHO OF DE GEVAREN VAN COSMETICA Lokatie: Scheepstimmerwerf De Hoop, Séburch 7, Workum (Friesland) 20 tot en met 30 september ' boekingen/info: 058-134615 Busreis Amsterdam-Workum donderdag 27 september, info: 020-277555 --- ADVERTENTIE Wat is er aan de hand met de RUSSISCHE BIBLIOTHEEK in oktober 1990? Uw boekverkoper weet er meer van. . . Uitgeverij G. A. van Oorschot, Amsterdam --- Conflicten ''üSi.1 esidentie Orkest nam Vonk in HwP a*s chefdirigent in dienst. Het be- Lj °m in '92 op te stappen nam Vonk ''S. l aar na con^icten met direc- Wt 311 er Meer en met de leden van Van der Meer vertrok in Hij is in september opgevolgd r B- van den Akker. Met de orkestlede > die in december het vertrouwen in k chefdirigent hadden opgezegd, Vonk overeen de verbintenis „in tjr*l°nie en loyaliteit" voort te zetten de afloopdatum van het contract. --- Herkansing „Het heeft me altijd verbaasd dat Lucebert niet uit Amerika komt, want die vind ik ook zeer leuk. Ik ben zo waanzinnig beïnvloed door Lucebert, terwijl dat toch een man is die nu, bij wijze van spreken, niet zonder zijn vrouw de straat durft over te steken. Het was zo bijdehand van hem zich Lucebert te noemen. De uitstraling van die naam, Lucebert, Lucebert. Dat roept automatisch de reactie op: Lucebert, I have to have that." Brood vindt New Vork buitengewoon fascinerend. Hij kan er niet genoeg van krijgen en zegt verheugd te zijn dat de metropool hem een herkansing wil geven. „De vorige keer heb ik het hier vreselijk verpest." Brood was toen als zanger op — een mislukte — toernee met zijn band Wild Romance. „De recensent van de New Vork Times zat in de zaal en die zag ik al bij het tweede nummer hoofdschuddend het lokaal verlaten. Hij had het goed gezien, want halverwege het derde nummer zakte ik in elkaar. „Ik was in New Vork en ik wilde alles zien en ik gunde mezelf geen tijd om te slapen. Dat is dom, want de nachtrust is zeer belangrijk in het leven. Dat heb ik mezelf al heel vroeg voorgehouden. Herman, zei ik, je gaat nu de shbwbiz in en als je acht uur op de been bent, zet daar dan pakweg twaalf uur slaap tegenover. Dan heb je het heel druk in je wakkere uren." Brood houdt zich zelden aan zijn eigen gebod. Speed is voor hem een onuitputtelijke bron van energie. Soms zakt en schildert hij nachten door. Nauwelijks in New Vork gearriveerd, huurde hij voor honderd dollar een taxi en liet zich naar de South Bronx rijden. „Ik ben nu voor de achtste keer in New Vork en dit was de eerste keer dat iemand met mij de South Bronx in durfde. De chauffeur, een Vietnamees, hoofdband om, Wagner keihard aan, vond het nog veel spannender dan ik. We hebben er anderhalf uur rondgereden. En het was treurig, zo treurig. „Via de media hoor je veel over de situatie. Je calculeert in dat het overdreven zal zijn, al die drugs en die getto's, je denkt dat het wel zal meevallen. Het is veel, veel erger dan je je kunt voorstellen. Overal leuke vuurtjes, auto's op hun kop, sommige half uitgebrand, de stukken verspreid. En verlaten! Net de Kalverstraat na sluitingstijd waar een pot verf overheen is gegaan. De rolluiken zijn neergelaten en volgespoten met graffiti. Sporadisch zie je een neger met walkman en zonnebrilletje voorbij schuiven, en nog sporadischer zes politieagenten met zes honden. Het loopt de science fiction ver vooruit." Broods Amsterdamse galeriehouder, Lex Daniels, heeft voor de schilder voor enkele weken een atelier gehuurd in de Bowery. Schilderen in New Vork, verklaart Daniels die de schilder naar de Big Apple vergezelt, geeft Brood een kick. Het liefst zou Brood de drie maanden die het visum hem gunnen in New Vork blijven om te werken. Maar dan moet hij een toernee van twee maanden met zijn band door Duitsland afzeggen. Brood: „Ik zou graag zeggen dat schilderen in deze fase van mijn leven het belangrijkst voor mij is. Maar het ogenschijnlijke genoegen van twee talenten te hebben is inmiddels geëscaleerd tot een drama. Ik word verscheurd tussen die talenten." --- Poppen aan het sterfbed van een componist THEATER Mozart door Studio Peer. Spel en regie Fred Delfgaauw. Brakke Grond Amsterdam tot 23 september. Tournee tot 27 april. Belangrijk bij de voorstelling Mozart van Studio Peer is de geluidsinstallatie in het betreffende theater. Als die deugt, is de helft van het succes al binnen want er wordt nogal wat muziek gedraaid in Mozart. Muziek van Mozart zelf, maar ook van Salieri, die in deze solo van Fred Delfgaauw het volle pond krijgt. In De Brakke Grond, waar de produktie deze week in première ging, deugde de geluidsinstallatie gelukkig. De voorstelling begint met de mythe. Salieri zit aan het ziekbed van Mozart, duwt hem de gifbeker in handen en pikt terwijl Mozart sterft het zojuist gecomponeerde Requiem in. De mythe die een onbeduidend componist alsnog wereldberoemd maakte: Salieri, die overmand door ziekelijke jaloezie de moordenaar van Mozart werd. Delfgaauw speelt Salieri en vertelt ons het verhaal van de van Mozart. „Ik zal niet zelf het woord doen, ik zal anderen voor mij laten spreken — zoals ze dat altijd al hebben gedaan. En ik beloof u, ik zal u niet vervelen. Ik zal een voorbeeldig gastheer zijn." Die anderen die voor hem spreken, zijn de poppen en objecten van Fred Delfgaauw, want daar ligt de basis van Studio Peer. Uit een grote koffer, in de vorm van een vleugel, haalt hü allereerst Mathilde Ludendorff. Deze filosofe schreef twee boeken over „het geval Mozart" waarin ze haar samenzweringsfilosofie ontvouwde: de componist zou vermoord zijn door samenwerking tussen joden en jezuïeten. Uit de koffer komen ook Mozarts vrouw Constanze, twee mallotige geneesheren („zullen we amputeren of toch maar een aderlating?") en Franz von Mosel, de biograaf van Salieri. Stuk voor stuk raak getroffen poppen, die met simpele middelen tot leven komen. Delfgaauw voert prachtige dialogen met zijn kornuiten van stof en doek. Hij verdraait daarbij nadrukkelijk zijn stem maar nergens resulteert dat in een goedkoop nummertje buikspreken. Het klinkt allemaal heel natuurlijk en als je naar die Mathilde Ludendorff kijkt is het alsof je een actrice met de allure van een Ellen Vogel voor je ziet. Terwijl het alleen maar een masker is. De teksten van Mozart zijn voor een deel ontleend aan historische naslagwerken, maar komen vooral uit het toneelstuk Amadeus van Peter Shaffer. Met name de scènes waarin de oude, vergeten Salieri in het gekkenhuis hallucineert, kennen we uit de succesfilm die Milos Forman van Amadeus maakte. Los van zijn poppen blijkt Delfgaauw echter een zo innemend acteur, dat je binnen de kortste keren opnieuw in de ban raakt van die tragische man, die componist van de middelmatigheid. De voorstelling begint en eindigt met de Mis in c mineur uit het Requiem van Mozart. Daar tussen zit veel Salieri-muziek en als je beide componisten zo vlak na elkaar hoort, begrijp je pas goed waarom Salieri zo ongelukkig moet zijn geweest. HEIN JANSSEN Fred Delfgaauw en tegenspeler in Mozart. Foto Maarten Brinkgreve --- Activiteiten in Shaffy Theater worden half november hervat AMSTERDAM (ANP) — In het Shaffytheater in Amsterdam worden half november de activiteiten hervat met het project Below Zero van Nieuw West en optredens van Truus Bronkhorst, Maatschappij Discordia, Kas & Wolf, Pauline Daniëls, Jan Langedijk en Hans Tuerlings. De internationale inbreng bestaat uit onder meer Baktruppen uit Noorwegen en Het Theater zonder Naam uit Moskou. Het stopzetten van de huursubsidie van de gemeente Amsterdam per 1 september maakte het noodzakelijk de staf van het gebouw tot een minimum te reduceren. De gemeente beëindigde de subsidie wegens het voornemen het voormalige gebouw Felix Meritis te bestemmen voor het internationale centrum voor hedendaagse muziek De IJsbreker. Het huurcontract met de gemeente loopt echter pas eind juli 1992 af. Volgens de bekendmaking is de bespeling van het gebouw tot en met half april in de eerste plaats te danken aan kunstenaars „die vrijwel om niet hun werk in het Shaffytheater willen presenteren". Een deel van de internationale programmering wordt bekostigd door het Brusselse Kaaitheater, het Hebbeltheater uit Berlijn en dank zij een WVC-subsidie. De doelstelling van de Felix Meritis Foundation is uit te groeien tot een volwaardig Europees Centrum voor Kunst en Cultuur. Directie-secretaris Otto Valkman deelde donderdag mee dat in elk geval voor het eind van het jaar duidelijk zal zijn hoe de financiële basis van het theater tot de aanvang van de volgende Kunstenplan-periode in 1993 eruit zal zien. In het programakkoord van het nieuwe college van B en W is vastgelegd dat het onderzoek naar een Europees Centrum voor Kunst en Cultuur mede mogelijk wordt gemaakt door de gemeente. Daarbij wordt uitgegaan van het plan dat is ingediend bij WVC. Binnen het college van B en W is de besluitvorming over de het Amsterdamse beleid ten aanzien van het Shaffytheater echter nog niet afgerond. --- Kunst Dirigent Vonk vertrekt naar WDR-Keulen Van onze verslaggever All ROLAND DE BEER — Hans Vonk, wiens L'dirigentschap bij het Residentie in 1992 afloopt, is kandidaat ij,r een soortgelijke functie bij het i van de Westdeutsche Rundfunk u Keulen. Vonks zaakwaarnemer in Hannover verwacht op korkerrr4jn ondertekening van een con- Cl tussen Vonk en de WDR. Vonk zal ih°>"kest van de WDR waarschijnlijk * het seizoen 1991-92 dirigeren. k?*t Residentie Orkest heeft nog geen qj °'ger voor Vonk. De directie en een van orkestleden zijn onderin n°g in gesprek over eventuele kanicje \ Het orkest gaat er van uit dat tf zijn contract in Den Haag tot tember 1992 uitdient. L oik blijft na zijn vertrek naar Keu|L .Sastdirecties vervullen in NederjJJ Hij is sinds februari vast gastdirilL ,van het Radio Filharmonisch Or- Jj ln Hilversum, waar Edo de Waart zwaait als chefdirigent en leider. Het Rotterdams Phil- Orkest heeft Vonk uitgenoy° voor concerten in 1991 en 1992. D,,°jiks chefdirigentschap bij de üi.d r Staatskapelle is beëindigd. Dit jCJ1 hem ruimte om elders meer gastje f cties te vervullen. In de VS is Vonk |>uornende jaren te gast bij orkesten in wr'adelphia, Baltimore, St. Louis en '"nesota [ÜS VONK --- MUZIEK UIT MAROKKO S>j-i_flJl ó-o u*lj. ■"_ o 41 TOPMUSICI UIT MAROKKO! 22 t/m 30 september in Utrecht, Rotterdam en Amsterdam Zaterdag 22 september FEESTELIJKE OPENING in Muziekcentrum Vredenburg, Utrecht niet het andalousisch orkest van Fes 0.1.v. Abdelkrim Raïs en het malhounensemble van Houssein Toulali uit Meknes -19.30 uur UTRECHT, RASA-Pauwstraat 13a Vrijdag 28 september: Malhounensemble van Abdelkrim Guennoun uit Fes, 20.30 uur Zaterdag 29 september Andalousisch orkest van Ustad Massano Tazi uit Fes, 20.30 uur Zondag 30 september: Traditionele muziek door Aït Saïd ou Ali uit het Midden Atlasgebergte, 20.30 uur "OTTERDAM, De Evenaar ■ Willemskade 25 Vrijdag 28 september: Aït Saïd ou Ali, 20.15 uur Zaterdag 29 september: Abdelkrim Guennoun, 20.15 uur Zondag 30 september: Ustad Massano Tazi, 14.00 uur AMSTERDAM Soeterijn • Linnaeusstraat 2 Vrijdag 28 september: Ustad Massano Tazi, 20.30 uur Zaterdag 29 september: Aït Saïd ou Ali, 20.30 uur Zondag 30 september: Abdelkrim Guennoun, 16.00 uur Reserveren: UTRECHT Muziekcentrum Vredenburg: 030-31.544 RASA: 030-316040 ROTTERDAM De Evenaar: 010-4111055 AMSTERDAM Soeterijn: 020-5688500 Produktie: RASA, Utrecht --- Jos Stelling wint Cultuurprijs tiende Filmdagen Van onze verslaggever UTRECHT — De tiende Nederlandse Filmdagen zijn donderdagavond in de Utrechtse Jaarbeurs geopend met de uitreiking van het eerste Gouden Kalf van dit jaar, de Cultuurprijs van de Filmdagen. Op het jubileumfestival ging deze naar de Utrechtse regisseur Jos Stelling, vanwege zijn inzet ten behoeve van de Filmdagen en zijn verdiensten voor de Nederlandse filmcultuur in het algemeen. Stelling is oprichter van de jaarlijkse Filmdagen. In 1988 zat hij zelf in de jury en vorig jaar wist hij de hevige conflicten binnen het bestuur —die leidden tot het ontslag van de directeur en het opstappen van de bestuursleden Wim Verstappen en Matthijs van Heijningen — tot een goed einde te brengen. Met zijn nieuwe Gouden Kalf is Stelling de verreweg de meest bekroonde filmer tijdens de Nederlandse Filmdagen. In 1984 won hij reeds een Gouden Kalf voor De illusionist, die dat jaar ook de prijs van de Nederlandse filmkritiek kreeg. In 1986 ontving Stelling de juryprijs (eveneens een Gouden Kalf) voor De wisselwachter. Bovendien kreeg hij tijdens de Filmdagen van 1983 nog de Cinemagiaprijs van de beroepsvereniging NBF. Volgend jaar wordt tijdens de elfde Filmdagen waarschijnlijk een retrospectief van Stellings oeuvre vertoond. Mogelijk is dan ook zijn nieuwe film De vliegende Hollander klaar. Overigens komt geen enkele film van Stel* ling voor op de, door de Kring van Nederlandse Filmjournalisten (KNF) opgestelde lijst van de tien beste Nederlandse films van de afgelopen jaren. Vooraf aan de vertoning van enkele korte films en het speelfilmdebuut van Froukje Fokkema, Kracht, werd ook de jaarlijkse prijs van de gemeente Utrecht (een penning en een bedrag van vierduizend ) uitgereikt aan Arjanne Laan voor de documentaire Mama Calle. De Nederlandse Filmdagen duren tot en met woensdag. --- Coureur Na enkele uren in het café sleept Brood de verslaggeefster mee naar de galerie, waar aan de vooravond van de opening een aantal mensen druk bezig is zijn schilderijen aan de muren te hangen. Brood wordt gevraagd zijn doeken van passende titels te voorzien. Hij ontdoet zich van zijn jasje en van zijn overhemd en marcheert in vlot tempo langs de doeken. Bij elk schilderij geeft hij tekst en uitleg. „Embarrasing": „Dat handelt over een coureur die vreselijk teleurstelt op het racecircuit. Als hij moet bijtanken generen de pompbedienden zich zo voor hem, dat ze hem niet willen aankijken." „We're having a baby": „Daar moet tussen haakjes achter: Drama. Hij heeft haar uit Vietnam meegenomen en zij is nog vreselijk timide. Is dat niet ontroerend?" „Catcher in the rye": „Is een boek van J. D. Salinger dat een enorme indruk op me heeft gemaakt. Op de laatste bladzijden zit het kleine zusje van de hoofdfiguur in een carrousel en die hoofdpersoon wordt dan emotioneel. Die sentimentaliteit is zon anti-climax". Bij een van zijn doeken hurkt hij neer, blijft er lang naar turen en zegt dan: „Geef het maar als titel: „I don't have a clue". Galeriehouder Taglialatella drukt hem een brief in handen van een mevrouw uit Oakland die schrijft dat de uitnodigingskaart voor de opening (met de afbeelding van zijn schilderij „Test pilot blues") haar zeer bekoort. Ze spaart handtekeningen van kunstenaars en vraagt Brood de invitatie te signeren, die zij wil inlijsten. De schilder grijnst en schrijft met hanepoten op de kaart: „Thinkin' of you, Carol". Taglialatella deelt mee dat er reeds bij voorbezichtiging zes doeken zijn verkocht. Op de openingsavond gaan nog eens twee doeken en elf tekeningen van de hand. „Mijn vrienden in Holland hebben moeite Herman serieus te nemen als kunstenaar", zegt hij. „Ze kennen hem vooral als rockster en benadrukken zijn negatieve kanten, de alcohol, de drugs. Maar hier heeft hij, geen last van zijn reputatie. Hier wordt hij op zijn werk beoordeeld en dat spreekt kennelijk aan." Herman Brood glundert. Hij vraagt of er onmiddellijk materiaal voor hem kan worden besteld. Hij wil naar de Bowery, hij popelt om aan de slag te gaan. --- „Je kon echt merken dat zijn vrouw in de zaal zat” Luciano Pavarotti's gouden keel slokt ook een sportpaleis op Van onze medewerkster PAY UUN HIU ANTWERPEN — „Heeft u helemaal geen kaarten meer?" Wanhoop, ongeloof en opkomende teleurstelling bij de man die zich net langs en door gigantische rijen bij het Antwerpse Sportpaleis heeft geworsteld. Een kleine knipoog van het geluk voorkomt de noodlotsaria die bijna boven de informatiebalie was uitgebarsten. Twee chauffeurs van een bus uit Yorkshire gaan liever slapen en terwijl hun buslading meestroomt op weg naar hoogtepunten van lyrisch tenorgenot, ontdoen zü zich nog even van hun kaarten. Voor een geeltje, want ze hoeven er niet zo nodig op te verdienen. Il Pavarotti, dat is de essentie van het bestaan vervat in een gouden keel. Voor zijn soepele tenor is geen uithoek van de menselijke gevoelssferen onbereikbaar; smachten, sterven, beminnen en lijden, Pavarotti heeft het allemaal op zijn repertoire. Was hij tien jaar geleden nog goed voor een half gevulde zaal in het Amsterdamse Concertgebouw, nu komen een slordige zeventienduizend mensen voor hem op de been. Niet alleen afgelopen woensdagavond, maar ook komende zaterdag, als de Italiaan voor de tweede keer optreedt, kan het Festival van Vlaanderen, organisator en gastheer, rekenen op een vol huis. Anderhalf uur voor de aanvang van het eerste concert is de beschikbare parkeerruimte zo goed als vol. Een extra politie-eenheid regelt de verkeersstromen. Op station Schijnpoort arriveren speciale Pavarotti-treinen uit Brussel en Gent, touringcars ronken voor de poorten van het Sportpaleis, het culturele domein van Tina Turner en Michael Jackson. In Taiwan, waar de entree voor het Pavarotti-spektakel zon veertienhonderd gulden bedroeg, zouden ze begin dit jaar massaal in katzwijm gevallen zijn bij O sole mio. Hier in Antwerpen, entreeprijzen van 25 tot 250 gulden, wijst nog niets op dergelijke hysterische taferelen. De rijen zijn geduldig, geordend en blijmoedig afwachtend. Schuifelend langs Pavarotti-truien, Pavarotti-t shirts en Pavarotti's eigen schilderijen — naïeve schilderingen in robuuste kleuren, prijzen variërend van 50 duizend tot 300 duizend frank — gaat het naar de immense hal waar duizenden stoelen staan te wachten en waar stipt op tijd de lichten worden gedoofd. Volgens goed gebruik delft de ouverture het onderspit tegen laatkomers en geroezemoes, maar dan, in een warme paarsroze volgspot verschijnt de keizer van de tenori. Met een breed gebaar omarmt hij zijn publiek, de witte zakdoek als altijd nonchalant om zijn vinger gewikkeld. „Luciano!", roept een mannenstem hartstochtelijk, vlak voor het Quanto è bella van de eerste aria. De formule is beproefd, het programma zorgvuldig afgewogen en uitgetest. Precies volgens planning passeert De Stem de highlights van het operarepertoire. Voor hits als Caruso en Volare is geen plaats, hier gaat het om het echte werk: Unafurtiva lagrima (Een heimelijke traan), Pourquoi me réveiller, E lucevan le stelle (Toen schitterden de sterren), door het publiek begroet met een kort applaus ter herkenning en waardering. Na twee korte aria's of na één lange worden de stembanden ontzien —het Keuls Symfonie Orkest, onder leiding van Pavarotti's stadsgenoot en gewezen docent Leone Magiera, vermaakt zichzelf wel met ouvertures en intermezzi. Als tweede attractie is er de Italiaanse fluitist Andrea Griminelli, sinds twee seizoenen in de Pavarotti-hofhouding, met een Carmen-potpourri en een andante van Mozart. „Begrijpt ge waarom mij dit gans onberoerd laat?", fluistert een Vlaamse verslaggever, de Toshiba-pocket pc in aanslag op zijn schoot. Misschien is het wel gewoon lelijk. Misschien is het de akoestiek, of wordt het superchique geluidssysteem minder vakkundig bediend dan het is geconstrueerd en klinkt het orkest daarom zo blikkerig en ver weg, zonder enige diepte in klankkleur; misschien zwoegen de musici daarom wel tegen de traagheid van het geluid en misschien heeft Pavarotti daarom wel zulke grote verschillen in zijn registers. Wat er gebeurt gaat met grote gebaren, ook in muzikaal opzicht. Voor kleine nuances is de sporthal te groot. Maar soms klinkt dwars door alles heen De Stem in volle glorie: zuiver, helder, moeiteloos en open. „Hij zong fantastisch hoor", meldt na afloop makelaar Harry Mens, voormalig bloembollenkweker uit Lisse. „Veel beter dan in Keulen en Frankfurt. Je kon echt merken dat zn vrouw in de zaal zat. Hij was trouwens slanker geworden ook." Hij zat op de eerste rij en had genoten. Mens kwam juli dit jaar in het nieuws door zijn spectaculaire eenmansactie om Pavarotti voor september 1991 in de Rotterdamse Ahoyhal te boeken — entreeprijzen tussen 100 en 1500 gulden, de opbrengst is voor randstedelijke zwerfjongeren — en de vooruitzichten zijn nog onverminderd gunstig. Het staat volgens Mens inmiddels vast dat de maestro door het Rotterdams Philharmonisch Orkest begeleid zal worden. Pavarotti geeft zoals in het programmaboek aangekondigd vier encores, het publiek moet er voor stampen, juichen en joelen en doet het vol overgave. Zijn laatste, lang aangehouden noten klinken als gecultiveerde oerkreten, het slotakkoord wordt weggespoeld in ovationele bijval. Pavarotti spreidt zijn armen als een blij kind en laat zich dankbaar bejubelen. LUCIANO PAVAROTTI --- ADVERTENTIE kreatief INTERIEURS Van Woustraat 66-70•A'dam \--É_riOUCHE TRITON^- Bijv.: 2-zits in leder van 1900,- voor 1550,- --- Brood is opnieuw in New York, en deze keer is het dus menens Van onze medewerkster JANNY GROEN NEW VORK — In de etalage van Avanti Galeries op Madison Avenue in New Vork hangt een van de kleurrijke schilderijen van Herman Brood, getiteld: „Dutchman in New Vork". De kunstenaar, met ontbloot bovenlijf, wijst op een enorme vis linksonder op het doek en vertelt de zoon van de galeriehouder dat „de visser gelukkig is, omdat hü eindelijk de buit binnen heeft". Brood zelfheeft ook het gevoel dat hij bezig is de buit binnen te slepen. Hij heeft zijn eerste „one man exhibition" in New Vork en daarbij ook voor het eerst een VS-visum met een geldigheidsduur van drie maanden. Dat is een ongekend lange periode voor de Nederlandse schilder/dichter/zanger, die vanwege zijn reputatie als alcoholist en chronisch drugsgebruiker met de grootste argwaan wordt benaderd door de Amerikaanse immigratiedienst. Brood heeft een speciaal gecodeerd visum dat hem kenmerkt als junkie. Geheel zonder problemen is hij Amerika niet binnengekomen. „Ik zal beschrijven hoe ik me voelde op Kennedy Airport", zegt Brood enigszins aangeschoten in het naburige café The Mark, waar de verslaggeefster de schilder na enig zoeken ontdekte achter kopjes warme melk met forse borrels Tia Maria. „Als je dochtertje zich bijna verslikt in een stukje sinaasappel en dreigt te stikken, dan pak je haar bij de benen, houd haar op de kop en schud haar flink uit. Zo voelde ik me nou ook op Kennedy." Hij zucht vermoeid, neemt een slok van zijn Tia-Maria-melk en vertelt dan triomfantelijk, koketterend met zijn kleurenblindheid, dat hij een setje kleurpotloden heeft gekocht op het vliegveld. „Een pakketje van tien stuks en ik dacht bij mezelf: waarom stoppen ze in dat stukje plastic nou acht dezelfde kleuren. Maar volgens insiders was er toch verschil, zat er bruin en lichtbruin in en rood, paars en blauw. Voor iemand die dat onderscheid niet ziet, is het toch geen kleine prestatie dat hij als kunstenaar mag optreden in New Vork." De expositie van Brood bij Avanti, een galerie die zich specialiseert in Nederlandse kunst en contacten onderhoudt met de Reflex Modern Art Gallery in Amsterdam, is op 19 september geopend en loopt tot 30 september. Er hangen vierentwintig recente doeken van Brood, die hij — op één na — allemaal dit jaar heeft geschilderd. Veel van die doeken, zoals „Mississippi Sheiks", „Cowboy", „We're Having a Baby" (waarop een Amerikaanse soldaat en zijn Vietnamese vriendin zijn afgebeeld), zijn op Amerika geïnspireerd. De Engelse teksten, verklaart Brood, gebruikt hij bewust omdat hü zich wil richten op een internationaal publiek. Hij heeft ook zijn hele leven al geput uit de rijke Amerikaanse ervaring. „Ik heb alles aan Amerika te danken. Alles. Mijn hele leven ben ik alleen maar beinvloed door mensen en dingen die uit Amerika kwamen, op het terrein van de film, muziek, literatuur. Als kind niet bewust, maar toen was er Tarzan en die kwam toevallig ook uit Amerika. En na Tarzan waren er Lenny Bruce, James Dean, Little Richard, Jerry Lee Lewis. Verder wil ik Johnny Weismuller noemen, William Burroughs, Torn Wolfe. Aan de Amerikaanse pop-artiest bij uitstek, Andy Warhol, voelt Brood zich niet verwant. „Ik word slechts geïnspireerd door zijn beroemdheid." Herman Brood in de metro in New Vork. Foto Koos Breukel/HH ---