Forum publiceert artikelen die discussies kunnen uitlokken over actuele onderwerpen. De auteurs schrijven op persoonlijke titel. De lengte van een bijdrage dient bij voorkeur de 800 woorden niet te overschrijden. De redactie behoudt zich het recht voor artikelen te redigeren en in te korten. REDACTIE: WILLEM DE BRUIN, JERÓME INEN, MIRJAM PRENGER. ANDRÉ ROELOFS EN ANNEKE TEUNISSEN. --- Forum Onderwijsbeleid is niet gericht op de toekomst I lET is een lovenswaardige ==ql gedachte: leerlingen met , (kleine) problemen horen Cra >n aparte scholen, maar horen jel)aw, met hun leeftijdgenoten in (,ne onderwijs opgevangen 'en. Het ministerie van On- l,s tracht deze gedachte te ver\l enll'ken in het Weer Samen School beleid. beleid blijkt geen succes. ■J\)ff itigen blijven toestromen naar laajjeciaal onderwijs. Om toch tot !,ig van het aantal leerlingen 1 zi\(i SPec'aa onderwijs te komen, klajL nu gekozen voor het ver■rp4rhen van de helft van net Beld T ,"et speciaal onderwijs naar het Pere onderwijs. i. erÜngen uit het speciaal onder- Ij" kaatsen in het reguliere onder.'betekent echter dat leerkrach■L rs moeten worden bugels 'd. dat extra ruimte moet worrjßjJgecreëerd voor het bieden van ï 'j*le hulp, dat specialisten in moeten komen en de j9L"fn veel kleiner (hooguit vijf*T, 'eeriingen) moeten. Dat kost afmeer aan de 140 miljoen gul; nu wordt overgeheveld. ,eedkoop onderwijssysteem. U irjp spreiden over het reguliere ie,f is inefficiënt. Te ver., v n 's dat leerlingen met een "' ijs '|z'ng naar het speciaal onderaf L?nv°ldoende geholpen kunnen oi*|rjen in het reguliere onderwijs A \} extra inspanningen van leertf "1 ri n V°°r ten k°ste Baan ;" Q°e gemiddelde leerling. 5- 0. jaren zijn er vaker V eedsmaatregelen in het on|J S. geweest die beoogden de j. "eit van het basisonderwijs te "eren, maar die niet het ge- Sd e,fect hebben gehad. Voor- L'n zijn de invoering van de L school, het onderwijsvoor, jSSbeleid en de schaalvergroting. 1 Lj Or|onderbroken leerweg die de beoogde, is slechts op r-'Tbr Van de scno'en tot stand tWeirf et onderwijsvoorrangs.Ju, ' "iet als doel achterstandsü*effen meer kansen te bieden, |5g'geen enkel effect. Dcschaal- lijkt weliswaar te lukken, si fter., ''s zeer de vraag wat de M» ..z''n °P kwaliteit van het kt'J"fjis- Op scholen waar ouders th bij het onderwijs staan, kathore en protestants christelijke, j,. eren kinderen beter. Verwacht Ïat worden dat schaalvergroting effect teniet doet. eQn belangrijke doelstelling van Jfj: erheid is het financieel gezond f'isK*1 en houden van de onder■>(Jr.egroting. Die doelstelling ■\J~{gehaald. Het onderwijsbeleid i% l*l zich echter voornamelijk |C 'nanciële maatregelen. Weer School is in de eerste Si een financ'é'e maatregel i. r 'ater onderwijskundige etiketjes op zijn geplakt zoals kwaliteitszorg' en 'onderwijs op maat. Van een constructief onderwijsbeleid is hier geen sprake. Het conservatieve onderwijsbeleid van een terugtredende overheid biedt geen soelaas voor de toekomst. Een toekomst waarin vier vraagstukken een rol spelen. In de eerste plaats is er de veranderende rol in opvoedingstaken. Doordat steeds meer ouders beiden een volledige baan hebben, is er minder tijd om kinderen op te voeden. Daarnaast zijn veel ouders onzeker over hun rol als opvoeder. Hierdoor wordt de kans dat kinderen ontsporen groter. Het onderwijs staat voor de taak, of men wil of niet, deze problemen op te vangen. De huidige generaties leerkrachten zijn daar echter niet toe opgeleid en de groepsgrootte is niet aangepast. Het tweede vraagstuk betreft de grote achterstanden in het onderwijs en de deelname aan het maatschappelijk leven van bepaalde groepen, met name allochtonen. Hoe kunnen we die achterstanden kleiner maken en deze groepen behoeden voor een permanente plaats aan de zijlijn van de maatschappij? De derde vraag betreft de opmars van informatietechnologieën. Hoewel niet te voorspellen valt waartoe dergelijke nieuwe technologieën zullen leiden, staat wel vast dat het omgaan ermee steeds belangrijker wordt. Wie dat niet kan, valt buiten de boot. Een vierde probleem is de noodzaak tot hogere onderwijseffectiviteit. Nu is het nog geen probleem dat we er niet in slagen grote groepen jongeren aan een diploma te helpen. Er is toch niet genoeg werk voor iedereen. Door de vergrijzing zullen er echter minder mensen beschikbaar zijn voor de arbeidsmarkt. Dat betekent dat we ons een veel geringer uitvalpercentage kunnen permitteren van de kinderen die nu naar de basisschool gaan. Bovenstaande houdt in dat er grote druk komt te staan op het onderwijs. Er ontstaan problemen die niet door de scholen zelf kunnen worden opgelost. Een terugtredende overheid is dan ook zeker geen oplossing voor nationale onderwijsproblemen. Wat nodig is zijn goede ideeën en experimenten om de problemen op te lossen. Dat vergt een constructief onderwijsbeleid en diepte-investeringen. Het is bijna zomervakantie. Voor leerkrachten, schoolbesturen, didactici en onderwijskundigen een goed moment om zich eens te bezinnen op de toekomst van het onderwijs. Als de politiek geen oplossing zoekt voor de genoemde vraagstukken, zal het onderwijs zelf antwoorden moeten vinden. Jan Deinum De auteur is onderwijsonderzoeker. --- Jos Collignon --- Leren Slikken Koen Koch OM John Major te steunen in zijn strijd om het leiderschap van de Conservatie- Ij^, nebben de andere Europese Ê(,ren hun verlangen om ook in \ °Pa de principes van de rechtser)! te garanderen in Cannes op j\. 'aag pitje gezet. Wel een Euror Politieorganisatie, maar geen rechterlijke instantie ter Ne. j\)j.et stellen van de positie van \ '°r boven die van het beginsel da rechtsbescherming werpt ta. licht op de club K'h Ur°pese regeringsleiders. Zij net kennelijk als hun eerste lt;n °rn eikaars positie te verdedi- .Wanneer een van hen in eigen ir,, 'n moeilijkheden verkeert. Het 11,., dat Major hoe dan ook *'ih te EuroPese alternatief is en Waanblijven dus wel een knieval \ \.: is gewoon flauwekul. Na- W 'ik, John Redwood, zijn con- uitdager, is het symbool ta. het anti-Europese sentiment, \.r tegelijk ook van een rabiaat servatisme waarbij Thatcher nog verbleekt. Wanneer Redwood Major zou verslaan, komen er verkiezingen. De kans op een verpletterende nederlaag voor de Conservatieven is groot. Een regering van Labour of van de Liberale Democraten zou best wel eens Europeser kunnen zijn dan Major die zijn verzet tegen het Europese Hof als controle op Europol, tegen meerderheidsbesluitvorming, tegen elke institutionele verandering juist na een herverkiezing met extra kracht zal voortzetten. Een nederlaag van Major in Cannes, met alle gevolgen vandien voor zijn binnenlandse positie, zou dus op termijn wel eens heel goed voor Europa kunnen zijn geweest. De Nederlandse regering beschouwt de uitkomst van Cannes als een overwinning. Daarmee toont zij zich een snelle leerling. Prof. Brands, auteur van het WRRrapport over buitenlands beleid, riep Nederland op 'te leren slikken', nederlagen te aanvaarden. Welnu, de uitkomst van Cannes was een nederlaag voor onze regering die er immers op stond dat het Europese Hof Europol ging controleren. Deze nederlaag te verkopen als een overwinning is inderdaad een geavanceerde vorm van 'leren slikken. De Nederlandse regering stelt haar hoop op de afspraak dat over de positie van het Europese Hof in 1996 zal worden beslist. Maar wat zijn de mogelijkheden? De houding van Major zal niet veranderen. Geen rol voor het Europese Hof, geen aantasting van het Britse rechtssysteem. Of de andere Europese landen leggen zich alsnog bij dit standpunt neer. Of zij erkennen wel de rechtsmacht van het Europese Hof, maar staan Engeland (en andere landen die Engeland de kastanjes uit het vuur laten halen) toe, net zoals met het sociale protocol van het Verdrag van Maastricht, niet mee te doen. In het ene geval worden rechtsbeginselen geofferd. In het andere geval wordt weer een forse stap gezet op de weg naar verkruimeling van het Europese integratieproces. Europa a la carte, elk land kiest naar believen uit het menu van Europese samenwerking, komt dichterbij. Landen zoals de Benelux en Duitsland die verder willen met het proces van Europese integratie, worden aldus gedwongen tot de vorming van een Europese kerngroep. Beide ontwikkelingen, Europa a la carte en de Europese kerngroep, betekenen in feite een desintegratie van de huidige Europese Unie. In 1996 gaat de Intergouverne- I mentele Conferentie (IGC) ter revi- I sic van het Verdrag van Maastricht van start. Van Staden en Wellenstein hebben gisteren op deze pagina uiteengezet waar het daarbij om gaat. Om een slagvaardiger en democratischer Europa, om institutionele veranderingen die algehele verlamming kunnen voorkomen. Tegen hun analyse en hun aanbevelingen is niets in te brengen. De uitkomst van Cannes laat echter zien hoe gering de kansen op succes zijn. Landen die voor de uitbouw van de gemeenschapsinstellingen zijn, worden geblokkeerd door landen die zich verzetten tegen een federale ontwikkeling. De uitbreiding van meerderheidsbesluitvorming wordt tegengehouden door landen die hun nationale soevereiniteit vooropstellen. Wijziging van de stemverhoudingen in de Europese Raad die meer recht doet aan democratische verhoudingen. is onbespreekbaar voor kleine landen die hun oververtegenwoordiging niet willen prijsgeven. Kleine landen houden tevens vast aan hun privilege om, net zoals de grote landen, eens in de zoveel jaar voor een half jaartje het Europese presidentschap te bekleden, hetgeen de slagvaardigheid en het prestige van de EU aantast. Elk land wenst ook minstens een lid voor de Europese Commissie te blijven leveren, waardoor dat orgaan een onwerkbaar instrument wordt. Voor elk noodzakelijk wijzigingsvoorstel is zo met gemak een blokkerende meerderheid te vinden. De IGC begint in 1996, maar hoeft niet in dat jaar tot resultaat te leiden. In het voorjaar van 1997 bekleedt Nederland weer het Europese voorzitterschap. Met het trauma van de vorige keer, 'zwarte maandag' toen alle Nederlandse voorstellen van tafel werden geveegd, nog vers in het geheugen, moet bij velen op het ministerie van Buitenlandse Zaken nu reeds het angstzweet zijn uitgebroken. --- Fysiotherapeut misbruikt patiënt Fysiotherapeut en tandarts laten liever patiënt bloeden DE Tweede Kamer wordt overspoeld met brieven van patiënten van fysiotherapeuten tegen de aangekondigde bezuinigingen. Het is echter oppassen wanneer hulpverleners de patiënten voor hun protest inschakelen. Het alternatief van de fysiotherapeuten zou de patiënten wel eens duur kunnen komen te staan. Het besluit van het kabinet om op voorhand tweehonderd miljoen gulden op de fysiotherapie te bezuinigen, is strikt ingegeven door financiële motieven. Als er geen andere redenen zijn, is dat verwerpelijk. Protest daartegen is op zijn plaats. Dat laat onverlet dat de kosten van fysiotherapie, die in ruim tien jaar tijd verdubbeld zijn voor ziekenfondspatiënten, best onder de loep mogen worden genomen. Is alles wat daar gebeurt even zinvol, doelmatig en werkzaam? Als onderzoek uitwijst dat dat niet altijd het geval is, is er ook geen reden meer dat langer uit de ziekenfondsverzekering te vergoeden. Minister Borst wil dat het ziekenfonds alleen nog de eerste negen behandelingen vergoed, met uitzonderingen voor onder anderen chronisch zieken, die langere behandelmogelijkheden krijgen. De fysiotherapeuten protesteren daar fel tegen, maar willen zelf het ziekenfondspakket veel drastischer inkrimpen. Alleen een 'consult' en vier behandelingen worden in hun alternatief nog vergoed. De rest betaalt de patiënt zelf. De fysiotherapeuten denken dat zorgverzekeraars veel eerder een aanvullende verzekering voor na deze vier behandelingen zullen aanbieden dan voor na negen behandelingen. De zorgverzekeraars zijn het daar eigenlijk wel mee eens. De benadering van minister Borst maakt herverzekering minder makkelijk, zeggen ze. Met de tandheelkunde is iets dergelijks gebeurd: bijna de gehele tandheelkunde uit het ziekenfondspakket en in de aanvullende verzekering. Wie is daar nu beter van geworden? In een opmerkelijk interview in het Tandartsenblad maakte een ' ! hoge ambtenaar duidelijk dat zonder de steun van de tandartsen de tandheelkunde nooit uit het ziekenfondspakket had kunnen worden verwijderd. Als de tandartsen niet hadden meegewerkt was er niets gebeurd. Maar de tandartsen hadden er vorig jaar wel oren naar om het ziekenfondspakket in te krimpen. Waarom? De overheid heeft weinig te vertellen over de aanvullende ziekenfondsverzekering: dat is eigenlijk gewoon een particuliere verzekering. Opgenomen in een aanvullende ziekenfondsverzekering krijgen de tandartsen nu dan ook partipuliere' tarieven, die gemiddeld zon 50 procent hoger uitvallen dan de oude, relatief lage, ziekenfondstarieven. De overheid heeft weinig invloed op de hoeveelheid verrichtingen, het volume van de zorg in de aanvullende verzekering. De tandartsen wilden dus wel, ondanks het feit dat de tarieven voor particulier verzekerden tegelijkertijd met 13 proceht werden verlaagd. De zorgverzekeraars ook: aan de aanvullende verzekering mag gewoon verdiend worden, aan de uitvoering van de ziekenfondsverzekering niet. Een gevaarlijke kongsie, kortom, wanneer zowel hulpverleners als verzekeraars gezamenlijk inkrimping van het ziekenfondspakket bepleiten. Dat wordt vanzelfsprekend verkocht als 'zorginhoudelijk verantwoord' en in het belang van de patiënten. Gaat hetzelfde bij de fysiotherapeuten gebeuren? Ook de fysiotherapeuten worden nu van jaar op jaar gekort wanneer ze te veel verrichtingen plegen. Daar hebben ze in de aanvullende ziekenfondsverzekering minder last van. Ook voor hen zouden op termijn hogere particuliere' tarieven bedongen kunnen gaan worden voor behandelingen in het kader van een aanvullende verzekering. Omdat hun plan nota bene 375 miljoen gulden méér bespaart dan dat van minister Borst hebben de fysiotherapeuten al vast 230 miljoen bestemd om 'het tarief op en adequaat niveau te brengen. Daar hoeven ze dus niet slechter van te worden. De zorgverzekeraars kunnen er op hun beurt de - winstgevende - aanvullende verzekering mee vergroten. Het is dan ook bepaald niet uitgesloten dat fysiotherapeuten en zorgverzekeraars in de komende maanden de druk opvoeren op het ministerie om alsnog een andere 'bezuinigingsvorm' te kiezen. Ze speculeren erop dat de verzekerden zich veel eerder aanvullend zullen verzekeren met weinig behandelingen in het ziekenfondspakket dan met negen behandelingen erin. Toen de tandheelkunde nog in het ziekenfondspakket zat, betaalden de ziekenfondsverzekerden daarvoor gezamenlijk 450 miljoen gulden aan ziekenfondspremie. Nu betalen ze aan aanvullende verzekeringspremies en eigen betalingen voor alleen tandheelkunde naar schatting zon 750 miijoen. Het opnemen van wat uit het ziekenfondspakket valt in een aanvullende verzekering betekent bepaald niet dat de burgers evenveel geld kwijt zijn. Evenmin geeft het zeker- heid dat een ieder voor zon aanvullende verzekering in aanmerking komt. Op 1 januari 1995 kreeg iedere ziekenfondsverzekerde nog de kans om 'ongezien' en 'ongekeurd' tot de aanvullende verzekering toe te treden. Nu niet meer. Nu kan de zorgverzekeraar een dergelijke verzekering aan voorwaarden binden of gewoon weigeren. Dat kan straks ook met de fysiotherapie gebeuren. De verzekerden zullen met zn allen dan niet alleen heel wat meer geld op tafel moeten leggen dan nu. Het resultaat kan ook zijn dat degene die de aanvullende verzekering het hardst nodig heeft, daar wel eens niet voor in aanmerking zou kunnen komen. HET kabinet verdient zware kritiek op het besluit zo maar tweehonderd miljoen gulden te bezuinigen. Maar minister Borst heeft voor dat bedrag nog de minst slechte bezuinigingsvorm gekozen. Het is oppassen geblazen wanneer hulpverleners zich in hun protest gaan beroepen op 'het belang van hun patiënten. Uiteindelijk zien ze toch liever hun patiënten bloeden dan dat ze zelf het risico lopen een aderlating te ondergaan. Martien Bouwmans is beleidsmedewerker gezondheidszorg van de FNV. • Gisteren bedankten de fysiotherapeuten in een advertentie de patiënten voor hun massale steun aan de strijd tegen de bezuinigingen. Die patiënten kunnen volgens Martien Bouwmans nog wel eens spijt krijgen van hun steun. --- Geachte Redactie Ver van mijn bed Nu de Duitse en Nederlandse consument de milieumarketingmisser van de eeuw genadeloos hebben afgestraft, is het Duitse publiek begonnen zijn pijlen op Frankrijk te richten. Peugeot, Renault, Citroen, L'Oréal en andere produkten van Franse herkomst worden bedreigd door een genadeloze boycot vanwege de voorgenomen Franse kernproeven in de Stille Zuidzee. Dat de Franse onverschilligheid ten opzichte van het milieu zo wordt bestraft is heel terecht, maar in Nederland is deze boycot nog niet overgenomen. Dat is ook absoluut niet nodig; Nederland heeft al een fraaie strafmaatregel genomen tegen Frankrijk in de vorm van een zeer goed functionerend drugskoeriersysteem. Raadselachtig blijft dat de politiek gelooft dat al deze kloven tussen Europese landen binnen enkele jaren gedicht kunnen worden. Het is duidelijk dat een verenigd Europa een ver van mijn bed show is. Net als de Stille Zuidzee voor Chirac. UTRECHT ST. van der Taken --- Grabbelton In actuele discussies wordt de geschiedenis al sinds jaar en dag gebruikt om standpunten kracht bij te zetten. Willekeur is daarbij troef. Niet voor niets wordt geschiedenis wel eens omschreven als een grabbelton met voor elk wat wils. Dat het verleden daarbij ook geweld wordt aangedaan, blijft vaak onderbelicht. Neem de middeleeuwen, die er in actuele discussies geregeld met de haren worden bijgesleept. Alle zaken die maar enigszins naar conservatisme rieken, worden afgedaan als 'middeleeuwse toestanden'. Zo gaat een tijdsgewricht van duizend jaar door het leven als vergaarbak der ellende. Een mooi voorbeeld is te vinden in het artikel over vrije sex in Zuid- Alrika (de Volkskrant, 17 juni). Daarin wordt geschreven over 'een Afrikaans land waar de criminaliteit enorm toeneemt en eigenlijk alle bevolkingsgroepen ideologisch nog in de calvinistische middeleeuwen verkeren.' Pardon, de calvinistische middeleeuwen? Calvijn was toch juist een typische exponent van de snel veranderende vroeg moderne tijd; een man die in de zestiende eeuw buiten de structuren van de gevestigde kerk een nieuwe geloofsbeleving predikte? De opkomst van protestantse kerkgenootschappen, die mede het gevolg is van Calvijns werk. vormt voor historici een van de belangrijkste redenen om de middeleeuwen aan het eind van de vijftiende eeuw te laten ophouden. De calvinistische middeleeuwen. .. Ach, het is best aardig gevonden als je van anachronismen houdt. UTRECHT Eveline Thomas --- de Volkskrant Nuis en de kabel IN NEDERLAND is 93 procent van de huishoudens aangesloten op lokale kabelnetten, die momenteel vooral worden gebruikt voor de doorgifte van radio- en tv-programma's. In de nabije toekomst zullen die netwerken steeds meer diensten aanbieden op het vlak van telecommunicatie (telefonie, telematica, telewinkelen). Ook het media-aanbod, met honderden satellietkanalen, pay-per-view en video-on-demand, verveelvuldigt zich. In die technische ontwikkelingen worden miljarden geïnvesteerd. De gemeente Amsterdam wil haar kabelnet, een van de grootste ter wereld, verkopen omdat de exploitatie de nutsfunctie is gaan overstijgen, en omdat de investeringen de kracht van een gemeente te boven gaan. Ook andere steden hebben verkocht of overwegen verkoop. Begin deze week kwam staatssecretaris Nuis met zijn Notitie Liberalisering Mediawet, waarin meer ruimte wordt geschapen voor de commerciële exploitatie van kabel- netten. De staatssecretaris schrijft dat de overheid de taak heeft de pluriformiteit en de onafhankelijkheid van de informatie- en cultuurvoorziening te waarborgen. De vraag is of hij dat met de aangekondigde wetswijzigingen voldoende doet. Als bij de distributie van programma's de regels van de markt steeds meer gaan tellen, moet de rijksoverheid ervoor zorgen dat de consument de beschikking houdt over goede, commercieel onvervuilde programma's. In de toekomst, als de distributietechnieken via satelliet en glasvezelkabel haast onbegrensde mogelijkheden zullen bieden, dient die zorg zich vooral te richten op de aanbodzijde. De produktie van maatschappelijk belangrijke programma's moet financieel mogelijk blijven. Het naderende einde van de schaarste maakt het reserveren van distributiekanalen voor publieke omroepen op termijn overbodig. Maar in de overgangsfase die we nu beleven, is het zaak het publieke goed afdoende te beschermen. Het Amsterdamse verkoopcontract bepaalt dat 10 procent van de kabelkanalen beschikbaar moet zijn voor gemeenschapsdiensten, zoals lokale omroep en bejaardenalarm. Kabelexploitanten hebben nu nog een wettelijke doorgifteplicht voor alle landelijke en regionale publieke omroepen, en voor de buitenlandse publieke omroepen die met een gebruikelijke antenne te ontvangen zijn. In zijn notitie laat Nuis te veel in het midden hoe hij de samenstelling van dat verplichte basispakket ziet. Het gevaar bestaat dat een kabelexploitant, zolang' het snel groeiende aanbod de capaciteit van zijn net overtreft, de minder bekeken buitenlandse publieke omroepen (zoals de BBC) zal inruilen voor betalende commerciële stations. Dat is niet in het belang van de onafhankelijke, pluriforme informatievoorziening die Nuis zegt na te streven. --- Stress Ontspanningsoefeningen zijn voor de meesten onder ons onmisbare bagage geworden in de strijd tegen de stress. Ook bij pijnbestrijding zijn ze handig. Het bespaart de gezondheidszorg handenvol geld. Veel hoeft het niet te kosten: een beetje discipline en een goede begeleiding door een fysiotherapeut. Dit laatste is onmogelijk te realiseren in negen sessies OEGSTGEEST Annet v.d. Tonru --- Wijze mannen Jan Blokker betreurt het in zijn column (de Volkskrant, 24 juni) dat er geen commissie van wijze mannen is opgestaan om advies te geven inzake het dilemma Brent Spar. Een commissie van wijze mannen én vrouwen of zelfs een commissie van louter wijze vrouwen is bij Blokker niet aan de orde. Vrouwen kun je blijkbaar niet helemaal serieus nemen, getuige zijn woordkeuze zodra het over vrouwelijke politici gaat: 'dat onwennige vrouwtje van D 66', 'mevrouw De Boer: weliswaar totaal verkeerde kleuren, maar ze werd telkens opnieuw geschopt door een verdediger die er zelf ook niet uitzag: Yvonne van Rooy', en: 'weer geen wijze mannen in de buurt, en terwijl ik steeds slaperiger werd van wat Margreet in het midden bracht, en steeds argwanender tegenover de gezellige praatjes van mevrouw Jorritsma'. Wat doen deze vrouwonvriendelijke praatjes in een moderne krant? TILBURG fudy Westerveld --- Sekse-selectie Gerbrand Feenstra schrijft in Forum van 17 juni dat er ook sterke argumenten zijn vóór sekse-selectie. Daarbij geeft hij aan dat er geen vrees hoeft te zijn voor een mannenoverschot. Voor mij zijn argumenten tegen sekse-selectie van veel principiëlere aard. Sekse-selectie houdt het idee in stand dat wij aan iemand, op grond van zijn of haar sekse, allerlei eigenschappen en zelfs toekomstperspectieven toekennen. Kinderen opvoeden op een niet sekse-specifieke manier voorkomt voor zowel ouders, de kinderen, als voor de maatschappij een heleboel problemen. AMSTERDAM Eveline Los ---