(Advertentie) |r Als het werk u L zwaar valt... _J als U tegen Uw dagtaak opziet als tegen een berg - als ver* moeidheid en zenuwklachten U kwellen, neem dan Sanatogen - zuivere kracht, die gaandeweg Uw gehele geste! doordrenkt, slapte en lusteloosheid verdrijft en U vervult van energie en levensvreugde. Begin dadelijk met [SANATOGrïjji B>J_ Het Zenuwtonieum ____} --- Partij waakt al bij de wieg |iaa r°ii\ven ,!1llui'li'k onzin, voor een deel althans. Want jonge Russische mannen slot 'es eldeJ~°f "''' over dezelfde onderwerpen spreken als andere verloofde L " ,n ('c wereld. .Maar toch verraadt dit antwoord een bepaalde afge|isjjJ!*»Wtaat enover (lp wepkeHjkheid van het leven en dit is op zijn beurt tui, J' flat ?,iinV!ln een doeltreffende opvoeding. Het opvoedingssysleem van de Kf '*eu gp j-, .Vu,k,reeds bij de wieg aanvangt, legt daarmee beslag op de kern ■*to*L5e*l Van .1 _ 'le '"sU" winden hiervoor uitgezocht. Zo komt. het dat een ile» ,oPvop_|n (I(' Sov.iet-jeugd ontsnapt aan het dwangbuis van de communistische kffnonfl*r hen n- nartW heelt alleen maar belangstelling voor de meest begaat- *BWuit 1 e worclcn gedrenkt in de Sovjet-leer en omgesmeed tot een ellte- I later de partijleiders worden gekozen en opgeleid. --- Jeugd verstart onder dodelijke ernst ven 13,, 'hf.„ ".Paleis" , Uss'sehe stad vindt men le,"re zijn _Van. de Jonge Pioniers. In «4 ie Jeugdige Russen lid van •fewhebben ,'f\Maar alleen zij, die toe- Cale onvnïh het -Paleis", krtjgen een O* robntdlnS en training: van hen eagerenJes smaakt, die automa!« Tn- De hr, % alle instructies, die zij b'RaL°ntwikk/rZaak biJ deze opleiding f4i^hecier, SllnS van de nauurlijki Ot, van rio' e opvoeding volgens de •*H r«i,partiJ en tucht. S) ïlf aan- Wrt n" bp»« i. ele van deze „pioniers- H P»a va^1- Dat van Tasjkent, de ■Sri atl als ♦ e Sovjet-republiek Oes*nX tevoro;ypisch voorbeeld dienen. "O1 Bin_ itn,mi.in bezoek te hebben \ï{,n- Na _ daai'heen op een Zondagvsn lP°st bü eI"S gedebatteer met de )>rllljn iriririd ln?anS en op vertoon 'k „_"■ pas, die ik NT gekregen, mocht il on,e vi-oiiS i.k was een probleem V i 1 liii |.„': aie mij werd toegewe% >ren p"d te leiden. Gelukkig voor \ T vOQru„ reeds maatregelen geno-1* \i;?el6Kat£ "eitUng van de ontvangst '¥| k „nSoiië r. *»* Brazilië, Indonelië ?V 6ren'ini.waren niet meer dan !;*onarital o" net gebouw. Een even Vieve» fEe]de buiten. De rest van VuNden :°-_00 kinderen van Tasjen de an?ere bezigheden in de ac Parken van dl stad. --- „Kleine ministers” ■Zieren, die zich in en bij " (Ja h°on „' an9 gerekt, twee verdie- K °r nSr? Vervallen gebouiv ingeslo- Phw L,lutting, die'bedekt was met slagzinnen — bevonden, vormden de bloem van de natuurlijk begaafde pioniers. Onder hen bevonden zich evenveel Bussen als Ocsbeks. Gehoorzaam en braaf wachtten zij het bezoek van de aangekondigde gasten af. Zij elroegen hun beste kirren ai. de rode stropdas, liet onderscheidingsteken van hun organisatie. Ik mocht het „kabinet" zien, waar kinderen van 7 tot 14 jaar met ernstige gezichten aangelegenheden van ir Jonge Pioniers bespreken, alsof zij in „kleine, ministerraad" bijeen zijn. Dat vertelde mij mijn gidse' tenminste. Alles wees er op, dat een dergelijke „kleine ministerraad" voor de gasten was voorbereid. In een andere zaal zaten 18 jongens en meisjes over schaakborden gebogen en speelden een simultaanwedstrijd tegen een schaakmeester van Tasjken't. In een andere zaal kreeg ik het handwerk, schilderwerk en beeldhouwwerk van de kinderen te zien. Er waren heel aardige dingen bij. In een klaslokaal waren kinderen in Oesbekdracht bezig volksdansen in te studeren. De muziek werd gemaakt door drie Jonge Pioniers op Duitse en Italiaanse accordeons. Alles werd uitgevoerd onder leiding van een instructeur. De kinderen waren erg verlegen tegenover mij. Later tegenover de buitenlandse delegaties ook. Het waren geen levendige, rumoerige kinderen, zoals men die toch wel moet tegenkomen in een groep van enige omvang. --- WILLIAM RYAN, een verslaggever van het Amerikaanse persagentschap Associated Press, is enkele weken geleden na een rondreis van 10.000 kilometer door Sovjet-Rusland, in New Vork teruggekeerd. Ryan, die de Russische taal volkomen machtig is, heeft met talrijke Russen gepraat. Zijn ervaringen heeft hij getoetst aan zijn deskundigheid inzake Russische aangelegenheden, waarmee hij zich al jarenlang bezighoudt. Dit artikel van Ryan is gewijd aan de opvoeding van de Sovjet-jeugd. --- ERNSTIGE VIRTUOOS KuliUH MUZIEK begaafde < ' w°rdt door dé staat < l'«toN n"ia "'POekweekt. In de l '""■ te »?" het staatsconser- l ■ li(l- Moskou geeft hier het t ret pen ~- „""■ de muziekschool, < ". yu"r °ude Boris Bekhte- < met°*rin9- Ook hij is ge- i %0, "e "c „verbeten ernst" f • llct tni"'munistische opvoe- ( S« de t nt ** er wel, maar l Jeu°d is eraf. i --- Allemaal „Russen” De opvoeding begint in de kinderkamer. Daar de meeste Sovjet-huisvrouwen werken, worden de kinderen van drie ?n vier jaar oud al naar de „djetskaja" — de staatskindertehuizen — gestuurd. In elke Sovjet-stad kan men groepen van 50 of meer kinderen onder geleide van een onderwijzer of een onderwijzeres door de parken en de stillere straten zien gaan. Men is bezig hen communistisch te vormen en zij groeien op als Oesbek-Russen, Tadsjik-Russen, Kazak-Russen, Azerbeidsjan-Russen. Alles gebeurt in de Russische taal en in de loop der jaren zullen zij hoe langer hoe minder hun eigen taal gebruiken. Zij leven afgesloten van ieder contact met de Westerse buitenwereld. Zo worden deze kinderen dienstwillige dienaars van een communistische gemeenschap. Maar er zijn er velen, die aan deze strakke teugels ontsnappen. De Russische middenstand is zich aan het uitbreiden en de moeders geven hoe langer hoe meer het werken op om haar kinderen zelf te kunnen opvoeden. De communistische regering en de partij hechten echter de grootste waarde aan' de opvoeding van de jeugd. De scholing breidt zich met de dag uit, omdat geen enkel land tegenwoordig een kans meer maakt zonder een hechte opleiding van zijn jeugd, vooral wanneer een land intens is geïndustrialiseerd. Maar de communistische •opvoeding blijft op de eerste plaats komen. --- Getemd Z(j maakten een tamme indruk. Men kon zien, dat de talenten er Hél waren en ook de opvoeding, maar de jeugd was eruit. Met dodelijke ernst deden zij alles wat hun werd gezegd, zonder aarzelen en zonder vragen te stellen. De Braziliaanse delegatie, die werd rondgeleid door een Spaanssprekende gids, kwam zichtbaar onder de indruk. De Zuidamerikanen kwamen recht van het communistische congres van de Wereld-federatie van Vakverbonden in Wenen en raakten niet uitgepraat over de Sovjet-jeugd. Zij waren enthousiast. Voor hen moesten deze kinderen wel het voorbeeld zijn van de communistisch opgevoede jeugd; die indruk maakten zij in leder geval. Daartegenover staat echter, dat men in de straten van de Sovjetsteden talrijke opgeschoten jongelingen ziet, die — luidruchtig, vechtlustig en met een sigaret nonchalant in de mondhoek — op eigen gelegenheid zijn begonnen hun kostje bijeen te schrapen. De kinderen van de beter gesitueerde comi munistische klasse worden tegen de mii vloed van deze jeugd in acht genomen. --- KATHOLIEK VIZIER %. riov — — St*1 wiApEL, die in 1052 in . oPgericht blijkt een llH\i zi-in- Gedurende 1953 C" C. 4oek°m,?unies uitgereikt; *-.ï.l_„ kape] tkcn 200 tot 300 perseg? heeft met succes V>s i>Bern^Kamen afgelegd voor > '>• %ünHrie' dat te Nyundo is diSi Veger- k- ° staat °nder' bestuur K Rehi e Katii ,?choP> mgr Bigirum»i Br\e'u,olleke Kerk m;iakt °P i> >*» £ voi'lf vo°ruitgang, doch de "?et! hier°P een uitzonb« 'C 6 n ondl s,eP°st telt wel enige ZIK de gelovigen, doch >Ac' Siep?thet christendom blijft r. ziJn k,*, zelden stuurt een V o' K-Eiu nderen naar school. tój r>>fest, *PS der Congregatie van WÉ ÏÏ1 Vrijdag 12 Maart C\\V>nt M_!Lhet Nederlands-Frans W ??voem?rten- Hij zal daar wor- e ei? - aan Pater Verstappen ■o werk^eeds enige jaren in de JS&I «*m is fi net Franse '\f„ o.pa worrtt . het Nederlands deel \fi H r pater De Barban««hC°»Seve VAN 20 OP 21 MAART SJkff de iL vOO mannen uit Zuid li£>fl e ' van J»mb/>rgse mijnstreek en K (Roer- NS a^mstp"^l in twee extra trei $\ tr> de \rdani Saan om deel te CVi het h-tllle Omgang. In ver- V^köa'e Ja=i'zondere karakter van «e 'h> in rjp Wot'dt de heenreis on- n Bosch, waar om tien V^>fcaal een Marialof voor "« Pelgrims wordt geq46l la_b6luiß?1a_b6luiR? aP°stolische zegen via S, 4> vereen, kunnen alle aflafejjj \S benden, deelachtig wor£SS> Ta.alt het pauselijk de_! { «chrrd. "p c.ta Apostolicae Sedis" K*K»f er^tzelfde decreet herin- ShlrV Mis aan. dat het volgen van M is v<:'a de radio of televisie l?i'cht i?p het vervullen van de hi- De reden van dit onder■„ vQo nn, dat het kerkelijke 0P '/l .geldigheid van het K'1 &ÜiShf°,ndag de lichamelijke : dopt als voorwaarde stelt cc voor de pauselijke ze- --- Oostduitse C.P. nader tot het Kremlin BERLIJN, 9 Maart (Reuter) — De Oostduitse communistische partij zal binnenkort zo worden gereorganiseerd, dat haar organisatie het evenbeeld wordt van de Communistische Partij Rusland. Op het einde van deze maand zal in Oost-Berlijn een partijcongres worden gehouden, waarop een nieuw statuut zal worden aangenomen. De Oostduitse partij krijgt een Politburo, dat de te volgen tactiek bepaalt, en een secretariaat, om de lopende zaken af te werken. Speciale bepalingen zijn in het statuut opgenomen om de tucht in de partij te versterken. In een speciale paragraaf wordt bepaald, dat de Oostduitse Communistische Partij gehoorzaamheid is verschuldigd aan het Kremlin. Het nieuwe statuut is opgesteld door een commissie onder leiding van Walter Ulbriebt. eerste secretaris van het Centrale Comité. --- DOUANE vergiste zich (Van onze correspondent) WENEN. 0 Maart — Een man kwam de Oostenrijkse grens over bij Salzburg met een pakje, waarin een fles haarolie, een stuk zeep en veertig sigaren zaten. De douanebeambte vond, dat het met die fles niet helemaal pluis was en toen de arme heer Palka bescheiden opmerkte dat het toch een persoonlijk toiletartikel was, kreeg hij ten antwoord: „Als u praatjes maakt, kriigt u niets meer terug". En dat gebeurde ook. Het pakje werd direct naar het hoofdkantoor der douane in Wenen gestuurd en dat kostte twee gulden. „Neen", zei de douane op het hoofdkantoor, „met die olie is het wel goed. maar die sigaren". Waarop voornoemde heer eens informeerde bij de directie der belasting. Nu, beide douanes bleken zich te hebben vergist, en de heer Palka kreeg een document thuis gestuurd, waarin dit officieel, mét stemnels, werd verklaard. Wie beschrijft de verbazing van de arme man als hii dan na drie maanden van het douanekantoor (natuurlük sehriftelük) antwoord krijst, dat hij het pakie mag komen afhalen als hij de kosten van het bewaren vereffend heeft; en die bedragen negen gulden. Maar de heer voelt daar niets voor in de overweging, dat de intussen wel stuk gedrukte sigaren nu wel een meer olieachtig aroma hebben gekregen en men voor enige schillingen een nieuwe fles en een nieuw stuk zeep kan konen. Maar dat gaat ook weer niet. want na enisre weken vindt hii een brief, waarin hij gemaand wordt binnen 14 dagen het pakie af te halen daar het anders in beslag wordt ponomen met alle gevolgen van dien. --- Ruslands vroeg-ouden van dagen SOVJET-STAAT MAAKT VAN BEGAAFDE KINDEREN WILLOZE ROBOTJES ? de Februari — „Waarover praten jonge Russen en Russinnen, als zij een avondje uitgaan r°P te - ik deze vraaS eens stelde aan een jonge Russische communiste, wist zij niet wat feellip ZeSgen. Ik had Russen al bezig gezien in restaurants; zij probeerden wel het zich en elkaar en staarri' maken> maar wat zij er mee bereikten leek er niet veel op. Ze zaten maar tegenover elkaar ..Oh** " elkaar maar aani.Waar 6/ de ',onge communiste. „Er zijn zoveel dingen, waarover je kunt praten." °Ver Welt'61" dan' bijvoorbeeld? U bent getrouwd. Uw man moet u destijds het hof hebben gemaakt. „Oh" lKe onderwerpen praatte u dan?" steeds Lter de ziJ- »over zo veel dingen. Over de wedstrijd bijvoorbeeld tussen communisten om resultaten te bereiken." --- Jonge kern van Rode Leger op parade --- Niet-alledaagse opdracht: portret van een paard Jan Groenestein aan het werk HONDERDEN STUDIES /AN GROENESTEIN schildert het portret van een paard. Voor 'n Nederlandse kunstenaar geen alledaagse opdracht. De paardensport is in ons land niet zo populair als bijvoorbeeld in Engeland of Frankrijk. Daar komt het vrij veelvuldig voor, dat de eigenaar van. een. edele draver zijn trotse bezit laat portretteren en namen van schilders als .). L. David en baron Gros danken hun faam voor een niet gering deel aan hun paardenschildcrijr.n. Van de eerste is vooral bekend het grote doek van Napoleon op zijn stijgerende witte schimmel, van Gros de „Revue van de Garde Consulaire" waar Napoleon, op zijn lievelingspaard gezeten, de troepen inspecteert. De meest vermaard gebleven schilder op dit gebied was wellicht Jacob de Gheyn uit Haarlem,' waarvan men in het Rijksmuseum Maurits op een fraaie schimmel kan bewonderen. Toen hij dit paard in de slag tegen de Spanjaarden op een Spaanse generaal had veroverd, wenste hij deze levende krijgstrofee onverwijld vereeuwigd te zien. Toch ligt bij vele paardenportretten het accent vaak minder op het artistieke element dan wel op het goedgclijkcndc effect. De' eigenaar, die uiteraard van zijn dier houdt, heeft meestal weinig oog voor het kunstwerk als zodanig. Pittoreske vrijheden kan hij meestal slechts matig waarderen; wat hij vraagt is een dure „plaat" en geen artistiek schilderij: vóór alles dienen de door hem bewonderde kwaliteiten zo voordelig mogelijk op het doek gebracht te worden. De waarachtige artist geraakt daardoor al zeer gemakkelijk in conflict met zijn artistiek geweten. Groenestein, ' die enige jaren geleden reeds de aandacht, trok met zijn in opdracht van prinses Wilhelmina gemaakte schilderij van de. prinsesjes té paard, heeft het échter ook dit keer weer gunstig getroffen. Zijn opdrachtgever, een paardenliefhebber uit het Gooi, wenste weliswaar een echt portret, maar hij liet de schilder alle vrijheid om in de verwezenlijking daarvan zijn eigen gang te gaan. ..Zó alleen kan ik een schilderij maken", meent de kunstenaar, „en anders reas ik er ook beslist niet aan begonnen". In zijn atelier hangen enige crayonvoorstudies, zeer doorwerkte en uitvoerige tekeningen die alle treffende kenmerken en karakteristieke hoedanigheden, waarop de eigenaar van het paard gesteld is, tonen. „Deze trekken zullen vanzelfsprekend zoveel mogelijk worden opgenomen in het geheel van de compositie, zoals ik die mij als ideaal heb gesteld, maar voor het overige moet het een schilderij worden dat ook in de ogen van andere toeschouwers als de eigenaar genade kan vinden als picturaal kunstwerk". EEN der vele fraaie voorstudies die Jan Groenestein maakte voor het vaardenportret, dat hij in opdracht van een Goois paardenliefhebber maakt. Een paard is een moeilijk object; het poseert niet. „Een mens, wiens portret je schildert, kun je in alle gewenste sta'n den en onder velerlei belichting zetten. Daarom is het schilderen van dieren in het algemeen eerder te vergelijken met het schilderen van kinderen, ' die ook nooit stilzitten. Op de meest ongewenste ogenblikken soms, draait het paard zijn hoofd om en moet ik weer gaan verzitten. Zo komt het, dat er vele korte studies tot stand komen, waaruit tenslotte weer een bruikbare werktckening kan worden samengesteld. leder paard beeft. evenals ieder mens, zijn zeer individuele gelaatsexpressie. Natuurlijk kijkt het niet weemoedig of opgewekt, al maakt het op ons die indruk onder bepaalde omstandigheden." Daar kan Groenestein over meepraten; zijn vele over de grond verspreide werkniappen puilen uit van de honderden dierstudies, die hij in de loop der jaren maakte. Uiteraard was Artis. zoals voor de meeste schilders, een dankbaar oefengebied. Maar zijn studies van paarden maakte Groenestein veelal in stallen en eire u..sen. Soms zijn het zeer vlotte krabbels, die met enkele rake lijnen karakteristieke details vastlegden.' Tijdens de oorlogsjaren werkte hij veelal 's nachts, in de stallen van de Amsterdamse Rijtuig Maatschappij. ..Je moest toen 's avonds om acht, uur binnen zijn en dat betekende voor mij in dat geval, dat ik mij tegen, die tijd ging opsluiten in dr. Amsterdamse Plantage, waar mijn modellen de nacht doorbrachten. Ik moest er dan blijven tot 's morgens zes uur. Er hing daar 's nachts altijd een romantische sfeer, die nog op een griezelige manier werd verhoogd door de ratten, die met hele legioenenafkwamen op het schaarse krachtvoer. Dat verhinderde de oude nachtwacht niet om er rustig in het hooi bij te gaan slapen, terwijl de ratten over zijn benen liepen. In het begin kon ik er niet toe komen om zijn voorbeeld te volgen, maar alles went, en tenslotte sliep ik er even rustig als thuis in mijn bed." Uit deze merkwaardige periode stammen enkele van Groenestein's meest opmerkelijke studies. Een schaars verlichte donkere stal met op de voorgrond de glanzende huid van een schimmel bijvoorbeeld, biedt de schilder een uiterst dankbaar en effectvol object. Te netjes „Als schilder reageer je natuurlijk allereerst op de kleur cri de omgeving waarin het paard staat. Daarom vond ik te weinig inspiratie in de stallen van de Amsterdamse bereden politie, die mij vaak gastvrijheid heeft geboden. Zij zorgen voortreffelijk voor hun paarden die keurig naast elkaar in boxen, met allemaal op dezelfde manier geschoren manen en alle overdekt met dezelfde soort deken staan opgesteld. Voor een schilder was het daar eigenlijk niet de goede sfeer, al heb ik er veel ervaring kunnen opdoen. Want vergeet niet dat je van een fraai paard al heel licht een belachelijk caricatuur maakt, wanneer je niet alle details kunt dromen. Het is een der moeilijkste, maar ook een der mooiste opdrachten die ik ken." Groenestein's jongste kunstwerk, het paardenportret, nadert zijn voltooiing. In grote trekken toont het doek, zoals het op zijn atelier staat opgesteld, reeds het uiteindelijke resultaat. De laatste toets zal echter pas aangebracht kunnen worden oog in oog met het model en onder de scherpe blik van de opdrachtgever: de~ paardenliefhebber, die er een prachtig en gevoelig gemaakt schilderij rijker door gaat worden. GERARD TERVUEREN --- HONDSE KWESTIE MET ONVERWACHT STAARTJE Hoge Raad geef t frisse kük op werkelijke leven (Van onze fiscale medewerker) DE Hoge Raad der Nederlanden, 's lands hoogste, rechtscollege, wordt wel eens beschouwd als een verzameling van dorre, droge, oude-her en-juristen die door regelmatige consumptie van wetsartikelen ieder contact met het werkelijke leven hebben verloren. Zelfs in kringen van leden van de Stnten-Gencraal wordt wel eens met weinig eerbied gesproken over deze hennelijn-geboorde- mutsen-dragende-Edel-Hoog-Achthare- Heren. Deze mening wordt echter herhaaldelijk gelogenstraft door arresten van dit college, die soms blijk geven van een heerlijk juiste en frisse kijk op het werkelijke leven. Uit zulk een arrest, blijkt vaak dat eleze opperrechters de zaak zo „door" hebben, dat ze zich de weelde permitteren om ambtshalve een grapje uit te halen, dat een der proce- derende partijen in haar hemd zet. Aanleiding tot zon juridisch grapje was onlangs een aanslag in de hondenbelasting van een onzer gemeenten; bij de behandeling gaven de gemeentelijke autoriteiten blijk van een wel erg bekrompen standpunt dat door de Hoge Raad terecht en behoorlijk werd afgestraft. De hondse kwestie, welke uiteindelijk aan de Hoge Raad werd voorgelegd, vond haar oorsprong in de verordening op de hondenbelasting der gemeente H. Uit deze verordening blijkt, dat wegens het houden van een hond in die gemeente jaarlijks ƒ 35,— in de gemeentelijke schatkist moet worden gestort. Een ieder die in Januari een hond houdt, is verplicht vóór 1 Februari aangifte te doen ter gemeente-secretarie. De verordening schept tevens de bevoegdheid om de belasting na te vorderen indien een onjuiste aangifte of geen aangifte is gedaan. Die belasting wordt dan verdubbeld. De honden-eigenaar F. meldde in 1050 zijn hond, niet in Januari zoals de verordening voorschrijft, maar, o foei, pas op 3 Februari. Klaarblijkelijk is de regeling van de aanslagen in de hondenbelasting een tijdrovende en moeilijke arbeid. Althans in H. werd pas op 11 September 1950 de heer F. een aanslag gezonden. Omdat ei- geen — tijdige — aangifte was gedaan, werd het 'dubbele belastingbedrag opgelegd. Het begon er dus op te lijken, dat de heer F. in 1950 een duur hondje zou hebben. Genoemde heer nam het zo zonder meer niet. Hij zal gemeend hebben, dat men in September best rekening had kunnen houden met zijn aangifte van 3 Februari, waarmede hij toch in ieder geval zijn goede wil getoond had, zij het dat hij een paar dagen te laat was. Een bezwaarschrift tegen de verdubbelde aanslag bij de Raad der gemeente werd afgewezen en F., ook niet voor de poes. maai- wel voor zijn hond, wendde zich tot de Raad van Beroep voor de Directe Belastingen te Zwolle, met verzoek te bepalen, dat hij slechts de enkelvoudige belasting verschuldigd zou zijn. Deze Raad van Beroep gaf blijk van zin voor realiteit en overwoog, dat de gemeente-ambtenaar in September best de aangifte van :i Februari als een normale — tijdige — aangifte had kunnen beschouwen, zodat er geen reden was voor verdubbeling van de aanslag. De Raad stelde dus bij zijn uitspraak van 3 October 197>2 F. in het gelijk, waarmede voor hem de kous af was. --- Op de teentjes getrapt DE burgemeester, die zich via een zijner ambtenaren op zijn edelachtbare teentjes getrapt voelde, diende een beroepschrift in cassatie in wegens schending of verkeerde toepassing van de verordening op de hondenbelasting van de gemeente H. In de hoop dus, dat de Hoge Raad alsnog zou bepalen, dat F. de dubbele belasting verschuldigd was. De burgemeester was echter bij de Edel-Hoog-Achtbaren aan een verkeerd kantoor. De Hoge Raad legde de argumenten van de burgemeester geheel naast zich neer en nam ambtshalve een beslissing. In deze beslissing overwoog de Hoge Raad, dat zin en strekking van het instituut van navordering van belasting inhouden, dat zij niet mag worden toegepast, indien nog een normale, primitieve aanslag kan worden opgelegd. En, redeneerde de Hoge Raad, op 11 September 1950 kon nog best een gewone aanslag over 1950 worden opgelegd, rekening houdende niet de slechts drie dagen te laat, gedane aangifte voor het jaar 1950, zodat navordering toen nog niet was toegestaan. Het gevolg van, deze overwegingen was, dat de. Hoge Rand èn de uitspraak van de Raad van Beroep te Zwolle èn de uitspraak van de Raad der gemeente H. èn de navorderingsaanslag 'ten name van F. vernietigde, ken ai ander waarschijnlijk tot verontwaardiging van het gehele personeel der gemeente-secretarie 'van H. en tot. stomme verbazing van de heer F. De laatste immers meende bij de Raad van Beroep al zijn zin gekregen te hebben en meende te kunnen volstaan met de betaling van een bedrag van 35 gulden, maar ziet nu de gehele aanslag vernietigd. Men zou dus 'kunnen zeggen, dat de burgemeester van H. bij dè Hoge Raad de hand in de pot vond, in ieder geval dé navorderingsaanslag werd geheel vernietigd en de zucht van de gemeente naar „rechthebberij" werd vrij duur betaald. --- Vrije keuze van onderwijs II Parochieschool moet normale type zijn MEN kan aan de parochieschool haar historische roeping niet ontnemen, maar ook hier hoede men zich voor overdrijving, omdat juist in dit verleden, tijden aanwijsbaar zijn waarin er meer andere dan' parochiescholen voor de katholieke jeugd ter beschikking waren. Ook de met-parochiale school heeft een gewichtige taak in het verleden vervuld, zoals bijvoorbeeld een statistiek uit 1889 duidelijk kan maken. Zelfs een beroep op de moeilijkheden die voor een parochieschool kunhen ontstaan uit een vr;je schoolkeuze der ouders gaat niet op, omdat niet de ouders verantwoordelijk zijn voor de wettelijke structuur van welke school ook, doch de wetgever en zij die deze wettelijke structuur hebben aanvaard. Toch neemt dit alles niet weg, dat de parochieschool in de huidige constellatie van het katholiek lager onderwijs een plaats inneemt die niet straffeloos kan ondermijnd worden. Wie dit goed begrijpt, wie erkent dat de parochieschool èn als instituut voor de zielzorg van de jeugd, èn als bindingsmiddel der volwassenen èn als nalatenschap van een vroeger geslacht een onweerlegbaar bestaansrecht heeft, zal ook kunnen erkennen, dat de parochieschool het normale schooltype zou kunnen zijn, indien zij van haar belemmerende misvormingen is bevrijd. Deze nieuwe parochieschool, aangevuld met andere schooltypen, waarborgen alle kinderen daar toegelaten te worden waar zij, naar de overtuiging der ouders, thuishoren. En hierin moeten de ouders een onvoorwaardelijke vrijheid genieten, wil men geen wig drijven in het bestaansrecht zelf van de vrije confessionele school in het algemeen. ledere katholieke school heeft het zelfde bestaansrecht. Zo lang iemand nu maar niet tracht aan deze fundamentele stelling te tornen en zo lang iedereen maar nalaat, om welke redenen ook de parochieschool met het aureool van het „moederschap" te bekleden, is ieder diepgaand conflict te vermijden. Maar dan moet het ook niet meer kunnen gebeuren, zoals het inderdaad is gebeurd, dat een katholiek zijn kinderen niet geplaatst kon krijgen óp een school in een betere wijk dan hij zelf bewoont, omdat er door parochiale schoolbesturen een afspraak was gemaakt, geen kinderen uit andere parochies op te nemen. Er moet begrip zijn aan beide kanten. Naast plichten staan rechten, doch naast rechten staan plichten. Dit geldt voor de besturen der parochiale scholen; dit geldt ook voor de ouders. Samenvattend kan dus deze conclusie worden getrokken. In wezen gaat het bij het vraagstuk van de parochieschool niet en nooit over het „alleenheersersrecht" van die parochieschool. Evenmin gaat het er om de parochieschool voor alle kinderen van de parochie min of meer imperatief te maken. Wel moeten de ouders rekening houden met de belangen van de parochieschool, als geestelijk instrument voor de parochie. Het gaat niet aan terwille bijvoorbeeld van een persoonlijk meningsverschil met pastoor of schoolhoofd de parochieschool de rug toe te keren. Het gaat evenmin aan op grond van standsgevoelens de parochieschool onnodig te negeren. Dit wil natuurlijk niet. zeggen, (lat de pastoor op zijn parochianen een soort geestelijke dwang mag gaan uitoefenen, alsof de gelovigen in geweten verplicht zijn aan de parochieschool de voorkeur' te geven. Wel mag en wel moet hij, terwille van het grote geestelijke goed. dat een parochieschool vertegenwoordigt, aan de ouders duidelijk maken, dat deze school rechten heeft, waaraan slechts in gevallen, ter beoordeling aan de ouders, in overleg desnoods met de pastoor, kan geraakt worden. Wij besluiten met het verzoenende en wijze woord van de aartsbisschop-coadjutor, mgr dr B. J. Alfrink: „Soms schijnt men te vergeten, dat heel veel katholieke kinderen \an katholiek onderwijs verstoken zouden zijn gebleven wanneer de parochie, de Kerk, deze zorg niet op zich had genomen. Een levendige interesse van de ouders voor de school dateert pas van de laatste tijd. ook dat is een vrucht van de afgelopen honderd jaar. Het ligt voor de hand, dat op een plaats met vele scbolei de ene school beter zal zijn dan de andere of wellicht ook alleen maar beter gewaand wordt dan de ander. Geen wonder, dat de ouders dan voor hun kind de beste school zouden willen prefereren. Men zou echter daarbij van de andere kant ook de grote waarde van de parochiële school in rekening moeten brengen. Het contact met de parochiële gee3-telijkheid. dat voor later van zo onschatbaar levensbelang kan zijn. het opgenomen worden in het godsdienstige leven van een parochie, dat evenzo van grote betekenis is voor de opvoeding van het kind. zijn evenzo waarden van groot belang, die men niet over het hoofd mag zien. De parochie is nu eenmaal de normale, zij het niet de alleenzaligmakende binding met de Kerk. Heel vaak leert de ervaring dat men deze niet zonder schade kan verwaarlozen. Daarnaast zal men ook moeten denken aan zijn sociale verantwoordelijkheid, inzover ren ongelimiteerd prefereren van een bepaalde school de ander in moeilijkheden zou kunnen brengen". Mgr Alfrink doelt hier klaarblijkelijk en zeer terecht op de financiële risico's die een parochie loopt als het aantal kinderen beneden een zeker getal daalt. Dan komen minder leerkrachten voor vergoeding van salaris in aanmerking, dan kan zelfs de school gevaar lopen buiten alle subsidie te vallen, wat een totale verdwijning tengevolge kan hebben, met zware, zeer zware geldelijke en geestelijke verliezen voor de parochie. „Men zou bovendien op deze manier terugkeren, aldus gaat hii verder, naar de klasseschool. die wij juist door de parochiële school, waar alle kinderen van alle maatschappelijke kringen ter school gaan, zo gelukkig hebben overwonnen. Het is op het ogenblik soms heel merkwaardig te zien, hoe ouders die zich grote tegenstanders tonen van het klassesysteem in de kerk, dat gelukkig ook op allerlei manieren wordt ondervangen, waar het mogelijk is, tegelijkertijd uit louter klasse-bewustzijn een bepaalde school willen prefereren. In ieder geval zal heel veel prudentie en takt nodig zijn om de spanningen op het gebied van de parochie-school te overwinnen; takt en prudentie van de schoolbesturen, maar ook takt van de kant van de ouders! Ook hier kan men zo gemakkelijk Brokken maken. Laten we liever trachten door gezamenlijke inspanning van schoolbestuur, onderwijzend personen! en ouders iedere katholieke school te maken tot een instituut waar voortreffelijk onderwijs gegeven wordt en dat tegelijkertijd een waardevol instrument is van katholieke opvoeding." --- (Advertentie) NMnïaxlWm étf +&■ _W' *:- *&< -~ --- Nederlander bestudeerde Australische inboorlingen (Van onze correspondent) DARWIN. 9 Maart — De 32-jarige Nederlandse journalist en anthropoloog, Jens Bjerre, is na een verblijf van 4 maanden onder de wilde volksstam der Wailbris, ten noordwesten van Alice Springs, tot de conclusie gekomen, dat de Australische inboorling het met civiliseerde ras ter wereld is. Bjerre is in het bezit van een van de meest complete geluids- en filmopnamen, welke ooit van de Australische inboorlingen zijn gemaakt. Wel menende Australiërs hadden Bjerre gewaarschuwd, dat de inboorlingen niets ontziende woestelingen waren, even boven het niveau van het dier, en leefden van slangen, hagedissen en eetbare boomwortels. Bjerre, die door Afrika, Tibet, India en Kashmir heeft gezworven en geruime tijd onder de woeste Kukukuku kanibalen-stammen van Nieuw-Guinea vertoefde, vond ook, dat de inboorlingen van Centraal Australië edeler van inborst waren dan welk ras ook. Metro van Toronto deze maand in gebruik TORONTO, 9 Maart — De metro van Toronto. de Iste in Canada, zal 30 Maart in gebruik worden genomen. Zij heeft bijna 200 millioen gulden en 4 jaar werk gekost om het ruim 8 kilometer lange traject onder het hart van Canada's tweede stad aan te leggen. Een klein deel van de lijn loopt bovengronds. Volgens functionarissen van Toronto hebben buitenlandse bezoekers verklaard, dat de ondergrondse in Toronto de mooiste en properste ter wereld is. Het metselwerk in de 12 stations,., waarvan er vijf ondergronds zijn, is „publicproof", wat betekent, dat het met glas of tegels is bedekt en dus moeilijk beklad kan worden. De 101 rijtuigen zijn in Engeland besteld en reeds zijn er'7o afgeleverd. De ondergrondse zal in IS minuten en tijdens de drukste uren in 20 minuten van begin tot eindpunt razen. De tram doet over hetzelfde traject 35 minuten en tijdens de spitsuren soms drie kwartier. Nieuw anti-duilibootwapen LONDEN, 9 Maart (Reuter) — De Britse minister van marine, Thomas, heeft in het Lagerhuis meegedeeld, dat de Britse marine binnenkort zeer verbeterde wapens tegen duikboten in gebruik zal nemen. Hij gaf geen bijzonderheden, maar een woordvoerder van zijn ministerie heeft verklaard, dat het 'pro len zijn. die door vliegtuigen word lanceerd. Automatisch zooken zij hun doel op on vernietigen het. Ook' zullen heljcopters in de strijd tegen duikboten worden gebruikt. ---