VOOR CULTURELE HOOFDSTAD Bonn zegt Amsterdam ruim miljoen toe Van onze verslaggever AMSTERDAM — Het ministerie van buitenlandse zaken in Bonn is bereid meer dan een miljoen beschikbaar te stellen voor de manifestatie Amsterdam Culturele Hoofdstad van Europa die volgend jaar in Nederland gehouden zal worden. Amsterdam krijgt voor dat bedrag een pakket culturele evenementen uit Duitsland. Wat er uit de Bondsrepubliek komt, is nog niet vrijgegeven door de organisatoren van Amsterdam, Culturele Hoofdstad van Europa: het Holland Festival, het Amsterdams Uitburo en het Theaterinstituut Zeker is dat het om twee toneelprodukties, twee dansprodukties en een opera gaat Een pakket met verlangens is onlangs in Bonn op tafel gelegd. Daar is volgens een van de organisatoren van de manifestatie, het Holland Festival, gunstig op gereageerd. Op het ogenblik zoekt Steve Austen van het Nederlands Theaterinstituut in een aantal Europese hoofdsteden financiële steun voor de manifestatie, waarbij gelet wordt op de betrokkenheid van het desbetreffende land bij een bepaald project. Zo wordt West-Duitsland benaderd voor bijdragen aan projecten als „Europa, cultuur, toekomst", een colloquium dat culturele vraagstukken behandelt, het Cultuurforum (waaraan de schrijver Günther Grass mogelijk zal meedoen), het Zomerfestijn, het Stagedoorfestival (met veel migrantencultuur), het literatuurproject en de tentoonstelling Van Totem tot Lifestyle die gepland staat in het Tropeninstituut. De kosten van de manifestatie Culturele Hoofdstad zijn geraamd op zon 14 miljoen gulden. Als Bonn zijn toezegging gestand doet, is een bedrag van ruim vijf miljoen gulden zeker. Het is zeker dat het ministerie van WVC niet aan zijn bijdrage van krap vier miljoen zal bijstellen. Er wordt dan ook gerekend op een belangrijk aandeel van sponsors in het evenement en op andere buitenlandse bijdragen. Zo is bij Italië een verlanglijst ingediend, evenals bij België. De Belgische overheid staat inmiddels garant voor de komst van de opera La Finta Giardinieria, een vroeg werk van Mozart, van de Brusselse Muntschouwburg naar Nederland. Daarnaast wordt gerekend op een bedragje van de Vlaamse gemeenschap voor Vlaamse culturele produkties die in de manifestatie zyn opgenomen. --- Eco van Basken fysiek en filmisch tegelijk THEATER Voorstelling: Eco door Bekereke. Regie: Jill Greenhalgh. Plaats: Mickery, Amsterdam (t/m 24/5). Ook nog: 30 mei in de Lantaren Rotterdam. Over de nieuwe ontwikkelingen in het Spaanse theater is hier weinig bekend. Dat is niet verwonderlijk. Het theater in Spanje, vooral de experimentele sector, is een decennium lang bezig geweest met het wegwerken van de achterstand opgedaan tijdens het Francotijdperk. Pas de laatste paar jaar verschijnen er groepen en produkties die zich kunnen meten met het meest actuele werk in de rest van Europa. Mickery besteedt deze en volgende week aandacht aan de Spaanse situatie; de groep Bekereke is er te gast en er zyn ('s middags) video's te zien van andere gezelschappen. Dat Bekereke uit Baskenland als eerste groep van de nieuwe lichting Nederland bezoekt lykt vooral een kwestie van toeval. Hun voorstelling Eco spreekt minder tot de verbeelding dan bijvoorbeeld de roekeloze performances van La Fura dels Baus, de meest geroemde èn meest verguisde onder de jonge Spaanse groepen. Het werk van Bekereke sluit aan by de beweging van het „derde theater", het fysieke groepstheater dat sinds beginjaren zeventig bloeide in Scandinavië, Italië en Spanje. Daarom is het ook verrassend om Eco in Mickery aan te treffen: Mickery heeft al zes, zeven jaar geen ruimte gegeven aan dat groepstheater, dat nu definitief op zyn retour lykt. Wat niet wegneemt dat Bekereke een gezelschap is dat aandacht verdient Net als zoveel „derde-theater"-groepen heb. ben ze gekozen voor een geïsoleerd bestaan op het land — in Baskenland nog wel. Maar ze werken met een Engelse regisseuse: Jill Greenhalgh, afkomstig van het Cardiff Lab Theatre. De voorstelling Eco wortelt in twee culturen. Ze heeft de directe lichamelijkheid van een echte Zuideuropese fysieke groepsproduktie; maar ook de filmische elementen die we kennen van het recente Britse theater. Het stuk gaat over een man in gevecht met zijn verleden. In een reeks energieke scènes worden zyn herinneringen, de „echo's" uit de titel, verbeeld. Met de mannen is hy in een voortdurende competitiestrijd gewikkeld. Zyn relaties met vrouwen lopen niet zelden uit op een teleurstelling. Hij wordt lastig gevallen door een driemanschap in militaristische kledij; is dat de militaire politie, of gaat het om een symbool voor — bijvoorbeeld — zyn eigen geweten? De handelingen laten herkenbare situaties zien, op het clichématige af — aantrekking en afstoting, tederheid, bedreiging en wraak. Soms zyn er symbolische acties die spannend worden door de energie en de precisie waarmee ze worden uitgevoerd. Er is een scène waarin de drie mannen elkaar in steeds sneller tempo een stok toewerpen, terwijl de vrouwen daar langzaam tussendoor lopen. Op zon moment zit je op het puntje van je stoel. Het decor is opgetrokken uit hoge blikken wanden, met deuren aan alle kanten — tegely'k één grote spiegel, èn een beeld voor het brein van de man waar de personages uit zyn verleden ongenood binnenstappen. Het lichtontwerp van Torn Donellan — hier onder meer bekend van Marienbad — benadrukt de visuele mogelijkheden van de constructie. Geluid wordt er ook aan het blik ontlokt: regelmatig wordt de hoofdpersoon gekweld door gebons op de muren van zyn verbly'f. Subtiel is het niet; en dat geldt voor meer in deze voorstelling Eco is boeiend vanwege de kracht die de groep uitstraalt. Maar tegelijk is de esthetiek ervan een beetje achterhaald. JAN MIDDENDORP De Spaanse groep Bekereke in Eco. Foto Bob van Oantzig --- FILM PREMIERES Fooi for love. REGIE: Robert Altman. MET: Sam Shepard, Kim Basinger, Harry Dean Stanton. IN: Tuschinski 1 Amsterdam, Alhambra 2 Rotterdam, Metropole 1 Den Haag, Studio Utrecht, Movies Groningen. Fooi for love was een van de door Menahem Golan geproduceerde films in het hoofdprogramma van Cannes, die moesten bewijzen dat de baas van Cannon wel degelijk ook oog heeft voor artistiek meesterschap en niet alleen uit is op het produceren van bocht. Uit Cannes is al geschreven dat Golans zucht naar erkenning in cinefiele kringen voorlopig een paar boeiende films oplevert en enkele grote regisseurs aan het werk houdt. Ook al blijft tachtig procent van de Cannon-produkties gruwelijk afval, voor elke mooie film die daartussen zit verdient Golan natuurlijk alle respect. Hy weet er soms zelf geen raad mee. Menahem Golan beheerste de persconferentie na afloop van Fooi for love met onder meer een onderstreping van zyn ruimhartigheid. Vooral het televisiescherm, waarop rechtstreeks deze persconferentie kon worden bekeken, liet zien dat Altman zich licht zat te generen voor de borstklopperij van Golan, die het persvolk luidkeels voorhield dat het dankzy zijn persoonlijke inspanningen nu toch mogelijk was om in een land als pakweg Taiwan zelfs een Altman vertoond te krijgen in een Cannon-bioscoop. Bijna alle films van Altman zyn in Taiwan te zien geweest, mompelde de regisseur na afloop, en zelfs een film van Altman klonk schaamteloos denigrerend voor een man die door dezelfde Golan twee zinnen daarvoor tot een van de grootste artistieke meesters van het witte doek werd uitgeroepen. Je zag met hoeveel pijn Altman een glimlach uit zyn zwetende gelaat probeerde te wringen. Het initiatief voor Fooi for love kwam van Sam Shepard, die het gelijknamige toneelstuk had geschreven en na het zien van Come back to the five and dime, Jimmy Dean, Jimmy Dean (ook een door Altman verfilmd toneelstuk) de regisseur schreef met het verzoek of hij Fooi for love wilde bewerken voor fiün. Altman zag er geen brood in, kon geen enkel aanknopingspunt vinden om het stuk, dat zich in een enkele kamer afspeelt, aan te pakken. Toen hy' enkele jaren later vast zat met een film die hij niet van de grond kon kry'gen, herinnerde hy zich het verzoek van Shepard en ging er alsnog op in, met als voorwaarde dat Shepard zelf een van de hoofdrollen zou spelen. Daar wilde Shepard weer niets van weten, maar deze weigering duurde slechts twee dagen. Golan hoorde van de plannen en dankzij hem kon Fooi for love worden gerealiseerd. Altman heeft een ruime ervaring in het bewerken van toneelstukken, zoals naast Jimmy Dean ook Streamers, Secret hours en (het televisespel) Laundrette. Hy onttrok Fooi for love aan zyn toneelhoesje door het decor de ruimte te geven van een panoramisch woestijndecor en een sfeer die sterk aan de reisfilm Paris, Texas van Wim Wenders doet denken. Dan zoomt hy toch in op een afgebakend stuk leven in deze woestijn: een motel, de tijdelijke rustplaats van doorgaande reizigers. Daar heeft de vrouw May (Kim Basinger) zich teruggetrokken, verlaten door haar geliefde --- Doekencollectie van Busken Huet teruggevonden Van onze verslaggever AMSTERDAM — In de BibU» thèque Nationale te Parijs is & bibliotheek van Conrad Huet teruggevonden. De ontdejj king valt enkele weken voor * herdenking in Parijs van Busk'J Huets honderdjarige sterfdag. *T Bibliothèque Nationale is te verg. lijken met onze Koninklijke Jn bliotheek. De boekenverzameling van ken Huet viel na diens dood ■" handen van zijn zoon Gèdéon B'Jj ken Huet die veertig jaar W* werkte in de Bibliothèque Nauofl* Ie. In 1921 overleed Gèdéon en v«*j maakte de boeken aan de bibl>* theek. Sinds die tijd lagen ze verK ten in dozen in een magazijn. ** een inventaris met de lijst van 9'. boeken die Gèdéon had achtergP? ten, kon Olf Praamstra, die wil P*l moveren op Busken Huet, de v&l plaats achterhalen. AanvankeWt ging er bü het Institut Néerland*g in Parijs, dat Praamstra bijstaat J zijn promotiewerk, geen bel rin*j len toen de Bibliothèque meldde dat men van Busken H«>J alleen Duits werk bezat. Buijze VJ het Institut Nèerlandais: „We h*ï den argwanender moeten #1 want vaak wordt Nederlands «Jjt Duits verward in Frankrijk. En «"ï bleek uiteindelijk inderdaad ofll ï verdwenen Nederlandse boekei» gaan." --- MANNENDUET EVENTO VAAK SPANNEND Cri d'Amour dansstuk met iets te weinig hart DANS Voorstelling 1: Evento (Besprosvany/Beethoven). Dansers: José Besprosvany en Haryono Roebana. Voorstelling 2: Cri D' Amour (Van der Heijden en Van Opstal/muziek en klankkollage). Door: Dans Compagnie Limburg. Dansers: Jannie van Goor, Elsa van der Heijden, Armelies Ibes en Ruth Postel. Monoloog: Marianne Overdijk. Zang: Maggie Gui. In (beide voorstellingen): Shaffy Theater Amsterdam (t/m 24 mei). Twee sexy jongemannen die verwikkeld zyn in een intieme maar toch niet bevredigende relatie. Dit is te zien in het duet Evento, dat wordt uitgevoerd door José Besprosvany — die ook de choreografie maakte — en Harijono Rcebana. Hun bewegingsspel speelt zich af rondom en bovenop een negental dranghekken, drie langwerpige tafels en een groot, rechthoekig kleed. Zowel de hekken als de tafels zijn achter elkaar geplaatst, als een stel horden. De choreografie heeft ook vaak het karakter van een hordenloop, doordat de dansers regelmatig over de objecten springen of klimmen. Atletiek geeft ook de toon aan in hun bewegmgsstijl. Deze past by' de „Vlaamse school" — De Keersmaeker, Vanrunxt en anderen — door de dwangmatige herhaling van een handvol simpele bewegingsthema's, die emotioneel sterk geladen zyn. Maar Besprosvanys bewegingsidioom heeft ook iets eigens, door zyn viriele en energieke aanpak. Kenmerkend hiervoor is dat er vaak wordt begonnen met een langzaam armgebaar, waarna de rest van het lichaam volgt met een krachtige, zwiepende bewegingsimpuls; alsof eerst alle bewegingsenergie wordt samengebald, om te komen tot een explosieve ontlading. Het ziet er heel gymnastisch uit: de dansers springen elkaar om de nek, op de rug of op de schouders. Dit roept het beeld op van een verbondenheid, die verder gaat dan gewone vriendschap maar toch niet seksueel hoeft te zijn. Alsof de twee voortdurend pogingen doen de eenzaamheid op te heffen, door steun by' elkaar te zoeken. Telkens slagen ze hierin even, waarna het weer mislukt. In de beweging wordt deze kringloop van slagen en falen ook uitgedrukt door een voortdurend vallen en zich weer oprichten; soms storten ze uit zichzelf neer of laat de één de ander vallen, zoals ze ook afwisselend zelf opstaan of zich door de partner laten optrekken. Een enkele keer lykt de één de ander ook te willen onderwerpen, door een dwingend duwen of trekken. Dit boeiende duet werd met een fascinerende geladenheid gedanst. In het programma is het laatste deel overbodig. Het bewegingsspel begint bij de hekken en gaat dan naar de tafels en het kleed, waarna alles weer dunnetjes wordt overgedaan. Veel beter zou het zijn een punt te zetten achter het tafereel op het kleed, dat hier de arena van een verhouding vol hindernissen lykt te zijn. Eenzaamheid is ook het onderwerp van de voorstelling Cri D'Amour (Liefdesschreeuw). Hiermee debuteert de kersverse groep Dans Compagnie Limburg, de eerste professionele dansgroep in deze provincie. Hy is opgericht door Elsa van der Heijden en Jan van Opstal, die zich losmaakten uit het Tilburgse Dansers Collectief en de vaste kern vormen van het nieuwe gezelschap. Voor iedere produktie worden andere medewerkers aangetrokken; by' Cri D'Amour zyn dit nog eens drie danseressen, een actrice (Marianne Overdyk) en een zangeres (Maggie Gui) uit hét café chantant geworden. De (aantrekkelijke) opzet van het stuk heeft de vorm van gevarieerd totaaltheater. Liefdesverlangen en -leed spelen een voorname rol. De muzikale begeleiding wordt gevormd door live gezongen, smeltende chansons en schlagers. Dans-, mime- en spelscènes worden afgewisseld met de voordracht — in het Nederlands — van Jean Cocteau's monoloog La Voix Humaine (De Menselyke Stem), waarin een vrouw afwisselend nuchter, teder en kyvend via de telefoon lykt te spreken tegen een geliefde. De voorstelling bruist van goede ideeën, maar lykt meer met het hoofd dan met het hart te zyn gemaakt. Ondanks veel hysterisch gelach en gekrijs is deze theatrale hartekreet niet overtuigend. Foto Clea Betlem Alleen het verstilde slottafereel is echt indringend: de vier danseressen zyn slechts gekleed in ondergoed en met langzame bewegingen draperen ze zich op een steeds weer andere manier met grote doeken, alsof ze warmte en beschutting zoeken. Andere scènes maken voornamelijk een gekunstelde indruk, alsof de makers zich vooral hebben ingespannen zo interessant mogelijk voor de dag te komen. Dit heeft wel veel bizarre taferelen opgeleverd, die soms uit een psychiatrische kliniek lijken te zijn gehaald, maar weinig ontroerende of aangrijpende momenten. Terwy'l meeslepende gevoelsexpressie duidelijk wel de bedoeling was. Dikwijls lijkt ook de volgorde van de scènes verkeerd en soms ly'ken bewegingsthema's zelf misplaatst, ltjuk UTRECHT Jannie van Goor in Cri d'Amour van de Dans Compagnie Limburg. --- HEFTIGE EMOTIES IN FOOL FOR LOVE Altman filmt mensen die zichzelf bestrijden Eddy (Sam Shepard). Eddy, het type van de eeuwige cowboy, komt terug naar May en probeert de oude liefde weer aan te wakkeren. Maar een motel is een tussenstop en het lot, de bestemming, van de twee is anders dan een definitieve verzoening. Op de achtergrond kykt een op Shepard gelijkende oudere man (De oude genoemd en gespeeld door Harry Dean Stanton) glimlachend toe op de haatliefde strijd van May en Eddy. Hy' kent dat verhaal, het is voor hem het oude liedje, het is eigenlijk zijn eigen geschiedenis. De Oude is letterlijk en figuurlijk de vader van beide, hoewel zij dat zelf niet weten. May en Eddy zijn half-broer en zus, met een zelfde vader maar een andere moeder. Tenessee Williams, dertig jaar later. Fooi for love gaat over mensen die elkaar en vooral zichzelf bestrijden, niet echte verliezers maar zeker ook geen winnaars. De mircro-kosmos van het motel is een spiegel van de Amerikaanse maatschappij waarvan Altman al zo vaak vertelde. Hij heeft met de taal en de karakters van Shepard een nieuw hoofdstuk toegevoegd aan zyn beschouwingen over Amerika; zijn vaderland, dat hij altijd als onafhankelijke, en sinds zijn verhuizing naar Parijs ook door Europa beïnvloede regisseur portretteerde. De film bestaat vooral uit het karakteriseren van enkele individuen en hun emoties. Het verhaal rammelt, bepaalde scènes passen niet aan elkaar en wekken de indruk dat Altman niet helemaal een vaste greep op het materiaal van Shepard heeft kunnen krijgen. Maar de emoties zijn heftig en blijven na afloop hangen. Een dag later lykt de film beter dan tijdens het kijken ernaar. In Cannes werd Fooi for love algemeen geprezen, maar niet bekroond. Het verzet tegen kwam niet meer tot uiting in reacties van bezoekers of kritici, maar by' de prijsuitreiking. Het was wel heel opmerkelijk dat in de toch al discutabele uitslag geen enkel prijsje bij een die Cannon-films terecht kwam, hoe gemakkelijk dat ook had gekund zonder dat iemand de jury ervan verdacht had onder het juk van de Cannon-druk te zyn gegaan. Nu wekte de jury de schijn heiliger te zijn dan de paus. De Cannon-Altman produktie is nu te zi en in de grootste Cannonzaal van Nederland. Het is de vraag of hij daar wel terecht komt by' de juiste doelgroep, want een groot publiek zal Altman wel nooit bereiken, daarvoor sluit ook Fooi for love te weinig aan bij de clichés van de routineprodukties. Altmans kracht is de clichés van Hollywood-genres juist te ontdoen van hun smeersel en er persoonlijke karakters van te maken. Met het instinct en de visie van een echte film-auteur. PETER VAN BUEREN Kim Basinger in Fooi for love van Altman. Matt Dillon en Mickey Roarke: opgroeiend in een Amerikaans stadje. --- Turtle fish: geremde karakters in sympathieke film Turtle diary. REGIE: John Irving. MET: Glenda Jackson, Ben Kingsléy, Michael Gambon, Jeroen Krabbé. IN: Uitltijk Amsterdam. Turtle diary laat bekijken als een schema; Deel 1. Neaera Duncan (Glenda Jackson) is een kinderboekenschrijfster met ernstige schrijfkramp, of eerder: levenskramp. William Snow (Ben Kingsléy) is iemand die een bestaan als zakenman en echtgenoot heeft ingeruild voor een celibatair leven en een weinig opwindende baan in een boekwinkel. Deel 2. Beiden ontmoeten elkaar in de dierentuin van Londen waar zij, onafhankelijk van elkaar, medelijden krijgen met drie grote zeeschildpadden die al dertig jaar gevangen zitten. Deel 3. Met medewerking van de oppasser bevrijden ze de schildpadden en (nee maar) daarmee bevrijden zij ook zichzelf. De vrouw begint gezellig met de oppasser te vry'en en de man durft het plotseling op te nemen tegen zijn vervelende buurman (Jeroen Krabbe). Het lykt wel of de twee personages zó in dit schema zyn gepast dat ze nauwelijks leven. Hun teruggetrokken levens en geremde karakters maken het er niet vroly'ker op. De man en de vrouw die hun ellende projecteren op de ronddobberende schildpadden lyken zelf ook achter glas te zitten: stil, onbegrepen, eenzaam en vermoeid. Als de man zegt: „Niet aleen schildpadden zitten gevangen", dan moet je dat zeker heel diep vinden. Maar Turtle diary is toch een sympathieke film waar je zonder veel py'n of moeite van kan genieten. De bedoelingen van de scenarioschrijver (Harold Pinter) mogen dan overduidelijk zyn en de neurotische gesprekjes tussen de man en de vrouw vervelend, er zyn in deze zeer Engelse film genoeg dingen die het aardig maken. Bijvoorbeeld de hospita van de man, vergelijkbaar met de extraverte echtgenote uit Interiors, zit zo vol leven dat je met een zucht ervan zit te genieten. Behalve Glenda Jackson die altijd leuk is, is het hart van de film de oppasser, gespeeld door Michael Gambon, de Oscar Wilde in de recent uitgezonden tv-serie. Hij is zo vol warmbloedige vriendelijkheid en lieve glimlachjes dat als Glenda Jackson met deze Sinterklaas in bed ligt, je alleen maar kan denken: hèhè. Turtle diary is beschaafd en enigszins melancholiek amusement voor tut-intellectuelen die zich op een saaie zondagmiddag vervelen. „Oh, Pierre, wat een mooie gevoelige film, hè?" „Zeer zeker, Therèse." FRANCOIS DE WAAL --- Van Agt pleit voor opera-voorziening in zuiden van land DEN BOSCH (ANP) — De Brabantse commissaris van de koningin Van Agt heeft woensdagmiddag in Den Bosch nog eens gewezen op de noodzaak om in het zuiden van het land een operavoorziening te realiseren. De minister van WVC moet aan Brabant en Limburg snel een signaal geven om die „gerechtvaardigde claim" te kunnen uitwerken, zei Van Agt. De besturen van de twee provincies hebben al eerder laten weten dat zij vinden dat er in het zuiden een operagezelschap moet worden gevestigd. --- Duizelingwekkende lichtschakeringen in Rumble fish Rumble fish. REGIE: Francis Coppola. MET: Mickey Rourke, Matt Dillon. IN: City 2 Amsterdam en Thalia Rotterdam Rumble fish, net als The Outsiders gebaseerd op een roman van de schrijfster S. E. Hinton, maakte Francis Coppola in 1983 nog voor The cotton club.Generaliserend kan je zeggen dat Coppola twee soorten films maakt. Films met een sterk verhaal en een traditionele vorm, zoals The Godfather 1 en 2 en The conversation, en magere verhalen die uiterst gestileerd verfilmd zijn zoals One from the heart en The outsiders. Rumble fish is een voorbeeld van de laatste soort. Het bevat een zwak verhaal, zo clichématig dat het opzet lijkt. In een Amerikaans stadje zien we Rusty James (Matt Dillon), een opgeschoten jongen die leider is van een jeugdbende. Het is zon jongen die zwaait met zn armen en wijdbeens loopt maar eigenly'k heel onzeker is. Hy heeft een moeizame relatie met zijn meisje en met zijn vader (Dennis Hopper). Voor zijn Perfecte Broer heeft hij een levensgrote bewondering. Deze broer wordt prachtig gespeeld door Mickey Rourke (het buitenbeentje in Diner en de inspecteur in Year of the dragon), die in de film alleen wordt aangeduid als „The motorcycle boy". Een figuur met mythische proporties en iemand van wie vanaf het begin duidelijk is dat hy' verdoemd is. Samen gaan de broers op stap, raken in een gevecht verwik-j! komen in een rumoerig café, stuitff een irritante agent, etc. <• De inhoud mag dan onnozel zy'4 vorm van de film is zo mooi dat he"j lijkt of al deze losse verhaal-elemd alleen maar verzonnen zijn oifl i mooie vorm te kunnen tonen. De' maakt een hele bedachte indruk „The motorcycle boy" kleurenbli» I en halfdoof, is duidelijk in de vorm ( de film terug te vinden. Het is zwart-wit film, met zo nu en dan weggevallen geluid en vreemde cC Vorm en inhoud hebben iets g' ceerds, ly'ken niet samen te smeltel j een eenheid. Kan zon film toch de moeite *j zyn? Ja, kijk maar naar RumblefÜ' I is bijvoorbeeld heel veel aandach11 steed aan het licht. Copolla is een fd list en een meester in clair obscurspel met schaduwen, alle duizend ü1 grijs, is duizelingwekkend mooimensen trekken niet de aandacht,» de dingen: huizen worden op eeï> rustbarende manier belicht als ze 11 i te leven. De mooiste momenten 'M film zijn die warm de dramatische lichting even onheilspellend is als t \ motorcycle boy", de angstig snel ' by'schietende wolken en de jachtig* ziek van Stewart Copeland van The' cc. Dan geniet je ineens van het pige gevoel die de film wil oproepl F. dj --- Levensverhaal mei Griekse blues Rembetiko. REGIE: Costas Ferris. A Sotiria Leonardou. IN: Kriterion Aün dam. , Rembetiko was een van de G(A films die tijdens het Meditteraan n festival vorige maand vertoond A naast die van de bekendste Grieks*! gisseur, Theo Angelopoulos. De tfn. van Rembetiko is iemand die de \A nering levend houdt aan de perioO*j Griekenland nog geregeerd werd "1 generaals. Costas Ferris vluchtte destijds \ Frankrijk, maar is inmiddels alweefl rug en probeert in Rembetiko d*J schiedenis van zyn land in deze eet>l een kader te plaatsen. Leerzaam e" derhoudènd tegelijk. Dat doet hij vi*J leven van een dorpsmeisje dat eew roemde zangeres wordt van de refll'] ko, ook wel de Griekse blues genojj Haar levensverhaal in kleurrijke W den maar wat houterig verteld. D* , ziek werkt heel aanstekelijk en Ü, van de redenen (misschien wel de eJ» dat je voor Rembetiko warm kufl£ pen. pi. --- De nieuwe film van ROBERTALTMAN met SAM SHEPARD, RANDYQUAID, KIM BASINGER en HARRYDEANSTANTON | NU in de bioscoop. --- HET NATIONALE BALLET MAAKT ZIJN BELOFTEN WÈL WAAR! Tot 15 juni a.s. tot maar liefst 30% korting op de abonnementseries in Het Muziektheater. De beste stoelen in Europa's modernste theater staan ai voor u klaar. Lees alles in de gratis abonnementenbrochure van Het Nationale Ballet voor het seizoen 86/87. Bel nu (020) 55139.11 of schrijf naar postbus 16486, 1001 RM Amsterdam. --- ADVERTENTIE Sprookje met verrassende maatschappelijke bodem (HaariDagbi.) Het Publiekstheater speelt de laatste serie voorstellingen van Shakespeare's komedie WAT U WILT Stadsschouwburg Amsterdam: do 22,vr23,za24,vr 30 en za 31 xxf Stadsschouwburg Tilburg: di 27 mei; Breda: wo 28, do 29 mei, Kon. Schouwburg Den Haag: ma 2 en di 3 juni. ---