ADVERTENTIE I ELK JA AR NIEUWE RTnuasnE&j* Zet U schrap op de jsm^. sensationele «Rainbow» /^^S^^^x of neem plaats op de y/y^^^^^^^\ «Mississippiboot». ÊÊfm///.>Q[^a\\ Natuurlijk in uw iPI g' afft «all-in» entreebiljet ö^#C begrepen. rBp| Lichtaart (Kastertee) Te». 09.32.14/55.78.11 P#tWjfl NET OVER DE BELGISCHE GRENS! I --- „TEGENTONEN” ZOEKT MARGE VAN DE MUZIEK Klein popfestival heeft toekomst Van onze medewerker PETER KOOPS AMSTERDAM — Grote als Loc hem en Pinkpop, de komende' Weken weer actueel, lijken hun beste tijd te hebben gehad. Ze verloren hun bindende functie toen het bestaan van een homogene jongeren-cultuur een illusie bleek te zijn en deze in diverse Subcultuurtjes uiteen viel. Kleinschalige festivals voor een gespecialiseerd publiek hebben waarschijnlijk meer kans van slagen. Zeker als ze rond dezelfde tijd worden gehouden. Want als meer festivals tegelijk de artiesten van hun voorkeur voor dezelfde periode boeken, kan dat de kosten danig drukken. Zo worden deze week in drie Nederlandse steden festivals gehouden. Alle Presenteren ze acts, die met elkaar gemeen hebben dat ze de grenzen van de Pop verkennen. Ze zijn tot een vernieuwende muzikale stroming te rekenen. Perfo 3 in Lantaren/Venster in Rotterdam duurt tot en met zaterdag en de vierdaagse festivals Tegentonen in Paradiso en Ti-foon in de Effenaar in Eindhoven gaan morgen van start. Dagmar Krause, die de Songs of Wei*nar brengt, een liederen-cyclus met Werk van Brecht, Weill en Eisler, geeft op alle drie de festivals acte de presence. Zo ook de Amerikaanse trompettist John Hassell, bekend van Brian Eno, de Talking Heads en door zün eigen werk, waarin etnische muziek en minimal music zich versmelten. Dankzij de samenwerking met Perfo 3 en Ti-foon is het nog enigszins betaalbaar om een cult-held als Hassell naar Tegentonen te krijgen, meent Jan Willem Sligting van Paradiso. „Buiten het kader van een festival zh°n zulke optredens financieel en publicitair helemaal niet meer te realiseren". Sligting en mede-organisatoren Oscar Smit en Gerard J. Walhof, beiden van maandblad Vinyl, zün het er over eens dat in dat festival-kader plaats moet zijn voor uitersten. „Omdat we niet voor eigen parochie willen preken. Urban Sax trok vorig jaar bijvoorbeeld een heel ander publiek dan de drie voorgaande avonden". Wat die uitersten betreft belooft Hassell een van de meest extreme exponenten te worden, denkt Sligting. Lijnrecht tegenover de asceet Hassell staat Crime and The City Solution, een Australisch kwintet, voortgekomen uit de roemruchte Birthday Party, die weer door een vroege versie van Crime beïnvloed werd. Deze wisselwerking schijnt te hebben geleid tot blues, die een hoogs: opwindende, compromisloze interpretatie krugt „De programmering van Tegentonen is socialistisch; alle acts worden gelijk behandeld", zegt Walhof. Maar het multi-media collectief Tuxedomoon, dat onlangs haar comeback maakte met de lp ■Holy wars, is volgens hem toch wel de trekpleister, al mag je daar vanwege het a-commerciële karakter van het festival niet teveel op in spelen, vindt hij. „De groep mag het festival niet gaan overschaduwen". . Van de vijftien acts bezoekt meer dan de helft Nederland voor het eerst, merkt Walhof tevreden op; nog vrij obscure groepen, die zich flink tegen de heersende trends zullen afzetten. --- Opportunistisch , Het jaarlijkse festival voor moderne muziek Musique de traverses in het Franse Reims bracht Walhof en Smit op het idee voor Tegentonen. „Wij wilden ook zoiets in Nederland beginnen; door Tegentonen heel opportunistisch op dezelfde tijd te houden als het festival in Reims hoopten we makkelijk bands te kunnen krijgen. Van die strategie hebben we ons los gemaakt Reims bleek toch minder popgericht dan wh'. Het was wel leuk, dat Tegentonen-één met drieduizend bezoekers meteen al meer publiek trok dan Reims". De optredens van sommige groepen zullen ook visueel aantrekkelijk zijn, verzekert Walhof. Zoals die van Genetic Factor, de enige Nederlandse groep, en de door intimi geprezen Engelse multimedia-groep Startled Insects, die, om haar hoofd en lichaam bedekkende witte pakken, op een kruising tussen Urban Sax en The Residents lijkt. Carlos van Hijfte, van de Stichting Kremlin, die Ti-foon samen met de Effenaar organiseert in Eindhoven, had het festival voor de herkenbaarheid ook graag Tegentonen genoemd, maar daarvoor kreeg hn' geen toestemming. De opzet van Ti-foon zit volgens hem ergens tussen Tegentonen en Perfo 3 in. „We vullen ons programma anders in; ook omdat we niet zo grootschalig kunnen zijn als in Amsterdam". Het optreden van Crime and The City Solution werd onlangs nog trots als wereldpremire aangekondigd, maar door ingrijpen van Tegentonen werd Eindhoven die primeur ontnomen. Van Hijfte berust daar gelaten in; evenals in de andere afzeggingen. In plaats van hen levert de ex-gitarist van de Gun Club, Kid Congo Powers, een bijdrage, samen met Mark Stewart, ooit de ideoloog achter The Pop Group. Stewarts huidige groep, The Mafia, is de hekkesluiter van Tegentonen. Dat Ti-foon de naam krijgt van een soort schaduw-Tegentonen vindt Van Hijfte niet erg. „Dat heeft ook zijn charme. Bij ons kan er van kleine dingen een glans uit gaan, die je op de andere festivals door hun massaliteit zou ontgaan". Ook het performance-festival Perfo 3 nam pop in haar programma op. „Niet om hippies te gerieven, het is geen ondergeschoven kindje, maar omdat pop ook kunst is, of had dat althans allang moeten zijn", zegt organisator Theo Hensen. Met de opvatting dat pop en beeldende kunst soms nogal geforceerd met elkaar in verband worden gebracht is hü het niet eens. „Het was juist de pop, die performances en installaties toegankelijker maakte voor het grote publiek; kijk naar Sky Channel, of Pandora's Music Box, dat ook veel verder gaat dan alleen maar muziek". Het thema van Perfo 3, A certain kind of beauty, is volgens Hensen rekbaar genoeg om muziek daarin te laten passen. „Ook omdat beeldende kunst zich steeds meer van theater-effecten gaat bedienen, terwijl in modern theater steeds meer gebruik wordt gemaakt van kunst. De voorloper van Perfo, Mixage, had Laurie Anderson als gast, iemand die grenzen overschrijdt en doet vervagen, evenals Jon Hassell. Al is hij niet zo visueel, toch geeft hü een performance, waar je je uren op zou kunnen laten meevoeren" pETER K(X)ps Minimal Compact: op Perfo 3, --- Griekse kerk versus Godard ATHENE — De Heilige Synode van de Griekse orthodoxe kerk heeft in het weekeinde de Franse film van regisseur Jean-Luc Godard Je vous salue, Marie veroordeeld. De film — die het verhaal van de maagd Maria naar deze tijd en waarin naaktscènes voorkomen — loopt sinds enkele weken met succes in bioscopen in Athene. De Heilige Synode is het met de rooms-katholieke kerk eens dat Godards film „de persoon van de Moeder van God op profane wüze beledigt". --- Muziekschool in VS verleent zangeres Ameling eredoctoraat PRINCETON (ANP) — De Nederlandse sopraanzangeres Elly Ameling heeft een eredoctoraat gekregen van de bekende Amerikaanse muziekschool „Westminster Choir College" in Princeton in New Jersey. Zü werd eredoctor in de muziek vanwege haar „voortreffelijke bijdrage aan de muziek als voordrachtskunstenares". De president van Westminster Choir College, Robinson, noemde Elly Ameling „de grootste liederzangeres van deze generatie". Behalve Elly Ameling werd ook de Italiaanse dirigent Riccardo Muti onderscheiden, momenteel dirigent van het Philadelphia Orchestra. Elly Ameling heeft zich als zangeres toegelegd op het lied en solozang met orkest Zü maakt een concertreis in de Verenigde Staten. Zü heeft wereldnaam gekregen door haar vertolkingen van liederen van Schubert en cantates van Bach. Zü heeft zich ook gewaagd aan „Evergreens" in het lichtere genre. Het Westminster Choir College, gevestigd in dezelfde plaats als de beroemde Princeton-universiteit, is een van de bekendste muziekconservatoria voor zangopleiding in de Verenigde Staten. --- De Duo Dick de Graaf: „Onze samenwerking is begonnen in een trio met Nikos en (pianist) Albert Veenendaal, dat een anderhalf jaar bestaan heeft en echt een groep voor zeg maar het B-circuit was. Daar zijn Albert en ik uit over gebleven als De Duo (een grapje ontstaan uit Tsilojannis' moeilijkheden met de Nederlandse lidwoorden, evdb), en daarna zijn we met Nikos een kwintet begonnen. Dat liep heel goed, maar ik wilde wat harmonischer, met meer uitgewerkte akkoordenschema's spelen. Daarom ben ik een kwartet begonnen met bassist Hein van de Geijn, pianist Willem Kunne en drummer Frans van Grinsven. Geen bopmuzikanten, maar wel mensen die al heel lang samenspelen en daardoor een heel solide ritmesectie vormen. We spelen door mij geschreven stukken die harmonisch tamelijk vastliggen, maar ook vluchtmogelijkheden bieden. En die worden gelukkig steeds meer benut." Hoewel de uitgangspunten verschillen, is hetzelfde principe terug te vinden in de muziek van het Tsilojannis kwintet. Pianist Albert Veenendaal, belangrijkste componist en volgens Tsilojannis „de ziel" van de groep: „Onze stukken hebben melodisch en harmonisch een duidelijk karakter, hoewel we wat minder ver uitgewerkte akkoordenschema's gebruiken dan Dick. Maar we nemen ook de vrijheid om op het moment dat het stuk klinkt en er opeens iets bijzonders gebeurt de structuur helemaal los te laten." Michael Baird, geboren in Zambia en via Engeland in Nederland terecht gekomen, was tot in 1982 drummer in diverse formaties van Gijs Hendriks. Begin 1984 organiseerde hij een mul timedia-project met onder anderen de Eindhovense percussionist Broer Bogaert en de trompettist Ralph Wingens (uit theatergroep De Horde). Het vervolg in 1985 heet Sharpwood Productions; een trio waarin composites van Baird, zang en improvisaties een visuele component krijgen in het werk van Ralp Wingens. „Ralph wordt wel aangekondigd als trompettist", zegt Baird, „maar hij is vooral speler." In voorgaande produkties zorgde bij onder andere voor meters hoge steekvlammen, en ook werd er een Chinese krant achterstevoren gelezen. Wat er in het BIM-huis gaat gebeuren is nog niet zeker (bü de voorstellingen in Rotterdam en Nijmegen ontbreekt zün bijdrage), maar volgens Baird zal Wingens een rol vertolken als „geïndustrialiseerde medicijnman. Net als bü de traditionele volkeren is zün beroep de angsten wegnemen bü de mensen. En trommels zün daarbij niet alleen opzwepend, maar ze hebben ook een hypnotisch effect als je door de eerste tien minuten heen bent, ga je je vrijer voelen, en meer ruimte horen." Concerten Groeten uit Utrecht: BIM-huis, Amsterdam 17 mei; Mephisto. Rotterdam, 25 mei; 042, Nijmegen, 13 juni (live-uitzending VPRO radio. --- ADVERTENTIE ctnlrum voor ttwtf, pollttak «o HWftuuf ZONDAG 19 MEI - 15.30 UUR - TOEGANG ƒ5,- Programma van De Populier/Balie en Transnational Institute, lezing in de reeks 'Another window on the wortel' door de Indiase schrijver SALMAN RUSHDIE over RELIGION AND POLITICS Telefonisch reserveren woensdag en vrijdag 14 - 20 uur; donderdag (hemelvaart) en zaterdag 17-20 uur, zondag kassa open om 14.30 uur. 'Grimus' (ƒ 16,65), 'Midnight's Children' (ƒ21,95; Booker Prize 1981) en 'Shame' (ƒ 16,65) van Salman Rushdie zijn uitgegeven door Picador en worden in Nederland geïmporteerd door Van Ditmar. Bij Uitgeverij Van Veen verscheen 'Schaamte' (ƒ34,50) en verschijnt in het najaar 'Middernachtskinderen. --- ADVERTENTIE MORGEN- Iffljjjjjilfel 21.00 uur PAUL BLEY - solopiano --- THEATERGROEP DE SALON IN DE WEER MET TEKST EN TECHNIEK: „Duras' ingedikte taal vormgeven is spannend” Mei is Duras-maand in veel theaters. Films in het Maison Deseartes, toneelvoorstellingen van haar stukken in het hele land (onder andere 't Hoogt Utrecht en Hot Den Haag). De nieuwe toneelgroep De Salon werd al voor een Duras-voorstelling bekroond. Hanny Alkema praat met prijswinnaar Edwin de Vries en regisseuse Arme Marie Prins. „Natuurlijk is het aardig om zon prijs te krijgen, maar als je ziet hoe het nu verdeeld is, dan kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat het met Persona en De Salon te maken heeft." De Vries kreeg vorige week de Arlecchino toegekend voor zijn rol als Hy in Hiroshima non amour. Net als de vrouwelijke pendant, de Colombina (toegekend aan Catherine ten Bruggencate als Freule Julie bij Persona) is het de jaarlijkse prijs voor, zoals dat voortaan heet, een opmerkelijke persoonlijke prestatie. kon gaan werken. „Dat is belangrijk," zegt Prins, „Als ideeën en enthousiasme opgeslagen moeten worden, kan de animo tenslotte verdwijnen. Daar wordt vaak te weinig rekening mee gehouden. Zo vind ik het schandelijk dat wij nog steeds geen officiële zekerheid hebben over de subsidie voor het komend seizoen. We hebben nog steeds geen brief gekregen. We hebben wel een mondelinge toezegging gehad van het ministerie, zo van 'het komt wel in orde', maar daarop kun je geen contracten afsluiten. Die houding, die laksheid van WVC is ontzettend belemmerend voor de voortgang van het toneel." Dat ook politieke aspecten — Persona en De Salon behoren tot de nieuwe toneelinitiatieven — hebben meegewogen bij de toekenning ontkennen de betrokkenen beslist. „Maar waarom zou dat niet mogen. Als de artistieke prestatie •naar uitgangspunt blijft, kan dat juist heel stimulerend werken", menen De Vries en regisseuse Armemarie Prins, die met componist Henk van der Meu'en de artistieke leiding van De Salon vormen. Daarbij ziet Edwin de Vries de Prijs vooral als waardering voor de voorstelling: „Met de groepsgewijze manier van werken zoals steeds meer het geval is, is een persoonlijke prestatie moeilijk te combineren." „Ik denk wel dat het invloed heeft dat er meer mensen naar Hiroshima man Qmour komen. Dat geldt vooral voor de Provincie. Dat moet je als nieuw gezelschap echt veroveren. Helemaal opnieuw je eigen publiek opbouwen duurt lang en dit kan helpen." Beiden vinden het daarom ook prettig dat De Salon dit seizoen door een ad hoe-subsidie alvast De Salon besluit dit eerste seizoen in het Amsterdamse Mickery-theater met, vanaf vanavond, twee weken voorstellingen van Le Square en aansluitend een Marguerite Duras-weekeinde-festi val (24 t/m 26 mei) met tal van evenementen, overdag en 's avonds: de drie eigen produkties van De Salon, een reading door Vera Baxter, Het Genootschap met een choreografie op tekst van Duras, de toneelschool met Moderato Cantabile, videobanden met zowel de Nederlandse als de Franse versie van Savannah Bay, met interviews met Duras, en een stuk of tien films. De Duras-hausse is opmerkelijk. „Zoiets heeft altijd reden in de tijd," zegt Armemarie Prins, „Zü was met haar taalgebruik haar tijd ver vooruit en nu is men er aan toe. De Prix de Goncourt voor LAmant, niet haar beste, maar wel haar meest toegankelijke boek, heeft daar natuurlijk aan bijgedragen, maar wij hadden bijvoorbeeld ons repertoire al gekozen voor zij die prijs kreeg. En in onze plannen, eerder voor het RO Theater, stond een toneelbewerking van haar film Le Camion." me tue een heel andere mededeling is dan jij doodt me. Eigenlijk zou je dat moeten vertalen met jij me jij.n Edwin de Vries: , Juist het talige van Duras interesseert me. Ze maakt zulke ingedikte zinnen dat het heel moeilijk is ze uit te spreken. En haar taalgebruik is zo zorgvuldig dat vertalen heel gecom■ pikeerd is. Klanken in een taal hebben zon eigen kwaliteit dat het zinnetje tv Prins: „Ze gebruikt ook veel herhalingen. Als je haar diversiteit aan woorden telt, kom je maar op een heel klein aantal uit." De Vries: „Dat ingedikte taalgebruik heb ik ook geprobeerd in Moorddroom. Je verzint me zegt de jongeman daarin tegen de schrijfster en dat betekent behalve verzinnen, fantaseren ook: een zin maken van, en zin hebben in. De taal van Duras is het onbenoembare proberen te benoemen. Het is proberen een benadering te geven van wat je voelt en tegelijk weten dat je het niet kan." Prins: „Om erachter te komen, het ingedikte vinden en vorm geven in het fysieke aanwezig zijn op de vloer, dat is fantastisch. En het heel klein maken uiteindelijk. Dat is ook gebeurd in Le Square. Daar is het spel steeds meer ingedikt. Hiroshima mon amour en Le Square zijn wat mij betreft echt een doublé bill. Hiroshima vrij barok en veel beweging, Le Square heel klein, twee mannen óp een bankje in een box, en allebei gaan over een man en een vrouw. Ze zijn eikaars spiegelbeeld. Ik hoop dat mensen dat ook zo zien." Alledrie De Salonproducties gaan over een man-vrouw-verhouding en opmerkelijk genoeg zijn het alledrie combinaties van jong en oud: in Hiroshima een oudere actrice met een jongere acteur, in Le Square een jong meisje met een oudere man, in Moorddroom een bejaarde schrijfster en een jongeman. Behalve met de liefde heeft dit volgens Edwin de Vries zeker te maken met „de behoefte een brug te slaan tussen de verschillende generaties. Nieuwe groepen als Baal, Sater indertijd zijn in een totaal andere richting gaan zoeken, waar ouderen niet in mee gingen. Nu is wat die groepen deden wat geconsolideerd, en komen de generaties weer bij elkaar." „Ik denk dat dat heel belangrijk is voor het Nederlandse toneel, ook in politieke zin, zo ervaring weer doen overgaan op jonge spelers," zegt Prins. „En het werkt echt", zegt de Vries, „Als je ziet wat er met Esgo Heil is gebeurd door de invloed van Dora van der Groen, dat is heel schitterend." „Dat kan er natuurlijk alleen uitkomen als zon acteur het ook in huis heeft", meent Prins. „Ik heb het gezien bij Lineke Rijxman en Ton Kuyl. En daarbij, bij Le Square, heb ik het medium video ontdekt als wapen. Ik heb alle repetities opgenomen. Twee weken voor de première heb ik me vier dagenlang afgezonderd en op grond van die videobanden de mise-en-scène gemonteerd. Dat is dan wel helemaal op grond van hun imput. Spelers hoeven zodoende niet meer bang te zijn dat iets verloren gaat op repetities. Ik kan daardoor ook beter werken, omdat ik dan thuis de distantie kan nemen die nodig is." „Techniek is fantastisch. Dat het de mensen van het toneel zou verdrijven is nonsens. Het heeft daar integendeel heel veel extra mogelijkheden. En het is absoluut niet vergrovend." De Vries: „Het Utrechtse theater 't Hoogt heeft een lichtcomputer en daarmee kan je bü wijze van spreken een fade-out van een week maken." Prins: ,Je kunt wat mensen doen juist heel erg verfijnen, een pinkbeweging laten zien. Ik vind het een groot voordeel toch dat ik bij film, televisie en radio zolang met techniek heb gewerkt." Edwin de Vries gaat straks ook een televisie-cursus volgen om technisch beter onderlegd te raken. „Toneel is heel kwetsbaar," zegt hij, „maar de overwinning van toneel op alle andere media is toch, dat spelers alle vrijheid hebben om op het moment van de voorstelling iets wel te doen, of niet. Dat is zoveel spannender dan vastgelegde plaatjes. Of mijn veters die vlak voor een liefdesscène in Hiroshima in de war raakten en dat ik riep: dat overkomt mij nou altijd. Dat mensen dan rechtop gaan zitten en denken: is het echt of is het schijn. Dat is toneel." Behalve onderzoek naar technische mogelijkheden staat ook het werken met diverse theaterdisciplines hoog genoteerd bij De Salon. De eerste produkie het komend seizoen wordt Merg, een opera van Judith Herzberg (partituur) en Henk van der Meulen (muziek). Maar nu eerst het Duras-festival, „want" zegt Armemarie Prins: „ook dat is De Salon, gebeurtenissen organiseren." HANNY ALKEMA Edwin de Vries (links), gelauwerd met de Arlecchino, en Arme Marie Prins, regisseuse Van De Salon. Foto Frans Schellekens --- Programma Tegentonen-festival in Paradiso - Amsterdam (16 t/m 19 mei). Aanvang alle dagen om 21 uur. Do 16: Angelus Obscurus, Les Batteries, Shockheaded' Peters (0.v.), Crime and The City Solution. Vr 17: Skeleton Crew, Dagmar Krause, Genetic Factor, Tuxedomoon. Za 18: Jon Hassell, Startled Insects, The Very Things. Zo 19: Arme Gillis, Bone Orchard, Red Lorry Yellow Lorry, Mark Stewart & The Mafia. Programma Ti-foon festival in de Effenaar - Eindhoven (16 t/m 19 mei). Do 16: Dagmar Krause, De Zesde Kolonne. Vr 17: Crime and The City Solution, Joop van Brakel. Za 18: Mark Stewart & The Mafia, Kid Congo Powers, Adrian Sherwood. Zo 19: Jon Hassell, Firebomb Fritz' Stylites. Muziekprogramma Perfo 3-festival in Lantaren/Venster - Rotterdam (t/m 18 mei). Wo 15: Dagmar Krause, Tuxedomoon. Do 16: Jon Hassell. Vr 17: Startled Insects. Za 18: Bal masqué, met o.m. Leslie Woods, Marie Kawazu. --- Extra kaarten voor Lochem LOCHEM (ANP) — In verband met de goede weersverwachtingen voor Hemelvaartsdag heeft de organisatie van het popfestival Lochem 7000 besloten 12 duizend extra kaarten te verkopen. Behalve de circustent, waar achtduizend mensen in kunnen, zal morgen naar het zich laat aanzien ook de rest van het terrein van het openluchttheater in Lochum gebruikt kunnen worden. Dat heeft de organisatie maandag bekend gemaakt --- Utrechtse jazz groeit tegen verdrukking in Van onze medewerker ERIK VAN DEN BERG UTRECHT — „Ideaal is als de muziek direct op het podium zijn vorm krijgt. Dat je vergeet ik ben Nikos Tsilojannis en ik speel nu dit stuk. Je bent niemand meer, je luistert alleen maar heel erg goed naar wat er gebeurt, en daar laat je je door mee voeren." Nikos Tsjilojannis is een van origine Griekse slagwerker, die met zijn kwintet deel uit maakt van het programma „Groeten uit Utrecht", een serie concerten waarmee drie formaties de aandacht willen vestigen op het bestaan van een nieuwe jazzgeneratie in Utrecht Naast het al genoemde kwintet zijn dat de Sharpwood Productions van slagwerker Michael Baird en het kwartet van tenorist Dick de Graaf. Net als in Groningen en Tilburg is in Utrecht sprake van een kleine, maar actieve jazz-scene. Opgebouwd in de jaren zeventig hebben niet alleen de jazzcentra in Amsterdam en. omstreken, maar ook elders in het land nieuwe groepen voortgebracht, die hun ontstaan veelal danken aan plaatselijk georganiseerde workshops en leerorkesten. Met name in Tilburg en Groningen hebben deze geleid tot een vruchtbare uitwisseling tussen oudere formaties en beginnend talent. In Utrecht blijken de contacten tussen de oprichters van de Stichting Jazz in Utrecht (SJU) en de 'nieuwkomers na een aanvankelijk enthousiasme nogal stroef te verlopen. De muzikanten zeggen zich nauwelijks door de SJU gestimuleerd te voelen: aanvragen om in het SJU-huis op te treden of workshops te organiseren werden zelden gehonoreerd. Nikos Tsjilojannis: „De SJU is voor ons in de eerste plaats een obstakel. Het SJU-huis is officieel het centrum van de jazzactiviteiten maar voor ons blijkt dat de moeilijkste plek om te spelen." Het SJU-bestuur, gevormd door een mensen rondom saxofonist Gijs Hendriks, heeft herhaaldelijk te kennen gegeven, zich niet te kunnen vinden in de artistieke keuzes van de groepen en twijfelt ook aan technisch kunnen van hen. Dick de Graaf, onder andere tenorist bij het Amstel Octet en de Frank Grasso Big Band: „In Tilburg en Groningen heb je als muzikant de vrijheid van keuze, maar de SJU lijkt hier maar voor een richting te willen kiezen. Als er mensen met andere ideeën komen, worden die niet geaccepteerd, waardoor hier geen infracstructuur ontstaat zoals in Tilburg. Groepen komen daar voort uit workshops, mensen uit die workshops beginnen later ook weer workshops en daar komen weer nieuwe muzikanten uit voort, die ieder weer hun eigen publiek meenemen." „Er is ontzettend veel discussie over muziek mogelijk", vult Michael Baird aan. „Hoe meer muziek er gemaakt wordt, hoe meer discussie je krijgt en hoe meer nevenrichtingen er ontstaan. Het moet eén grote cirkel van elkaar aantrekkende en afstotende stijlen worden. Dat is tot nu toe in onze eigen stad onmogelijk gebleken, en vandaar dat we nu gezamenlijk naar buiten treden." Aan dit optreden liggen echter ook muzikale motieven ten grondslag. De drie groepen vertegenwoordigen een manier van spelen die je stijlbewust, maar niet stijlgebonden zou kunnen noemen, en die gezamenlijk is ontwikkeld. Daarbij vormen ze — gedeeltelijk — een typisch voorbeeld van de eerste generatie muzikanten die de jazzopleidingen aan de conservatoria hebben opgeleverd, en die waarde hecht aan stilistische veelzijdigheid en vakbekwaamheid. Dick de Graaf, Albert Veenendaal, Nikos Tsilojanis en Michael BairtL de „alternatieve Utrechtse jazzscene". ---