VOORUIT • ZATERDAG. Geen. enkel programma om naar uit te kijken. • ZONDAG. Koninginnedag. Géén défilé (zie maandag). Op Nederland 2 om 16,55 uur de laatste Sprekershoek, waarin een experiment wordt uitgevoerd waarbij kijkers met een viltstift hun eigen toestel mogen bekladden. Om 20.30 uur op Nederland 1 een herhaling van Pygmalion, gespeeld door Willeke Alberti, Coen Flink en Ko van Dijk. De VPRO herhaalt op Nederland 2 om 20.35 het drie uur durende programma over het Midden-Oosten van Jan Blokker en Krijn ter Braak. • MAANDAG. Geen koninginnedag, wèl défilé, voorafgegaan door de felicitaties aan de koningin door premier Van Agt Nederland I, 10.25 uur. De VARA viert 1 mei niet spectaculair maar toch een beetje. Om 18.59 uur hoogtepunten uit de Stratemakeropzeeshow. Om 19.30 uur de extra 2 voor 12 met Den Uyl en Van Kemenade tegen het CDA-koppel Boersma-Van Houw_elingen. Om 20.15 uur een Groot Uur U over het Afrikaanse land Mali. Vervolgens een verslag van de 1 mei-viering in Muntendam, waar Den Uyl spreekt en tot slot de Franse musical Un jour, la fête, om 21.55 uur. Alles op Nederland 1. Op het andere net de Muppet-show met als gaste de actrice Phyllis Diller, om 19.24 uur. • DINSDAG Beeldspraak herhaalt het portret van de beeldende kunstenaar Aart Lamberts. Nederland 1. 21.55 uur. • WOENSDAG Op Nederland I om 20.10 uur de Europacup-II finale tussen Anderlecht en Austria Wien. Op Nederland 2 om 20.32 uur de opera Don Carlos, opgenomen in de Scala van Milaan. • DONDERDAG Na de dodenherdenking zendt de AVRO op Nederland I om 20.10 uur een Amerikaanse televisiefilm uit over een politiek incident tussen de VS en de Sovjet-Unie in 1970. De NCRV vertoont in het kader van 4 mei op Nederland 2 om 20.20 Het dagboek van Arme Frank van George Stevens. • VRIJDAG Op Nederland 2 om 21.47 de film Max et les ferrailleurs van Claude Sautet, met Romy Schneider en Michel Piccoli. KRIJN TER BRAAK --- Gezellige klanten Hoewel Snip en Snap het wereldrecord afscheid nemen van Heintje Davids niet verbeterd hadden toen ze er uiteindelijk mee ophielden, terwijl hun concurrente bij Haar voortijdige heengaan toch een behoorlijke kans bood voor Walden en Muyselaar, zijn ze nu echt nergens meer te zien. Ook al moet je niet verbaasd zijn in een actueel theaterprogramma voor radio en televisie nog wel eens iemand op de vraag wat hij gaat doen met de gewonnen theaterbonnen te horen antwoorden: „Van de winter naar de nieuwe Snip en Snap. Blijven die binnen zolang goed?" Nee, met de dames Walden en Muyselaar is het echt gedaan. Zelfs zullen bij een enquête de cijfers nog verrassend hoog blijken van diegenen die menen dat het befaamde revue-duo allang gestorven is. Dit laatste is niet het geval. Een van de twee, de kleine spichtige die de clou's van de cross-talks altijd voor zich opeiste („Het is niet mijn broer, maar toch is het de zoon van mijn vader."), Willy Walden, is een kleine come-back aan het vieren. Dit keer gesteund door zijn vrouw, de charmante assistente Aase Rasmussen, die uit Denemarken komt en "dus hoorbaar anders Nederlands praat, maar op zich niet slechter dan de gemiddelde televisie-omroeper. Willy presenteert een „muzikaal telefoonspel" bij de TROS, elke woensdagochtend tussen één en half twee. Daarmee is de cirkel rond, want ooit begonnen Snip en Snap toch ook op de radio, in de Bonte Dinsdagavondtrein van de AVRO. Het soort radio dat nu door de TROS geheel is geannexeerd, zoals alles wat door andere omroepen definitief aan 'de kant is gezet bij de TROS eindigt; de omroep waar inwoners van het Rosa Spierhuis nog een laatste leuke bijverdienste kunnen verdienen: Karel Prior, Frans Nienhuys, Marcel Thielemans,.Jan Koopman, Teddy Scholten en straks Barend Barendse, Joop Smits misschien, Herman Emmink, en wie niet, als er in het eigen huis weer eens schoon schip wordt gemaakt. Ik had het spelletje tot vorige week nooit gehoord en dan valt meteen op dat het hier gaat om een familie-aangelegenheid, die niet bedoeld is voor een willekeurige vreemde. Ik begreep er aanvankelijk niets van. Willy en Aase zeiden weer „back in town" te zijn na een heerlijke vakantie in Lausanne, „zoals u misschien gehoord heeft". „Het thema van de vorige week was blijven staan-en ook de woordjes waren niet geraden." Zon boodschap kan alleen betekenis hebben voor vaste luistervinken. Voor wie niet tot deze geselecteerde groep behoort, schept zon telefoonspelletje echter extra moeilijkheden. Langzamerhand kwam ik er achter dat er elke week een Thema wordt opgegeven, dat slaat op een liedje. Aan de hand van dit thema moet de luisteraar(ster) het goede liedje raden en bovendien zingen. In de juiste tekst zijn enkele woorden door Aase onderstreept en wie deze woorden zingt (wat ook bij een verkeerd liedje in principe mogelijk is) krijgt extra geld. Het thema van vorige week dat dus was blijven staan, luidde: „Ook een kleine belofte kan groot zijn." Daar bleek bij te passen: „Als ik groot ben lieve moeder." Een mevrouw uit Nijmegen zong dat en won vijfhonderd gulden. Omdat het een gezellig spelletje is, kwamen we niet alleen dit te weten, maar dat die mevrouw net Abraham gezien had, hetgeen Willy (nog steeds bij de hand) op de vraag bracht: „Hoe zag ie er uit? Net als Vader Abraham zeker, hè" Waarna een hinnekend lachen' van hemzelf bewees dat het een kostelijke grap was. De conversatie in het spelletje is toch al van een geestigheid die sterk doet terugverlangen naar die oude revue. Willy: „We hebben de zon gezien op onze vakantie en hem meegenomen, zoals u merkt. Het was een sprookje, nietwaar Aase?" „Ja, het was erg mooi.". Een mevrouw vertelt dat ze in Nijverdal woont, maar eigenlijk uit Zierikzee komt. Ze vraagt: „Bent u wel eens in Zierikzee, geweest?" Walden: „Ja, ik geloof dat we daar in 1942 of '43 zijn opgetreden. Maar hoe bent u zo in Nijverdal terecht gekomen?" „Door de oorlog, toen moesten we evacueren." Aase: „O ja." Ook deze mevrouw kan geen liedje bedenken op het inmiddels nieuwe thema „Een feestdag met overpeinzing". Ze wil graag even de achterban in de keuken raadplegen. Dat mag van Willy, die tijdens de daarop volgende pauze snedig opmerkt: „Ik denk dat mevrouw even is gaan koffiedrinken bij de achterban!". Een andere mevrouw weet eveneens geen liedje op het thema en zingt daarom dus maar: „Ik schenk jou een boeketje rode rozen". Dat mag gerust, maar het levert geen punten op. Walden: „Het was toch gezellig even met u te hebben gepraat." Ook „Mijn moeder is jarig vandaag" is het niet, evenmin als „Bij ons staat'op de keukendeur" en „Ik weet een heerlijk plekje groen." Maar dat geeft allemaal niets, want we blijven van elkaar houden en de gezelligheid wordt er niet minder op. Willy en Aase hebben voor elke melding een lief praatje klaar of een antwoord. Een mevrouw uit Arnhem: „Ik wilde u wat vragen. Ik heb wel eens gehoord, dat artiesten druppeltjes in de ogen doen om ze beter te laten glanzen. Kan dat?" Aase: „Dat heb ik ook gehoord van die vroegere stomfilmsterren." Door het vele reizen met de revue weet Willy Walden van elke plaatsnaam die genoemd wordt wel iets te vertellen. Ja, daar zijn ze ook wel eens opgetreden. „O, Groningen, dat is onze lievelingsprovincie." „Eén van onze lievelingsprovincies," verbetert Aase dan, want je moet iedereen te vriend houden. Eindelijk een menéér, die in een verzorgingsflat woont, vlak bij waar > Kunsten en Wetenschappen is afgebrand."Hij bekent altijd zo te moeten lachen om Louis Dusée. Dat was de jongmaa t-assistent uit de revue, die thans het radiospelletje produceert. „Ja, dat is een gezellige klant", geeft Walden toe. De meneer uit de flat: „Maar dat bent u allemaal bij elkaar." Hij heeft gelijk. Willy en Aase zullen . ongetwijfeld elke woensdag een heleboel mensen een groot plezier doen met hun spelletje. Daar is niets op tegen. En wanneer je niet bij deze gezellige familie behoort, kun je er toch nog boeiende informatie uit •vernemen. Dat mevrouw De Boerkamp in Den Helder bejaarden helpt, onder wie de tante van Willem van Hanegem. Dat een blinde mevrouw uit Grave verzorgd wordt door Onze Eva, die net zon stem heeft als Aase, omdat Eva een •Oostenrijkse moeder heeft. En dat dezelfde mevrouw het zo jammer vindt dat Willy en Aase geen kinderen hebben. Dat kon niet met ons vak, verklaart Aasen en Willy voegt daar aan toe: „Er ligt wel een kind naast ons in het mandje hoor." ledereen weet dat de Waldens een vreselijk grote hond hebben en dat is ongeveer hetzelfde. Schijnt. Kortom, radio zoals hij de hele dag maar doorgaat. Tijdverdrijf, verpletterend gekakel. Het leven van alledag, 1934 of 1978, onvergankelijkheid over de middengolf. Het is niet mijn broer, maar toch is het de zoon van mijn vader. Dï.t zijn pas eeuwige raadsels. P. V. B --- ADVERTENTIE KEBMIS 10 20mUof 80 J40J30 20 10 --- ADVERTENTIE Gehoord bij de Amro Bank. (15) ° o Nu is mijn vrouw gemachtigde van Sta ik afgelopen weekend mijn Prwérekening. Kan zij nu ook zonder benzine en zonder geld. een pasje voor mijn Eurocheques Gelukkig dat ik m'n Eurocheques krijgen? bij me had. Natuurlijk meneer. Ik schrijf Ja, die Eurocheques zijn echt even een opdrachtje. Dan kan heel gemakkelijk. Vijftig gulden ze 'm met een dag of veertien wilde u opnemen, zei u? even afhalen. Alstublieft, meneer. AmroPrivérekening^öJ bij de Amro Bank staan ze altijd voor u klaar). --- Schrijver wil film niet op tv Van onze verslaggever AMSTERDAM — De schrijver Heere Heeresma wil via een kort geding bereiken dat de VARA de speelfilm „Zwaarmoedige verhalen voor bij de centrale verwarming" niet op de televisie uitzendt. Hij meent dat hij destijds de rechten van zijn boek daarop de film is gebaseerd wel heeft verkocht voor verfilming, maar niet voor een televisie-uitzending. Volgens de filmmaatschappijen, die de film in 1974 produceerden, zijn de exploitatierechten automatisch Verbonden aan de verkoop van de filmrechten. In drie andere landen is de film inmiddels op de televisie uitgezonden. De VARA heeft destijds bij de produktie van de film geld geïnvesteerd voor eventuele uitzending op de televisie. De vice-president van de Amsterdamse rechtbank, mr B. J. Asscher ?al op 3 mei uitspraak doen. --- Koot en Bie Van onze verslaggever - -411 V....W . W» U_»00~ - ~- HILVERSUM — Kees van Kooten er> Wim de Bie zullen dit seizoen alsnog voor de VPRO een avondvullende uitzending verzorgingen. Aan het J?egin van het winterseizoen deelde ge VPRO mee dat Van Kooten en De Pie als het Simplisties Verbond al-6en zouden meewerken aan de drie van 't Gat van Nedera >d, en zich verder op het maken van een speelfilm zouden toeleggen. Het duo zal voor zijn uitzending °fider andere gebruik maken van opn men van de Belgische televisie, en M van een interview met hen voor 2?* programma Bij nader inzien. Het Verbond-programma zal °P H juni worden uitgezonden. --- Vandaag Kenmerk brengt een reportage °ver de problemen die in Engeland eer actueel zijn rond de rassenver- n°udingen. Nederland 2, 19.24 uur. . Bastia-PSV begint op Nederland I 20.20 uur --- TELEVISIE & RADIO „TOEGIFT”-PROGRAMMA’S, ZOALS OP ZOEK VERDWIJNEN De TV-documentaire dreigt museumstuk te worden door Gijs van de Westelaken In het nu bijna voorbije winterseizoen, met de zo ongeveer magerste en meest oninteressante programmering sinds de uitvinding van het medium, zijn er maar bar weinig televisie-programma's te zien geweest die verder reikten dan de vluchtigheid van één keertje uitzenden en dan snel maar vergeten. Dat geldt Voor alle omroepen, met uitzondering misschien van de IKON, maar dat is ook geen echte omroep. Bij de VPRO lijkt de inspiratiebron, in ieder geval tijdelijk, behoorlijk opgedroogd; nagenoeg alle ande'e omroepen hebben door de VPRO geïntroduceerde televisie-stijlen "vergenomen, wat uit het oogpunt van schoolmaken natuurlijk bijzonder i.uk is voor die laatste omroep, maar wat verder weinig inhoudt, omdat er nu met dat imiteren nog maar Weinig of geen risico's gelopen behoeft te worden. Die eens controversiële vorm van televisie-maken is geaccepteerd en gretig overgenomen, ivat er, nog niet eens zo indirect, toe geleid heeft dat ze bij de VPRO de grootste moeite hebben om hun voorhoede-rol nog langer waar te maken. Dat voor televisie algemeen worden van een ooit tamelijk unieke stijl heeft vooral dit seizoen tot een veenvormigheid geleid die voor de enkele jaren geleden in gang gezette vertrossing nauwelijks onderdoet. De combinatie van die twee lijkt tot een aantal wetmatigheden geleid te hebben bij het maken van televisie, die ervoor gezorgd hebben dat er van enig geëxperimenteer of verfrissende nieuwe ideëen nauwelijks sprake kan zijn. Alleen in de marge kan er nog Wat gerommeld worden, daarbuiten is er voor programmamakers (zo die al willen en vooral kunnen, en dat is zeer de vraag) geen plaats. Bij de meeste omroepen mag er soms best wel wat, maar dan ook alleen in de marge van een televisieavond: liefst zo laat mogelijk, op een tijdstip waarop toch al beduidend minder mensen kijken en dan "met een aankondiging en presentatie in de publiciteit die duidelijk moet maken dat het hier een programma voor een kleine minderheid betreft dat eigenlijk alleen gemaakt is om nog gauw even te voldoen aan de bepalingen in de Omroepwet. De kijker wordt gewaarschuwd: hier volgt een elitair programma, dus is het eigenlijk maar beter dat u de televisie uitzet en braaf naar bed gaat of een partijtje scrabble gaat spelen, dat intellectueel gedoe is toch maar verontrustend. De adjunct-directeur van de VARA-televisie, Ben Eikerbout, heeft voor dat soort programma's een mooi woord: toegift. Hij doelt wat dat betreft op het pop-programma Wonderland, dat na dit seizoen niet terug zal komen. „Op zondagavond was dat programma een soort toegift voor de kijkers,l het is ook wel eens vroeger uitgezonden maar dan werd het helemaal een ramp." Volgens Eikerbout had Wonderland „zeer weinig publiek, dat bovendien ontevreden was; de doelgroep vond het niet goed". Hij zegt dat ze bij de VARA echt niet alleen op de cijfers letten, er mogen best wel programma's gemaakt worden voor een kleine groep kijkers, maar die moeten het dan wel goed vinden want anders is het zinloos. Als goed voorbeeld van zon toegift-programma noemt hij Haagsche Kringen, „toch ook nooit meer dan zon miljoen kijkers, maar met een tevreden doelgroep". Los van het feit dat het werken met „doelgroepen" bij het maken van televisie een uiterst hacheijke onderneming is (het is moeilijk een vast publiek voor een bepaald programma te vinden, het kijken naar een bepaalde uitzending berust tenslotte voor, een niet onaanzienlijk deel op toeval omdat het toestel aan staat en er slechts een keuze gemaakt kan worden uit twee Nederlandse zenders), is de rol van de kijkcijfers juist voor dergelijke programma's in de marge groter dan de meeste televisiedirecteuren doen voorkomen. De cijfers lijken in ieder geval een grote rol te spelen bij de beslissing over het lot van de serie VARA-documentaires Op Zoek; de definitieve beslissing over het al of niet voortzetten in het volgende seizoen van die serie is dan nog wel niet genomen (Eikerbout: „Er is nog geen invulling, geen evaluering geweest, er moet nog een concreet besluit komen en daar wil ik niet op vooruit lopen"), maar nu al is duidelijk dat de toekomst er voor Op Zoek bepaald niet gunstig uitziet („De respons valt tegen, dat is duidelijk," zegt Eikerbout). Op Zoek heeft lage kijkcijfers, een publiek van enkele honderdduizenden, en dat is voor de in miljoenen denkende Aomroepen niet interessant, integendeel. Op Zoel} heeft dit seizoen vijf afleveringen 'gehad, de laatste wordt morgenavond (Nederland 1, 20.30 uur) uitgezonden. De serie is een van de zeer weinige voorbeelden geweest van het feit, dat er binnen die zeer smalle marges van het Nederlandse televisiemaken af en toe nog best wel wat mogelijk kan zijn. Baanbrekend zijn die vijf afleveringen echt niet geweest, maar de formule van Op Zoek heeft in ieder geval tot een aantal zeer redelijke en heldere documentaires geleid. Die formule is tamelijk simpel, het is er een waar iedere programmama- ker die eventjes in staat is om na te denken al snel op kan komen, maar nadenken is nu eenmaal een unieke en zelden gesignaleerde activiteit in Hilversum. Je bedenkt een onderwerp en zoekt vervolgens naar een man of vrouw die dat onderwerp zo duidelijk mogelijk kan verwoorden. In plaats van hem of haar te gaan interviewen laat je ze zelf het programma maken (nou ja, maken, dat doe je natuurlijk zelf, waarbij de gekozen persoon dan een soort hoofdrolfunctie krijgt toebedeeld) door ze op zoek te sturen naar problemen die met het onderwerp te maken hebben. Zo gingen bij voorbeeld twee homofielen op zoek naar discriminatie in Nederland en een dienstweigeraar van middelbare leeftijd ging onderzoeken hoe het met zijn mede-weigeraars van vroeger gaat en in welke situaties dienstweigeraars tegenwoordig belanden. In de laatste aflevering van morgenavond gaat een maatschappelijk werkster van een Amsterdams ziekenhuis kijken „wat er aan de hand is met de vrouw en de gezondheidszorg". Opnieuw heeft die Op Zoek-formule tot een uiterst heldere documentaire geleid; de maatschappelijke werkster (Annet de Waard van het Wilhelmina Gasthuis) laat voornamelijk de vrouwen in het ziekenhuis aan het woord, ze fungeert als interviewster en niet, op een paar minuten na, als geïnterviewde, waarbij het welzijnsjargon tot een redelijk minimum wordt, beperkt. Uitgangspunt is dat vrouwen zich afhankelijker opstellen van doktoren dan mannen (een vrouwelijke anesthesist zegt: „ze kijken al op tegen de autoriteit van mannen, en daar komt dan nog eens de autoriteit van de dokter bovenop"), ze durven aan huisartsen of als ze in het ziekenhuis liggen minder te vragen zodat ze ook vaak zeer onzeker zijn over de vraag wat er nu precies met hen aan de hand is. In deze Op Zoek komen bijna alleen vrouwen van middelbare leeftijd aan het woord, niet alleen vanwege hun overgangsproblemen, maar ook door het feit dat vrouwen in die leeftijdscategorie bijna twee maal zoveel slaap- en kalmerende middelen gebruiken dan mannen. Dat heeft uiteraard ook met die overgang te maken: de vrouwen met wie Annet de Waard praat vertellen, overigens in gemoedelijke en gezellige sfeer, uitgebreid over de reacties van hun huisartsen en psychiaters op hun dikwijls vage klachten. Er wordt door de artsen nauwelijks gepraat en over de klachten doorgevraagd, liefst zo snel mogelijk blijken de vrouwen opgescheept te worden met fikse hoeveelheden valium, librium en andere kalmerende maar uiteindelijk ook verslavend werkende middelen. Eén vrouw vertelt lacherig dat ze na veertien jaar „lopen bij de psychiater", die haar voornamelijk pillen voorschreef of, als hij niets meer kon bedenken, in het ziekenhuis liet opnemen, maar gewoon is weggebleven en inmiddels de hoeveelheid kalmerende middelen die ze dagelijks moest slikken al tot een derde heeft teruggebracht. De Op Zoek-serie is een voorbeeld geweest van hoe documentaires er op televisie uit kunnen zien zonder te vervallen in een zwakke, altijd gemakkelijke imitatie van de door al dat geïmiteer overleefde VPRO-stijl. Maar ook het team van Op Zoek lijkt het dus voor het volgende seizoen wel te mogen vergeten: de „respons", wat dat dan ook moge zijn, valt tegen, de kijkcijfers zijn gewoon niet hoog genoeg. Voor het volgende seizoen is er bij de VARA nog maar plaats voor acht documentaires van vijftig minuten, waarvan er vier door VARA- Visie gevuld zullen gaan worden. Dat houdt dus in dat er nog maar viermaal 50 minuten overblijft voor de afdeling documentaires (sorry, dat heet bij de VARA werkgroep nielactuele informatie). Die werkgroep kan het volgende seizoen dus in alle rust duimen gaan draaien, want tweehonderd minuten televisie, daar lijkt een redelijk goed bezette afdeling toch echt geen dagtaak aan te hebben. Volgens Ben Eikerbout heeft de beperking van de hoeveelheid zendtijd voor documentaire programma's niets te maken met een gebrek aan geld; de VARA zou wat dat betreft een uitzondering zijn, iedere andere omroep heeft met dat gebrek aan geld wel te maken, maar het effect is natuurlijk hetzelfde: de documentaire, waar de Nederlandse televisie nog niet zo lang geleden ook in het buitenland trots mee kon leuren, is zo langzamerhand een bestoft en vergeten museumstuk aan het worden. ANNET DE WAARD HEDDA VAN GENNEP --- Proces Vier jaar geleden zond NBC in Amerika de twee uur durende televisiefilm Bom Innocent uit. Daarin kwam onder andere een scène voor, waarin vrouwelijke gevangenen een jong meisje mishandelden. Drie dagen later werd het negenjarige meisje Olivia Niemi in San Francisco op vergelijkbare wijze mishandeld door vier jonge vrouwen. De vier vertelden de politie later dat ze tot hun daad waren gebracht na het zien van de NBCtelevisiefilm. De moeder van het meisje stapte naar de rechter en beschuldigde de omroep van. meldt de New Vork Times, „zinloze, onzorgvuldige en nalatige activiteiten, en van het opzettelijk uitzenden van een dramaproduktie op een tijdstip waarop beïnvloedbare jongeren het konden zien, zonder rekening te houden met de mogelijke effecten." De moeder van het meisje eiste 24 miljoen gulden schadevergoeding, maar de rechter besliste dat het recht op vrije meningsuiting een dergelijke rechtszaak niet toestond en dat het nalatigheidsaspect niet op een omroep van toepassing was. Daarnaast concludeerde hij dat de staat Californië niet van plan was het nalatigheidsaspect te gaan gebruiken om de creative arts lam te leggen. Echter, een hof van beroep besloot dat het kind op zijn minst het recht had om te proberen een jury van haar gelijk te overtuigen.' Na beroep van NBC belandde de zaak bij het Amerikaanse Hooggerechtshof, dat zich maandag aansloot bij de beslissing van het hof van beroep. De New Vork Times: „De potentiële gevolgen van het geschil zijn enorm. Als televisiezenders gedwongen kunnen worden om gigantische bedragen te betalen omdat een kijker een misdadige handeling heeft geïmiteerd van een programma, dan zou de reikwijdte van televisie-dra- ma, en mogelijk ook van nieuwsuitzendingen en documentaires, drastisch beperkt kunnen worden. Een dergelijke toepassing van het nalatigheidsartikel op televisie en radio zou vermoedelijk ook schrijvers en kranten aansprakelijk kunnen stellen indien hun fiction of fact er iemand bewijsbaar toe gebracht heeft een ander te mishandelen" Het Hooggerechtshof (slechts één rechter distantieerde zich van de uitspraak) kwam tot zijn beslissing ondanks verzoeken van onder andere CBS, de Amerikaanse bioscoopbond en de vereniging van. omroepen om de beslissing van het hof van beroep van Californië ongeldig te verklaren. De Californische vereniging van artsen steunt echter het proces van de moeder en haar dochter, omdat ze vinden dat omroepen ter verantwoording moeten kunnen worden geroepen voor hun programmering. De vereniging citeert een onderzoek van ABC waaruit blijkt dat 22 procent van de misdaden die door jongeren worden gepleegd geïnspireerd zijn door televisieprogramma's. Het proces zal binnenkort voor 'een jury in San Francisco gevoerd worden. --- Koos „Onze derde grote show. Dit keer vani Koos Postema. Koos heeft zich over ettelijke lege Libelle-bladzijden gebogen en geprobeerd ze zo boeiend mogelijk te vullen. Op zijn eigen manier. U kent die manier wel. Grapjes makend met die hese stem van hem, maar nooit de ernst van de zaak uit het oog verliezend. Zo ook dit keer. Wat zal het worden, Koos?" Het werden dus maar liefst zon veertien pagina's. In het damesblad Libelle, waarvan het omslag door het hoofd van de geliefde presentator gesierd wordt. „In de KOOS POSTEMA Show" staat er wervend naast. Het gezicht van de VARA is voor Libelle naar Rotterdam gegaan alwaar vandaan hij uitsluitend enthousiaste dingen over die dag meldt (ondanks het feit dat hij toch al enige tijd geen hoofd voorlichting van Van dei- Louw meer is), als oud-onderwijzer ging hij les geven aan, jawel, een Moeder-MAVO, kijken bij de „mini- Cruyffies", voetballende jongetjes van vijf, zes jaar, liet Libelle aan vrouwen van collega-sportverslaggevers vragen wat die met hun echtgenootloze zondag doen, en selecteerde, qua literatuur, een kort verhaal van John Updike. Met uitzondering van dat laatste veertien pagina's tenenkrullend gebabbel, zoals over zijn moeder-MAVO-les: „Wie weet wat interpellatie is?" Antwoord uit de klas: „Dat wil zeggen dat je iemand in de rede mag .alten." „Nee," corrigeert Koos, „dat is interrumperen". Gelach in de klas, alleen de leerling heeft het schaamrood op de kaken. En wat de sportverslaggeversvrouwen betreft (Postema volgens Libelle: „Weet je wat ik me altijd heb afgevraagd? Wat vrouwen van voetbalverslaggevers op zondagmiddag doen"): Ineke Postema maakt antieke poppen na („daar ben ik uren mee bezig"), Cora Kuiphof vindt het gezellig als de kinderen langs komen, Alis Reitsma gaat „met ons zoontje Monne de duinen in", Ruth ter Weijden gaat het liefst met de hond uit en Riet Koomen „gaat altijd lekker eten koken," samen met vriendin Tini. „Theo is een echte lekkerbek. En een pottekijker.' GvdW. ---