DE FRUITTEELT IN LIMBURG. Een provinciaal belang. EN DUS REGELING VAN PROVINCIEWEGE WENSCHELIJK. III (Slot). «-t is gewenscht. dat in de heele provincie uni initeit in de voorschriften worde betracht, om ai de bestiijding en bestrijdiugsmethode niet van , „tseiijk inzicht mag afhangen. De eene gemeen ) Jia vaar digt strenge voorschriften uit, geeft tijd'frken misschien methoden voor de bestrijding *' e ,, en dreigt met maximum-straffen, terwijl de aa (lere z ich tevreden stelt met pen kort en weinig beduitiend artikel en de straf maxima nog verm Bit He toepassing van plaatselijke verordeningen wordt met plaatselijke omstandigheden veel rekening gehouden. Dit kan goed zijn bij de regeling van zaken van gemeentelijk-huishoudelijk belang, welke voortspruiten uit den bijzonderen aard der niaatselijke omstandigheden, of die daarmede ten minste in zulk verband staan, dat de regeling der«ive naar mate van die omstandigheden verschil"end behoort te wezen. De bestrijding der rupsendaag echter draagt dit kenmerk niet; zij is niet van specifiek -plaatselijk belang ; zij is in 't belang van de Limburgsche fruitteelt in haar geheel, van provinciaal belang dus. De bijeenkomst van alle Limburgsche burgemeesters wijst trouwens jeeds op dit feit^ Bijzondere omstandigheden belemmeren een jichtige toepassing der strafbepalingen. Het mag bekend heeten, dat ten plattelande de beter gesitueerden, waaronder burgemeesters, wethouders en raadsleden, meestal eigenaars zijn 'van boomgaarden, althans van terreinen met boomen, heggen of struikgewassen. Op z'n zachtst nlged rukt zal het voor de plaatselijke politie (den veldwachter) in zulke omstandigheden vaak moeilijk, minstens vervelend worden om zonder aanzien des persoons haar of zijn plicht te doen. Het roede voorbeeld van autoriteiten of gezagdragers iii de naleving der verordening zal den veldwachter een aanmoediging beteekenen om op de naleving ook door anderen behoorlijk toe te zien. Maar stefu het andere geval voor, hetwelk toch zeker niet denkbeeldig is. Dan ondergaat des veldwachter!? optreden daarvan den nadeeligen Invloed. Ook bij een overigens voldoende bestrijding zal allicht een of andere boom of heg zijn aan te wijzen, waar de bestrijding geen of geen voldoende toepassing vond. De verordening kan ook bij goe den wil niet zóó stiptelijk worden nageleefd, of op tekortkomingen zal kunnen gewezen worden. Ook de plaatselijke autoriteiten, die de verordeningen maken en ze moeten uitvoeren, ontkomen daaraan niet. Uit een en ander volgt een laksche toepassing en minstens moeilijke positie, zoowel voor het hoofd der plaats als voor de politie zelf. Er zou nog kunnen gewezen worden op rang en stand, op familierelaties enz., die in kleine plaatselijke gemeenschappen dikwijls een rol spelen Maar het zij genoeg 1 Ieder, die een kijk in de praktijk heelt, overziet reeds den toestand. Het is allerminst de bedoeling iets nadeeligs van wio ook te zeggen ; het doel is, den toestand te belichten, zooals deze in de praktijk zal, zeker k&n ontstaan. Een ander verschijnsel uit de praktijk is, dat het toezicht op de naleving van plaatselijke verordeningen niet valt binnen de sfeer der bemoeiingen der Rijkspolitie. En toch zal de medewerking van deze — dit blijkt uit het vorenstaande zeer duidelijk — aan de bestrijding der rupsenplaag zeer fen goede komen. Hare meerdere onafhankelijkheid ten aanzien van wien ook in haar dienst Xring, hare opleiding en instructiën, zijn factoren, die het toezicht op de naleving der voorschriften zeker beïnvloeden, en in dit geval gunstig beïnvloeden Ofschoon wij, Limburgers, van wat gemoedelijk heid in 't algemeen niet afkeerig zijn, is deze toch in de gegeven omstandigheden te ontraden. Vooral de preventieve uitwerking der voorschriften moet worden verhoogd ; het kwaad wordt er door voorkomen en dit is beter dan genezen. Welke regeling komt dan aan de hier geschetste bezwaren tegeoet? Ken regeling, die iedereen zou bevredigen en alle bezwaren opheft, beStaat niet; op deze wereld is niets volmaakt. Maar we moeten toch het Oeste kiezen van hetgeen te krijgen is. De bezwaren zouden tot een minimum worden herleid door de bestrijding van de rupsenplaag te gebieden bij Provinciale Verordening en wel : T. Deze kan op overtreding straf bepalen tot f 100 boete of 25 dagen hechtenis. n Deze straf staat beter in verhouding tot de nfmetincr van het nadeel, dat bij overtreding wordt aangericht,. 2. Zij heeft meer preventieve en repressieve uitwerking. e. Zij is noodig wegens gemis aan bevoegdheid om van wege de overheid de bestrijding zelf ter hand te nomen fop kosten der overtredersV II. Zij is uniform voor de gansche provincie ft. Zij beantwoordt daardoor meer aan een regeling, welke de behartiging van een provinciaal belang (de Limburgsche fruitteelt) beoogt. b. Zij voorkomt plantseli'ke willekeur of verscheidenheid in voorschrift en uitvoering. c. zij dre'gt een ieder met dezelfde straffen. TTI. a. Zii bevordert vo'doend toezicht door Piiks- en gemeentepolitie. b. Zij vermi'dt de eigenaardige moeiliikheden voor de plaatselijke politie als gevolg van gemeentelijke regeling Ut * De vraag kan nog gesteld worden, of de provincie in deze tot regelen bevoegd is? Het antwoord luidt bevestigend. We zouden zelfs zeggen, dat de regeling dezer materie geheel in de lijn harer bemoeiingen ligt. Men za! kunnen tegenwerpen, dat ook hier de huishoudelijke belangen van de op één plaats samenwonenden bij een plaatselijke regeling innig betrokken zijn ; de vraag is echter, of een provinciale regeling i. c. meer doeltreffend is. En die vraag zijn we geneigd bevestigend te beantwoorden. Hierboven zijn de redenen daarvan ontvouwd. Dit gevoegd bij het feit, dat de fruitteelt in Limburg een provinciaal karakter draagt, wijst op de mogelijkheid, ja op de wenschelijkheid van prov. regeling. Op het gebied der veeartsenijkundige politie hebben'vei schillende provinciën destijds getoond, wat in deze is aan te bevelen, evenals toen kan nu beweerd worden, dat een provinciale verordening meer effect zal sorteeren. Resumeerend het provinciaal-huishoudelijk belang, duidelijk heenwijzende naar de behoefte om de fruitteelt als een voorname bron van provinciale welvaart te sporen, zal door de plaatselijke verordeningen niet genoegzaam worden gedekt en doet. den wensch ontstaan, dat Provinciale Staten in deze ordenend en bevelend zullen optreden. Kan aan dien wensch worden voldaan, dan gaat de. Limburgsche fruitteelt zonder twijfel een tijdperk van meer geregelden bloei tegemoet, en wordt daarmede een werkelijk Limburgsch belang niet weinig gediend. --- MELICK EN HERKENBOSCH. Een verklaring over het ontstaan. MEER AMUSANT DAN WAARSCHIJNLIJK. Bladerend in een jaargang van het RoermondMne Weekblad ,,De Volksvriend", dat in de tweeI's lielft der .vorige eeuw verscheen, kwamen we ® het nummer van Zaterdag 22 Augustus 1868 artikel tegen, waarboven stond: Herkenbosch *8 Melick. Het stond liefst op de voorpagina en oesioeg ruim twee van de drie kolom, die deze P^ina telde. N ie uwsgierig keken we verder, wat er voor be® n grijks over deze plaatsen zou worden verteld, et bleek, dat een inzender er achter was gekored # ^ dorpen aan h un naam kwamen. De dat °-- e ,eekent er voorzichtigheidshalve bij aan, Weit, ^ es schrijvers gevoelen niet deelt, aan j eere e n ^uteekening wij op onze beurt ons refe.orn' h ,lemin actlten we de legende aardig, genoeg, VU!. ar aan het thans levend geslacht nog eens * 0 ,° t r * leggen. komt het j^/was eens een oud mannetje..." Alvorens de . k ncte te verhalen, dien ik eerst te vertellen, dat bo?!? er ' even als nog, de brandstoffen, te Herken w? en Melick benoodigd uit de naburige heide ^orde n S?. d er als getrokken. Het „houwen" van heide is meest vermoeiende werkzaamheden. , ' als nu nog, zag men in vroegere tijden de w* ®et krom en zeis gewapend het bosch op k 0 " en .°m don ganschen dag, in weer en wind. .9 hitte door te brengen met een der meest tWew • bezigheden: „het hei houwen". Na deze "S'ng geef ik het woord aan de legende. ttieer Was eens een oud mannetje, dat niemand Sj et °P de wereld had en ook door het fortuin jj Soed was bedeeld. \\a s l^nnetje hield echter van gezelschap en «00,,'ir van een lee & e maa S. zoodat hij gekost t was om hij vreemden, gezelschap en krig hf ^P.eken. Hij verhuurde zich daartoe a 's een boer in de, toen nog weinig be dat hij al de heide zou toclithn' 011(3 no °dig was, om den schoorsteen der te hr,., 'P eve van dén halfer Peer aan het rooken "ouden. Uftta] 6 ?' al fer Peer had een groot gedoe, een twin % stal en P aar den. en een tiental varkens *'ve'! en .'y 1068 ' bovendien den kost geven, beeeif n z 'i ne vr ouw en een hu's vol kinderen, V f] 1 'Viertal knechts en meiden, zoodat, om Jjit, (jj: ' ev end en etend personeel, jaar in, jaar VuV 0 ' te koken, heel wat heide noodig was. ook rnin nnes — zoo heette de knecht — moest dan nR tens drie è. vier dagen in d» week het bosch op. Het viel hem wel hard, doch aanvankelijk ging alles goed. „Toen het evenwel voor de vierde maal zomer werd, tijdens Hannes bij halfer Peer woonde, viel het den armen drommel wel wat te hard, alle dagen een uur of drie heen en weer op klompen af te leggen, en het overige gedeelte van den dag met hei houwen door te brengen. AI mijmerende met den ,,zigt" op den eenen en den „raik" (hark) op den anderen schouder, — zoodanig dat de stelen der beide werktuigen vlak achter den nek eene X .vormden, aan welker raaspunt zijn knapzak hing, — trok hij nu bijna eiken dag *t bosch op, Hannes maakte zijnen meester wijs, dat de hei, die gemakkelijk te nouwen was, geheel af was, en dat hij nu moest houwen op plaatsen, waar veel gras en veel keien tusschen de hei zaten, en het houwen dus niet zoo gemak kelijk ging als vroeger. Dit was evenwel niet .dan een voorwendsel van den ouden stakkerd. Hij was steeds, als elk verstand^ heihouwer, zoo wijs geweest, om goede en slechte hei door elkan' der te nemen. De waarheid was, dat Hannes niet meer kon, wat hem vroeger gemakkelijk viel, namelijk eiken dag een kar heide afhouwen. ,,Eens op een dag had Hannes het al heel erg. Het was smoorheet. De halfer zou hem aan den avond met de kar nakomen, om de heide te halen, door Hannes dien dag gehouwen. Hannes bezag het weinige, dat hij af had en, in plaats van flink aan het werk te gaan om van weinig iveel te maken, ging hij staan mijmeren over zijn lot. Hij was al 67 jaren oud, had grijze haren en een krommen rug, zijn handen waren slecht geworden, zoodat het hem moeite kostte, de boterhammen, d e buitendien op dien dag erg door de hitte gedroogd waren, naar binnen te krijgen. De hei scheen zich tegen hem te verzetten: al sla ik — dacht hij — nog zuo hard, het goed lacht mij uit. Toen ik nog jong was, toen kon ik hei houwen, toen ging ik voor den besten niet uit den weg: maar nu? Kijk dat armzalig beetje wat ik af heb I Wat zal Peer zeggen, als hij de kar niet kan vol krijgen?.... „Op eens ontwaakt een laatste vonk van neihouwers eigenliefde in den ouden stumperd. Bij ie gedachte, dat de eerste maai van zijn leven, zijn meester mat eene niet behoorlijke volgeladen kar naar huis zal moeten „varen", wakkeren de evensgeesten van Hannes nog eenmaal op. Hij grijpt zijne met gekookte „botermelk" gevulde drinkkan, zet die aan den mond, neemt er een veel te grooten teug uit, en gr at daerop aan het houwen, aan het houwen, alsof het heele bosch van halfer Peer vóór den avond zou moeten kaal zijn. Hij hieuw uit al zijne k-achten, en op 't laatste boven zijne krachten .Hij scheen zinneloos; de zeis raakte niet, waar zij raken moest, maar dan diep in den grond, dan in de klompen van Hannes. Deze merkte daarvan niets. „Het spreekt van zelf, dat de arme Hannes dit niet lang volhield. Hij had zich overwerkt. Door de warmte en overspanning werd hij op eens dui' zelig, de zicht onl/valt aan de handen, die hem zoo lang en zoo goed gehanteerd hadden en Hannen zelf zakt in elkander. ..Toen Peer later met de kar kwam, vond hij Hannes liggen, schijnbaar dood of in diepen slaap. Na lange doch vruchtelooze pogingen om Hannes bij te maken, werd deze in plaats van hei op de kar geladen, waarna de halfer heel voorzichtig uaar huis reed. Thuis gekomen, was Hannes nog steeds buiten zich zelf. Hij werd dadelijk te bed gebracht en warm toegedekt, welk een en ander ten gevolge had, dat hij eindelijk de oogen opende. De goede stumperd was echter kindsch geworden. v Nooit sedert dien tijd is er weer een verstandig woord uit den mond van Hannes gekomen. Het eenige, dat men nog uit zijne onsamenhangende woorden begrijpen kon, was, dat hij zicb verbeeldde, dat nu hij ruim vijftig jaar naar het bosch was gegaan, het bosch nu naar hem moest komen. Op de meeste vragen, welke hem werden gedaan, antwoordde hij dan ook: Héér kom bosch; en als men den armen Hannes, die nu niet meer gaan, staan of zitten, maar altijd liggen wilde, zei: „Kom, Hannes, sta eens wat op," dan was gewoonlijk zijn antwoord; Meer lik. „Het gedoe van den halfer Peer" ging voortdu rend goed. Hij had Hannes het genadebrood gegaven en dat scheen zegen op zijn arbeid te bren gen. Later kocht Peer voor zijn twee oudste zoons twee pachthoeven, waaraan hij, uit eerbied voor de nagedachtenis van zijn trouwen knecht, de namen gaf van „Héérkombosch en Meelik". Tot zoover de legende. Daaruit zouden zich dan later de beide dorpen Melick en Herkenbosch ontwikkeld hebben. Als het niet waar is, is 't toch altijd aardig gevonden. --- INGEZONDEN. (Buiten verantwoordelijkheid der redactie). ONJUISTE LANDBOUWGEGEVENS. Antwoord aan Technicus. MAASTRICHT, Mrt. '28. Mijnheer de Redacteur. In uw blad van 27 Februari j.L staat een artikel over de juiste kunstmestbemesting voor aardappelen en nog wel .van een Technicus. Daar ik tevergeefs gewacht heb een schrijven van gezag daartegenover te zien, kan ik het niet langer uitstellen, wijl ik vrees, dat anders menig landbouwer er de dupe van zal worden. Mijnheer de Redacteur, ik kon me niet voorstellen, dat zulke gegevens van een Technicus zijn. Wat betreft zijn aardappel-bemesting, ben ik het niet met hem eens. Technicus schrijft voor, om per H.A. 250 tot 400 K.G. zwavelzure ammoniak te gebruiken; dit moet worden 400 tot 480 K.G. Zw. Am. Van superfosfaat zegt hij 600 tot 800 kilo's, wat moet worden 700—950 Kgs. Dan staat er van patent-kali 400—600 kilo, dit moet zijn 500-600 Kgs. Verder zegt Technicus: ,,Goed is ook per H. A. 20.000 tot 30.000 Kgs. stalmest en daarbij de helft der opgegeven hoe,veelheden te gebruiken." Het ware veel verstandiger geweest, wanneer Technicus had geschreven: géén stalmest te gebruiken voor aardappelen, daar stalmest, vooral in het voorjaar gegeven, vaak Rhizoctonia en zwartbeenigheid veroorzaakt. Dat met de opgegeven bemesting schurft op alle gronden is te bestrijden, betwijfel ik zeer. Er zijn gronden die ook mét de door mij aangegeven bemesting steeds weer schurftige aardappelen geven. Het onderploegen ivan groene rogge wil wel eens helpen. Anders is het verstandiger op „schurftziek" land voorloopig geen aardappelen te verbouwen. Dan wil Technicus niet laten blijken, dat hij met zijn artikel een reclamepraatje maakt, maar het verwondert mij zeer, dat hij dan soorten aard" appelen aanbeveelt, welke hier in Limburg en elders zeer tegenvallen in opbrengst, vele ziekten vertoonen en veel achterblijvers hebben. Nog sterker, hij noemt een aardappelhandelaar hier in Limburg, dhr. H. uit Zw., maar weet U dan niet, dat dhr. H. uit Zw. niet meer mag laten keuren bij den L.T.B.? Dit beteekent meer dan genoeg. Om prima pootgoed te bekomen kunnen wij hier in ons land er genoeg van krijgen. Al jaren komen er geregeld Duitsche professoren met hunne studenten en practische boeren in Nederland, vooral in Friesland, om daar de aardappelcultuur te bestudeeren. Meerdere malen (verklaarden zij, dat in de door hen bezochte streken van Nederland de aardappelveredeling ver boven die in Duitschland staat. Van de door U aanbevolen aardappelsoorten heb ik al gedurende enkele jaren proeven geiu, men met de Alpha en de Roode Star, die ik beiden gerust durf aanbevelen. De Alpha heeft een prachtigen vorm, vlakke oogen en zeer groote oj>hrengsten. Als de Roode Star betrokken wordt van goedgekeurde perceeten uit de beste streken, levert ook deze soort veel. Ik wil hier even wijzen op de n o o d z a k eI ij k h e i d, dat de boeren weten, door wie de aardappelen goedgekeurd zjjn. Doet de een of andere particuliere handelaar dat zelf, dan geeft dit absoluut geen waarborg. In de landbouwbladen stonden in de laatste weken teekenende staaltjes van wat men op dat gebied durft. Waarborgen moet men eischen van bekende keurings dienslen. Wil Techn'cus zoo goed zijn en de landbouwers ook eens wat meer op de hoogte brengen met de knoeierijen van goedgekeurde velden en poters ? U, mijnheer de Redacteur, mijn dank voor de plaatsruimte in uw blact P, CRIJNS. --- GEMEENTESALARISSEN TE VAALS. MAASTRICHT, Maart 1928. Mijnheer de Redacteur. Toevallig vernam schrijver dezes, dat onlangs eene Noord-Brabantsche afdeeling der A.R.K.A. zich gewend heeft tot Gedeputeerde Staten van Limburg, met verzoek, de begrooting der gemeen" te Vaals voor 1928 niet goed te keuren, op grond, dat de hierop voorkomende salarissen der gemeente-ambtenaren te laag zouden zijn. Ik wensch hier geen oordeel uit te spreken over het al of niet voldoende dier jaarwedden, want zij zijn mij n et bekend. Maar *el zou ik willen vragen, of de verzoekers — nog wel ambtenaren, di<> van de Gemeentewet op de hoogte moeten zijn — hier niet Ged. Staten willen drijven in eene richting, die niet inet ons Staatsrecht overeenkomt. Ged. Staten hebben zeker toezicht op de financiën der gemeenten, maar hunne taak is remmend en negatief, niet positief _ want zij mogen zich ni«t «teken in de autonomie der gemeenten. De gemeentewet zegt, dat Ged. Staten medezeg gingschap hebben in de vasstelling der salaris sen van somr»ige ambtenaien (burgemeester, se cretaris, ont,vanger). Doch waar i'eze ambten in die wet nu name genoemd worden, daar is het 'uldelljk, dat de gemeen ïl.jke wetgever aan GeJeputetrde Staten hel recht Heeft ontzegd, positieve voorschriften te geven, betrekking hebbende un de «alarkerln^ der andere gemeente ambte . iren. Bovendien zegt art. 136 der Gemeentewet, dat te Raad reg-elt de bezoldigingen van alle plaatse lijke ambtenaren en bedienden, zoover de rege litig niet aan Ged. Staten is opgedragen. Tei slotte zij er op gewezen, dat niet alleen de letter, maar ook de gaes' der Wet behoort te worden geëerbiedigd, A. --- GEMENGDE NIEUWSBERICHTEN. DE SLIMME SERGEANT. Hij was sergeant en had den lande twintig Jaar trouw gediend, lezen we in „de Koerier", Toen kwam de tijd voor zijn automatisch pensioen. Maar hij voelde zich nog jong en krachtig en wilde gaarne nog doordienen. in hoofdzaak omdat hij een Jongen had op de H. B. S., dien hij nog gaarne verder wilde lateri Ieeren, wat hij van zijn pensioen niet kon doen. Een namwkeurige berekening had hem geleerd, dat. hij er met zuinig leven zou kunnen komen, als hij nog een klein half jaar actief zou kunnen dienen en zijn volle traktement zou kunnen behouden. Dat zou hem een twee duizend gulden schelen en hij zou daarmede in staat zijn zijn jongen de begeerde opvoeding te geven. Dies requestreerde hij. Doch kreeg nul op het request. Hij probeerde het zoo, doch de bepalin gen bleken onverbiddelijk en hij moest afvloeien. Maar. .. wie niet sterk is, moet slim zijn. En zoo kreeg hij een illuster plan. Het was een paar dagen voor den fatalen datum, dat hij zou afzwaaien. De nacht had zijn zwarte kleed reeds over de aarde gespreid. En hij steeg op zijn stalen ros. Maar vergat daarbij met opzet zijn lantaarn. Wat hij hoopte, gebeatrde. Hij werd aangehouden en bekeurd. Voor een burger een zaakje van niets, dat den volgenden ochtend door den landrechter wordt behandeld. Voor den militair, de inleiding tot een krijgsraadjtaak. Wat ook de bedoeling was van den vader, die zoo gaarne zijn zoon wat wilde zien bereiken. Want,... de bepalingen, die zoo onverbiddelijk zijn aanblijven in actieven dienst in den weg stonden, zijn ten aanzien van krijgsraadsaangelegenheden, even onverbiddellijk. Zij zeggen, dat een militair, tegen wie een krijgsraadszaak aanhangig is, niet met verlof kan gaan en.... niet gepensionneerd kan worden. Doorkneed in de kronkelwegen van de militaire rechtspleging, wist hij nu de behandeling van zijn overtreding negen maanden te rekken. Toen werd hij veroordeeld tot vijftig cent boete. Maar had intusschen negen maanden activiteitstractement genoten en de twee duizend gulden, die hij voor de toekomst van zijn kind noodig had, op deze wijze eerlijk verdiend. --- DE MODE VAN HET KOMEND SEIZOEN. Hoe zijn de bijkomstigheden voor de a.s. mode. Zoo langzamerhand zijn wij wel op de hoogte, wat Mode met ons voor heeft in het komende seizoen. In groote trekken weet het schoone geslacht waar het zich aan te hou< J «n heeft, maar de finesses vallen eerst nu op, nu ons oog begint te wennen aan de fleurige lentepakjes, de keurige mantelcostuums, de strooien en vilten hoofddeksels,die hooren bij de nieuwe plunje. Laten wij het dus nu eens hebben over de kleine bijkomstigheden, die op zichzelf beschouwd zoo on belangrijk lijken, maar die aan den algemeenen indruk van het toilet veel af- en toedoen. De „petits riens", de „finishing touches" of hoe men de kleinigheden in de gevarieerde taal der modewereld moge noemen, zijn vele. Wie zich getrouw aan de Parijsche voorschriften heeft ontdaan van de vróolijke bloem die zoo lang de mantelkraag sierde, kan het tuiltje weer te voorschijn halen, mits de bloemen uit leer, suéde of veeren zijn vervaardigd. Dit bescheiden boeketje hecht men voor de verandering aan de rechterzijde van de kraag — vroeger prijkte het aan de linkerzijde — en... mantelpakje of iange mantel is weer op en top modern! De geruite halsdoek schijnt werkelijk onmisbaar voor haar, die zich geen kostbare vos, een grijze, een blauwe of een roode kunnen aanschaffen. De simpele correcte snit van de jasjes, die deel uitmaken van het grijze, het beige, het blauwe mantelpak, kan zulk een extra'tje 'wel velen. Wie gesteld is op een tot op de puntjes verzorgd uiterlijk — en welke vrouw is dat niet? — z^l niet alleen gekleed kunnen gaan in japon en mantel, die met elkaar haimoniëeren, maar ook de hoed van bangkok of benli bantal en het handtaschje is uit japonstof vervaardigd, in overeenstemming gebracht met de verdere uitrusting. Sjaals, hoeden en parasolletjes, die dezelfde patronen vertoonen bleken geen uitzondering te zijn. De accessoires voor het avondtoilet bestaan nog steeds franje, en zijn, voor zwoele zomeravonden en danspartijen in Augustus, uitgebreid met groote waaiers, die op het eerste gezicht doen denken aan een bos kleurige ganzepennenl Achteraf beschouwd blijken die pennen uit niets anders te bestaan dan uit reepen geapprêteerd velours chiffon... iets aparts dus en een laatste snufje, dat zeker door velen hartelijk begroet zal worden. --- VEROORDEELD WEGENS BELEEDIGING VAN EEN PRIESTER. Vier leden ivan het Fransche Episcopaat n.1. Kardinaal Binet, Aartsbisschop van Besancon, B'sschop Ruch van Straatsburg, Bisschop Gibier van Versailles en Bisschop Ginistry van Verdun zagen zich eenigen tijd geleden genoodzaakt een aanklacht wegens beleediging in te dienen tegen een journalist uit Angers. In een artikel ter herinnering aan den oorlog had genoemde journalist beweerd, dat de KerK niets gedaan had om den oorlog te doen eindi gen. Hij schold de 4 Bisschoppen voor „Beulen die de graven van hun eigen slachtoffers zegenden." De lasteraar werd tot een boete van 100 frs. veroordeeld, terwijl bovendien zijn veroodeeling in alle bladen in de omgeving, voor zijn rekening moest gepubliceerd worden. --- EEN ZELDZAME BRUILOFTSPLECHTIGHEID Het echtpaar Desvignes, Bourgogne, te Veuve\ sur Oise, genoot het zelVname voorrecht, dat dezelfde priester, die hun voor 50 jaar in den echt verbonden had, ook tegenwoordig was bij huri gouden bruiloft. Hij is 80 en zij zijn 69 jaar oud. Pastoor Robelin is nog steeds aan dezelfde kerk verbonden. --- DOODELIJKE DESINFECTIE. In een hotel In de Charentonstraat te Parijs was men bezig met het desinfecteeren van kamers. Het desjnfectiemiddel schijnt nog al kras te zijn geweest, want een schoonmaakster is tengevolge van het inademen der giftige gassen gestorven en een hotel knecht is stervend naar een ziekenhuis gebracht --- EEN DRIFTIGE MAROKKAAN. Zondagavond bevond zich een Marokkaan, die tot de bezettingstroepen behoort, !n een schiettent te Mainz, waar hij, toen hij misschoot, door enkele kinderen, die naast hem stonden, uitgelachen werd. De man ontstak daardoor zóó in woede, dat hij zich omkeerde en blindelings op publiek #uurde. Een ko«el trof een arbeider uit Kostheim ln het hoofd. De Marokkaan werd gearresteerd. --- EEN „VRIENDSCHAP." In Soerabaja is in de eerste helft van Februari de behandeling ,van een eigenaardige rechtzaak aangevangen tegen de oprichters van de sociëteit „De Vriendschap". ^ _ Er waren in deze zaak niet minder dan 18 getuigen opgeroepen. De 5 verdachten werden bijgestaan door.... 5 advocaten. De zaak zelve komt hierop neer. Een paar jaan geleden richtten een paar Europeanen een societeit op, welke feiteliik een verkapte dobbelgelegenhetd was. De eerste poging, om de soos in het leven te houden, mislukte, het ledental verliep en tenslotte konden de oprichters de huur van de woning waarin de sociëteit was ondergebracht n et meer betalen. Verleden jaar werd echter getracht, om de oude vereeniging weer nieuw leven in te blazen. Daarin slaagde men vrij goed, doen daan-oor was het noodig om, in afwijking met hetgeen in de statuten was bepaald, gokatvonden te arrangeeren. Dit werd aan de politie door spionnen bericht. Er werd een overval op touw gezet, doch daarbij rnoest men zeer voorzicht! vers te vervolgen. Daar echter de paticuliere auto veel vlugger reed, konden de dieven ontkomen. Tevergeefs poogde de agent door van zijn revolver gebruik te maken, hen te achterhalen, maar de achtervolgers reden in zigzag door da straten en bleven zoo ongedeerd. --- HET HUWELIJK VAN NANCY MILLER. Dinsdag is he' huwelijk voltrokken tusschen de ~>jarig e Amenkaansche Nancy Miller en den vroegeren maharadja van Indore. _ ep dag is de Amerikaansche eerst tot het Hindoe-geloof overgegaan, daarna werd zij onder veel ceremonieel opgenomen in de regeerende fa. milie der Holkar, waarna zij als dochter door kolonel Lamhhate geadopteerd werd. De maharadja deed daamp hij den k«lon«l aanzoek om de hand v «n de Amenknanscee. Zondagmorgen bij zonsopgang werd het huweijk voltrokken. Ruim 25.000 personen waren van de huwelijksplechtigheden g tjige, ---