Derde Blad, LIMBURGSCHE VOLKSKUNDE. CLXXXI. Even seliaarsch als het aantal opschriften was en 3 boven de deuren*van de verschillende Limbu 'gsclie beroepen ea bedr ven. Zoo talrijk vond jjjei ze door de overige provinciën van ons vader land en ook in 't naburige België Inderdaad groot was daar de verscheidenheid, als men 'jna-r eens wil nagaan, dat behalve de tientallen opschriften (gerijmd) boven kroegen en logementen, men er evenzooveel vond boven de deuren van; Kramers, kruiers, kuipers, Lakenstopsters, Lepel- en Lijstenmakers, Wevers en Louugieters, Mattenvlechters en Melkboeren, Metsej a ais en Messenmakers, Mossei-, .viosterd- en Muziekhuizen, 'faaistera, Naaldenmakers en jNotarissen, Porders en Pottenbakkers, Pruikenmakers en Broodbakkers, Scharenslijpers, Schippers en Timmerlieden, Schoenmakers en Schrijnwerkers, Slagers, Smeden en Snijders, Stalhouders en Stoelenmakers, Stovenmakers en Tandmeesters, Tuinlieden en Uitdragers, Vilders en Vischkoopers, Vroedvrouwen en Wafelkramen,, Wagenpakers en Wijnhandelaren, Zadelmakers, Zalfverkoopers, enz inderdaad te veel om op te noemen. Eji dat de nuchtere Hollander, zooals men hem pog wel eens p'eegt te noemen, in veie opzichten veei meer humoristisch en snaaks was aangelegd dan den ze zeer treroemden Limburgschen grappenmaker of kemiekeling, bewijzen de typische opschriften in enkele provinciën, waarvan wij er als bewijs eenige zullen noteeren uit: „ue Oude Tijd;" „De Navorscher" en de boeken van va»; Lennep en Ter Gouw. Zoo las men bij een Lepelmaker in Zuid-Holland; Ik ben een deerlijk man, met recht en niet ( ' in schijn. Want schoon ik daaglijks steel, 'k geef nochtans'elk 't zijn En bi' een Linnenwever te Dokkum: Toen er de wc. rs niet en waren, Wiert het armelijk gemaa .t, Toen liepen alle menschen naakt En dekten zich met groene blaren, Maar sinds wij zijn gekomen in 't lant Nam 't geveinsde lueet de overhant, Waarmêe zij dekten hare schani Daarom is 't binnen een kostelijk pant. Een melkboer te Amsterdam meldde als op.gchnft; Toen de wereld was eenvoudig en slegt, Waren de menschen nog gued en opiegt, Maar nu de wereld i» groot ey rijk, Zijn de menschen vol kwade praktijk. Ik boer, blijf bij mijn vee, en melk met vreugd mijn Koeijen, Zoo moet een elk zich met zijn eigen zaKen bemoeien % Venlo was voor eenige jaren op de luik bij een winkelier gerijmd: Geen meisje in de stad Hier verkoopt men mostaard. Of ik neb haar bij de neus gehad, In 't Noorden kwam eene oude vrijster recht foor 't gemis £ an een man uit en toch had zij de vaste overtuiging, dat het was „niet goed te zijn alleen" op tieze wereld. Zij dichtte: Aagje Jans de Kopster De Naaister en Stopster Zij is de jongste van eive, Maar woont altans Bij fauie van lnans lleiaas op naar zeive. Ook een notaris te Den Briel kwam voor de waarheid uit in 't opsenrift naast ziju kantoor; Hier woont Jacobus Hoccius, Prokureur en Notaris. .Van alle zaken, of 't leugen of waar is. Men zegt wel eens, dat het geld de wereld regeert, zoo dacht ook zeker de Amsterdammer, die boven zijn pothuis schreef: Alles voor geit Voor geit laat de Meit er zoenen, Voor geit gaat mijn wijf uit boenen, Voor geit iap ik : e muilen en schoenen. Te Harderwijk wilde een schrijnwerker blijkbaar in do gunst komen der plaatselijke geestelijkheid, omdat hij als opschriit had: Aan de eene zij van dees winkel verkoopt men kistenmakerswerk, Mijn vrou verkoopt sajet en garen ei gaat neerstig ter kerk. Een snijder (= kleermaker) te Dordrecht publieke, de tevens met zijn opschrift het beroep van zijn mede-bewoner van 't huls, met de woorden: De hemel is mijn loon, daar zal ik mij aan houen, Hier boven woont een Naaijer en onder verkoopt men touwen. Maar ook ernstig nadenken deed een tabaksMjkelier te Haarlem met zijn; De rook kan elk te kennen geven JDe kortheil van 't aardsche leven Waarheidslievend was ook de oude tandmeester te Amsterdam.; Hier trekt men tanden voor jongen en ouden Doch zijn gelukkig zij die n mogen behouden Een kroeghouder te Amsterdam was bijzonder to'W met goede wenschen, ofschoon de dubbeltjes wch bij hem boven alles gingen: Gezegent zij uw ingang, wanneer u 't geit niet faalt, Gezegent zij uw uitgang, wanneer gij hebt betaald. De volgende aardigheid willen wij hierbij injassehen: er was eens een tapper, die op zijn uithangbord had laten schilderen een vat met een '°°Pend kraantje, zonder meer dan zijn naam da. nog onder Een grappenmaker, die blijkbaar wel eens 't slachtoffer in de herberg was freest, had op zekeren nacht onder den naam t volgende rijm gemaakt tot groote ergernis van ei1 kroeghouder. Dg kraan maakt Jasper rijk; hij wil bij 't tappen blijven, Geen wonder! Ilij wint veel met tappen, meer met schrijven. Wafels kunnen wel,eens lekker zijn, maar de JJderstaande te Amsterdam, eens op de Prinsen«racht verkrijgbaar zullen o.i. toch wel wat zwaar p de maag gelegen hebben; Hier bakt men Zeeuwsche wafelen, goet en suiver, 't Stuk weegt een vierendeel ponts, voor één stuiver. Het is vele tientallen jaren geleden,, dat er te Amsterdam in de Egelantierstraat een opschrift stond voor een huisje, waarop menige voorbijganger heeft staan te prakkezeeren, hoewel de bedoeling heel eenvoudig was. Er woonde nl. een water- en vuurvrouw, die als opschrift had gekozen; In de zon en om de centen Verkoop ik twee elementen Een zelfde nering publiceeroe te nosendaalWater en vier, Verkoop is hier, Nog moet geweten, Dat men hier kan eten. 'ie Harderwijk woonde een Glazenstopper die heel geestig meende te zijn met dit rijm: Hier stopt men glazen, Die de studenten uitsmijten als zij razen, En ook ander soort, die ze uitblazen. % Thans heeft het stadje Harderwijk daarvan al lang geen last meer. \reemd klinkend, maar toch waar was 't, wat een horlogemaker te Rotterdam rijmde ; Al wie in onrust leeft, die heeft gestadig kruis Ik leef in onrust en dat brengx m rust in huis. Niet fijn, maar integendeel wel een beetje vies uitgevallen was de kammenmaker in de straat „Hciligenweg" genaamd te Amsterdam met zijn opschrift; Al binnen ze te Amsterdam nog zo wild. op de Heijlige weg kan men ze temmen. Hier verkoopt men Luys- en Nete-kannnen, ook van schildpad, om de knevels en juffrouwe-winkbrauwen te kemmeu Ook scheen daar nog een kroeghouder te vfoai.', wien zelfs 't kleinste maatje drank lief was; we lezen 't in zijn opschrift dat luidde: Komt hier en weest goet schik E^i drinkt na uw begeeren, Ai is de beurs niet dik, Gij kunt er hier na teeren. Een ander herbergier, die heel wat aan zijn hooi'd en aan te hand had, was de volgende: Lubbert Bierkx, herbergier en kantenier, Maakt manden, is horlogeur en barbier. Mecanicien, blaasbalgmaker en stoeldraaiei bjj tid, Is ook glazenmaker, timmerman en sm.d, Hij kan ook kopersiagen en pompen maken, Wie duivel zou er daarmee niet geraken? Maar een kort-aangeknoopt winkelier te Naarden draaide er geen doekjes om, toen hij zijn Klanten voorlichtte met 't volgende opschrift oo vei. de deur. „Hier verkoopt men wijn, broot en goed zuivel Wil je niet koopen? Soo loop voor den duivel' Vlodrop. GERH. KR. --- ZONDAGSVERHAAL. Een St. Nicolaas-vertelling. Heieen had het den kinderen beloofd ; ai maanden lang. Als ze auijd zoet waren, zou moeder een briefje aan St. Niklaas schrijven, of de goede Sint als-'t-u-biicft bij hen wou komen. Heieen had van die belofte al veel profijt gehad. Inderdaad waren de boterhammen er veel vlugger door naar binnen »et;aan. Had ze ontbijt- en koffieboel weer vlug kunnen opruimui en had ze tijd gewonnen om zich aan het werk, de correctie van wetenschappelijke uitgaven, dat ze na Gerards dood op zich had genomen, te wijden. Ze was gelukkig niet geheel onbemiddeld achtergebleven. Het pensioen bracht wat in en ze had 1103 haar eigen kapitaaltje, maar ....de drie kinderen kostten veel geld en ze wou nog graag wat bewaren voor den tijd dat de kinderen nog nieer zouden kosten. Er zaten goede koppen in de kinderen, en als ze wilden studeeren, zou het toch zoo jammer zijn, als geidgebrek een niet begeerden levensweg gebood. Heleeri was '11 liefhebb-nd en ijverig moedertje, die het verlies van haar man wel zwaar voelde, maar die levensvreugde genoeg bezat, om zich daar over heen te zetten, en die daarom in ruimen kring bemind werd. * * Wat een rust. het drukke span lag er weer jn. Heieen kwam even op adem. O, wat was die Wout toch weer over St. Niklaas vervuld geweest. De lieve jongen zou er bepaald van droomen. 't Werd toch tijd, dat ze zich eeri St. Niklaas verschafte. Wie zou de moeite willen doen. Eigenlijk kende ze niemand, die ze het durfde vragen. Wacht, ze zou het aan Tilde vragen, die — 't is kwait voor acht — dadelijk komen moet. Eiken Donderdagavond kwam Tilde, nog een vriendin uit de schooljaren, bij Heieen op bezoek, om haar door de verstelstapel heen te helpen. Dat was ai ingesteld, toen Heieen haar eerste kieintie verwachtte en Tilde aan alle hempjes meegeholpen had. Sedert was er altijd veel te stoppen en te mazen geweest. Tilde, een gezellige oude vrijster, die zich graaf zoo noemde, en die dooi wel honderd kinderen tante werd genoemd, hoewel ze absoluut geen familieleden had, wist dadelijk een schaar jongelui op te rtocmen die graag voor Heieens spannetje St. Niklaas zouden willen spelen. Morgen had ze vergadering van den Esperantebond, dan zou ze er wel over spreken. Daar was Jaap Boering bii. o ia, die heeft laatst nog naar je gevraagd, en dan had je Michiel Doornhuis, ook een geschikt type. «XPf. T» Heieen, of liever Tilde, had zdch de moeite kunnen sparen. Daan Heilman liep al weken lang met het plan rond. Nooit zou hij zoo'n goede gelegenheid hebben, in haar huis binnen te dringen. Hii was nog een verre neef van Heieen, en kon als zoodanig acces verzoeken. Maar.... dat zou te veel in de „kijkert" loopen en hij had genoeg kijk or vrouwen, cm te weten, dat Heieen er de vrouw niet naar was, om bevrijd te willen worden. Neen, a bout portant. dat was het beste. Ze kende hem, moest her althans kennen ; moest weten, dat hii iemand wns, or> wien niets aan te merken viel en ze zou wel toehappen, als hij haar vroeg. Hij deed dan een heusch niet kwade partij. En er was meteen voor zijn Lientje gezorgd. Als weduwnaar deed hij de laatste jaren nu wel niet veel meer aan vróolijke partijen, maar vroeger was hij een „getapt nummer" geweest en zoo'n St. Niklaas vertooning zou hem wel gelukken. V * * Vijf December, zeven uur in de huize Martens. De kelen zijn al haast schor gezongen. Heieen keek op de klok. De stemming zou bekoelen, als nu niet gauw de „heusche" St. Niklaas kwam. Gaat daar niet een zacht belletje ? De kinderen hebben het crehikkicj niet gehoord. Met te veel kracht zingen ze, dat de makkers hun wild geraas moeten staken. Ja, nu moet meneer Boering in het zijkamertje zijn. Alles lag klaar. Mientje zou het hem wel wijzen. Zij zelf kon nu geen moment yveg. „Nog eenmaal, kom W°ut, zing mee, zie ginds komt de stoomboot". Gelukkig, de langverwachte bel. „Daar is-ie 1" Waar zijn de zangers van zooeven ! Stil kruipen ze achteruit, 't Is toch ook wel even „eng". Heieen is een en al spanning. Hij doet het eenig, bewondert ze in stilte. Wat een mooie diepe stem heeft ie. Z'n profiel had onder dien muts een werkelijk klassieke lijn. Wat had ze zoo een heel andoren kijk op iemand. Hoor de toespraak, die man heeft er toch vreeselijk aardig slag van met kinderen om te gaan. Hoort ze goed, daar wórdt weer gebeld. Ef vreemde stem in de gang. Daar is Mientje al. Wat een geheimzinnig gedoe. St. Niklaas houdt de aandacht der kinderen geboeid. Wie is daar, wat heeft dat kaartje te beduiden ? D. Heilman, neef Daan... komt die hier Sinterklaas spelen I Maar dat gaat niet 1 Dan was het zeker zijn rijtuig, dat ze zooeven hoorde stilhouden. Honderden gedachten over de inclinaties van neef Daan vliegen lieieen door het hoofd, maar handelen kan ze niet meer. Daar stapt een tweede Sinterklaas de kamer binnen. De situatie is onbeschrijieiijk. Heieen bijt zich op de lippen, om het niet uit te schateren. Maar de kinderen, wat moeten de kinderen ervan denken ? Kennelijk is geen der beide Sinterklasen op deze ontmoeting voorbereid. O, lieve tijd, Boering vergeet z'n rol. Hij gaat Daan de hand drukken Straks zegt hij nog, salonfahig : „mijn naam is Boering". Daan, kom man, red je eruit. Heieen verwacht van Daan een ontknooping. „Mijn taak is hier in goede handen, kapelaan. Gegroet kindertjes, ik ga nog meer kinderen bezoeken". Sinterklaas keert zich om, wil weggaan. Daar legt Boering al een iverklaring af aan de kinderen En kan Hcleen even met neet Daan mee de gang in, hij heeft het in elk geval toch goed gemeend. Daan Heilman was nooit 0111 z'n woorden verlegen geweest. Maar de enkele zin, waarmee hij voor de kinderen de meer dan precaire situatie had gered, eischten zooveel van hem, dat hij in de gang tegenover Ileleen er geen stom woord uit kon brengen. Z'n rijtuig stond er gelukkig nog. Daar kon hij wat op zijn verhaal komen. Wat had hij zich eigenlijk ais een lammeling uit het veld laten slaan. Maar had het anders gekund ? Hij was het eigenlijk toch die de situatie had gered. Daar kon Heieen hem in ieder goval dankbaar voor zijn. Heieen was weer in do kamer teruggeKeerd. „Zie julie, kinderen, Sinterklaas is al heel oud. En daarom ben ik hem wat gaan helpen Maar het zijn heusctie cadeau* van binieriüaas, die ik jullie gegeven heb". Gelukkig, dacht Heieen, de verklaring schijnt er bij ze in te gaan. Maar wat had de bij de bande Ets uaar ? Die moet natuur lijk het naadje van de kous weten. „Dus het is eigenlijk een tabbard van St* Niklaas, die U aanheeft ? Dan heeft u ook zeker zijn baard aan". Hoe druft het kind 1 Een rukje en... de baard laat los. Alle tegenwoordigheid van geest is noodig, om nu bij de kinueren er de ware ernst in te houden. Haast hulpeloos kijkt Sinterklaas nummer een, Heieen aan. „Heusch Wout, dit is St. Niklaas, want hij is toch door hem zelf gestuurd". De woorden klinken ook Heieen heel hulpeloos in de ooren. Ze zal het nu maar over een andere boeg gooien. ,,Meneer St. Niklaas", och, daar -begaat ze Cen nieuwe flater, wie had er nu ooit ivan „Mijnheer St. Niklaas" ge hoor u ? „Nu St. Niklaas zeil naar de andere kinderen gaat, heeft u zeker wel tijd, hier een kopje thee te blijven drinken. Wilt u de kinderen dan intusschen van het leven van Sin terklaas in Spanje vertellen. Hoe groot is ue speelgoedkamer, die in het kasteel van St. Niklaas is, wel I" * :tc Later heeft Heieen zich nooit meer kunnen begrijpen hoe ze dien avond de kinderen rustig naar bed heeft gekregen. Vaak herinnerde ze zich tot in de kleinste bijzonderheden, hoe ze met Boering die onder het naar bed gaan van de kinderen zijn vermomming had afgelegd, had zitten napraten. Neef Daan beleefde weinig pleizier ivan zijn plannetje. Zijn St. Niklaasavond was niet alleen er door in de war gestuurd, maar bovendien werd hem den daaropvolgende!) Nieuwjaarsdag het humeur verstoord. Toen hij als naar gewoonte zijn oude tante Doortje kwam geluk wenschen, vroeg deze „en weet je bet al van Heieen Martens ? Die gaat trouwen, 't Is een zekere meneer Boering. 't Moet een kennis van haar vriendin Tilde zijn". (N Haarl. Ct.) --- MASTREECHSE VERTELLINGE. Surprizenaovond in 't Keigelpeieis. Eus klub had aofgesproke op suipnzen-aovend veur surprieze te keigeie. I11 eus kiub, N.N.E.P. (Neg Nooit Een Prijs) hadde v'r Pie de bakker, n'.. alierbèste kerel. 'r Vrijde mèt Rooske die sjus tegen 'm över woende. Zc hadde 'n slachterij, en es ze haöre Pie ui de gate kraog, snooi ze ziech mennige kier m 'r vinger, en Pie vaan ziene kant leet soms de glazer mèt mouzekeutelkes en sokkerbunnekes oet z'n han vallc, es 'r haör in 't vezier kraog. Pie waor vreuger 'ne rejaole kerel, mè noe 'r van zins is e ieefdeshutsje op te zétte, is> 'r, zoegood es Rooske, hiel zuinig gewoorde. 't Veurstel waor in de klub gedoon, dat eeder van de lede 'n surpries zou mèt bringe, en dat veur die surprieze zou gekeigeld vveurde. D'n aovend veur Sinterklaos zou 't grapke plaots hubbe. Um zeven oore waor Pie, al dao; heer zou zoeveul es prezedent zien. In 't keigelpeieis geit 't altied hiel vruntsjappelijk; eederein is tao wie toes. Es pries behaold weurt, fuive v'r lekker, en is 't „N.N.E.P. dan zien v'r eve kontent. Dao waor neet wienig opgensnooie över de sjoen surprieze, en Pie veuraal neet 't minste. Wie 'r inkaoin, zag 'r aon de gargon, dat 'r good mos oplette, of eeder de zijn ouch inètbrach. 'r Ging achter nao de baone, mè wie e lid nao achtere kaom. waor 'r dadelijk bij 'm, öm te vraoge of 'r ouch aon z'n surpries gedach had, en ging daan direk nao de gargon öm de surpries van boete te bezien, te betaste en te veule of 'r neet kos raoje wat trin zaot. Ei lid had 'rs twie mèt gebrach. Dat mos zeker n'n O.W'er zien! Wie ze allemaol bejein waore, woorte de surprieze getèid. Jao zoeveul lede, zoeveul pakskes, plus tie vaan dat lid, dat 'rs twie had mètgebrach. Dat waor miech 'n femeus! Die waogde zeker n'n have kilo; 't waor e groet pak! Pie monsterde ze ins en dach: Kos iech mer wete, wat tao in zit! Wee wèt, wat dat is. luessien al get goods veur in eus hoeshawe 1 Wee wèt 't ? Dee de mieste worp gooijde, had d'n ierste pries en moch oetzeuke. Wie de prijze oetgedeild woerte. ging Pie, in z'n hoedaanigheid van prezedent, eeder kier mèt nao 't taöfelke. 'r Waor nier oang, dat eine vaan de aandere de dikke naom. Heer kaom. pas nommer zeve. Neturelijk naom 'r die! 'r Had ze van 't begin aof zoeget verborrego, opdat die veur heum waore, ze neet zouwe zien. VViu waor Pie in z'ne sjik mèt z'n dikke! dao mos toch get goods inzitte! 'r Waor al ongeduldig. Waor 't nier morrege vreug, öm ze ze Rooske te laoto zien. Wie eederein z'n surpriese had, moch eederein ze pakske opemake. Die Pie had metgebrach, waor heerlek! 't waoi e flink kömpke speebak en dee dat gewonne had, waor zier in z'ne sjik en begos dadelijk draon te smulle. Wie Pie dezijn ope maakde, gingen 'rs einige al de van door en sjrieuwde 't in de gaank oet va:, de lach. Enfin, Pie pakde oet, pakue en pak de nog oet! — Potverdikkie, zeet 'r, dat is toch 'n zwoer, dè, eeder maag ins veule! — Jao, jao pak toch oet, v'r zien nuisjeerig veur te zien, wat trin zit! — Woeveur zeet g'r nuisjeeriger veur de mijn es veur da aandere. 1 — Mè, dat begrips-te, de bis toch noe euze prezedent I Pie ïo'de t' ei p pier nao 't aander aof. D'n hiele zaol laog al vol, mè r' had nog koerasje, want get van die zwuurte kos toch neet allein ; ;epier zien; dao mos toch nog get aanders in zitte. Allemaol raoijde ze op good geluk aof; dee meinda dit d'n aandere dat, eeder gaof z'n meiling pries. — Laot trin zitte wat wélt! zag Pie. Iech hub en haw ze. Onder taofel door, woorte ziech blauwe sjene gestoste. Ze lachde in hun yuuske. mè Pie pakde mer oet. Itiins, — dao, wat is dat? — Heij laote zien! en Pie hiel giftig, gooit n'n turref op de groond. Noe lachde, nein brulde alles ! — Pie, sjik die nao Rooske! Da's 't ierste veur d'n hoeshawe! Pie zeet niks, diink ze glaas oet en wélt goon, mè dao hélt eine 'm tege en zeet; Pie, raap 'm op, iech wèd, dat get trin zitl Op ein twie. dreij, is Pie bij d'n turref raap 'm op, pluk 'm oetein toen in hiel klein stukskes, mè nein, niks kömp troet! Hiel belabberd drink 'r ins aon ze beer en gooijt ziedt op 'rte stool. Mè Pie is ouch neet van gistere; 'r veert weer op, geit eve nao d'n telefoon en lach in z'n eige, dat 'r hun zoc good heet zal kriege. Wie de generaal oetpakking aofgeloupe waor, inge ze nao hunne stamkalfee. uee de dikke surprse mètgebrach had, ging in 't verbijgoon, eve z'n hoes in, mè kaom daodelek oet mèt e sjoen groet pak in z'n haand. — Jongen, zeet 'r, zeet ins, wat 'n flinke surprise iech nog toes gevoonde hub. — Mètnumme, mètnumme! — Allo, vooruit dan mer. 1 Pie ging mèt, mè zat e koed geziech. Wie ze in de Stamkaffee bij e giaas beer zaote, mos den ander oetpakke: Netureiek veul pepier drum, en eindelek 'ne sjoenen dook, woe in 'ne gevilde kernen, 'ne prachtige! Beter -es dedein, wii, Pierre 'l Pie zag niks, woe 'r zellefs verwoonderd över waor! Eeederein mos de kenien bewoondere! — Jè jónges, iech wèl goodgeefs zien, iech tracteer mörregenaovend op de kenien; d'n hospes zal 'm veerdig make ! Ze kletsde allemaol in hun han 1 De kenien woort weer in d'n dook gedoon, m wat voonte ze in e pakske? 'n Kattestaart met e breefke: ,.Dat is veur in de sais te doen!!" Noe waor 't aon dee veur e beteuterd geziech te zette, wie d'n hiele cafée daverde van de lach. Pie waor sjlouw, 'r had ziech op tied herinnerd dat deezellefden daag hunne sjoene kater waor kepotgegange! M. S. St. Nicolaasfeest. „Een Fabule van het Pausdom". Al mogen grooteren aan het aloude St. Nicolaasfeest een z.g. surprise-avond verbonden hebben, voor onze kinderen blijft de dag van den Heiligen Nicoiaas zelf nog altijd het groote kinderfeest, en 't ziet er naar uit, dat liet het lot zal deelen van zoovele andere onschuldige g eb ruiken, die reeds lang, jammer genoeg, zijn uitgeworpen. 't Was eigenlijk de bedoeling niet iets te zeggen over den surprisenavond. We wilden slechts even vertellen, hoe men reeds voor vele jaren hèr tegen dat feest gekant was als zijnde een „superstitie van het Pausdom". In den loop der tijden werd ons land meermalen bezocht door besmettelijke ziekten, waaronder niet het minst de pest. Vooral woedde deze ziekte hevig omstreeks 1S40—'50. Doch ook nog in den jare 16uü en zooveel en ook nog later kwamen gevallen van deze ziekten voor. Het is begrijpelijk, uat vooral de grootere plaatsen maatregelen namen ter bestrijding daarvan. Dat is natuurlijk alleszins prijzenswaardig, en dat de vroede vaderen van Amsterdam daarom het volgende bepaalden, al was het dan ook in den St. Nicolaastijd. kunnen wij billijken : „Alsoo mijne Heeren van den Gerechte in voorgaenden Jaeren vernomen hebben dat niet jegenstaende de Keuren telckens gepubliceert, versclieyden personen zich vervordert hebben op „St. Nicolaas-avondt" op den Dam en andere piaetsen binnen deze stede," voor te staen met poppegoedt, snoeperijen en eetbare en andere waeren, waerdoor niet alleen groote menichte van volck, uyt allen hoecken der Stadt zelfs uyt huyzen met pesten geinfecteert naer die piaetsen tovloegt (: onder dewelcke zich vele dieven menghen: ) maer oock groote disordren, confusien ende ongeregeldheden ontstaen zoo is 't dat dezelve mijne Heeren tot voorkominghe van alle aoodanighe disorden getirdoneert, gestatueert en gewillekeurt hebben, dat gene personen, wie die oock zouden moghen wezen, zich zullen niüghe onderwinden op St. Nicolaasavoiid op den Dam en eenighe andere plaatsen ende 6tra. ten binnen dezer stede, met eenigerhande poppegoed, snoeperijen, eetbare waeren op pothuysen, in stoepen, met cramen, cruywaghens oft andersints voor te staen oft dezelve te ivercoopen ende coopen, op pene dat, zoowel de cooper als vercooper verbeuren zal een boete van drie guldens, d'eene helfte tot profijte van den officier en d'an. dere helfte ten voordeele van den bekeurder. Verbieden mede allen degenen die aan den Dam, in de Ganspoort, de Nes en eenige andere plaatsen en straeten woonen, hunne pothuysen, iveynsters, winckels ende stoupen aen yemand op „St. Nicolaas-avondt" wel eenighe waren aldaer voor te staan, te verhueren of te leenen, op pene dat degene, die daarom bevonden zullen worden, verbeuren zal vijf-en-twintigh guldens ten behoeve als vooren, ende dat de waren die in eenighe der voorz. piaetsen in stoepen, pothuysen, veynsters ende winckels, daertoe gehuyst of geldend, voorgestelt worden bij den Bekeurders ( : waertoe mits dezen oock geautorisrert worden de provoosten van den Aelmoeseniers :) dadelijck aengetast en gebracht zullen worden in 't Weeshuys dezer Stede ende ten eynde d'inhouden van dezen te beier onderhouden ende nagekommen moge worden, zullen d' ouders voor hunne kinderen, en de meesters en vrouwen voor hunne dienstboden schu'digh wezen de boeten te betalen". Welnu, zult ge zeggen, het moge jammer zijn, dat zooiets bij zoo'n gelegenheid moet gebeuren, dat neemt echter niet weg, dat we toch de wijze voorzichtigheid der heeren moeten prijzen. En men zou het volkomen daarmee eens zijn, ware het niet, dat een zin is weggelaten, die ons heel dit verbod wel eensgszins anders doet aanzien, Waar n.1. de puntjes staan bevindt zich in hel ■*tuk nog het volgende zinnetje: „en omme de jeugd de superstitiaa ende ta» buien van 't Pausdom uyt het hooft te brengen". Ja, ja, dat „Pausdom" had het bij de heeren regenten steeds gedaan, 't Is begrijpelijk, dat zij het schuwden. Maar de „paepsche superstitie" is toch gegroeid tegen de verdrukking in en thani genieten protestantsche kindertjes even goed van het onschuldig en verrassend vermaak op Sinter, klaasdag als hun katholieke landgenootjes. --- Advertentie Reclarnf-armontes (Onder verantwoordelijkheid van den Inzendez der uooonca.) (Vy BORSTSIROOP flutwri ƒ1. 1.25 --- PARIJSCHE MODEBRIEVEN. PARIJS, December 1924. II: heb hier al eens eerder verteld, hoe snoezig de Fransche kindertjes gekleed zijn. En eiken keer. weer, «dat ik de verzamelplaatsen van het kleine grut, de parken, opzoek, valt 't mij op en vraag ik mij af, waar 't hem toch in zit, dat dis Fransche kleintjes er zoo lief uitzien, 't Ligt lang niet altijd aan de kostbaarheid der kleerem ' d Paar dagen geleden vloog mij in de Jardin du Lupxembourg een klein meisje voorbij op haar autoped dat werkelijk kostbaar gekleed was. Ze droeg een typisch-modieus lichtgrijs manteltje met geplisseerde losse vleugelbanen aan da mouwen en ze was een van de weinige kinderen die er juist niet zoo leuk uitzag. Heel eenvoudig zijn de kleertjes soms, maar met een aparten, fijnen smaak gemaakt. Bewon derend bleef ik tenminste een oogenblikje later stil staan voor een paar kleine meisjes van zes en zeven jaar. 2e zagen er zoo aardig uit, dat ik ze heusch op mijn gemak eens moest opnemen. De kinderen waren natuurlijk gelijk gekleed, zooals hier in de families algemeen gedaan wordt. Al zijn er drie of vier meisjes in het huisgezin — ze dragen alle precies hetzelfde en meestal staat 't juist erg leuk zoo'n groepje kinders in gelijke kleertjes. Deze twee nu droegen manteltjes van zeer donkerblauw of zwart cheviot, in kimonomodel. De voorsluiting van elk manteltje was geheel recht zonder kraag of revers, dadelijk aan den hals begint de eerste knoop. Om den hals bevond zich een rond, liggend kraagje van gele stof .Een breede Grieksche rand van kruissteken in gele wol liep lang» den geheelen mantelzoom en ging daarna langs den rechter overslag to^ aan den hals omhoog. De meisjes droegen hierbij kleine, vlak om het hoofd sluitende zwarte mutsjes. Een echt artistiek tweetal was 't, en toch zullen deze eigengemaakte manteltjes piet veel gekost hebben en wa. ren ze al evenmin zeer bewerkelijk. Zeer veel lichte, sprekende kleuren dragen de Fransche kindertjes, echter geen harde kleuren, bijv. alle tinten rood, behalve geranaumrood, van de kleur groen vooral de blauw-groene tinten. 't Zijn dikwijls net kleine pages, die kinderen In hun elegante pelerine-manteltjes, waarbij ze meestal een twee- of driekantig steekje dragen en en ik vind 't beslist een genot, om een wandelingetje te maken door het park bij mijn woning en daar al m 'n kleine rozegele, groene lila beige en blauwe, pagetjes te bewonderen, die daar ook in da maand November nog druk aan 't spelen en ravotten zijn Ook Schotsch zie ik nogal eens dragen. De fris scha bonte kleuren van dit goed staan over 't algemeen kleine kinderen veel beter dan groote menschen. Als ge ons eerste - laatje bekijkt, ziet ge zoo'n typisch Fransch kindje. Ze heeft een zwart fluweel manteltje aan, met bonte kleuren geborduurd en draagt een mutsje, zooals ik hierboven reeds beschreef. Deze mutrjes worden hier zeer veel door de kinderen gedragen, evonals de lango slobkousen, bij koud weer. Dikwijls zijn deze van donkerbruin leer gemaakt. Het tweede meisje draagt een schoolpakje van dikke Schotsche staf. Pelerine, mantal en het bijbehoorende mutsje zijn met cffen&tof gegarneerd. WILHELMINE. ---