Spanje verspert weg voor tennisteam Door HERMAN KUIPHOF AMSTERDAM, 18 juni —-< Het gaal te ver om te spreken van een sprookje, dat uitraakte, maar menig tennisbondbestuurder — en ook de betrokken spelers zijn de nacht van zaterdag op zondag ingegaan met als aangenaam vergezicht een 3—2 overwinning op Spanje in de kwartfinale van de Davis Cup. Dat optimisme stoelde vooral op de winst, die zaterdagavond door de combinatie Schapers-Van Boeckel in vijf sets was behaald op de in de onderlinge samenwerking rammelende Spaanse twee Aguilera-Casal, die de beide eerste sets royaal (6—1, 6—2) moest inleveren, toen even goed terugkwam, maar uiteindelijk met 6—3 in de laatste reeks naar verlies werd gespeeld. Als nu Schapers van Aguilar zou winnen, was de affaire in de Nederlandse knip, zo niet, dan kon Huub van Boeckel het geval altijd nog winnend afronden. Het liep anders. Beide Nederlanders verloren en kwamen zelfs niet tot setwinst. Zo versperde het duo van coach Manuel Santana ons de weg naar Ierland, waar de volgende tegenstander wacht. Het is verleidelijk om te oordelen, dat het "dus" onzin is geweest om niet normaal buiten (en dus op gravel) te spelen. Het werd nu een mislukte poging om de niet aan het spelen op tapijt gewende Aguilera twee maal een nederlaag te bezorgen en met behulp van winst in de dubbel de hele partij te beslissen. Toch lijkt het onbillijk te stellen, dat, doordat de beide laatste enkelspelen voor Nederland verloren gingen, de hele tactiek in vlammen opging. Met gravel onder de voetzolen zou Aguilera (de recente winnaar van de Grand Prix-toernooien van Hamburg en Aix en Provence) zeer waarschijnlijk niet van Schapers hebben verloren en zou de man tegen wie onze nummer één gisteren ten onder ging, Casal, in het geheel niet zijn opgesteld. De Spanjaarden lieten trouwens allerlei gravel-specialisten thuis, zoals Higueras, Luna en Sanchez. Op gravel zou dé Nederlandse ploeg zeker geen twee punten hebben behaald, waardoor de landenwedstrijd in elk geval nog een pakkend verloop had. Michiel Schapers startte tegen de lichtvoetige, razendsnel reagerende Sergio Casal, de nummer zeven van de Spaanse ranglijst, vol goede moed. Tot 4—4 liep het redelijk met de boomlange Rotterdammer, wiens eerste opslag de Spanjaard voor problemen stelde, maar wiens tweede service kwetsbaar leek. Bij een 5—4 achterstand voor de Nederlander weigerde het snelvuurkanon en daarmee was de eerste set verloren. Het werd steeds duidelijker dat op deze snelle bodem Schapers met zijn beweeglijke, sterk vollerende tegenstander toenemende moeite kreeg. Op een achterstand van 3—2 moest hij zijn opslag opnieuw inleveren en setverlies was toen onontkoombaar: 6—3. Schapers kan alleen terugvechten, als zijn tennisverstand hem zegt, dat er nog kans van slagen is. Tegen deze vaardige indoorspeler voelde hij zich steeds machtelozer. Hij kwam loop- en reactiesnelheid te kort, wist niet goed wat hij moest doen met de opslag van de Spanjaard en ging in de derde set kansloos voor de bijl: 6—0. Daarmee kwam op de stevige schouders van Huub van Boeckel de volle verantwoording voor succes te rusten. Hij had zich in de dubbel goed geweerd en het was duidelijk, dat hij tegen de op tapijt onzekere Aguilera hard en doelbewust ten aanval moest gaan. De handicap daarbij was zijn matige backhand, maar dat zou voor lief moeten worden genomen. Het moet gezegd, dat Huub van Boeckel, die het normaal ook aan strijdlust ontbreekt, dapper ten aanval is getogen. En zolang de tweede opslag van onze landgenoot kon goedmaken, wat de eerste aan controle te kort kwam, bleef hij op de been. Maar op 5—5 in de eerste set sloeg hij twee dubbele fouten vlak achter elkaar en dat resulteerde in een servicedoorbraak, waarna de Spanjaard met 7—5 de basis voor de uiteindelijke winst legde. Vier setpoints Juan Aguilera, perfect gravelspeler, is nog niet in staat, alle rendement uit zijn talenten te halen, zodra er op snelle oppervlakken wordt gespeeld. Zo bleef hij nogal eens „hangen" als hij naar voren had moeten gaan. De baseline is hem nog steeds te dierbaar voor indoortennis, maar hij is pas 22 en zou dit snelle spel best onder de knie kunnen krijgen als hij er de tijd en de moeite voor zou nemen. Zijn zwiepende forehand was ook in de Frans Ottenhal een goed wapen en hij volleerde beter dan zijn reputatie had doen vermoeden. Derhalve werd Van Boeckel, die een beperkt slagen repoertoire bezit, volgens de regelen der kunst uitgeschakeld. Weliswaar overleefde hij op pure wilskracht nog vier setpoints op 3—5 en won hij de game op eigen service, maar de gemakkelijke en hard serverende Spanjaard (die bijna even royaal was met aces als met dubbele fouten (6—8) zag tot zijn genoegen een backhand van de Nederlander in het net gaan op 4—5 en het vijfde setpoint. Ook in de derde set bleef Van Boeckel doen wat hij kon en toen Aguilera even niet oplette, verloor hij voor de eerste maal zijn opslag. Maar hij was meteen weer klaarwakker en pakte prompt de service van Van Boeckel terug. Wat de Nederlander bereikte met zijn gezwoeg was, dat hij niet werd weggespeeld, maar het feit blijft overeind dat hij net als Schapers geen werkelijk uitzicht op winst heeft gehad — zelfs niet eenmaal op een enkele set. Aldus kan er geen twijfel over bestaan, dat de 2—3 nederlaag van de Nederlandse ploeg verdiend was. Michiel Schapers krijgt aanwijzingen van coach Tom Okker (foto Cor Eberhard) --- Resultaat speelt West-Duitsland in de kaart Portugal-Spanje derde remise MARSEILLE, 18 juni — Portugal en Spanje hebben gisteren in de tweede wedstrijd voor groep 2 van de EK-eindronde gelijk gespeeld: 1—1. De doelpunten van het in Marseille voor 30.000 kijkers afgewerkte duel kwamen na rust tot stand. De Sousa scoorde voor Portugal, de Spaanse treffer kwam op naam van Santillana. Het resultaat van dit Iberische onderonsje speelt West-Duitsland in de kaart. Portugal en Spanje zorgden voor de derde remise uit vier duels in groep 2. Spanje kwam in de Zuidfranse havenstad pas ver in de tweede helft tot leven. De Portugezen, technisch meer bedreven en voorzien van de briljante Chalana, hadden een voorsprong, die met een treffer verschil slechts zwak tot uitdrukking was gekomen. In de achtste minuut van de tweede helft had Portugal via een juweeltje van De Sousa de leiding genomen. De dreiging de Iberische broederstrijd te verliezen, deed de Spanjaarden opveren. Twintig minuten na de openingstreffer later had dat een geluksdoelpunt van Santillana tot gevolg. De conditie van de Portugezen was ontoereikend en Spanje zag plotseling mogelijkheden alsnog een halve-finaleplaats te bemachtigen. Invaller Sarabia, Garrasco en Gordillo bewezen weer eens de oude stelling dat het met doeltreffendheid van het Spaanse voetbalelftal — een uitzondering als de confrontatie met Malta daargelaten — vrij somber gesteld is. Woensdag treffen West-Duitsland en Spanje elkaar. Denemarken Denemarken heeft morgen aan een gelijkspel tegen België voldoende om de halve finale te bereiken van het toernooi om de Europese voetbaltitel. De Denen wonnen zaterdag met 5—0 van Joegoslavië dat daarmee in groep 1 is uitgeschakeld. De Joegoslavische coach Veselinovic is na de nederlaag onwel geworden en overgebracht naar een Frans ziekenhuis. Teamarts Milenkovic verklaarde dat de coach in het ziekenhuis lag wegens 'overstress'. „Er is niets serieus met hem aan de hand. Het is het resultaat van te gespannen bezig zijn. Hij kon de gebeurtenissen op het veld verdragen noch verwerken, waardoor hij zich na afloop niet goed voelde." Denemarken, dat zich met Frankrijk opwierp als de belangrijkste kandidaat uit groep 1 voor een plaats in de halve eindstrijd, deed de vertegenwoordigers uit de andere poule voor hoe voetbal interessant wordt gemaakt. Opnieuw droeg een vroeg doelpunt bij tot de hegemonie. De Joegoslavische doelman Ivkovic, die was opgedraven voor de tegen België falende Simovic, bleek evenmin een gelukkige greep van bondscoach Veselinovic. Ivkovic hielp de Denen al na acht minuten een handje, door een onschuldig uitziend schot van oud-Ajacied Frank Arnesen in eigen doel te slaan. Op slag veranderde de Deense ploeg weer in de speelse eenheid, die een kenmerk werd tijdens het kwalificatietoernooi, maar in de voorbereiding op de eindronde in verval dreigde te raken. De officials prezen zich terecht gelukkig te hebben afgezien van een boycot, die even dreigde, omdat de UEFA niet toestond 'een vervanger op te roepen voor aanvoerder Simonson. Het was tegen Joegoslavië tenminste niet te merken dat de voormalige Europees voetballer van het jaar werd gemist. (ANP/IPA) De Spanjaard Santillana krijgt een mooie scoringskans, maar de Portugese doelman Bento zal een treffer voorkomen (foto UPI) --- Twee nationale records atletiek scherper bij Westatlantic Door onze redacteur HIDDE VAN DER PLOEG LISSABON, 18 juni — De Westatlantic landenwedstrijd leverde voor Nederland een ambivalent resultaat op. De damesploeg haalde een riante overwinning, de heren eindigden in de grauwe middenmoot. Er sneuvelden twee Nederlandse records, maar geen van de atleten met ambities voor de Spelen van Los Angeles benaderde(n) zijn, haar of hun limiet. Els Vader behaalde overwinningen op de 100 en 200 meter. Haar 11.30 seconden op de 100, was opnieuw binnen de limiet die de KNAU en het NOC samen hebben opgesteld, maar voor haar was dat overbodig. Zij heeft zich al -geplaatst. Chris Leeuwenburg sprong 5,15 meter polshoog, maar internationaal is die prestatie niet van betekenis. Hij werd vijfde. De heren behaalden op negentien nummers slechts éénmaal de overwinning. De dames lukte dat acht keer op totaal vijftien onderdelen. Marjan Olyslager bijvoorbeeld won de 100 meter horden, maar opnieuw reikte zij niet tot de Olympische limiet. Elly van Hulst werd zowel op de 1500 als de 800 meter eerste, ook zij kwam niet aan de limieten toe. Op de 800 meter liep zij van start tot finish op kop. De Zwitserse Cornelia Bulki die ten behoeve van een goede tijd had toegezegd een deel van het kopwerk te verzorgen, liet zich pas in de laatste 200 meter zien toen er een overwinning viel te behalen. Van Hulst sloeg haar aanval imponerend af. De 1500 meter verliep nagenoeg identiek, al was hier de driftig oprukkende tegenstander de Portugese Amora Kunha. De Nederlandse dames wonnen ook beide estafettenummers in. Olympisch gezien, ontoereikende tijden. De intentie van de heren vier maal 400 meter ploeg om de limiet van 3.05.00 in Lissabon aan te vallen, haalde het niet. Het kwartet Mario Westbroek, Wim Cools, Harry Schulting en Rob Druppers reikte (in deze volgorde) tot 3.06.96. Rob Druppers liep vanuit zijn 800 metergewenning het eerste stuk te behoudend. De enige kans die de estafetteploeg nu resteert is het door vier lopers individueel neerzetten van een tijd die sneller is dan de IOC-limiet van 46.34 seconden. Pijnloos Harry'Schulting kwam ook zijn 400 hordenrace pijnloos door. Dat was voor hem en teamarts Peter Vergouwen een belangrijker aspect dan de vierde plaats die Schulting hier veroverde. Tijdens het trainingskamp in Nice gedurende de tweede helft van april van dit jaar, begon zijn kwetsbare linker achillespees pijnverschijnselen te vertonen. Terug uit Frankrijk consulteerde Schulting Vergouwen. De dokter kon de brandhaard, een gedegenereerd stukje weedsel dat er al jaren zit, niet op korte termijn wegkrijgen, maar vertrouwde erop dat Schulting, mits onder behandeling, voluit kan blijven lopen. Toch wordt het voor Schulting langzamerhand tijd zich op zijn individuele nummer een vrijbrief te verwerven voor Olympische deelneming. In Lissabon kwam hij tot 50,8 seconuen. L»e eieciroinscne tijdwaarneming functioneerde tijdens dat eerste loopnummer van de West Atletic niet naar behoren, maar het is redelijk die tijd van de 400 hordcnlopcr te beschouwen als ongeveer gelijkwaardig aan zijn 51.04 van enkele dagen daarvoor in Florence. "Ik heb de afgelopen week ook nogal wat gereisd en daarbij met vertragingen te maken gehad", aldus Schulting. "Ik kwam hier bepaald niet lekker uitgerust aan de start". De atleet zelf gelooft heilig in zijn Olympische kansen. In Lissabon gingen de eerste zes horden heel behoorlijk. Ook de zevende die een pas meer tussen wisselen van afzetbeen deed, lukte goed. Maar de volgende horde haalde Schulting niet. "Ik kwam daar bijna tot stilstand, maar haalde de negende horde toch weer in vijftien passen", bleef hij terugkijkend optimistisch, "aan de finish was ik ook niet zo stuk als in vorige races. Ik heb nog zeker drie kansen om de limiet te halen, maar ik moet natuurlijk wel goed weer treffen." Kort na Schulting ging Olga Commandeur over haar hordenbaan. Zij kende hapering noch vertraging. Op de voorlaatste horde achterhaalde zij de in baan acht lopende Zwitserse Caroline Plüss en won in 57.28 wat een nieuw Nederlands record was. Zij bleef daarmee overigens nog ruim achter de zware limiet van de atletiekjury en het NOC van 56.80. Dat gold ook voor Han Kulker, een vervanger op de 800 meter van Rob Druppers die er na een week met op zijn sterkste afstand twee pittige wedstrijden de voorkeur aan had gegeven alleen mee te lopen in de 4 x 400 meterploeg. Kulker leidde het veld gedurende de eerste ronde die in 54 seconden ging. Toen viel hij terug naar de vijfde plaats en leek zijn rol uitgespeeld. Maar Kulker kwam terug, op zo'n 50 meter voor de finish lag hij vierde en knokte zich naar de overwinning in 1.48.37, een persoonlijk record. Temperatuur De dames 4 x 100 meter estafetteploeg had hinder van de snel dalende temperatuur in het stadion — waarin ook de grillige wind zich gaande het programma meer en meer deed gelden — toen de avond viel. Vooral omdat twee valse starts de boel ophielden en daarna het oponthoud voortduurde omdat het startpistool niet meer goed functioneerde. Het was zeker een bijkomende reden van de (Olympisch) ontoereikende tijd van de winnende Neerlandse ploeg: 44.38. Al speelde daarbij ook zeker de onvolwaardige wissel tussen Martha Derby en Marian Olyslager een rol. --- Eindelijk zege Piquet in Grote Prijs van Canada MONTREAL, 18 juni — Wereldkampioen Nelson Piquet heeft gisteren in Montreal in de zevende race voor de wereldtitel formule-l coureurs om de Grote Prijs van Canada zijn eerste zege van het seizoen behaald. In de voorgaande zes races viel de 31-jarige Piquet met zijn Brabham-BMW telkens uit. De zege. van Piquet won aan waarde omdat in een direct duel de tot nu toe dominerende McLaren-Porsches van de Oostenrijker Niki Lauda (tweede) en de Fransman Alain Prost (derde) werden verslagen. In de strijd om de wereldtitel, die zestien races omvat, komen de posities van de leidende Prost (32,5 punten) en achtervolger Lauda (24) voorlopig niet in gevaar. Piquet verdiende negen punten en heeft dus nog heel wat in te halen. Twee jaar geleden won Piquet eveneens op het Gilles Villeneuve-circuit voor de eerste maal met de nu 650 PK sterke BMWTurbomotor. Voor ongeveer 130.000 toeschouwers had Prost de beste start. Maar nog in de eerste ronde moest de Fransman de in Monaco wonende Piquet, die ai in de training het snelste was geweest, voorbij laten gaan. Van dat moment controleerde Piquet het 26 coureurs tellende veld, dat overigens in de hitte snel gedecimeerd werd. Lauda reed weer een uiterst beheerste race. Hij stond in de achtste startrij, maar reed langzaam maar zeker naar voren en lag na veertien van de zeventig ronden al in de derde positie. In de 44e ronde passeerde hij Prost. Piquet was na zijn elfde Grand Prix-overwinning in zijn loopbaan dolblij. „Ik was langzamerhand vergeten hoe de finishvlag er uitzag", zei hij grijnzend met de fles bruisende champagne in de hand. (AFP/SID/Rtr) Nelson Piquet in zijn Brabham BMW Turbo (foto AP) --- Record Platini bij Europees voetbalkampioenschap Fransen danken veel aan fantastisch middenveld Door onze redacteur MARC SERNÉ NANTES, 18 juni — Michel Platini had met drie doelpunten een enorm aandeel in de 5—0 slachting die Frankrijk afgelopen zaterdag in Nantes tegen België aanrichtte. Frankrijk plaatste zich daarmee als eerste land voor de halve finales van het Europese kampioenschap voetbal voor landenteams. Wat voor bondscoach Michel Hidalgo cchtcr minstens zo belangrijk is, is dat Frankrijk opnieuw een florissant uitzicht heeft op iets wat in zijn achtjarige periode als bondstrainer steeds net niet is gelukt; namelijk het veroveren van een aansprekende internationale voetbaltitel. Wat dat betreft was het in Nantes voor de Fransen in zeker opzicht ook een historisch moment. De grootste successen van het Franse voetbal in internationaal opzicht stammen uit het einde van de jaren vijftig toen het elftal in 1958 in Stockholm tijdens het wereldkampioenschap voetbal met 5—2 in de finale werd geklopt door de virtuoze Brazilianen. Momenten die Hidalgo, toen nog actief voetballer bij Stade Reims, nog helder voor de geest staan aangezien dat elftal beschikte over zijn legendarische ploeggenoot van Reims en later Real Madrid, Raymond Kopa, en Frankrijks topscorer aller tijden Just Fontaine. Veldheer Platini brak afgelopen zaterdag dat record. De Europese voetballer van het jaar heeft na het duel tegen de Belgen in 50 wedstrijden nu 30 doelpunten gemaakt voor Frankrijk, terwijl Fontaine op 27 is blijven steken. Grote gebeurtenissen werpen hun schaduw vooruit en kunnen alleen worden ge-, realiseerd door elftallen met kwaliteit. Als veldheer van een uniek middenveld, met Giresse, Tigana en Genghini, beschikt Frankrijk met Platini over zo'n elftal. Ondanks het inzetten van nieuwe spitsen als Didier Six en later Rocheteau voor de opnieuw falende Lacombe en de eveneens niet geschikte Bellone, kwamen alle doelpunten bij Frankrijk opnieuw vanuit het fantastische middenveld. Vijfde „middenvelder" Fernandez, de ongrijpbare Giresse (een lust om naar te kijken) en Platini tekenden voor de vijf goals. „Het Franse middenveld is op dit moment het grootste in de wereld", moest de nuchtere Belgische keuzeheer Guy Thijs erkennen over deze Fransen, waarover al tijdens het afgelopen WK in 1982 in Spanje niet ten onrechte de conclusie werd getrokken dat zij qua balvaardigheid en speelsheid de Brazilianen van Europa zijn. Thijs: „Misschien hadden we met een andere aanpak met minder hoge cijfers verloren, maar uiteindelijk hadden we het toch niet gered". Na de snelle openingsgoal kregen de Belgen, net in een periode dat het aangeslagen team zich enigszins leek te herstellen, na ruim een half uur een tweede klap door een treffer van Giresse. Daarna ging de rest vanzelf. Het toch niet kinderachtige Belgische middenveld Scifo, Vandereyeken en Vercauteren, werd door de overal opduikende Fransen volledig overspeeld. Verdedigers fungeerden ais aanvallers en omgekeerd; architecten als Giresse, Tigana en Platini waren altijd aanspeelbaar. Hidalgo: „Niet alleen wat betreft de temperatuur waande ik mij weer in Spanje. Wij hebben de grote vorm die wij tijdens het WK-toernooi van 1982 hadden weer volledig te pakken." Bij België liep de geslepen doelpuntenjager Vandenbergh moedeloos in de spits rond en was de na het omkoopschandaal compleet nieuw geformeerde achterhoede, zoals al door Thijs werd gevreesd, niet bestand tegen de eerste internationale krachtmeting van werkelijke allure. Hidalgo: „Je kunt met zo'n nieuwe defensie niet verwachten dat zij dezelfde routine uitstraalt als vroeger. Terwijl die verdedigende meedogenloosheid altijd de grote kracht geweest is van het ook door mij gevreesde Belgische voetbal. Het was logisch dat de Belgische verdediging bezweek tegen het Frankrijk in deze vorm." Het siert de Belgische bondscoach Guy Thijs, nog steeds niet in het bezit van een officiële trainerslicentie maar wel een van de meest gericht arbeidende oefenmeesters ter wereld, dat hij zich bij tegenslag niet gek laat maken. Hij wisselde het unieke talent Scifo en Vandereycken uit. Thijs: „Niet omdat zij teleurstelden, maar het heeft bijvoorbeeld geen zin in deze situatie een jongen als Scifo, die op grond van zijn ervaring zijn krachten nog niet helemaal juist verdeelt, zich nog eens 45 minuten stuk te laten lopen. Je kunt een citroen uitknijpen, maar de vrucht ook rustig laten rijpen. Je kunt ook niet na 3—0 bij de rust zeggen: kom op jongens, we maken er nog vier. Daarom moeten we deze wedstrijd snel vergeten ons nu concentreren op Denemarken, waarvan wij morgenavond in Straatsburg moeten winnen." Wat Scifo betreft kwam Hidalgo tot een identieke conclusie. „Ik vond de wissel verstandig van mijn collega", aldus Hidalgo, die zich realiseert dat van alle acht deelnemende landen Frankrijk en West-Duitsland, bij afwezigheid van de geslepen Italianen en de onverzettelijke Engelsen, tijdens dit EK-voetbal als besten weten wat toernooi-voetbal inhoudt. Jean Tigana derhalve: „Ondanks alles ben ik nog het meest bang voor de Westduitsers". Krachtmeting In zijn hart moet Hidalgo („dit was de beste wedstrijd van Frankrijk die ik als bondscoach heb meegemaakt") dezelfde mening zijn toegedaan. Te vers in zijn geheugen ligt wat dat betreft nog de fabelachtige krachtmeting in Sevilla in 1982 tussen beide landen, toen Frankrijk en West-Duitsland het hoogtepunt van het wereldkampioenschap voetbal verzorgden. Alleen via de inbreng van een zwaar geblesseerde Rummenigge liepen de Westduitsers een 1—3 achterstand in en hielden de Fransen vervolgens door het beter benutten van de penalties uit de finale. In eigen land moet het Frankrijk dit keer wel lukken. Of, zoals Michel Platini dat uitlegt: „Ik ben Europees voetballer van het jaar, heb met Juventus de Europa Cup II gewonnen, maar ik wil nu de belangrijkste titel binnenhalen." Michel Platini --- McEnroe wint finale Queens Club LONDEN, 18 juni — John McEnroe heeft gisteren het toernooi van Queens Club gewonnen. In de finale versloeg de 25-jarige tennisser zijn landgenoot Leif Shiras in drie sets: 6—1, 3—6, 6—2. Dc 23-jarige Shiras, die reeds in de eerste ronde de winnaar van Parijs, Lendl, uitschakelde, en er in slaagde McEnroe een set te ontfutselen, was de grote verrassing in hel toernooi. Het was de vierde maal dat John McEnroe het toernooi van Queens Club op zijn naam schreef; een geruisloze zege werd het allerminst. De eeste set verliep voor de titelverdiger nog geheel naar wens. Hij gaf zijn landgenoot Shiras geen enkele kans op een goed resultaat. In de tweede set had een twijfelachtige beslissing van een lijnrechter echter grote gevolgen. Een diepgeslagen bal van McEnroe werd in eerste instantie uitgegeven. De lijnrechter herriep de beslissing echter meteen. De scheidsrechter besliste alsnog dat de bal uit was gegaan. McEnroe was furieus en ging een heftig debat aan met de umpire. Deze bleef bij zijn besluit. De Amerikaan eiste daarna dat de hoofdscheidsrechter de uiteindelijke beslissing zou nemen. Toen deze dat deed in het nadeel van McEnroe, werd de Amerikaan gedwongen verder te spelen. De problemen kostten hem de tweede set. In de derde was de hevig geïrriteerde McEnroe niet bij machtte het spelpeil van de eerste set te evenaren. Shiras kwam echter niveau tekort om van de terugval van zijn landgenoot te profiteren. McEnroe zijn vierde titel op Queens. De Amerikaanse Pam Shriver heeft gisteren het internationale tennistoernooi in Birmingham gewonnen. De nummer vier van de wereldranglijst en dubbelspelpartner van Martina Navratilova zegevierde in de finale met 7—6, 6—3 over haar landgenote Anne White. Het toernooi was gedoteerd met een prijzenbedrag van 150.000 dollar (450.000 gulden). Shriver had in de halve finale de Westduitse Bettina Bunge (7—5,7—5) uitgeschakeld. White was de Britse Anna Hobbs (6—2, 7—4) de baas. (Rtr/SID) ---