Negen ton voor doeken Nussbaum AMSTERDAM, 11 DEC. Acht schilderijen van de Duits-joodse kunstenaar Felix Nussbaum (1904-1944) zijn donderdagmiddag bij Christie's geveild voor 905.000 gulden, een veelvoud van de geschatte opbrengst. De veiling was omstreden, omdat het eigendomsrecht van de schilderijen werd betwist door de twee nabestaanden (nichten) van de kunstenaar, de gezusters Auguste en Sophie Nussbaum. Eind november liet de advocaat van de gezusters beslag leggen op de schilderijen, die ter veiling waren ingebracht door L. Kok uit Tiel. Volgens Kok hebben zijn ouders de kunstwerken tijdens de Tweede Wereldoorlog gekregen van de ouders van Felix Nussbaum. De nabestaanden geloven dat niet, en menen dat zij als enige recht hebben op de schilderijen. Uiteindelijk is een schikking getroffen, die behelst dat beide partijen de helft ontvangen van de opbrengst. De zussen, inmiddels 67 en 70 jaar oud, waren voor de veiling overgekomen vanuit Israöl. Sophie Nussbaum: „Ik blijf erbij dat mijn oom de schilderijen onmogelijk kan hebben weggeven. Maar mijn zus en ik hebben niet voldoende kracht meer om over deze zaak te blijven procederen." De hoogste opbrengst, ruim drie ton, haalde een zelfportret van Felix als gevangene in concentratiekamp Saint-Cyprien uit 1940. Nusbaum slaagde erin uit dat kamp te vluchten, maar werd later in de oorlog alsnog opgepakt en in Auschwitz vermoord. Het werk is gekocht door een Amerikaanse verzamelaar van joodse afkomst. Een ander werk dat herinnert aan de verschrikkingen van de nazi-tijd, La réfugié uit 1939, is voor ruim twee ton gekocht door Yad Vashem, het holocaustcentrum in Jeruzalem. --- Somaliërs: akkoord over bestand Eerste verzoeningsgesprek tussen Aideed en Ali Mahdi Door onze correspondent KOERT LINDIJER MOGADISHU, 11 DEC. Op aandrang van de Amerikanen heeft vandaag een bijeenkomst plaatsgehad tussen de twee belangrijkste krijgsheren van Somalië, generaal Aideed en Ali Mahdi. Daarbij is een onmiddellijk staakt-hetvuren overeengekomen. Gisteravond vielen de eerste dodelijke slachtoffers door de buitenlandse interventie in Somalië. Franse soldaten schoten bij een wegversperring voor wapencontrole in Mogadishu op een vrachtwagen die niet snel genoeg stopte en van waaruit de Fransen werden beschoten. Twee Somaliërs verloren daarbij het leven. De krijgsheren Aideed en Ali Mahdi, die ieder een andere subclan vertegenwoordigen, hebben elkaar niet meer gezien of gesproken sinds hun onbesliste machtsstrijd vorig jaar begon. Ze beloofden gisteren beiden de Amerikaanse diplomaat Oakley naar de Amerikaanse ambassade te komen om in Oakley's aanwezigheid afspraken te maken over vredesonderhandelingen. Deze besprekingen zouden dan mogelijk gehouden worden op een Frans oorlogsschip dat sinds begin deze week voor de Somalische kust ligt. Wanneer dit overleg inderdaad op gang komt, is er sprake van een politieke doorbraak. Andere krijgsheren uit diverse delen van het land, en vooral de traditionele ouderen van de clans, zouden mogelijk later bij de besprekingen kunnen worden betrokken om een duurzame oplossing van de Somalische tragedie te bereiken. Aan het geweld in Mogadishu is na de Amerikaanse interventie nog geen einde gekomen. Zes auto's van hulporganisaties werden gisteren door gewapende bandieten gestolen. De hulpverleners laten sinds de komst van de Amerikanen en Fransen hun auto's niet meer begeleiden door gewapende bewakers. Deze zogenaamde 'technicals' — ingehuurde bandieten — worden nu ontwapend wanneer zij het pad van de Amerikanen of Fransen kruisen. De hulpverleners kregen gisteravond van de Amerikanen naar aanleiding van de diefstallen alsnog toestemming 'technicals' mee te nemen op hun tochten door de stad, maar ze mogen alleen lichte wapens dragen en geen machinegeweren meevoeren, zoals ze voor de komst van de vredesmacht deden. Berichten als zouden Somaliërs in de nacht van dinsdag op woensdag op de Amerikanen hebben geschoten noemde persvoorlichter Fred Pack gisteren overdreven. Er werd volgens Pack in de omgeving van Amerikaanse posities in de haven en bij de ambassade gevuurd, zonder dat daarbij op de Amerikaanse soldaten werd gericht. De soldaten reageerden niet. „De enige schoten tot nu toe door de Amerikanen gelost waren die over de hoofden van journalisten en hun Somalische assistenten tijdens de nacht van de invasie", aldus Pack. Twee journalisten en hun Somalische begeleiders kwamen gisteren onder vuur van onbekenden bij de 'groene lijn', de grens tussen het gebied van Mogadishu gecontroleerd door Aideed en dat van Ali Mahdi. Een van de Somalische begeleiders werd in het hoofd geraakt, de overige passagiers in de auto bleven ongedeerd. In andere delen van het land blijft het uiterst onrustig. Na hevige gevechten in de zuidelijke Kismayo eerder deze week werd opnieuw een aantal hulpverleners geëvacueerd. In Midden-Somalië woedt al dagen een veldslag tussen strijders van Aideed en die van een andere clan. Kennelijk proberen zowel de verschillende clans als individuele strijders nog net vóór de komst van de interventiemacht in het binnenland grondgebied te veroveren of goederen te stelen. Met de komst van meer soldaten van de luchtmacht verstevigden de Amerikanen gisteren hun positie in Mogadishu. In de opinie van menig hulpverlener verloopt de interventie traag. „Wat zijn tot nu toe de consequenties van de interventie?", vroeg het hoofd van een hulporganisatie zich af. „Waarom gaan ze niet eerst naar de gevaarlijke gebieden in het land alvorens hun eigen ambassade in Mogadishu te bezetten met mariniers? Het gevolg van de interventie is tot nu toe alleen nog maar dat de veiligheidssituatie in Kismayo en Baidoa ernstig is verslechterd". Een anonieme functionaris van de VN drukte zijn ergernis over het trage verloop van de interventie op cynische wijze uit: „Denk je nu echt dat de Amerikanen rekening houden met de mogelijkheid dat enkele hulpverleners in Baidoa worden doodgeschoten? Zij hebben hun eigen militaire strategie en wij hulpverleners moeten rustig afwachten". Tot zover onze correspondent. De sterftecijfers in Somalië zijn als gevolg van het gebrek aan voedsel en ziekten als diarrhee en mazelen hoger dan ooit eerder bij een hongerende bevolking is geregistreerd. Dat hebben deskundigen van het Amerikaanse Centre for Disease Control gezegd na een bezoek aan Somalië. Vooral kinderen onder de vijf jaar sterven en masse in Somalië: in een van de bezochte dorpen is een sterftecijfer van 69,4 per tienduizend kinderen per dag vastgesteld. Dat sterftecijfer is drie keer zo hoog als tijdens de hongersnood in Ethiopië en Soedan in 1984 en 1985, toen een miljoen mensen van honger stierven. In Baidoa is tijdens het onderzoek geconstateerd dat van de inwoners en de vluchtelingen die daar op het islamitische Ramadanfeest (begin april) verbleven, tegen eind november 39 procent was gestorven. Het sterftecijfer in Baidoa is tussen april en eind november opgelopen van 17,2 tot 23,4 per tienduizend mensen per dag. Het sterftecijfer onder de kinderen jonger dan vijf is twee keer zo hoog als dat onder volwassenen. Kinderen onder de vijf maken nog maar negen procent uit van de huidige bevolking van Baidoa; in normale omstandigheden zou dat percentage tussen 20 en 25 moeten bedragen. (AP) --- Invasie vredesmacht drijft in Somalië prijs van 'volksdrug' op Door onze correspondent KOERT LINDIJER MOGADISHU, 11 DEC. De interventie in Somalië heeft in ieder geval één duidelijk nadeel opgeleverd voor de bevolking van de Somalische hoofdstad: de prijs van de volksdrug khat is dramatisch gestegen. Na de ochtend van de invasie verscheen er zelfs helemaal geen khat op de straten van Mogadishu. De licht stimulerende drug is sinds meer dan honderd jaar de Somalische volksdrug bij uitstek. De Britten hebben in de koloniale tijd geprobeerd khat te verbieden en dictator Barre probeerde het in 1983 opnieuw. Tevergeefs: de bevolking bleef khat kauwen. Grote delen van de bevolking lijden honger, de infrastructuur van het land blijkt goeddeels vernietigd en van een moderne economie is geen sprake meer. Maar de aanvoer van khat is de laatste twee jaar gewoon doorgegaan. Khat kan niet groeien in het laaggelegen Somalië zelf, maar alleen in de hooglanden rondom het Keniase Meru en bij Harar in Ethiopië. De top of de blaadjes rondom de top van de plant moeten 24 uur na het oogsten worden genuttigd door het sap er uit te kauwen. Voor miljoenen dollars per jaar exporteren Keniase zakenlui khat naar Somalië. De uitvoer geschiedt met kleine vliegtuigjes vanuit Nairobi. Op de landingsbanen in de gebieden van iedere krijgsheer komen Somalische handelaren met gewapende jongeren de khat ophalen. Menig krijgsheer betaalt vervolgens zijn soldaten met een deel van de lading in het vliegtuigje. De laatste maanden kostte een bundeltje khat ongeveer vijf gulden. Gisteren bleek die prijs verdubbeld. Nog nooit eerder was de prijs zo hoog, klagen de Somaliërs. Geruchten als zouden de Amerikanen de handel in deze softdrug willen verbieden hebben de Keniase handelaren en piloten bang gemaakt. Daarom kwamen er gisteren slechts twee vliegtuigjes binnen in plaats van de doorgaans negen toestellen. Een Amerikaanse legerwoordvoerder zei gisteren: „We zullen zeker niet toelaten dat vliegtuigen vol met khat in Mogadishu gaan landen". I Iedere dag tegen de avond worden de straten van de hoofdstad Mogadishu gevuld met op khat kauwende mannen, of er nu geweervuur klinkt of niet. „Je voelt je gelukkig door khat, je voelt geen problemen meer", zei een jongeman gisteren. Ouderen menen dat jonge strijders door het gebruik van khat hun gevoelens gemakkelijker kunnen verdringen wanneer zij mensen hebben gedood of andere sdiokkende gebeurtenissen hebben meegemaakt. Over de tekorten en mogelijk zelfs een verbod van khat blijkt de mening onder de Somaliërs verdeeld. De Somalische handelaren zullen ongetwijfeld woedend reageren. De meest fervente gebruikers zeggen gemakkelijk zonder de soft drug te kunnen. Zij die geen khat gebruiken menen echter dat de gebruikers het de Amerikanen zeer kwalijk zullen nemen wanneer de prijs blijft stijgen en de soft drug onbetaalbaar wordt. --- Grootste factie in Japanse regeringspartij valt uiteen Door onze correspondent PAUL FRIESE TOKIO, 11 DEC. De grootste en machtigste groep in de regerende Liberaal-Democratische Partij in Japan, de Takeshita-factie, is vandaag uiteengevallen. Daarmee is een eind gekomen aan vijf jaar heerschappij van deze door oud-premier Noboru Takeshita in 1987 opgerichte kliek, die kabinetten kon maken en breken en dat dan ook deed. Kort nadat vanmorgen minister Tsutomu Hata van financiën de afsplitsing van zijn groep officieel had bekendgemaakt, traden alle ministers af. Dat laatste was geen gevolg van het eerste, want ieder jaar heeft de traditionele stoelendans plaats rondom de kabinetszetels. Die traditie moet anderen in de LDP de kans bieden ook eens minister te worden. Nog vandaag heeft premier Miyazawa een nieuw kabinet gevormd. De nieuwe factie, met Hata als leider en Ichiro Ozawa als sterke man, telt 40 leden van beide huizen van het parlement. De andere groep, met Keizo Obuchi als leider, telt 68 leden. Daarmee is de Obuchi-groep de vierde en de Hata-groep de vijfde factie in de LDP geworden. Premier Miyazawa, die afhankelijk was van de steun van de Takeshita-factie, is nu de leider van de grootste factie binnen de regeringspartij. Dat heeft hem in een ongekende machtspositie gebracht. Hij kan nu de kabinetsposten verdelen zonder nog langer rekening te hoeven houden met de eisen van de Takeshita-factie. Maar hij heeft het politieke initiatief niet naar zich toe durven trekken. De zetels in het nieuwe kabinet dat vandaag is bekend geworden, heeft hij weer over alle (nu) zes facties verdeeld. Precies dat was dan ook de reden voor de Hata-groep om zich nu af te splitsen. Als ze binnen de Takeshita-factie was gebleven, zou ze geen enkele kabinetspost hebben gekregen. Nu kan Miyazawa bezwaarlijk deze groep passeren. Dat neemt niet weg dat de machtsstrijd, die begon toen Shin Kanemaru deze zomer werd gedwongen het LDP-leiderschap neer te leggen en het gevecht om zijn opvolging daarop in alle hevigheid losbrandde, zal doorgaan. De ambities van de Hata-groep reiken veel verder dan pure afsplitsing. Ze wil het Japanse politieke systeem hervormen en een buitenlandse politiek voeren die een einde maakt aan de afhankelijkheid van Amerika. Japan moet in haar ogen een politiek wereldleider worden waarvan de invloed overeenstemt met zijn status van economische supermacht. Om haar politieke machtsbasis te verbreden zoekt ze openingen naar andere politici tot aan de oppositie toe, waarbij de oprichting van een geheel nieuwe politieke partij niet wordt uitgesloten. Hamvraag is echter of Hata en in het bijzonder sterke man Ozawa voldoende financiële bronnen weten aan te boren om hun ambities kracht bij te zetten. Want zonder geld, waarmee je kiezers aan je kunt binden, bereik je in de Japanse politiek niets. De facties vinden dan ook daarin hun bestaansgrond. De leiders van de facties zijn in feite hooggekwalificeerde geldverzamelaars, die hun leiderschap kunnen continueren door geld uit te delen aan hun factieleden die op hun beurt het geld weer nodig hebben om zich in hun districten te kunnen handhaven. Een belangrijke rol daarbij speelt dat in het Japanse kiessysteem in een groot aantal kiesdistricten niet één, maar meer zetels in het parlement zijn toegewezen. Dat maakt dat leden van dezelfde partij met elkaar in de strijd gaan om de kiezersgunst, waardoor het niet meer gaat om het beleid, maar om wie de meeste gunsten garandeert. De kandidaten met de financieel krachtigste factie achter zich hebben dan ook de beste papieren. Het gevolg is een eindeloze factiestrijd, die de invloed van de politiek uitholt en onevenredig veel macht geeft aan de niet-verkozenen: de bureaucraten en de industriëlen. Hata en de zijnen willen de facties afschaffen en alle kiesdistricten maar één parlementszetel geven. Net gisteren heeft een commissie van de LDP hetzelfde voorgesteld. Maar het verzet in de LDP is groot, evenals bij de oppositie die vreest dan helemaal te worden weggeblazen door de partij die in Japan al bijna 40 jaar lang ononderbroken aan de macht is. Grieks-orthodoxe priesters zwaaien met Griekse vlaggen tijdens de grote demonstratie tegen de eventuele erkenning van Macedonië. (Foto Reuter) --- Muziek als graffiti op Parijse muren in '68 Concert door Radio Filharmonisch Orkest en Electric Phoenix onder leiding van Edo de Waart met Claron McFadden (sopraan) en Andrei Dobber (bariton). Werken van Ford, Mahler en Berio. Gehoord: 10/12 Muziekcentrum Vreedenburg Utrecht, herhaling 12/12 Vara Matinee, Concertgebouw Amsterdam. Door ERNST VERMEULEN De combinatie zacht en snel leverde in de romantiek vele prachtige voorbeelden van sprookjesachtige, vederlichte skerzi, waarin met name Mendelssohn escaleerde, muziek als van dansende vuurvliegjes in een schemeravond. Maar Ron Ford streefde in Binding voor orkest en sopraansolo naar twee gedichten van Anne Rovaarts in diezelfde combinatie van zacht naar snel naar een grote spanning: een lange zanglijn wordt steeds als het ware doorgesneden door zachte blazers-staccati en strijkers-pizzicati. Helaas, de opzet is boeiend en het begin fascineert even, maar dan zakt het werk als een pudding in elkaar, een trilpudding zonder veel smaak. Pas tegen het eind ontstaat werkelijke spanning, maar die wordt op een conventionele wijze bereikt omdat de muziek steeds stijgt en harder wordt. Ondertussen liet Ford wel duidelijk horen, dat hij met een orkest kon omgaan, want al die Louis Andriessen-achtige staccato-akkoorden blijven helder. Ook in de vertolking van Andrei Dobber wrong er iets: hij wist in Mahlers Sechs fruhe Lieder (een instrumentatie van Berio), niet goed te kiezen voor een snijdende melancholie of een recht toe recht aan dramatiek. Maar deze Poolse bariton is nog jong en beschikt in over fraaie stemmiddelen. Hoogtepunt werd tenslotte na de pauze de uitvoering van Berio's Symfonia in de volledige, vijfdelige versie. Voor Ford vormde deze compositie wellicht een obstakel, want hij wist dat Binding met Berio's meesterwerk op een concert zou worden gecombineerd. Overigens vormen de flitsende akkoorden uit Binding meer een reactie op Berio's Eindrücke dan op zijn Symfonia. Opmerkelijk was, hoe de Engelse vocal group Electric Phoenix liet horen op een bijna achteloze en onnadrukkelijke wijze dat d e Swingle Singers aan wie Berio dacht tijdens zijn compositie zeker zijn te evenaren. De opwinding van de studentenrevolte uit 1968 kleurt dit werk in zijn gelaagdheden van pathos en banaliteit. Berio vertaalde als het ware de grafitti op de Parijse muren in even felle en even hevig vloekende muzikale beelden, die toch — van een afstand — een harmonieus geheel opleverde. Edo de Waart stond stevig i n het centrum en controleerde alle woelingen om in het laatste recapitulatieve deel nog eens de spanningen extra op te voeren. Fraaie rustpunten vormden soli van Ronald Hoogeveen (viool), Maarten Bon (piano) en Emiel Biessen (fluit). --- Faver wint Ivens Award Door JOYCE ROODNAT AMSTERDAM, 11 DEC. Tot slot van het vijfde International Documentary Filmfestival Amsterdam is gisteravond de Joris Ivens Award uitgereikt, onder toeziend oog van Ivens' weduwe en medewerkster, Marceline Loridan. De Spanjaard Hector Faver kreeg de prijs voor La memoria del agua, een film die hij maakte naar aanleiding van vernielingen op een joodse begraafplaats in het Franse Carpentras in mei 1990. Het juryrapport erkent dat deze film, die tot stand kwam als een speelfilm, 'niet op de conventioneel-traditionele manier' werd gemaakt, 'van wat men de documentaire vorm zou kunnen noemen'. De jury bracht hem echter onder bij 'wat men zou kunnen noemen — 'creatieve documentaire'' en als zodanig werd Favers film bekroond. De Speciale Juryprijs vergaf de jury aan de Australische produktie Black Harvest van Robin Anderson en Bob Conolly, die een koloniaal conflict in kaart brachten tussen een Nieuwguinese papoeastam en de rijke, verwesterde koffieplanter die als een van hen werd geboren. Ook de zogenaamde Wisselzak-trofee, de prijs die tot stand komt aan de hand van publieksenquêtes, was voor Black Harvest. Deze film wordt in de loop van het komende jaar door de VPRO-televisie uitgezonden. --- Samba: groot en klein leed uit Kinshasa Tentoonstelling: Cheri Samba, Le peintre populaire du Zaïre. Het Kruithuis, Citadellaan 7, 's-Hertogenbosch. T/m 10 jan. Di. t/m za. 11-17 u. Catalogus / 35,- ^ Door MARK PEETERS Drie jaar geleden na de Parijse tentoonstelling 'Magiciens de la terre' begon de ster van de in eigen land reeds beroemde Zaïrees Cheri Samba ook internationaal snel te rijzen. De verwachtingen rond kunstenaars uit de Derde Wereld waren hooggespannen. Ook de wonderbaarlijke zondagskunst van het natuurtalent Samba zou de vastgelopen kunstwereld weieens nieuw leven in kunnen blazen, zo werd gedacht. Menigeen hield ook zijn hart vast. Want was een man als Samba in al zijn primitieve onschuld wel bestand tegen de meedogenloze kunstwereld? Zou het hem niet net zo vergaan als Jean-Michel Basquiat, een van de New-Yorkse straten geplukte graffiti-schilder van Haïtiaanse komaf, die in no-time uitgemolken door de kunsthandel in 1987 op 27-jarige leeftijd was overleden aan een overdosis heroïne? Inmiddels blijkt dat Samba uit heel ander hout gesneden is dan Basquiat. Hij leidt een oppassend leven en is kerngezond. Dat neemt niet weg dat zijn schilderijen de laatste jaren wel aan kracht hebben ingeboet. Na driekwart rondgang door zijn chronologisch ingerichte overzichtstentoonstelling met ruim veertig schilderijen in Het Kruithuis in Den Bosch ebt de spanning langzaam weg. De tentoonstelling begint mooi vol ondubbelzinnige ontroering, zoals te zien in een warm rood geschilderd doekje uit 1978 waarin een jongetje liggend in zijn bed met hevig verliefde ogen, open mond en een twinkelend sieraad om zijn hals een sirene aankijkt die met gekrulde staart, twee lange vlechten, een visje als oorbel net zo'n sieraad om haar hals draagt als het jongetje. Ook de schilderijen die hij in de daaropvolgende jaren vervaardigt zijn aandoenlijk en netjes in detail uitgewerkt. Samba toont zich daarin een waar ooggetuige-verslaggever en commentator van het grote en kleine leed van het moderne stadsleven in Kinshasa. Perspectief vervormt Samba zodanig dat de hele scène er op komt, wat leidt tot ongewoon sterke composities. De ervaring die hij in zijn baan als reclameschilder heeft opgedaan, komt goed van pas; hij calligrafeert zijn doeken — in een stijl zoals we die kennen van Franse bestelbusjes of menuborden — en laat zijn figuren als in een strip spreken. Doeken als die waarop een hoer haar gram haalt door een niet betalende klant de rug open te krabben, pissende mensen ondanks de verbodsborden hun gang gaan en corrupte ambtenaren hun zakken vullen zullen voor opschudding in Zaïre hebben gezorgd. Op een van Samba's sterkste doeken zien we drie jongetjes gluren naar twee badende vrouwen. Een ongeduldig jochie staat met zijn handjes in zijn korte broek popelend te wachten op zijn beurt. 'Ik wil ook wat zien', maant hij z'n maatje die zich aan 'les grandes femmes' vergaapt. Dan volgt een periode waarin verleidelijke sirenes, jaloerse vrouwen, krabbende hoeren, arresterende soldaten en corrupte ambtenaren langzaam maar zeker plaats maken voor clichématige karikaturen van wereldleiders en toeristen. De verwerkte schildersmaterialen zijn weliswaar van betere kwaliteit, de formaten een stuk groter, maar zijn figuren zijn veel minder betrokken weergegeven. Zijn sterk persoonlijk getinte verhalen zijn vervangen door een wat bloedeloos realisme. Ergerlijk is de manier waarop in de catalogus mythevorming wordt bedreven: 'Cheri Samba houdt van vlees, groenten en pompoenen, maar is tevens een geducht beoefenaar van de liefde. Hij brengt zijn vrije tijd het liefst door met aantrekkelijke vrouwen. Op 8 februari 1981 huwt hij Nzila-Ngombe (vroeger 'Josephylda') nadat hij al met welgeteld 394 vrouwen naar bed was geweest.' De kunstwereld weet duidelijk nog niet goed raad met niet-Westerse kunstenaars. Zodra zij hier de markt moeten bedienen loopt het spaak. Ondeugende kinderen van Cheri Samba in het Kruithuis, Den Bosch --- Parlement Macedonië wijzigt naam land SKOPJE/ATHENE, 11 DEC. Het Macedonische parlement heeft gisteren ingestemd met een verandering van de naam van de republiek in 'Republiek Macedonië (Skopje)'. Met de naamsverandering hopen de Macedoniërs tegemoet te komen aan de bezwaren die tot nu toe de internationale erkenning van de republiek in de weg hebben gestaan. Onder Griekse druk heeft de EG in juni besloten Macedonië niet te erkennen zolang de naam van de republiek niet wordt veranderd. Of de nieuwe naam voor de Grieken acceptabel is, is de vraag: zij eisen dat in de naam het woord 'Macedonië' in het geheel niet voorkomt omdat die naam territoriale aanspraken op Grieks Macedonië zou impliceren. Algemeen wordt verwacht dat de erkenning van Macedonië vandaag en morgen een agendapunt zal vormen tijdens de EGtop in Edinburgh. Griekse woordvoerders hebben gedreigd een veto uit te spreken over een erkenning van Macedonië als niet aan de Griekse eisen is voldaan. Onze correspondent in Athene voegt hieraan toe: In Athene demonstreerden gisteren honderdduizenden Grieken tegen de eventuele erkenning van Macedonië; volgens sommige schattingen gingen zelfs 1,3 miljoen mensen de straat op. Ze droegen spandoeken met teksten als „Macedonië is al 3000 jaar Grieks". Scholen en kantoren sloten vroeger om zoveel mogelijk mensen de gelegenheid te geven naar de betoging te gaan. Na de demonstratie richtten aanhangers van de extreemrechtse organisatie Nationale Kruistocht incidenten en vernielingen aan. Een groepje richtte zijn schreden naar het gerechtsgebouw, waar toevallig juist deze middag het proces was begonnen tegen twee leiders van de „Macedonische minderheid" in het noordwesten, verdacht van „valse berichtgeving". Ze hadden zich vier maanden geleden beklaagd over onderdrukking van deze minderheid en samenwerking gezocht met de leider van de „Turkse minderheid" in het noordoosten. Het proces werd verdaagd, maar na afloop werden de verdachten, die hun eigen aanhang hadden meegenomen, bedreigd. --- Advertentie NRC HANDELSBLAD Voor wie de nuance zoekt. --- Advertentie NRC HANDELSBLAD £ II „Rare Talen & m Vreemde Talen ZES ARTIKELEN OVER TAAL In januari verschijnt het boek 'Rare Talen & Vreemde Talen'. De publicatie bevat zes artikelen over taal: * "Het voordeel van slecht taalgebruik", van Max van Rooy * "De taal van de wet", van C.Ch. Mout * "Abracadabra - taal van geleerden", van Frans W. Saris * "De taal van connaisseurs", van Hans Heestermans * "Taal en ironie", van H. Brandt Corstius * "Rare Talen & Vreemde Talen" van Jan Kuitenbrouwer 'Rare Talen & Vreemde Talen' telt ca. 100 pagina's en kost ƒ 17,50 (inclusief verzendkosten). Het boek is bestemd voor lezers van NRC Handelsblad, en zal niet verkrijgbaar zijn in de boekhandel. U kunt het boek bestellen door onderstaande bon samen met een eurocheque of girobetaalkaart voor het verschuldigde bedrag te sturen naar: NRC Handelsblad, Antwoordnummer 92300, 3009 XD Rotterdam. BESTELBON n Straat: Postcode/woonplaats:. Bestelt exemplaren „Rare Talen & Vreemde Talen" a ƒ 17,50 (= ƒ en sluit een eurocheque of girobetaalkaart bij voor het verschuldigde bedrag. Handtekening: ---