Achter Btt de beslissing over toelating van buitenlandse studenten tot onze uni■ Jitéiten en Hogescholen werd tot nu T de daarvoor bestaande bepalingen aanmerking genomen - een ruim bef toegepast. Voor 't eerst heeft :V ter van O. IC en W. bij de aanvan het nieuwe studiejaar er toe hften besluiten een aantal Noorse sturVn dat voor Groningen had ingejS'en, aan andere universiteiten over fc^en bood, mede als gevolg van Ontere toeloop van Nederlandse * t f°ars onvoldoende ruimte. Er bettócn — gelukkig - nog geen Noren Jtorden afgewezen. Maar de minister ft al wel te verstaan gegeven, dat fhet volgend jaar misschien tot herkende maatregelen ten opzichte van toelating van buitenlandse studenten il moeten overgaan. Dit zou in hoge mate zijn te betreuOns land moet er immers alles aan in gelegen zoveel mogelijk buitenlands de mogelijkheid te bieden hier te ideren. (fc situatie zo zorgelijk, dat er gedacht moet worden aan een numerus lausus voor buitenlandse studenten? jen we onlangs trachtten op deze •aag een antwoord te krijgen, bleek ons, het ministerie, dat ten deze blijkbar volkomen afhankelijk is van het !gg n iet over recente cijfers beschikt. ' e laatst beschikbare statistische gegedateren van het studiejaar 1961— !2. Het CBS loopt dus twee jaar achter. Nodig lijkt deze traagheid in het veriameien van gegevens omtrent het aanlal buitenlandse studenten ons niet. Imners toen wij navraag deden bij een tantal instellingen van hoger onderwijs, ton men ons op korte termijn alle gewenste inlichtingen verstrekken. J Die leerden ons, dat er een zo grote Ipreiding over de universiteiten en hogescholen en bovendien nog over de verschillende faculteiten iis, .dat 'het buitenlandse studenten-element nauwelijks n rol van betekenis kan spelen. En ^gezien de minister, toen hg in het Vooruitzicht stelde eventueel beperkende maatregelen te zullen treffen, slechts Jover twee jaar oude gegevens de beschikking had, begrijpen wij niet, waarom hij aan een, in het algemeen, verwerpelijke „numerus clausus" denkt. --- Ontslag rvE minister van verkeer en waterI*-' staat heeft geantwoord op vragen uit de Tweede Kamer over het ontslag van commissarissen van de KLM. Dit ontslag — waarbij de minister zelf buiten schot bleef — wekte om die reden indertijd enige bevreemding. Niet minder immers dan de commissarissen, was de bewindsman zelf voor de gang van zaken bij de KLM verantwoordelijk. In alle belangrijke beslissingen was hij gekend. In het antwoord van de heer Van Aartsen lezen wij nu, dat hij met de ontslagmaatregel niet heeft beoogd een oordeel over het beleid uit te spreken. Het moge zo zijn. Maar dan geeft Zijne Excellentie toch blijk van een naïveteit, die aan het onnozele grenst. Want het ig in deze boze wereld nu eenmaal zo, dat er geen mens is die niet gelooft dat een dergelijk ontslag moet worden gezien als een votum van afkeuring jegens de commissarissen. Daarom is het antwoord van de heer Aartsen uiterst zwak. Meer dan dat. Het i s onwaarachtig. --- Noodklok J^IRECTEUREN en hoofdredacteuren van Nederlandse dagbladen hebben in een gezamenlijke nota tot rege>ng en volksvertegenwoordiging gevero t ° m uitin S te geven aan hun n rusting over de economische posiv '® varl de dagbladpers. Een uittreksel Bov ? no ' a P u fr'' ceer den wij gisteren, een ' 8n heeft in de afgelopen week gesprek over dit onderwerp plaatsvonden met de minister-president. On» 6 ! 1 .f' eido °i voor eigen parochie? PatYur'''' 01 ^' Wtaar nie t minder voor de Wa ', anen ' in ca su de dagbladlezers, reho-f'"' in de eers te plaats zijn er bij rij)./ 1 létteren 100, maatschappij- en menswetenschappen (Waaronder rechtsgeleerdheid) 251. De statistiek geeft geen cijfers over hét aantal Surinamer» en Antilliunen, dat in , ons - iaiW i. studeert. rDe rijksuniversiteit te .Utrecht en de Katholieke universiteit in Nijmegen konden ons daarover wèl inlichten. Utrecht telt in het studiejaar 1963/64 in ; totaal 18 Surinamer» tegen tien in het daaraan voorafgaande studiejaar. Van Antillianen rept Utreeht niet. Nijmegen heeft *"op liet « ogenblik 46 Surinaamse en Antilliaanse studenten. Dat de andere,universiteiten en hogescholen de Antillianen en Surinamers niet afzonderlijk vermelden, moet waarschijnlijk worden toegeschreven aan het feit, dat zij dézen als Nederlanders beschouwen. (Van onze Haagse redacteur) NEDERLANDSE universiteiten en hogescholen blijken meer en meer bij buitenlandse studenten in trek. Dit feit, waarvoor verschillende oorzaken zijn aan te wijzen, heeft er al toe geleid, dat curatoren van de rijksuniversiteit in Groningen er bij de minister van o. k. en w. op hebben moeten aandringen een aantal Noorse studenten, die zich voor het studiejaar 1963-64 had aangemeld, over andere universiteiten te verspreiden, omdat de accommodatie in Groningen ontoereikend begon te worden. Voor alle universiteiten en hogescholen trad in 1961-62 een kleine teniggang in het aantal buitenlandse studenten op in vergelijking met het daaraan voorafgaande studiejaar, nl. van 1264 op 1155, maar dit werd uitsluitend veroorzaakt door het feit, dat het aantal studenten, uit Indonesië afkomstig, verminderde van 365 tot 282. Als gevolg van toeloop uit andere landen is in het studiejaar 1963-64 het totale aantal buitenlandse studenten aan onze universiteiten en hogescholen thans weer groter. Hoewel men ten departemente nog niet beschikte over het totaalcijfer met betrekking tot het huidige studiejaar, hebben wij dit door informaties bij de verschillende universiteiten en hogescholen kunnen vaststellen. Voor enige plaatselijke cijfers zie men bijgaand kader. GKONINGEN had in 1961-62 in totaal 84 buitenlandse studenten tegen thans 109. In het voorlaatste studiejaar telde de Universiteit van A 111 s t e r d a in 169 buitenlanders, tegen 189 thans. Bi) de rijksuniversiteit in Utrecht meldden zich in 1962-(S3 62 buitenlandse eerstejaars aan en voor liet studiejaar 1963-64 63. Het totale aantal buitenlanders, dat aan de Technische Hogeschool te Delft studeert, is in het thans lopende studiejaar 148 (waarvan 31 eerstejaars; 1902-63: 26 eerstejaars) tegen 178 in het studiejaar 1962-63. De teruggang bij liet aantal ouderejaars is aan de TH geheel te wijten aan het veel lagere aantal studenten, uit Indonesië afkomstig (in 1962-63 nog 65 ouderejaars tegen thans 3!). De K.K. universiteit te N ij 111 e g e 11 zag het aantal buitenlandse studenten eveneens teruglopen, nl. van 10L naar 85. In totaal studeren in Nederland studenten uit meer dan zestig landen, waarbij dan nog enige tientallen statenlozen gevoegd dienen te worden. Tot voor kort namen de,Indonesische studenten onder de buitenlanders de voornaamste plaats in, maar aan de top staan nu de studenten uit de Ver. Staten. Op de tweede plaats komen de Duitsers, daarna volgen de Noren, de Belgen, de Hongaren, de Zuid-Afrikanen en de Israëli's. Ligt het aantal Amerikanen, Duitsers en Noren boven de honderd, van de overige hier genoemde nationaliteiten liggen de cijfers ongeveer tussen 50 en 75. De meeste andere nationaliteiten komen niet boven de tien uit, behalve** Engeland en Italië, waarvan het aariteftiislen de tien en de veertig ligt. VOOR toelating van buitenlanders tot de Nederlandse instellingen van hoger onderwijs dient men zich tot het ministerie van o. k. en w. te wenden. Hierbij zijn twee categorieën te onderscheiden, namelijk zij, die op grond Van een verdrag hier willen studeren en zij, die dit op individuele basis willen doen. Zo bestaat er o.a. het Europees verdrag inzake de gelijkstelling van diploma's voor toelating tot universiteiten (Parijs 11 dec. 1953). Alle gevallen uit de tweede categorie worden op incidentele wijze door het departement beoordeeld. Alvorens de minister op een aanvrage tot toelating beslist, is hij verplicht curatoren en senaat van de universiteit-hogeschool te raadplegen. Voor de openbare instellingen ligt de uiteindelijke beslissing bij de minister. De bijzondere instellingen van hoger onderwijs, zoals de VU, beslissen zelf oier de toelating, echter na overleg mfet de minister. Indien de buitenlanders voor een volledige studie naar hier komen, zijn de kosten daarvan geheel voor hun rekening. Deze groep betaalt dus velledig college-geld en de kosten van levensonderhoud. Voor een tijdelijke studie door buitenlanders bestaat de mogelijkheid tot het verkrijgen van een beurs, Wie al gedeeltelijk in het buitenland heeft gestudeerd, kan in Nederland vrijstellingen verkrijgen. Dit geldt zowel voor het kandidaatsexamen als voor het doctoraal. Met deze diploma's kunnen buitenlandse studenten in Nederland promoveren. BUITENLANDERS hebben zeer Uiteenlopende redenen om in Nederland te studeren. De Amerikanen komen hier veelal medicijnen studeren. Bij hen staat de Nederlandse medische opleiding goed bekend. Overige motieven voor de Amerikanen: de opleiding is in de Ver. Staten veel duurder en het is in Amerika moeilijker een plaats op een universiteit te krijgen. Amerikaanse negerstudenten behoren in Nederland tot de uitzonderingen. Voor de Noorse belangstelling om in Nederland medicijnen te studeren geldt als motief o.m., dat er in hun land een numerus clausus bestaat, waarbij de op de middelbare school behaalde cijfers als norm dienen.Bovendien worden de Noren tegenwoordig minder gemakkelijk tot Duitse universiteiten toegelaten. Duitsland is namelijk overgegaan tot beperking van de toelating van buitenlandse studenten. Over het algemeen zijn het dus niet de beste Noorse studenten, die in ons land komen studeren. Een duidelijke verklaring voor de Noorse belangstelling voor' de pijkswtiversiteit in Groningen kon mr. G.»Kröeb, voorlichtingsambtenaa/r van deze universiteit niet geven. Hij verorfifersfc'ëlt, dat hier eens een paar Noren zijn uitgestapt en zijn bleven hangen. I)e roem van de Groningse universiteit za)l bij de Noren daarna wel van mond tot mond zijn gegaan. Een bijkomende mogelijkheid is, dat het aantrekkelijker lijkt voor een Noor om in Groningen te gaan studeren, omdat hij weet daar véle landgenoten te treffen. Een aantal yan hen is lid van een der grote studentenverenigingen. Hun onderlinge band is echter sterk. Zij hebben daarnaast een eigen punt van samenkomst. Aan de andere universiteiten en hogescholen doet zich hetzelfde verschijnsel voor. AFGEZIEN van de bijzondere voorkeur van de Amerikanen en de Noren voor de medische faculteit, blijkt, dat bij de overige nationaliteiten er, voor zover het om enigszins belangrijke groepen gaat, de spreiding over vrijwel alle faculteiten gaat. Min of meer een uitzondering op deze regel vormen de Israëlische studenten, die voor een groot deel in Utrecht diergeneeskunde studeren, omdat daarvoor (nog) geen opleiding in hun land bestaat, of de Technische Hogeschool te Delft volgen. Het ruimtegebrek, dat zich bij de aanvang van het nieuwe studiejaar in Groningen heeft voorgedaan, tracht het ministerie zoveel mogelijk op te lossen door spreiding over andere universiteiten. De grote toeloop van Nederlandse eerstejaars studenten maakt het echter noodzakelijk, dat het ministerie naar men ons mededeelde, bij de beslissing over de toelating van buitenlanders wel een beetje op zijn tellen moet gaan passen. --- Advertentie Om nooit te vergeten... wiftt ' -Sfe * •TV-?, jj :. :-r i -ir, •••.,*« V "• .-...-i-off;£:\ Martini biedt uitzicht op mooie momenten die je bij blijven. Er is een weids panorama vol aangename stemmingen. De goede smaak schept ruimte voor stijlvol plezier. Gekoeld? Met soda? "Onthe rocks"? Een middag met Martini is altijd onvergetelijk. MARTINI - Iets bijzonders bij elke gelegenheid! flOSSO, eiANCO tN EXTRA DRY V i fles f 695 •/; fles f 3 55 --- Beklemmende werkelijkheid van Kafka's visioenen TSJECHOSLOWAKIJE (IV, slot) door onze medewerker Wolfgang Kraus VOOR ons hebben Franz Kafka's werken niets abstracts of raadselachtigs," zo verklaarde mij een Tsjechische intellectueel in Praag. „Voor ons vertegenwoordigen zij de onmiddellijke realiteit. Zij zijn een gids voor de hier heersende politieke toestanden." Inderdaad kan men in Oost-Europa, en vooral in Praag, de beklemmende werkelijkheid van Kafka's visioenen ondergaan. Steeds weer in het politieke gesprek maakte men dezelfde heimelijke handbeweging en dezelfde hoofdknik naar boven. Men sprak dan over „die oude, daar boven op de Hradschin" en ik begreep dan niet altijd onmiddellijk, of men het dan over president Novotny had of over de geheimzinnige heerser in Kafka's boek Het Slot. Toen ik twee jaar geleden in Praag was, beheerste het reusachtige Stalin-monument, op de heuvels aan de overzijde van de Moldau, nog geheel het beeld van Praag. Dat was niet alleen visueel het geval. Ook in de gedachten der mensen trok Stalin alle aandacht tot zich. Nog jaren na het twintigste partijcongres in Moskou, waar Chroesjtsjow zijn aanval op Stalin richtte, bleven de Tsjechische communisten de overleden dictator trouw. Thans is er veel veranderd. Het monument is verdwenen. Evenals eeuwen geleden beheersen nu de dom van St. Veit en het enorme slot op het Hradschin het beeld van de hoofdstad. Niet minder dan zes ministers moesten het veld ruimen, maar Novotny is gebleven en mèt hem — achter de coulissen — vele andere leidende figuren. Zij hebben nog altijd veel invloed. HET delicate probleem van andere volksrepublieken: „Wie destaliniseert wie?" werd in Tsjechoslowakije opgelost met het ei van Columbus: „Ieder destaliniseert zichzelf en verliest op deze manier wel zijn ambt, maar niet zijn invloed." Daar staat wel iets tegenover. Zij, die in functie bleven, moesten in het openbaar kleur bekennen. Zij moesten verklaren, dat zij in het verleden altijd al anti-stalinistisch waren — al was dat dan nooit iemand opgevallen — en wat het heden betreft, gaven zij te kennen tegen persoonsverheerlijking te zijn. Aan hun nieuwe beloften moeten zij zich natuurlijk wel enigszins houden. Daardoor ontstaan geforceerde liberalisaties, waarop men misschien niet al te zeer kan vertrouwen. „Ja, in Stalins tijd was alles even duidelijk, zij het dan verschrikkelijk duidelijk," zo vertrouwde mij een inwoner van Praag toe, „maar nu is niets overzichtelijk meer. Er valt niets te zeggen over de toekomst." SOMS heeft men voor het bereiken van het kleinste succesje bij de bureaucraten de speurzin van een psycholoog nodig. Men moet inet alleen te weten zien te komen, wie op dit ogenblik het meeste kan bereiken in een bepaald opzicht, men moet ook kunnen nagaan, wanneer de betrokken ambtenaar, achter wie men zich kan verschuilen, het beste kan proberen, een bres te schieten in de nog altijd stalinistische bureaucratie. Ook al kan men de man van de juistheid van zijn streven overtuigen, dan ziet men toch nog wel eens iets over het hoofd, men kan toch nog verkeerd gokken waardoor men faalt. Maar de mogelijkheden zijn groter dan voorheen. Men kan vol geduld gaan werken aan de verwezenlijking van zijn wensen en stap voor stap het kruiswoordraadsel van officiële en officieuze bevoegdheden verklaren. Een woning, een auto, promotie, een reis naar het buitenland was vroeger voorbehouden aan trouwe partijleden. Nu is een onbekende particulier in dit opzicht niet bij voorbaat kansloos. Vooral het reizen naar het buitenland is gemakkelijker geworden. ZOALS reeds gezegd, uiterlijk herinnert veel aan het naburige Westen. Hetzelfde soort ouderwetse trammetjes, straatlantaarns, gevelversieringen en koffiehuizen. Bovendien is het centralistische regeringssysteem van keizer Frans Josef niet veranderd. Integendeel, tegenwoordig is alles één groot bureau, waarvan iedereen, van de bloemenverkoopster tot de auto-industrie, deel uitmaakt. Sinds Stalin is de taak van de staat moeilijker geworden. Onder zijn rechtlijnige terreur was het regeren betrekkelijk eenvoudig, zij het op den duur, op de bestaande manier, niet vol te houden. Chroesjtsjows tolerantie, die allerlei wensen en opvattingen naar de oppervlakte bracht, vergt veel meer staatsmanskunst. Hoe eigenlijk alles nog verloopt, zoals het nu gaat, is op een logische manier niet te verklaren. De statistieken laten miserabele produktiecijfers zien, de gedwongen export naar de rest van OostEuropa is buiten proporties groot en de medewerking daaraan van de be. volking bijzonder gering. Men hoort voortdurend spreken over een stagnerende landbouw, het uitvallen van de stroomvoorziening, verhoging van de huren van alle woningen, die per persoon meer dan twaalf kubieke meter woonruimte bieden. In het weekend rijden autobussen vol „vrijwilligers" van de stad naar het platteland. Stedelingen gaan helpen bij het oogsten. Men kan zich voorstellen, hoe dat gaat. Toch lijkt het leven tamelijk normaal te verlopen. De etalages zien er fleuriger uit dan twee jaar geleden; de kleding is eleganter geworden. Niettemin kunnen het Wenzelsplein en de Narodni-trida, het winkelcentrum van Praag, een vergelijking met een kleine provinciestad in het Westen niet doorstaan. In Praag is het nog als bij ons in 1949. PRAAG ligt nog enkele uren sporen dichter bij West-Europa dan Wenen. De destalinisatie heeft de herinnering aan het leven, dat men vroeger kon leiden, weer wakker gemaakt. Dat was de tijd toen Bohemen nog nauw met het Westen was verbonden. In Wenen heeft men nog een oom, een neef of een nicht wonen, die net als vele Tsjechen Cerny, Pospischil of Musil heten. Tasjkent, Wladiwostok, Moskou en Leningrad liggen vèr weg, maar van Wenen is men slechts 350 kilometer verwijderd. Vroeger ging men op één avond met de tram naar Bratislawa — dat toen nog Pressburg heette — en weer terug. Dat was in de tijd, dat Wenen nog meer Tsjechische inwoners had dan Praag. Men behoeft dan ook de bezoekers van de koffiehuizen aan de Moldau niets wijs te maken. De kranten, die zij lezen zitten in hetzelfde typische houten raam, dat men ook overal in de Weense koffiehuizen gebruikt, al zijn de kranten anders: Volksstimme en Das Neue Deutschland. De Westelijke bezoeker kan zich in Praag overal vrij bewegen. Hij kan bezoeken wie hij wil. Dat is in Moskou bepaald anders. Iedereen sprak zich tegenover mij, of dat nu in het koffiehuis gebeurde of op straat, volkomen vrij uit. Zelf keek ik dan wel eens wat schichtig om mij heen, of misschien iemand ons afluisterde, maar mijn gesprekspartner toonde geen spoor van vrees. Later vernam ik, dat Tsjechen liever spreken met een buitenlander, die spoedig het land weer verlaat, dan met hun eigen collega's, die later misschien iets van het gesprek verraden. MEN heeft mij verteld, dat er drie groepen Tsjechen zijn. In de eerste plaats zij, die nooit in het communisme hebben geloofd, er gevangenisstraffen voor hebben doorstaan en die het nu, voor het eerst sinds lange tijd, iets beter hebben. In de tweede plaats zijn er de oude stalinisten, die nog altijd heel wat hebben te vertellen, zij laveren tussen de uitersten van hardheid en toegevendheid, hetgeen moet bewijzen, dat zij met iedereen het beste voor hebben. Tenslotte zijn er de jongeren, die in het communisme een ideaal hebben gezien. Velen van hen hebben deelgenomen aan de uitvoering van straffen, die in de Stalin-tijd rijkelijk werden uitgedeeld, of zijn er getuige van geweest. Zij beschouwden deze straffen als „rechtvaardig" en het was voor hen een schok te vernemen, dat slechts willekeur en machtsstrijd hadden geheerst. Zij zijn nu teleurgesteld, dat de beloofde veranderingen zich slechts in een traag tempo voltrekken. Zij verlangen naar liberalisatie, naar vermenselijking van het regime. En zij zijn het, die langzamerhand — omdat zij nu eenmaal tot de jeugd behoren — opklimmen tot hogere posities. --- Avonturiers in Zanzibar EEN der merkwaardigste vruchten van de revolutie in Zanzibar is de opkomst van de 27 -jarige John Okello, die zich deze week tot veldmaarschalk uitriep en zich de sterke nian van het revolutionaire bewind noemt. Hij deed voor het eerst van zich spreken, toen hij enige dagen geleden de terechtstelling van een aantal ministers van het „ancien régime" aankondigde, die in het openbaar zouden worden opgehangen, terwijl een andere hoge functionaris uit de omvergeworpen regering op straat zou worden verbrand. Verder zei de veldmaarschalk, dat de huidige president, Sjeik Karume, van niets wist toen hem door Okello werd verteld, dat hij maar het hoogste ambt in de nieuwe republiek moest gaan bekleden. De sjeik had het verzoek van de maarschalk, die geen officiële bindingen met de Afro-Sjirazi partij (de partij van de Afrikaanse meerderheid op Zanzibar) onderhoudt en zijn machtspositie ontleent aan zijn commando over een „keurtroep" van ruim 1.500 man, maar aanvaard. Dat Okello echter niet alles voor het zeggen heeft, blijkt uit het feit dat de openbare terechtstellingen zijn afgelast. Ook heeft hij zijn wilde taal tegen de Arabieren wat moeten inbinden, ook al zullen dezen met grote ongerustheid hebben geluisterd naar zijn uitspraak: „Alleen Ismaëlis en bepaalde andere mensen van Indische afkomst en mensen van Arabische afkomst mogen wij niet". DE jonge veldmaarschalk schijnt wel volledig op eigen kracht omhoog te zijn gekomen tijdens de revolutionaire troebelen. De andere leiders, zoals de minister van buitenlandse zaken, Sjeik Babu, hebben tenminste reeds verklaard, dat zij nauwelijks weten, wie hij nu eigenlijk is. Volgens Babu was Okello in Kenia geboren en een tijdlang politieagent geweest in Zanzibar. De veldmaarschalk zelf kwam met een veel romantischer levensverhaal volgens hetwelk hij als brigadegeneraal van de Mau Mau droomuitlegger van de Keniase opstandelingenleiders zou zijn geweest. Een snelle carrière als men bedenkt, dat de Mau Mau-opstand al meer dan tien jaar geleden is. Uit zijn Mau Mau-periode zóu Okello verscheidene aanhangers hebben overgehouden, die de kern vormen van zijn revolutionaire legertje. Uitgeweken Amerikanen verklaarden, dat sommige revolutionairen op Zanzibar Spaans spraken en Cubaanne uniformen droegen. Als men hun zeer onwaarschijnlijk aandoende versie van de opstand zou geloven, zou de revolutie 1 in Cuba zijn voorbereid en met Cubaanse steun zijn uitgevoerd. DAARGELATEN het feit, dat men zich nauwelijks kan voorstelen, waarom Castro zich naast zijn vruchtbare arbeidsterrein in Latijns-Amerika ook nog eens met een eiland aan de Afrikaanse oostkust zou bezighouden, zijn bovendien de omstandigheden op Zanzibar zelf voldoende om de revolutie te verklaren. De dalende opbrengsten van de kruidnagelcultuur (de belangrijkste inkomensbron van Zanzibar) en het groeiend nationalisme van de Afrikanen, die genoeg kregen van de Arabische overheersing, vormen een aannemelijker verklaring voor de revolutionaire stemming dan de „hand van Peking, Moskou of Havana". Uit het feit, dat het revolutionaire bewind reeds de betrekkkngjeo met de VS heeft verbroken blijkt wel, dat het nieuwe bewind met meer sympathie naar het Oosten dan naar het Westen kijkt, maar" nog niet, dsut het voormalige sultanaat een communistische vazalstaat is geworden. Ménsen als maarschalk Gfkello en sjeik Babu maken meer de indruk van kleurrijke avonturiers dan yan agenten 1 ' van het internationale ccmimwnisïfre. ---