NEDERLAND kort en goed ••(Aa a2se werkweek V fOJ: viji" aa & 1962 Kunstzijde Unie N.V. I"!v. Algemene Ku n s i j uarj 1962 de Arnhem m ' 0 l k volledig invoeren. \*J2tP JSSSt hierover een voor>[<•1 * afspi^ | n t 0 t deze vijfdaagse W'S om te ko^en . n m het l^ïueek k ®" h ben op elke derde zaI* Is vrijaf heb ^ n j van bepaalde afdeHVin de mff" d r ^"aanmerking koIterdag: dje d^rvoor in ^ jn totaa] ïJ ,™ r ,,£-n /»» *" is»««" m t jpiiic' ■ r VGEN over repatrianten IW , (jCantW' 0 " 1 ^ gezin verschuldigd De S hét verkrijgen van een vervoor nel . nnea je te verlaten, beIciinning om imaa i 500 roepiah. Het l^raP e " rims niet gebleken dat deze ^n eên beletsel voor verf-ribu'-es ooit n dlt .«>11 ■trek Hebben 6 ^ z al de minister l.vel het S ev *' t de 'Nederlandse verter vorde ^dn' in Indonesië hulp zal bie ; em v(»rdiginc. " ministers Klompe Ik nneus de 'aatste als minister van >n geantwoord op een schnftejustitie e het Eerste-Kamerhd de p v n r f| 0 s van Steenwijk (v.v.d.). heer n. Di ' J s 6 dflaalste als minister van T °fa " geantwoord op een schrifteïtitie o.- 1 - o _ TTorGtA-Kfl-merlid de % UBILERENDE gezondheids' C r ^teren 4 heeft de afd. Gezondheidshniek van het Koninklijk Instituut van ,ec ^«ïrs in Scheveningen haar 25bestaan herdacht. Ir. Z. Th. Fetter |a ?Vn overzicht van de geschiedenis p' e , e " „fdeling. Prof. P. Muntendam "JU hierna over de plaats van de ge;P ^heidstechniek in de gezondheidszorg. 'fS 100 jaar geleden moet in de mie Dlaats weer de drinkwatervoordffltog worden genoemd." De groeiende Sak oppervlakte-water te gebrui«mi de toenemende bronnen van morpliike verontreiniging verontrusten ons «hnee mate. De radioactiviteit voegt L bii de industriële verontreiniging, toorts noemde prof. Muntendam als «irkterreinen de vuilverwijdermg, de Senbouw, en de bestrijding van de ichtverontreiniging. Spreker meende Mat iuist artsen „teruggebracht moeten jporden naar het terrein van de hygiëne." ❖ OOSTERLAND: bezwaren te*en nieuwe raad Oud-wethouder Zeijler heeft beroep unretekend tegen het besluit van de taad om de nieuw benoemde raadsleden toe te laten als lid van de raad ie r gemeente Oosterland. Hij grondt zijn tezwaren op het feit, dat in de raadsi-ergadering van 18 maart niet is gehandeld overeenkomstig het reglement ran orde voor de raad. Volgens dit reglement moet voor het onderzoek van je geloofsbrieven van nieuw-benoemde raadsleden een commissie van onderwek worden benoemd bestaande uit drie Men. In deze vergadering waren slechts (e nvee aangebleven S.G.P.-raadsleden lanwezig. „Van een vertegenwoordiging van de twolking is op die manier geen sprake seer. In Oosterland wordt de demotntie vermoord met de kieswet in de aldus de heer Zeijler. <> [APELDOORN: vleesoorlog In Apeldoorn is een vleesoorlog uitgeraken. De slagers in deze plaats hadji tot voor kort de afspraak, dat zij hun advertenties geen prijzen zoun noemen. Deze lagen in Apeldoorn ■hoger dan elders. Enige tijd geleden ■heeft zich een slager van buitenaf hier ■gevestigd. Zijn zeer lage prijzen lokten ■vele huisvrouwen en schokten de georganiseerde slagers. In sommige gevallen had de vreemdeling vlees, dat voor de helft goedkoper was dan dat van zijn Iconcurrenten en vakbroeders. Donderjaag hebben de Apeldoornse slagers geIteageerd. Enigen hunner openden sa|J len een winkel, waarin vlees tegen , .aflwaakprijzen" werd verkocht. Zij hebben [aangekondigd nog meer dergelijke za|»en te openen. DEN HAAG: eerste wolken - krabber li! 16 ' daagse gemeentemuseum heeft t»nt e 4 es *. er Kolfschoten gisteren een Ivan el'ing geopend van maquettes u ,,.»n on ,twerpen voor de eerste HaagI,^«rabber. Het gaat om het kanwrgeboiiw van de Nederlanden van wprn T^ en ^ viesc °mmissie heeft de onten v. r. architecten Oyevaar, Stolle re uit!! uitgekozen voor een nadekrshvio er ^ ln S- Men wil in de wolkenDe ho PJ? ats hebben voor 4000 mensen. Wn«w °y ev aar c.s. heeft 22 verdiejectecrd° n een hoo S te va n 83 m. gepro'en tHrió n ' r ' Dan ime heeft gisteSedeeid At e l1 ï. nch in Den Haag mee« stichtin J voorzitterschap van :ji neerie"" eclerIands verkeersinstituut --- Advertentie ('"ges. med.-advertentie) die u zult lezen «n herlezen!! A| le drie de door meyer sluyser Vaart k "««breven' boegen WaPm 9ev0#l 2 '-' n tfl ans in voorraad! lt?' U vLi e, L laat voor " herleven " 5Ul ^ ten gronde' g in g^ denS Voordat ik het vergeet ^8 druk ? en voorwoord van fot o's « n Prachtband met s °o kunstdrukpapier. . ƒ 3,25 , s öe dag van gisteren.,, ^lalede're^Lnrf 9 '' geb - in fraaie Va " Wim met vele illustra,|rn Bijmoer. ƒ4,95 inkt van zo ver... 4n°?- ' n ' ncl " 22 sfeervolle 'n ufe 1 v an aiu 9 en ba-nd en 'drukki n „.- vreemde woorden druk 200 :in aen. Uu ' 3 - 95 afdü; V - HE T PAROOL 260^ rd ^ 0ï c U '19? v en, Postbus 433, (0 °k Ge,TI Gil-n V' 38232, Postgiro * «55. ar ln de boekhandel.) --- Bruintje Beer bij de Uitverkoop No. 19. — Bruintje schraapt nu al zijn moed bij elkaar en probeert de aandacht te trekken van het grote-mensenpaar — al vindt hij het van zichzelf wel een beetje raar. „Wacht jij maar even, beertje", zegt dan ook de winkelchef. „Zeker, mevrouw, wilt u maar verder gaan!" Maar Bruintje Beer houdt beleefd, doch dringend aan. „Mevrouw!" zegt Bruin, „ik weet er alles van. Ik geloof vast, dat ik u helpen kan. Toen een van mijn pakjes namelijk was gevallen en ik mij bukte naar de grond, heb ik iets onder een toonbank zien rollen ... het was rood en het was rond. Dat is uw beursje vast geweest, dat geloof ik beslist. Maar, o jee, waar was dat nu ook weer... als ik dat nu nog maar wist!" --- Nederlands Ballet in sterk opwaartse beweging EINDELIJK heeft Amsterdam de kans gekregen om het geregenereerde Nederlands Ballet in volle glorie te zien. Begeleid door het Kunstmaandorkest onder Anton Kersjes bracht de groep vrijdagavond twee premières, de pas de deux uit „Don Quichotte", en „Othello", het laatste ballet van Serge Lifar op muziek van André Thiriet, speciaal gemaakt voor de Diaghileff-herdenking in Monte Carlo gevierd. Dit laatste ballet heeft met de nieuwe bezetting van de hoofdrollen — Peter William Reilly als Othello, Leonie Kramer als Desdemona en Conrad van de Weetering als Jago — veel gewonnen. Reilly bouwt een rol detail voor detail op, bezielt het gehele bouwsel met de adem van een persoonlijkheid en kan zijn opzet realiseren, omdat zijn lichaam in ieder tempo en iedere richting volmaakt gehoorzaamt. Het is een verademing een in geestelijk en lichamelijk opzicht volwassen kunstenaar op het toneel aan het werk te zien. In Leonie Kramer ligt een dramatische danseres, met een grote schoonheid, verborgen. Bij scènes brak de dramatische expressie door de klassieke lijnen, om vooral bij de technisch moeilijke passages weer te bevriezen tot een schools, maar prachtig afgewerkt mechanisch bewegen. Het was voor deze achttienjarige danseres een uitzonderlijke prestatie de sterke vertolking van Othello een goed tegenspel te leveren. Conrad van de Weetering, met een gelijksoortige benadering van de rol als Reilly — door intelligent analyseren en doseren van de spanning — zorgde voor een verantwoorde fatale figuur op de achtergrond. Maar ondanks de winst van verbeterde rolbezetting blijft Ligar's pompeuze ballet te lang, speciaal in de soll. Joan Cadzow en Robert Morrow dansten een pas de deux „Don Quichotte", zo briljant, zo net op de goede kant van de ballet-kitsch, met een geamuseerd lachje over de effectvolle nonsens waaruit dit nummer bestaat, dat men zich volledig gewonnen gaf. Voor Cadzow bestaan geen evenwichts- of snelheidswijzigingsproblemen! Morrow met zijn toneelpersoonlijkheid en zijn niet geringe kwaliteiten als partner en solist, speelde het spel tot het einde mee. Vooraf ging „Concerto Barocco", door Balanchine op Bach's dubbelconcert voor viool gezet. De solisten, Sonja van Beers, Astrid Liefting en Peter Appel, waren wat mat, niet strak genoeg, te duidelijker omdat het corps de ballet uiterst scherp en snel reageerde op de achtergrond. De avond werd besloten met ..Suite en blanc" (Serge Lifar, muziek Ed. Lalo) met een vertolking, zo brillant, dat het publiek minuten lang bleef juichen, en als één man opstond bij het verschijnen van Sonia Gaskell. Onder aanvoering van de feilloos zekere Joan Cadzow, op de hielen gevolgd door Leonie Kramer (pas de cinq), Sonia van Beers en Peter Appel (pas de deux), Ronald Snijders (mazurka), Robert Morrow, Peter William Reilly, Irène de Vos. Andrea Jungen. toverde de gehele groep het sprookjesachtige virtuoze witte schouwspel tegen de zwar. te achtergrond, Het Nederlands Ballet speelt het spel om de titel „Nationaal Ballet" met sterke troeven. J, S. LEONIE KRAMER als Desdemona en Peter William Reilly als Othello bij het Nederlands Ballet in Carré. gisteravond. --- Een kat tussen de duiven Dagelijks feuilleton door AGATHA CHRISTIE 37 „Ik noem haar tante Maureen, maar zij is helemaal geen tante van me. Zij heeft ons verteld hoe u een man wonderbaarlijk knap uit de gevangenis hebt gered, die wegens moord was veroordeeld. En toen ik niet wist wat ik doen moest, en wie ik hulp zou kunnen vragen, heb ik dadelijk aan u gedacht. „Zeer vereerd," sprak Poirot in ernst. Hij' trok een stoel voor haar naderbij. „Vertel me maar eens alles. Georges, mijn huisknecht, zei dat je me wilde raadplegen over een beroving en meer dan één moord? Is dat juist?" „Ja," antwoordde Julia, „juffrouw Springer en juffrouw Vansittart. En dan is er ook nog een ontvoering... maar daarmee heb ik, geloof ik, niets te maken." jp bent verbijsterend, Julia. Waar zijn al deze opwindende dingen gebeurd?" Op school... op Meadowbank!" "Meadowbank!'', riep Poirot verwonderd „Ah!" Hij stak zijn hand uit naar een keurig stapeltje kranten, dat binnen zijn bereik lag. Hij pakte er een op en keek de voorpagina door. Toen knikte hij. , . ... „Ik begin het te begrijpen, zei hij. „Vertel me maar eens alles, Julia, en begin maar bij het begin.' Dat deed Julia. Het was een lang verhaal en vrij ingewikkeld, maar zij deed het duidelijk en in logische volgorde... slechts zo nu en dan zich onderbrekend, wanneer zij iets vergeten had. Zo kwam zij ten slotte bij het moment, waarop zii gisteravond op haar slaapkamer het tennisracket had open gepeuterd. Ziet u, ik dacht aan Aladdin... en het brengen van nieuwe lampen terwille van oude., en dat er beslist iets met dat racket aan de hand moest zijn!" ,En was dat zo?" , Ja " Zonder een spoortje van valse schaamte trok zij haar rok op en rolde haar broek op tot aan haar dijbeen en liet daar iets zien, dat op een grijs verband leek, dat met leukoplast op haar been was gehecht. Zij trok de reepjes leukoplast van haar been. onder het slaken van een smartelijk kreetje „Au!" En nu ontwaarde Poirot, dat het grijze verband in werkelijkheid een plastic sponzezakje was. Julia maakte het los en stortte, zonder een woord te zeggen, een bergje flankerende edelgesteenten voor hem op tafel uit. „Nom d'un nom d'un nom!" liet Poirot zich fluisterend, in diep ontzag, ontvallen. Hij nam de juwelen op en liet ze door zijn vingers glijden. „Nom d'un nom d'un nom!", herhaalde hij. „Die stenen zijn echt! Helemaal echt! ' Julia knikte. „Dat moet ook wel. Anders zouden er geen mensen om zijn vermoord, denkt u ook niet? Maar nu begrijp ik, dat iemand er toe komen kan., terwille van dit!" En opeens, net als gisteravond was het een vrouw, die uit haar kinderogen naar de juwelen keek. Poirot observeerde haar scherp en knikte. „Juist... jij kunt het begrijpen... je voelt zelf de duivelse toverkracht. Ze kunnen ook voor jou niet louter speelgoed blijven... jammer genoeg!" ,,Het zijn juwelen!" riep Julia, op juichende toon. ,,Maar je hebt ze, zei je, in het tennisracket ontdekt?" Julia voltooide haar relaas. „Heb je mij nu alles verteld?" ,,Ik geloof van wel. Misschien heb ik hier en daar een beetje overdreven. Dat gebeurt me zo nu en dan. Maar bij Jennifer, mijn beste vriendin, is het net andersom. De meest opwindende dingen kan ze op een ontzettend saaie manier vertellen.'' Andermaal keek Julia met bewonderende verrukking naar het flonkerende stapeltje. „Monsieur Poirot, aan wie behoren ze nu eigenlijk?" „Die vraag valt waarschijnlijk uiterst moeilijk te beantwoorden. In elk geval niet aan jou noch aar. mij. Maar nu moeten we een beslissing nemen ten aanzien van onze volgende stap." Julia zag hem vol spanning aan. „Je laat de beslissing aan mij? Best!" Hercule Poirot sloot zijn ogen. Plotseling sloeg hij ze op en kwam vlug in actie^ „Dit is een gelegenheid, waarbij ik niet in mijn leunstoel kan blijven zitten, al geef ik daaraan meestal de voorkeur. Er moet regel en methode worden aangebracht, want in hetgeen je mij verteld hebt, zit geen enkele orde of regelmaat. Dat komt omdat hier vele draden bij elkander komen. Maar alles op één plek: op Meadowbank. Derhalve moet ik me naar Meadowbank begeven. Maar hoe staat het met jou? Waar is je moeder?" „Mammie rijdt in een autobus door Klein-Azië". „Wel wel. rijdt je moeder in een autobus door Klein-Azië. II n e m a n - quait q u e ga! Ik begrijp nu, dat zij een goede vriendin van mevrouw Summerhayes moet zijn. Vertel me eens, hoe is je de logeerpartij bij mevrouw Summerhayes bevallen?" „O, reuze leuk! Zij had zo'n boel lieve honden!" „O ja, die honden herinner ik me maar al te best." „Zij springen door alle ramen naar binnen en naar buiten... net als in een pantomime!" „Dat zeg je daar heel juist! Maar het eten! Hoe vond je dat?" „Och ja, soms was het wel eens een beetje eigenaardig," moest Julia toegeven. „Eigenaardig, ja beslist." „Maar tante Maureen kan verrukkelijk omelette bakken!" „Zo, bakt ze verrukkelijke omelettes!", zuchtte Poirot overgelukkig. „Dan heeft Hercule Poirot niet vergeefs geleefd. Ik ben namelijk degene, die je tante Maureen geleerd heeft hoe ze een omelette moet bakken!" Daarop greep hij de telefoon. ,,We zullen nu eerst even je voortreffelijke directrice geruststellen en zeggen, dat ik met jou in aantocht ben." ,,0, ze weet al, dat er met mij niets gebeurd is! Ik heb een briefje achtergelaten, waarin staat dat ik niet ben ontvoerd." „Niettemin, het zal haar welkom zijn nadere geruststelling te ontvangen." Het duurde niet lang of hij kreeg verbinding en hoorde, dat juffrouw Bulstrode aan de lijn was. „Aha, juffrouw Bulstrode. U spreekt met Hercule Poirot. ik heb uw leerlinge Julia Upjohn hier bij mij. Ik stel mij voor onmiddellijk naar u toe te komen. Maar ter informatie van de politie-ambtenaar, die deze zaak leidt, zou ik u willen meedelen, dat een zeker pakketje van waarde veilig bii de bank in bewaring is gebracht." Toen hij had afgebeld zag hij Julia eens aan. „Heb je trek in een sirop?", vroeg hij. „Keukenstroop?", Julia keek aarzelend. „Nee, vruchtenstroop! Zwarte bessen, frambozen... groseille... dat zijn rode bessen?" Julia koos rode bessen. „Maar de juwelen zijn toch nog niet veilig op de bank!", merkte zij op. „Dat duurt geen kwartier meer," gaf Poirot haar ten antwoord. „Maar ter wille van iedereen, die op Meadowbank mocht meeluisteren leek het mij juister, de indruk te vestigen, dat jij ze niet langer in je bezit hebt. Om juwelen bij een bank weg te halen, daarvoor zijn tijd en de nodige formaliteiten vereist. En ik zou niet graag willen, dat jou iets overkwam, kindlief. Ik wil je wel zeggen, dat ik een hoge dunk heb gekregen van je moed en vindingrijkheid." Julia keek verheugd, maar toch een tikje verlegen. HOOFDSTUK XVIII Beraadslaging HERCULE Poirot had,er zich op voorbereid ieder vooroordeel weg te nemen, dat een Engelse directrice mocht koesteren tegen vreemdelingen op leeftijd, met puntige lakschoenen en een flinke snor. Maar hij was aangenaam verrast. Juffrouw Bulstrode begroette hem met een kosmopolitisch gemak. Tot zijn grote voldoening, bleek zij ook volkomen op de hoogte te zijn van zijn persoon. „Erg vriendelijk van u, monsieur Poirot", sprak zij, „zo dadelijk op te bellen om mij gerust te stellen. Dit des te meer, omdat wij ons nog niet eens ongerust hadden gemaakt. Aan de lunch hadden we nog niet eens gemerkt, dat jij er niet was, Julia," zo richtte zij zich vervolgens tot het meisje. „Er waren zo veel lege plaatsen dat de halve school ongemerkt weg had kunnen blijven zonder dat wij direct in ongerustheid hadden verkeerd. Dit zijn wel zeer uitzonderlijke omstandigheden," zo wendde zij zich weer tot Poirot. „Ik verzeker u, dat in het gewone doen zulke nalatigheden niet voorkomen. Toen u mij gebeld had, ben ik op Julia's kamer gaan kijken. Daar heb ik toen het briefje gevonden, dat zij had achtergelaten." „Ik wilde voorkomen, dat u zoudt denken, dat ik ook ontvoerd was, juffrouw Bulstrode," zei Julia. „Dat stel ik op prijs, Julia, maar ik vind toch, dat je mij te voren van je plan in kennis had behoren te stellen." „Het leek mij voorzichtiger, dat niet te doen," antwoordde Julia, er onverwachts aan toevoegende: „Les oreilles ennemies nous écoutent!" CWordt vervolgd) --- Advertentie