CONSTANT VAN DE STOCK BROUWT GEEN KLEIN BIER: 2—1 Tactische „Belgische revanche" op zwak Nederlands Elftal UlUNDER VAN DOELMAN DE MUNCK WERD BESLISSEND VOOR EINDRESULTAAT P' (Van onze sportredacteur) gracht en de waarde van een nationaal voetbaliftal worden niet bepaald door de cijfers, maar het spel. Verliezen na een voortreffelijke wedstrijd vr er waa rd dan winnen door veine. Wie werd ver"fdoor de 4—2 tegen de Bulgaren en het spel niet ;3 1 moet zich gistermiddag te Deurne bedrogen heb(révoeld. toen het Nederlands Elftal, dat in tien Lreenvolgende ontmoetingen met de Belgen onge* wa s gebleven, met 2—1 werd getroefd. En nog ; f 0 p volkomen verdiende wijze werd getroefd. De tinnering aan die 4—2 en nog meer de herinnering p - 9__i te Rotterdam in het vorige najaar tilden srlanders naar een te hoog peil van zelfgenoegjiinheid. Laksheid was reeds het kenmerk van de -rale training in Den Bosch en laksheid viel ook ar te nemen te Deurne, in de kuip van het stadion goschuil, waar men de eigen uil een valk waande en ifs bet Belgische publiek in die uil een valk zag. Hoe i^t was het gefluit bij de rust aan het adres van de spelers, ofschoon de stand van 1 — 1 veelbelovende jeeten had. Hoe walglijk was in feite nadien het de delirisch gejubel, toen Popeye Piters een tweede goal maakte en het gehele Belgische elftal, vasthoudend aan de tactische instructies, met kennis van zaken de tang hanteerde, waarmede voordien reeds Fransen, Zwitsers en Chilenen werden gevangen en onschadelijk gemaakt. Het is zo gemakkelijk te zeggen: de ploeg, die de meeste goals maakt, is de beste. Men vaagt daardoor alle bijkomstigheden met een simpel gebaar weg, doch daarmede is men nog niet klaar. De Belgen wonnen, maar het zou voorbarig zijn, als men beweerde, dat zij thans een beter elftal hebben dan Nederland. Wij geloven veeleer, dat ook nu nog Nederland, zij het dan in enigszins andere samenstelling, van de tien wedstrijden de meeste kan winnen. Alleen deze zondagmiddag ging het niet en kon het niet. Deze zondagmiddag was het Nederlands Elftal niets anders dan een schaap, dat ter slachtbank wordt gevoerd. Het stond geschreven in de sterren, dat het zou verliezen en daarom verloor het. Niet kansloos, maar wel gedecideerd. En het verloor, omdat de tactische wapens van de Belgen scherper waren dan die van hun tegenstanders en bovendien doordat doelman De Munck door een ernstige flater de Belgen sterkte in hun vertrouwen. EE, ieuzeheer Constant van de Stock, brouwt geen klein bier. Hij heeft na die 9—1 te Rotterdam ai gesteld en die eisen zijn ingewilI- Constant moet thans bewijzen, dat het bij het rechte eind had en het dat hij daarvoor nodig heeft zijn sultaten. Het Belgische elftal moet !er een „gezicht" krijgen. De vraag e is daarbij niet van belang. Constant van de Stock is een brutale nt. Rechtsachter Diricx was te Rotfdara tegenover Moulijn een beklaMwaardige figuur. Van diens moreel sf niets over. De meeste coaches en ïiners zouden er zelfs niet over heb1 gedacht deze Diricx andermaal te»ver Moulijn te zetten, doch Conat van de Stock deed het juist welft de drie spelers te Rotterdam, die 'ouden bleven, was Diricx er een. een: Diricx kreeg de nodige steun, steun van drie spelers, die spil staan tan club. En toen een van die spilt Willems, uitviel, kwam voor hem in olaats good old Vic Mees. iaat F®, Diricx stond niet alleen. Geen enkele Belg stond trouwens alleen, de aftrap reeds stonden in de vereng vier spelers op een rij en nauhad de bal een volledige orawengemaakt of nog twee spelers uit •ttorhoede voegden zich bij hen. Contii Van de Stock had dat systeem afvan de Nederlanders- Want ■speelden het tien jaar geleden al met ; als centrale figuur in de defen■«n sterke, zelfs versterkte verdeB» en < * an door middel van verrassen Vallen prol)eren een doelpunt te « t ' u kte tegen de Fransen, tegen de , f~ rs en tegen de Chilenen. Waarom <*an ook niet lukken tegen de r ! an ders ? Blokkeer de schutters Kj, ° €r Linden en Henk Groot en ge "erla al half gewonnen! Die srif, "ers, zelfgenoegzaam en een ïrj Pver het paard getild, komen im"te ■ 0m *- e vechten maar eenvoudig (icu Wlnnen - Voor hen is die wedstrijd , een formaliteit. Trek hun de ilt, s u 't en ge zijt. waar ge wezen '.^P. v ® r ' >ou wd e het stadion om tiende,, toeschouwers meer te kunnen ift rde rf n het Belgische publiek reaarop zeer lauw. Zo lauw, dat 'et v, . e w eek geleden de voetbalbond ^te h t van kranten bekend %, ' lat er nog vele plaatsen te koop ■ mQ." da t deze per tien stuks tegei^touw/J in worden besteld. Het publiek 'tser- resultaten tegen Fransen, SW,,® 11 Ch ilenen niet, omdat het 'bbe r , iV* was geweest. Voetballief6n n j °. men °ok om goed voetbal te :, ?eet riff a "een een overwinning. Men - siintmJr maar al te vaak. Nederland^tgf- S evenwel h 1 p Vpti hpreid dt , en j evenwel bleken bereid de de n i nemen van Belgen, zodat Je een record werd geboekt, aerl anders betrof. In hun her" de er de 4—2 tegen Bulgarije "Men; S°als van Tony van der fc ° st bare hulp ^ to ' derbv ' )e ^ 0n dan de negentigste : ,^sp annjri ° n der hoogspanning. Een die werd gevoed door de in w s P. ann ing ook, die sfeer L^ert «S: ille stadion. En wie bek spel in?? nos: om de kwaliteit van ^"de spanning en sfeer een > e n ? Sreep doen naar hart en '■den der Belgen hamerde het: verdedigen. Henk Groot en Tony van der Linden schaduwen. Proberen met uitvallen een voorsprong te krijgen. Dan zullen wij wel verder zien! Na luttele minuten reeds was spil Humphrey Mijnals iets te laat bij 'n reactie op 'n pass door 't midden. Hij sprintte naar midvoor Ritzen, trapte tegelijk met hem vervaarlijk hard tegen 't leder, zodat de bal hoog opsprong, een draaiende beweging kreeg en door de harde wind werd meegevoerd in de richting van het doel. De Munck verliet zijn heiligdom en bekeek de vreemde bal. Hij ontwierp inderhaast duizend plannen om iets te doen en deed ten slotte niets. Hij liep terug, maar te laat, want over hem heen stuitte de bal in het net. Een ernstige fout tegen de Bulgaren en ditmaal tegen de Belgen. Een fout, die hij nog slechts enkele jaren geleden zelfs niet had kunnen maken! In het wedstrijdplan van de Belgen paste dat doelpunt als een handschoen. Zij wierpen een bolwerk op van zes, zo nodig zeven man om de Nederlanders in toom te houden. Nochtans aarzelden zij niet mee op te trekken, zodra zich daartoe de kans bood. Zwaan kleef aan DE karakteristiek van de strijd kon best worden gekenschetst met de aanduiding: zwaan kleef aan. Twee Belgen bij Groot. Diricx bijna op de tenen van Moulijn. En Mijnals als met kleefband geplakt aan midvoor Ritzen, alle voetbalwetten negerend, zodra de Belg in beweging kwam. Arm aan tempo bleef het Nederlandse spel gelijk tegen de Bulgaren. Aanvoerder Rijvers ondernam van het middenveld uit talloze pogingen een opening te maken voor het zware geschut. Muller steunde hem, Klaassens steunde hem. Edoch, een gat kwam er niet in de hechte Belgische defensie. Moulijn bewoog zich met parmantige houding, maar raakte geen bal. Van der Kuil wachtte steevast tot alle Belgen op hun plaats stonden. Wat vermochten Van der Linden en Groot alleen tegenover een man of zes? Na een kwartier een vrije schop van Muller naar Groot. Van Groot naar Van der Kuil. Van de kleine rechtsbuiten een voorzet achterwaarts en een schot van Rijvers, dat zonder meer het net deed trillen. In het woud van Belgische benen en lichamen zag doelman Seghers het pijnappeltje niet. Wel sterker werd Nederland nadien, maar elk spoor van overtuiging ontbrak en bleef ontbreken. Straks zouden de Belgen wel capituleren onder de constante druk! Groot knalde de bal tegen de lat. Mijnals liep voor de zoveelste maal Ritzen omver en de Engelsman Kelly, die zo schitterend twee wedstrijden van Sparta tegen Glasgow Rangers heeft gefloten, beleefde een van de droevigste ogenblikken uit zijn loopbaan. Want Kelly floot voor die overtreding en daardoor was de bal dood, toen Piters hem fraai langs De Munck schoot. Nieband begreep de beslissing, maar wat kon Kelly er aan doen? Strafschop! Teleurstelling maar ook vinnigheid veroorzaakte die beslissing bij de Belgen. Zij ,.gingen er tegen aan", zii wilden doordrukken, omdat zij voelden dat het kón. Het gefluit en het gejouw van de toeschouwers deerden hen blijkbaar bij de rust niet, want, onmiddellijk daarna, tegen de harde wind in nog wel omzwermden zij al weer het Nederlandse doel. Maar ook de Nederlanders hadden blijkbaar een mentale injectie gekregen. Jan Klaassens, bij Feijenoord in zeer korte tijd gegroeid tot een kracht van werkelijk internationale betekenis, kon ineens alles en werd aanvaller. Hij probeerde te geraken in het gat, dat onherroepelijk móest ontstaan, zodra hij zich bij de Belgische verdedigers meldde en dezen moesten kiezen tussen hem en Groot of Van der Linden. Met een nekslag werd Tony geveld bij een gevaarlijke situatie. Doordat de bal echter elders was, bij de irriterend treuzelende Van der Kuil, ontging dit de scheidsrechter en bleef de Belgen een strafschop bespaard. En ziet: vrijwel onmiddellijk daarop drongen de Belgen binnen bij de ver opgedrongen verdediging. Kuys viel, Piters kreeg in vrije positie het leder en van ferme afstand mikte hij op de bovenhoek, waar De Munck, voor zijn doel staande, niet bij kon: 2—1. Dat geschiedde na twa.alf minuten en ineens konden de Belgen wel degelijk goed voetballen. Ineens zat er „snee" op hun aanvallen en op de door Vic Mees georganiseerde verdediging. Popeye Piters was overal tegelijk en kon geen kwaad meer doen. Men juichte hem hartstochtelijk toe bij al, wat hij deed. En de Nederlanders bleven maar doorborduren op hetzelfde stramien in de aanval. Een stramien, dat geen enkel uitzicht bood en die uitzichten nog verkleinden doordat Van der Kuil de zijlijn verliet en het centrum opzocht. De Belgen lachten in hun vuistje: Moulijn en Van der Kuil uitgeschakeld. Van der Linden en Groot vernageld. Zij kregen een schamel kansje en misten dat. Van vijf kansen maakt men niet altijd drie doelpunten! Er bleef alleen het gevaar, dat school in Jan Klaassens, werkend voor twee en in Rijvers, onnauwkeurig soms met zijn passes, maar ijverend voor de gelijkm3,k6r a Die gelijkmaker kwam niet, al stond Van der Kuil oog in oog met doelman Seghers. En 3—1 werd het evenmin, al maakten Wiersma en Mijnals fouten en al was Muller leeggespeeld. Het lot bleef rechtvaardig: 2—1. Aan het Nederlandse elftal moet opnieuw, niet vanwege het resultaat, maar wel vanwege het spel in twee wedstrijden, intensief worden gedokterd. PRACHTIGE REDDING van doelman Seghers, die de bal na een vrije trap van Van der Linden uit de bovenhoek wegduwt. Links de Nederlanders Klaassens en Muller. DE MUNCK in een weinig benijdenswaardige positie na zijn blunder, die de weglopende Ritzen schaterend plezier en België een voorsprong van 1—0 bezorgt. --- HOCKEYTEAM TOONDE WEER PERSPECTIEF WALES mocht blij zijn met nederlaag van 3—0 Voorbeeldige wedstrijdmentaliteit van Van Vroonhoven (Van een onzer sportverslaggevers) HE basis van de spelmethode, waarmee het Nederlands hockeyteam op de Olympische Spelen succes kan bereiken, is gelegd. Tot die slotsom zijn we gekomen na België—Nederland, dat nog een incident had kunnen zijn, en na Nederland—Wales van zaterdag te Amstelveen, dat een bevestiging vormde van hetgeen reeds in de eerste interland werd gedemonstreerd. Tempo en slagvaardigheid, naast open samenspel en overrompeling van de vijandelijke verdediging kunnen de wapens zijn, waarmee de oranjeploeg straks de Nederlandse kleuren te Rome gaat verdedigen. Het moderne hockey eist die instelling en de meeste spelers, die thans hun kandidatuur stellen, kunnen gaan beantwoorden aan deze hoge eisen van snelheid, techniek en uithoudingsvermogen. Het werd 3—0 tegen Wales, doch het had even goed 6—0 of 7—0 kunnen worden. Natuurlijk moet er nog veel worden geschaafd, moet de lichaamsconditie nog hoger worden opgevoerd, moet het ploegverband nog hechter worden en zullen de spelers zich nog meer moeten ontzeggen om in augustus de topvorm te bezitten. Doch verheugd kan men zijn, ja, meer da*i alleen maar aangenaam vertast, dat die kwaliteiten nu reeds in deze oranje ploeg naar voren komen. Er is iets mee te bereiken. Misschien zelfs heel veel. Maar dan zal de mentaliteit van het gehele elftal tot een peil moeten worden opgevoerd, waarover bijvoorbeeld linksbuiten Van Vroonhoven zaterdag reeds beschikte. DEZE Van Vroonhoven zagen we in het landentoernooi van een half jaar geleden te München falen, zoals alle Nederlandse spelers, die daar zonder geloof in eigen kracht teleurstelden. Maar nu is er een geest van strijdvaardigheid, een herboren zelfvertrouwen. Van Vroonhoven was zaterdag weer de ster van het veld na zijn uitstekende spel te Brussel. De Tilburger is het type van de terrier, de vasthouder, die doorgaat, ook als het even niet wil gelukken. Zijn wedstrijdmentaliteit, verankerd op een voortdurend verbeterende techniek, zijn tempo, zijn flitsende acties vuurden de gehele ploeg aan. Louwheid, speelsheid of noem het gezelligheid vinden in het moderne interland hockey geen plaats meer. De concurrentie van buitenlandse teams wordt steeds zwaarder. En als Nederland zich wil handhaven in deze struggle for life heeft het veel van die Van Vroonhovens nodig, jongens, die trappelend van strijdlust het veld inkomen en zich volledig inzetten. Gelukkig bevat het Nederlands elftal thans meer van die spelers, misschien wat minder fel nog dan de Tilburgse linksbuiten, doch wel bezield met een mentaliteit van spelen voor alles wat je waard bent. Van Erven Dorens heeft zijn vorm van enkele jaren geleden terug. Soms is hij de. stuwende motor van de aanvalslinie, doch hij kan nog meer, want zijn looptechniek Is nog niet op dezelfde hoogte als zijn stickvaardigheid. Het omgekeerde is het geval met De Beer, doch aan dezs feilen valt nog veel te doen voordat het Olympisch vuur te Rome wordt ontstoken. Maar als geheel, als ploeg, is er weer reden tot tevredenheid. Er is een basis, een hecht fundament zelfs, waarop met bekwame hand een sterke eenheid kan worden gebouwd. Het technisch goede spel van Wales, dat met een betere ploeg naar Amstelveen kwam dan we de laatste jaren gewend zijn, kreeg in de eerste helft nog voet aan de grond, doch werd na de rust weggespeeld door het tempo, de élan, het vlotte samenspel van de Nederlandse ploeg. Ten slotte kon Engeland enkele weken geleden van dit zelfde Wales slechts op het nippertje met 3—2 winnen. Variatie T TET samenspel bi) Wales was gedefl gen, doch een tikje te systematisch. In de Nederlandse ploeg werd bijna geen aanval op dezelfde manier opgezet. Er werd, geïmproviseerd, links en rechts priemden de cross- en through-passes in het vijandelijke verdedigingsblok, afgewisseld met rushes of voorzetten, die die overrompeling nog verrassender maakten. Dat het slechts bij 3—0 bleef, vooral na de rust, dankten de Welshmen aan hun stugge en solide verdedigen. Maar ook aan de factor geluk, die de Nederlanders in deze wedstrijd volledig in de steek liet. Tientallen schoten gingen rakelings naast. Voor open doel werd soms gemist omdat de bal op het kri tieke ogenblik opveerde uit een kuiltje of ketste tegen een heuveltje in het oneffen veld van het Wagenerstadion. Maar dat kon de indruk van een goed opgezette aanval allemaal niet wegnemen. Tijdrovend VEEL beter dan te BruSsel speelde deze keer rechtshalf Van Dijck. Met Overdijkink, die de ware wedstrijdmentaliteit weer volledig bezit, en met de altijd goede Wagener vormde de middenlinie een sterke barrière, welke de aanvallen van de Welshmen in hun oorsprong aantastte en er onmiddellijk een dreiging voor de tegenpartij van maakte, Jammer was, dat rechtsbuiten Hooghiemstra, evenals te Brussel, de bal soms te lang bij zich hield. Die rush langs het lijntje past niet in de snelle combinaties van de Nederlandse ploeg. Het duurt te lang, het onderbreekt de aanval en geeft de vijandelijke verdedigers gelegenheid de slagorde te herstellen. Als de voorzet komt wemelt het in de slagcirkel van tegenstanders, die aet de wachtende De Beer, Zwier, Van Erven Dorens of Van Vroonhoven moeilijk maken. Het flitsende, de overrompeling, waarmee Van Vroonhoven op links steeds zijn voorzetten en passes inzond raakte er op rechts uit door het tijdrovende werk van Hooghiemstra, die bezig was tegenstanders te omspelen. Zwier 1—0 DE verdediging met Van Gooswilligen, Leemhuis en doelman Mulder deed het weinige, soms ook moeilijke werk uitstekend. Er ging rust uit van hun opvangen der vijandelijke aanvallen en van hun keurige plaatsen, beheerst naar Wagener, Van Dijck of Overdrjkink, die dan wel voor doorvoer naar de voorhoede zorgden. Hoe zeer het tempo, het volhouden ging meespreken bleek na de rust. Toen konden de Welshmen er niet meer tegenaan en moesten ze zich bepalen tot stug verdedigen om de nederlaag zo klein mogelijk te houden, hetgeen hun met medewerking van Vrouwe Fortuna ook aardig gelukte. Toen stond het al lang 3—0, onder meer door twee doelpunten voor de rust. Het eerste ontstond reeds na acht minuten. Uit een vrije slag zond Van Erven Dorens de bal naar De Beer, die op volle snelheid lag, doch werd gestuit. Dat was voor Zwier aanleiding er onmiddellijk achteraan te gaan. Langs drie verdedigers ondernam hij een felle sprint naar doelman Jones, die goed uitliep, doch kansloos was tegen het listige schot van de Nederlandse linksbinnen: 1—0. Projectiel HET Nederlandse overwicht begon zich daarna hoe langer hoe duidelijker af te tekenen. Vijf hoekslagen op het doel van Wales hadden geen succes door keurig verdedigen en snelle reacties van keeper Jones. Maar na 29 minuten was het toch raak. Uit een vrije slag schoot De Beer laag in, doch de arbiter had een overtreding van Whiteway tegen Van Vroonhoven geconstateerd, hetgeen de Welshmen op een strafbully in plaats van een doelpunt kwam te staan. Van Gooswilligen kwam naar voren en maakte geen fout, zodat de verdiende 2—0 toch een feit werd. De 3—0 en 4—0 hingen in de lucht, ook na de hervatting want snel bleven de open gehouden Nederlandse aanvallen, terwijl de Welshmen hoe langer hoe meer gingen beseffen, dat stug verdedigen hiertegen het beste wapen was. Verdedigen met verrassende uitvallen, hetgeen soms ook gelukte, doch dan stond Mulder in laatste instantie bekwaam en rustig op zijn post. Het mooiste doelpunt kwam tien minuten na de rust. Overdijkink nam een vrije slag en als een projectiel uit een katapult schoot De Beer naar het vijandelijke doel. Hi) was vlugger brj de bal dan wie tot de kniesoren worden gerekend. Geen kroon HET Nederlandse offensief werd daarna nog heviger. Vooral Van Vroonhoven en Van Erven Dorens onderscheidden zich hierin. Maar het lukte ineens niet meer met de zuiverheid van schieten, al moest Jones nog enkele geweldige reddingen verrichten om de 3—0 vast te houden. Jammer voor Van Vroonhoven vonden we het beslist, dat hij een minuut voor tijd niet de kroon kon zetten op zijn uitstekende wedstrijd. Met een geweldige rush was hij alle tegenstanders voorbij. Uit een moeilijke hoek, van de linkervleugel af, stormde hij op het vijandelijke doel af. Met een beheerste push duwde hij de bal langs de uitgelopen doelman rakelings voorlangs het verlaten doel, weer mis. Maar wie daarop lette bij dit verheugend vlotte, snelle Nederlandse samenspel, dat tientallen kansen en een overwinning van 3—0 opleverde, moet tot de kniesoren worden gerekend. PANIEK in de verdediging van Wales na een rake slag van De Beer (midden), terwijl Van Vroonhoven (links) de bal naar het doel begeleidt. Het doelpunt werd tot strafbully gereduceerd wegens een overtreding van een Welshman, maar 2—0 werd het daardoor toch. i --- Napret in Belgische kleedkamer „Ze zijn in de trap gelopen gelijk de Fransen" (Van een onzer sportverslaggevers) T~iE MUNCK zat diep voorover gebogen, met de handen onder het hoofd in een hoekje van de kleedkamer en hij haalde alleen maar de schouders op, toen wij hem vroegen hoe hij de situatie had beoordeeld bij de effectbal, welke het eerste Belgische doelpunt tot gevolg had. Zijn stemming en die van alle andere Nederlandse spelers lag onder nul en pijnlijk was de stilte, die blijkbaar nodig was om de teleurstelling van de onverwachte nederlaag te verwerken. Pas na véle minuten kwamen hier en daar de tongen los. Bondscoach Elek Schwartz was een van de eersten, die aanstalten maakte om zich te verkleden en beweerde, dat de voorhoede deze keer geen pit, geen sprint en geen dash kon opbrengen om de vijandelijke verdediging te overrompelen. Van der Linden kwam er rond mor uit: „De Belgen hebben verdiend gewonnen. We wisten van te voren, dat ze een verdedigende taktiek zouden voeren, maar toch zijn we er in gelopen. Ik kreeg geen kans tegen de dubbele dekking". Muller was het daar in grote trekken mee eens: ,JOe Belgen toonden veel meer strijdlust en hoewel we hen geenszins onderschatten drachten we in het begin toch wel: straks is het onze beurt. Maar ze bleven vechten om iedere meter grond en dat is ons duur komen te staan". Henk Groot zocht het meer in het falen van de gehele voorhoede. „Er zat dit keer geen verband in en toen de buitenspelers tegen het einde nog naar binnen kwamen was er helemaal geen doorkomen meer aan. De Belgen verdienden de zege dóór hun goede, verdedigende taktiek, al hadden we — neem die kogel tegen de lat — soms wel wat pech met onze schoten". Bij die opmerking over de buitenspelers keek Henk Groot in de richting van Moulijn, die dit oordeel gelaten over zich heen liet komen. ,JIet ging vandaag niet". En op onze .vraag, waarom hij het dan niet meer had geprobeerd met zijn bekende methode buitenom langs de tegenstander, antwoordde hij, dat het nu eenmaal niet lukte. „Trouwens, ik wil dat kunstje in de toekomst toch hoe langer hoe minder gaan toepassen, want je tegenstander raakt er op den duur op uitgestudeerd". Ook Klaussens kwam er na het wegslikken van de teleurstelling over de nederlaag eerlijk voor uit: „Wat wil je, ze gaven Van der Linden geen schijn van kans. Dat hebben ze goed gedaan die Belgen. Ze verdienen hun overwinning ten volle, want we vonden immers geen afdoende strijdwijze tegen hun verdedigende taktiek. Overigens", zo voegde hij er toch wel weer lachend aan toe, „het kan toch niet altijd goed oaan met het Nederlands elftal en we kunnen toch niet steeds met 9—1 blijven winnen." Maar Mijnals kon nog steeds geen glimlach opbrengen: „Het zat ons ook helemaal niet mee vandaag", was zijn sombere commentaar. J~)AN de Belgische kleedkamer. Trainer Havlieek stond te stralen van genoegen en vertelde iedereen die het maar wilde horen hoe verdiend hij de zege wel vond: „We moesten zelfs nog drie spelers wegens blessures missen. Anders zou het elftal nog sterker zijn geweest". Hij vond Mijnals de beste Nederla/ndse speler en daar was de verantwoordelijke man voor de samenstelling van de ploeg Van de Stock het roerend mee eens. Met een napret, die op iedereen in de Belgische kleedkamer oversloeg, zei hij, meer tegen zichzelf nog dan tegen een ander: „Ze zijn in de trap gelopen gelijk de Fransen, die we op dezelfde wijze met 1—0 hebben verslagen. Een mooie interlandscore anders, zeven punten uit vier wedstrijden, want we wonnen met 3—1 van de Zwitsers en moesten alleen Chili een gelijk spel toestaan". „Wat vielen de Nederlanders anders tegen. Wat had die Moulijn een off-day. Lippens had tot taak Rijvers te schaduwen en dat deed heel wat afbreuk aan het anders zo stuwende spel »an de Nederlander. Kortom, de gehele Belgisch* ploeg heeft gevochten voorwat ze waard was. Wat dat betreft heeft die nederlaaq van 9—1 te Rotterdam veel voordeel gebracht. Want sindsdien komen de spelers om de veertien dagen te Brussel bij elkaar, is er een goede centrale training en kweekt dat een teamspirit, waarvan we nu de vruchten plukten". Vic Mees vond het spel van de Nederlanders zeer teleurstellend'. We vroegen hem terloops welke Belg hij deze keer als uitblinker kon noemen. Iemand in zijn buurt voegde hem toe: zea maar Vic Mees. Hij antwoordde toe n veelzeggend: „Ik weet het niet, ik heet geen Goppensl" ---