SUITE CLASSIQUE TEN PLATTELANDE De dorpsmuziek van pen plaatsje in Noord-IIolland, een fanfarecorps van goede naam en faam, poseerde ditmaal voor de camera. Of liever gezegd: poseren ivas het niet, er werd ijverig en met groot élan gemusiceerd toen de fotograaf de lens van zijn toestel op het gezelschap richtte, nu eens heel dichtbij en dan weer verderaf. Men ziet de paukenist, de dirigent en een sopraan-saxofonist in actie; vervolgens vijf bugels op een rijtje, een close up van een pracht van 'n embouchure (ook wel ammezure genaamd) van de trombone-blazer, een tuba-speler die even niets te doen had en dus, rustend met een zijner armen in de beker van. het instrument, een trekje aan zijn sigaret pleegde; verder een vrouw en een man elk met een hoorn aan de mond; en tenslotte de slagwerker, de bekkens hanterend. Alles tezamen: een Suite CIassi de manier, zoals wij die hebben verteld De luchtopnamen worden in een heel ingewikkeld apparaat, een stereoscopisch karteringsapparaat gelegd en daarmee uitgetekend. Met zevenmijlslaarzen zijn we, door het gebouw en langs al het werk gegaan. We zagen o.a ook het moeilijke reproductietekenwerk van de mannelijke tekenaars. Jul 'ie begrijpen wel, dat wij het werk zeer oppervlakkig hebben besproken, als we nii al aan het drukken van de kaarten ziin toegekomen. Zo'n kaart heeft verschillende kleuren: zwart zijn bijvoorbeeld de contouren van wegén, spoorlijnen, kanalen cn de namen; blauw het water, groen de bossen, bruin de hoogtelijnen enz. Van iedere kleur wordt een astralon vervaardigd en deze astralons moeten precies op elkaar passen; vandaar dat er met zo'n uiterste zorg getekend wordt. Het drukken van de kaarten is een ingewikkeld procédé op zichzelf, waarover we hier niet verder, zullen uitweiden. MAAR wanneer we nu zo'n kaart die kant en klaar Is bekijken, weten we welk een ontzaglijk werk hieraan is verbonden. En wat een enorm verschil vertonen deze kaarten met die van vroeger, waarop allerlei tekeningen werden gemaakt. „Kaarten" zijn er altijd geweest. Juist waren ze niet, maar dat kon ook niet, want men leefde lange tijd -bijna geïsoleerd en men kende slechts een klein omliggend gebied. Op rotstekeningen, die men op vele plaatsen in de wereld heeft gevonden, werden vergaderplaatsen aangegeven, plaatsen waar veel wild voorkwam, gevaarlijke bergpassen enz. De Eskimo's van Groenland sneden uit een brok hout de kustlijn en dat „kaartje" namen ze mee op hun toch ten. Zo deden ook de bewoners van de Zuldzee-eilanden. Zij bonden uitgeplozen cocosvezels tezamen en de knopen duid den verschillende richtingen aan. Ook werden er schelpen aan bevestigd en deze moesten dan eilanden voorstellen. De bewoners van de Marshall-eilanden gingen nog een stapje verder: stokjes gaven op hun „kaarten" de brandingen om de eilanden aan en zelfs werd aangegeven, hoe de branding op de eilan den kwam toerollen. Zulke „kaarten" waren lang een diep familiegeheim, dat de vader slechts aan zijn zoon verklapte Naarmate de zeevaart zich ontwikkelde, ontwikkelde het maken van kaarten zich eveneens. En dat er allerlei vreemdsoortige kaarten hebben bestaan kunnen we begrijpen als we weten, dat de volkeren lange tijd in de veronderstelling hebben geleefd, dat de aarde een platte schijf was. Maar als wij over oude kaarten beginnen, zouden we zeker een hele pagina van de krant kunnen vullen met interessante gegevens. AUKE RUBEN Meisjes aan het tekenen bij de Topografische Dienst --- Hoedjesmannequonijn J~ïE geschiedenis, die bij dit plaatje behoort, heeft een «eer eenvoudig begin. Zekere Susan, een zesjarig meisje in Los Angeles in Californië, heeft een konijn, een lief dier met een knap konijnengezicht, klassiek van neus en oren. Een echte „beauty" zogezegd. Maar Susan heeft ook een moeder. Onlangs nu zette de moeder — de vrouwelijke pendant van vaders die zo graag met het spoortje van hun zoons spelen — het konijn een hoedje op. Het effect was opmerkelijk, leder die het zag was er verrukt van. Susan3 konijn bleek bijzondere kwaliteiten als hoedenmannequin te hebben en meteen had de moeder er een naam voor verzonnen: mannequonijn. Het eigenaardige is, dat het dier, zonder bepaaldelijk op een mens — dus laat staan op een dame — te lijken, om de een of andere reden toch iets van een menselijk aspect toont. Men zou bij het zien van deze foto geneigd zijn zich af te vragen: Waar heb ik die mevrouw met dat voile-tje en die theevisite-blik toch ergens ontmoet f --- Montie en Maks Piepsnor Mevrouw KRIEBELNEUS komt thuis XVI _ _ _ p„ handdoek vast. Montie en Maks trokken uit alle macht aan de andere kant en... floep, daar lagen de drenkelingen op de keukenkast te spartelen. Montie en Maks waren blij dat ze Miepje en Piepje hadden kunnen redden, want stel je eens voor dat de twee kleintjes in de melk waren verdronken. Dan was het hun schuld geweest! Met hun zakdoeken begonnen ze de huilende muisjes een beetje droog te wrijven en daarna klommen ze met hen naar beneden. We zullen jullie voor de rest van de dag maar in bed stoppen," zei Montie, ,want jullie zgn zo overstuur " „Ja, het allerbeste is dat ze gaan slapen," vond ook Maks. Ze begonnen Miepje en Piepje uit te kleden en stopten hen in hun bedjes. Maar Miepje gilde als een mager biggetje: „Ik wil niet naar bed. Ik wil naar mijn Mammie!" Toen Piepje hoorde dat Miepje om mammie gilde, zette hij ook een keel op. ,,Ik wil ook direct naar mijn mam mie!", riep hij en gooide, net als Miepje, de dekens van zich af. „Willen jullie wel eens netjes in bed blijven!", schreeuwde Montie kwaad. „Wie is hier de baas?", riep Maks op een generaalstoon ..Wij zijn hier de baas! Wij zijn hier de baas! Het is hier immers ons eigen huis!", riepen de kleintjes nog harder terug. Montie en Maks duwden de schreeuwers weer in bed en trokken hardhandig de dekens over hen heen. „Als jullie niet gauw stil zijn, zullen --- VASELIENTJES KLEUTERPRAAT van Eli Asser is het vervolg op lientje, dagboek van een baby, en is eyen aardig wijsgerig en wijsneu 2 » gebabbel van een kleuter over zijn geving, geestig en licht geschreven e verlucht met leuke kindertekeningen van Diet Huber sterdam). (Arbeiderspers, AXOr ---