de korte golf HANDSCHOENEN 5 3 l 4 DE bruinleeren piloot met zijn lachend gezicht wenkt zijn zoontje nog een groet toe: „Addio Brunetto!" Zijn mooi vrouwtje loopt nog een paar stapjes vooruit en roept op dringenden toon naar boven* „Vergeet je het niet? Witte peau de Suède handschoenen, vijf drie kwart. In Venetië zijn ze goedkooper dan in Rome!" De motor zet aan met een oorverdoovend lawaai. Maar de witte peau de suèdes, nummer vijf drie kwart, werken zoo kalmeerend op de zenuwachtige menschen om mij heen, dat allen lachen. 'tls waar, een Noordpooltocht is het niet: wij vliegen niet eens over den Oceaan. Wij zijn geen helden, wij maken eenvoudig gebruik van een vaste lucht ver binding. Wij zijn in de vlleghaven van Rome; de bel van vertrek fc'ordt geluid op het dakterras van de groote glazen hal. Daarnaast ligt een hotel voor wie laat in den avond aankomen en een restaurant met schei-gekleurde parasols. Lang kan er niet gewuifd en geschreid worden, want bijna in hetzelfde oogenblik, dat het signaal tot de afvaart klinkt, huppelen wij over het groene veld van de Campagna en zweven de lucht in, hooger, hooger. Een halve minuut later doemen de twee blauwe meren van Bracciano en Bolsena op tusschen violette bergruggen... Naast mij zit een Italiaan. Hij heeft het zich gemakkelijk gemaakt op de bank van de cabine. In den hoek staat een automaat met het opschrift „oorwatten" en een leeren hanger, die gevuld is met practisohe papieren zakken voor eventueel© luohtzieken. Alleen hieraan Is te merken, dat wjj niet per luxe auto reizen, maar in een vliegmachine van de „Transadriatlca". Aschbakken zijn overal aangebracht, waaruit ik tot mijn genoegen afleid, dat rooken geoorloofd is. In de fauteuils vóór ons zitten twee vrouwen. Zij komen uit een ver land. De oudste is in het lichtblauw; zij draagt een soort broodmandje, gegarneerd met ' ">nte bloemen op het donkere haar. Haar reisgenoote haalt een dagboek te voorschijn, waarin ze gaat schrijven. Op mijn knieën zit, aandachtig om zich Iheen kakend, mijn trouwe fox, dien ik jaren geleden uit een vondellngenhuis heb gered. Hij snuffelt met zijn vochtlgen, zwarten neus naar rechts en naar links en kijkt mij met verbaasden blik aan, alsof hg w." vragen: „Gaan we niet verder?" Fox heeft gelijk. Als ik in de verte kijk, naar de in een gouden nevel gehulde bergketen aan den horizon, dan ls het, of we stilstaan, alsof wij op dezelfdj plek blijven zweven. Als mya trouw makkertje echter naar beneden keek, naar onze donkerblauwe schaduw, die over de bruine daken van Orvietos strijkt, dan zou hij merken, hoe razend vlug wij voorat schieten. Als de twee vrouwen een flauw vermoeden hadden, dat foxje op elke bootreis zoo zeeziek is als een mensch, zouden ze waarschijnlijk niet zoo kalm en rustig 1 zijn onmiddellijke nabijheid uit het raam zitten kijken.... Als de witte draden van een spinneweb liggen de straatwegen van Umbrië onder ons; donkere cypressen bedekken het heuvelland, het ronde, azuurblauwe oog van het Trasimeno-meer kijkt ons verbaasd aan. Opeens keert de jongste der vrouwen zich om en wijst met uitgestrekte vingers naar twee bruine vlekjes in de diepte. Wat zijn het? Ik wijs haar op mijn kaart Perugia en Assisi. Op een stukje papier schrijft zij een vraag: „Zijn dat bekende steden? Zou ik ze in mijn dagboek noemen?" Steeds hooger vliegen wij, den Apennijnen tegemoet. Grijze rotsen, naakte dalen, een enkele top. De piloot draait zich om en neemt potlood en notitieboek uit de hand van een der vrouwelijke reizigers. „De top naast ons is de Monte Nerone, 1526 meter hoog. Wij vliegen nu op 2000 meter." De vrouw kijkt fier. Fox vindt de heele zaak doodgewoon; hij schijnt zich te vervelen, want hij kijkt om beurten naar mij en naar ons valies. Ik weet, wat dat beteekent; ik haal zijn kussen en zijn witflanellen dekentje te voorschijn. Dadelijk maakt mijn vriendje het zich aan mijn voeten gemakkelijk en slaapt rustig in, zich niets aantrekkend van de 2000 meter. Als hij weer opkijkt, schemert voor ons uit een turkooisblauwe streep, die met de lucht schijnt samen te vloeien, de Adriatische Zee. Rimini en Ravenna naderen; witte wolken jagen ons tegemoet, strijken onder ons langs, worden door ons in tweeën gedeeld. Nu zijn we boven de zee en kijken op het net van de Po-, Reno- en Etsch-delta's en naar de lagunen. Reeds ligt in zi)n hemelsblauw étui een glanzendgouden juweel voor ons, dat nader en nader komt en voor onzen blik wordt onigetooverd in een stad. Reeds verwelkomt ons de klokke toren, de voorgevel van het dogenpaleis... Venetië! Drie uren zijn als drie minuten omgevlogen. Ik moet Foxje wakker maken, want de horizon ligt al scheef tegenover ons; scheeve boomen, scheeve huizen vliêgen langs ons heen. Dat beteekent, dat wij in steeds nauwer kringen boven het vliegveld cirkelen en een oogenblik later dalen wij voor de hangar, waar een troepje in het wit.gekleede gasten van de Lido ons verwelkomt. Wü nemen afscheid van den piloot en ik zeg lachend tegen hem: „Vergeet voorai niet, die witte peaiu de Suède's, nummer vijf drie kwart." SONJAH. (Nadruk verboden. — Auteursrecht voorbehouden.) --- DISTRIBUTIE-NIEUWS Morgen, Zaterdag 19 April laatste dag voor het inwisselen van Bon 22 (één ei). Zondag 20 April a.s. laatste dag voor het inwisselen van Bon 07 Recht gevend op het koopen van 250 gram havermout-vlokken of bloem, aardappelmeelVlokken, gort, gortmout of grutten. Bon 10 Recht gevend op het koopen van 100 gram maïzena, griesmeel, sago, aardappelmeel, stijfsel of puddingpoeder. Bon 08 Recht gevend op het koopen van 250 gram gort, gortmout of grutten. Bon 09 Recht gevend op het koopen van 100 gram macaroni, spaghetti of vermicelli. Bon 11 van de boter- en Bon 11 van de vetkaart. Bon 11 van de broodkaart (dit geldt alleen in de gewone winkels. In restaurants en soortgelijke inrichtingen moet men bon 12 inleveren). Bon 6 van de bloemkaart. Bon 62 en 72 elk recht gevend op het koopen van 100 gram kaas. Bon 93 (één ei). Alleen in de gewone winkels. In restaurants enz. uitsluitend bon 84. --- OMA'S POES Bij Oma, aan 't breede raam, Op 't vensterkozijn, Zit lekkerlui de grijze poes, Fijn in den zonneschijn! Voor .d* al te felle zon Knijpt zij haar oogjes telkens dicht, Maar af en toe heeft zij den blik Naar buiten toch gericht! Want buiten tjilpen vogeltjes, Zij hupp'len heen en weer, En pikken naarstig kruimpjes brood; Steeds komen er nog meer. Wat poes begeert, dat weet ik wel, Ze spiedt maar door de ruit.... Zoo'n groote musch, die maakte ze Natuurlijk dolgraag buit! Maar muschjes zijn heusch niet zoo dom, Zij zien hun vijand wel, En met hun kleine bekjes vol, Verdwijnen zij héél snel! Zeg, Poes, slaap maar gerust weer ln, Of kijk wat door 't gordijn, En pas vannacht maar héél goed op, Of er soms muizen zijn! S. de J. --- De geheimzinnige bezoekster door ANNY von PANHUYS. 41 De koffie in de kopjes werd koud, maar ze dachten niet aan drinken. Günther vertelde en Karola luisterde met een rustig, beheerscht gezichtje naar hem. Daarbij keek ze hem aan en als zijn blik den hare ontmoette, ontstonden er een paar oogenbllkken van zwijgen. „Nu weet je de heele geschiedenis, Karola," zei Günther tenslotte. „Veroordeel me, als je wilt... ik heb het verdiend. Maar van één ding kan je overtuigd zijn... ik lijd het meest onder alles, wat ik gedaan heb. Gelukkig ga ik binnen afzienbaren tijd weg..." Hij vertelde haar alles, wat hij al bereikt had en wat hij nog hoopte te bereiken... Dan zei hij: „Vóór mijn vertrek zou ik Albin heel graag nog eens spreken. Want wat hij met zijn verbod wilde bereiken, was toch eigenlijk niets anders dan een weerzien met jou!" Ze schudde het hoofd. Günther keek verbaasd en zei: „Ik zou niet weten, waarom anders!" Karola haalde bijna onmerkbaar de schouders op en verklaarde: „Breek je daarover maar niet het hoofd, Günther. En nu moet Ik weg. Blijf jjj nog even zitten, als je wilt. Ik wilde graag alleen gaan." Bijna fluisterend vroeg hij: „Ben je nog erg boos op me?" „Ik ben heelemaal niet boos op je. En ik wensch je veel succes!" „Dank je, Karola!!' Het volgende oogenblik was ze weg en daar zat hij nu en staarde voor zich uit. Hij had het gevoel, of hij Karola nooit goed gekend had. Zoo rustig en beheerscht als ze was geweest, terwijl ze hem in haar hart toch moest haten. Had hij zijn oogen dan in zijn zak gehad? Ze was veel en veel mooier dan Gisa Bauer. Hij had het geluk voor het grijpen gehad en hij had geen hand uitgestoken. En nu bezat zijn broer het. Hij zuchtte, maar onderging het tegelijk als een geluk, dat Karola hem vergeven had. Een schaduw, die over zijn leven had gelegen, was verdwenen. Dat had Karola met haar goedheid en edelmoedigheid bewerkstelligd. Hij keek naar de plaats, waar ze geen vijf minuten geleden had gezeten, en zijn aandacht werd getrokken door iets op den grond. De eerste paar oogenbllkken wist hij niet, wat het was... Hij bukte zich en raapte een fotomapje op, een klein dingske, niet grooter dan zijn hand, een mapje voor kleine amateurkiekjes. Hij deed het open en zag, dat het een aantal kiekjes bevatte. Het zag er gloednieuw uit en was blijkbaar het eigendom van Karola. Het eerste kiekje was er namelijk een van haar zelf ln een licht zomerjaponnetje. Een plotselinge behoefte om het kiekje er uit te halen en het in zijn zak te stoppen, overviel hem. Haastig bladerde hij verder. De volgende foto was een goed geslaagde opname van Albin, maar van de bladzij er tegenover keek een lachend meisjesgezicht hem aan, een gezicht, dat hij goed kende, maar toch bijna vergeten was: Margot Stein, bijgenaamd Muschi! Hoe kwam Karola aan dat kiekje? Hij sloeg het blaadje om en zag: Albin met Muschi aan den arm. En het meisje keek met een uitdrukking op haar gezicht naar hein op, zielsgelukkig en bewonderend, of alles, wat het leven te bieden had, in hém belichaamd was. Günther stond voor een raadsel, dat steeds ingewikkelder werd... Want het volgende kiekje liet hem Karola zien, arm in arm met diezelfde Muschi. Maar dit kiekje was nog niets, vergeleken bij het laatste, een familiegroep, die hem de oogen van verbazing deed opensperren. De vingers, die het mapje vasthielden, trilden of het opeens te zwaar geworden was. Terwijl het in werkelijkheid niet meer woog dan een paar gram. Deze kiek moest op Albins trouwdag genomen zijn. Hij droeg een keurig zittend jaquet en in zjjn linkerknoopsgat had hij de onvermijdelijke, witte anjer. Maar de bruid naast hem, dat sierlijke figuurtje in het wit met een krans van oranjebloesem ln het haar, was niet Karola, maar Muschi! Allerlei gedachten flitsten hem door het hoofd. Hg kon de situatie niet meer aan. Hoe kwam Muschi naast Albin, terwijl Karola vroolflk lachend tusschen een ouden heer en een dame stond, die, naar hun uiterlijk te oordeelen, familie waren van Muschi? Dat moesten Muschi's vader en zuster zijn. De wat eigenaardige houding van de dame bracht hem iets ln de herinnering, dat Muschi hem had verteld: Loulse Stein was zwaar mank! Meer foto's waren er niet. Maar de paar, die hij gezien had, Waren voldoende geweest om zijn gemoedsrust volkomen te verstoren, 't Werd hem onmogelijk rustig in den stoel voor het raam te blijven zitten. De wat rookerige atmoefeer leek hem een sluier, diie hem het duidelijk zien verhinderde. Hij betaalde en ging de straat op. Hij moest naar Karola. Haar vragen, wat die zonderlinge foto's te beteekenen hadden. Wat ze hem vertelden, was toch gewoon te gek! Albin, die met Margot Stein getrouwd was! Hij had de aankondiging van Albins verloving met Karola toch gezlèn. Hij had de kaart zelf in handen gehad. Goeie genade, gesteld, dat hij niet goed wijs'was, dat hij alles verkeerd zag! Misschien was het toch Karola, dat slanke figuurtje in de elegante bruidsjapon naast Albin en was het andere meisje een volslagen' onbekende voor hem. Midden op straat bleef h\j staan .en haalde het mapje uit zijn zak. Maar hij had zich niet vergist. De bruid was Muschi en geen ander! Hij dacht er eenvoudig niet aan, nog langer te piekeren. Opeens besloten wenkte hij een taxi en gaf den chauffeur een adres op. Binnen de tien minuten stopte de auto voor het huis van Albin. Als Albin hem de deur uitgooide... goed, da t liet hij zich aanleunen. Maar hij ging niet, voor hij zekerheid had ten opzichte van het vrouwenfiguurtje naast Albin. Was dat Muschi, ja of neen? SLOTACCOORD. Albin Albus zat op zijn bureau en hield een korte bespreking met Karola en Loulse Stein. Die week zou het nieuwe artikel van de firma, lingerie, die tegelijk goedkoop en mooi, solide en elegant was, in de etalages tentoongesteld worden. En om het lievelingsidee van Karola het succes te geven, waarop het door z(jn originaliteit en nuttigheid recht had, moest van tevoren alles precies geregeld zijn. Karola had dien morgen nog stalen gekeurd en inkoopen gedaan en was juist thuisgekomen. Albin gaf haar een stoel en zei: „Muschi heeft gevraagd, of ze bij de bespreking tegenwoordig mocht zijn. 't Vrouwtje heeft smaak, vind ik... we moesten het haar maar toestaan." Er werd geklopt. Juffrouw Klausen kwam zeggen: „Meneer Günther laat vragen..." Verder kwam ze niet. Ze werd achteruit getrokken en zag de deur dichtgaan. Günther had niet afgewacht, dat hij vergunning kreeg om binnen te komen. Drie paar oogen keken Günther aan. En Günther stond met een opgewonden gezicht midden ln het kantoor en zocht naar woorden om datgene wat hij te vragen had, behoorlijk ln te kleeden. Albin was opgesprongen. „Waar kom jij opeens vandaan, Günther? En wat doe je zonderling! Alsof de politie je nog steeds op de hielen zit. Spreek op, kerel! Is er iets ergs gebeurd? Ik dacht, dat je nog hoog en breed in Amerika zat." Het gezicht van Günther werd een en al verbazing. „Hoe kom je daarbij? Je hebt me toch zelf geschreven en m'n overtocht betaald. En dan het verder studeeren bij Sandhut... dat heb ik toch ook aan jou te danken? Je hebt natuurlijk een goed woordje voor me gedaan. Maar dan moet je toch weten, dat ik in Berlijn ben! Ik heb me hier niet laten zien, omdat het jouw nadrukkelijke wensch was, maar vandaag hield ik het opeens niet langer uit." Hij pakte Albin bij de lapellen van zijn jas, keek hem recht ln de oogen en vroeg heftig: „Ben je met Muschi getrouwd en niet met Karola? Terwijl je me een kaart gestuurd hebt van je verloving met Karola? Spreek op, kerel... ik verdraag die onzekerheid niet meer." Albin trok ruw de handen los, die zijn Jaslapellen vasthielden, en viel driftig uit: „Zoo, is het je misschien nu weer om Muschi te doen? Die je hebt laten zitten, toen je genoeg van haar had en een ander je meer aantrok?. Wil je haar nu weer terug hebben, omdat je dat misschien beter convenieert? En wat dat andere betreft, kan ik alleen maar zeggen, dat je ze ziet vliegen. Ik heb geen overtocht voor je betaald... heb er gewoon niet aan gedacht... en je leermeester, professor Sandhut... dien heb Ik zelfs niet gezien! De brief, dien je me toen hebt gestuurd uit New York, was volgens mij geen antwoord waard. Alleen al om Muschi en Karola. Maar nu je vraag: ja, ik ben getrouwd met Muschi. Karola en ik hebben gelukkig nog bijtijds begrepen, dat we beter vrienden konden blijven. En dat zijn we. Heel goede vrienden. En verder kan ik je maar één raad geven: Verdwijn en waag het niet, je ooit weer in de nabijheid van Muschi te laten zien." jfSlot volgt,l --- Dr. Weetal krijgt een koetsje MEVROUW Mees, Meneer Spanrups, Juffrouw Kraai, en nog veel meer! Wat zijn er toch weer een hoop zieken," zei Dr. Weetal, de kabouterdokter, terwijl hij de lijst nalas, waarop de naman van zijn patiënten waren geschreven. Vlug nam hij zijn dokterstaschje en ging op weg. Van het eene huisje trok hl) naar het andere. Juist kwam hjj bij de familie Mees naar buiten gestapt, toen hij bijna tegen mijnheer Kwikstaart opbotste. „Goeden naaht dokter," groette die, „al weer druk in de weer?" „Ja, ja," antwoordde dokter Weetal, „er zijn veel zieken." „Ach, ach, het is me wat met die dierengriap," vond mijnheer Kwikstaart, „U zult wel moe zijn na zoo'n ingespannen werknacht." „Ja," bevestigde dr. Weetal, „dat valt niet mee. Ik kan me niet herinneren het ooit in mijn leven zoo druk te hebben gehad." „En dat wil heel wat zeggen. Hoe lang bent u eigenlijk al dokter hier in kabouter- en dierenland?" vroeg mijnheer Kwikstaart. „Och," weerde de ander ai, „ik let niet op den tijd. Maar neem me niet kwalijk, ik moet verder hoor. Adieu." „Weet je wat ik doe?" dacht mijnheer Kwikstaart, toen de dokter om een hoek was verdwenen, „ik ga eens op het kabouterstadhuis de papieren nasnuffelen. Daar vind ik vast wel, wanneer Weetal tot kabouterdokter werd benoemd." Mijnheer Kwikstaart had al heel gauw den datum gevonden. „Neen maar," riep h(j verbaasd, „dat ls warempel al honderd jaar geleden! Laat eens zien. Op den 25sten van Grasmaand, nu honderd zonnejaren geleden. Maar dan... ja dan heeft dr. Weetal over een paar weken zijn honderd-jarig jubileum! Ach, ach, en die goede dokter weet het zelf niet eens. We moeten dien dag voor hem tot een onvergetelijken maken. Ik zal er met al mijn dierenvrienden dadelijk over spreken." En zoo kwam het, dat, den volgenden nacht al, in Kwikstaarts huis aan de beukenlaan alle dierenfamilies samen kwamen, om te beraadslagen hoe ze dr. Weetal zouden huldigen. „Kijk eens," zei mijnheer Kwikstaart, die de leiding van de vergadering had, „we moeten hem een mooi huldeblijk geven." „Natuurlijk, natuurlijk," kirde mevrouw Merel. „Wees toch wat kalmer," bromde juffrouw Knorhaan, die altijd erg knorrig was. „Jij, jij," snibde mevrouw Merel, „Jij kunt niet anders dan knorren en brommen. Lach liever eens." „Stt. stt, kinderen," suste mijnheer Uil, die als steeds heel wijs zat te kijken. „Geen ruzie maken, hoor." Mevr. Merel kalmeerde nu en kroop gauw achter een groen bladscherm. „Nu, wie heeft er een voorstel," vroeg mijnheer Kwikstaart. „Laten we dr. Weetal een paar mooie boeken geven," stelde mijnheer Doekenluis voor. „Ach neem, geen boeken," vonden de anderen. „Dr. Weetal is geleerd genoeg. Neen het moet iets veel grootscher zijn." „Laten we hem dan een mooie bontjas geven voor de kou." Dat was een voorstel van mevr. Eekhoorn. „Ben je wijs" viel meneer Mantelmeeuw haar in de rede. „Wat heb je nu aan een bontjas in den zomer?" „Neen, dat is geen goed geschenk", vond mijnheer Hamster, die geen vriend was van mevrouw Eekhoorn, omdat ze altijd de beukennootjes voor zijn neus wegnam. „Laten we hem liever een gToot diner aanbieden. Ik heb daarvoor van allerlei heerlijks in mijn winkel." „Ach, ach", zuchtte mijnheer Uil. „Op zoo'n manier komen we er nooit. Jullie denken weer allemaal alleen aan jezelf. Laten we een geschenk bedenken, dat we gezamenlijk tot stand kunnen brengen." „Dr. Weetal is van den vroegen nacht tot den laten morgen bezig om alle kabouters en dieren te genezen. Hij trotseert weer en wind en dat alles te voet! Nu had ik jullie willen voorstellen hem een mooi koetsje aan te bieden." „Ai," riepen ze allemaal, „dat zou iets geweldigs zijn." „Ja", ging mijnheer Kwikstaart voort, „dat zou zijn zware taak heel wat verliohten. Het is een geschenk voor heel zijn leven en bovendien, hoeveel dieren krijgen er geen werk door." „Wie allemaal wel?" werd er gevraagd. „Och," legde Mijnheer Kwikstaart uit. „Daar is dan in de eerste plaats het hout, waarvan het koetsje moet worden gemaakt. Ik zou willen voorstellen, dit bij onzen vriend Houtworm te bestellen. Dan hebben we onzen vriend Glazenmaker, die goed voor de ruitjes in de koets zal zor-» gen. Zijn knechtje Glasvlinder, zal hem daarbij behulpzaam kunnen zijn. Onze vriendin Mevrouw Zijderups zal een prachtige bekleeding voor de kussens weven en de gezusters Vedermol maken de vullingen voor die kussens. O ja, ik vergat nog te zeggen, dat het mij het best lijkt als Mijnheer Specht, de oppertüamerman uit het dierenrijk, de leiding op ziet» neemt." „Heel vereerd, heel vereerd," boog mijnheer Specht. „Dat zal ik graag doen. Maar mag ik dan ook nog even wat vragen, mijnheer Kwikstaart?" „Dat spreekt van zelf," antwoordde mijnheer Kwikstaart. „ TT oe meer, hoe liever." „Wel," zei mijnheer Specht. „Komen er ook lantaarns op het koetsje? En wie zal het voorttrekken?" „Ja, dat z(jn verstandige vragen," vond mijnheer Kwikstaart. „Laten de Glimwormpjes maar voor de lantaarntjes zorgen." „Heel graag, heel graag," stemden de Glimwormen toe en ze staken meteen hun lichten alvast op. „En dan als laatste," besloot mijnheer Kwikstaart, „zou ik onze vrienden Duizendpoot willen vragen om het koetsje te trekken. Als zij dat doen, zal de goede dokter vlug van den eenen patiënt naar den anderen komen. Afgesproken ?" „Afgesproken," juichten ze allemaal en toen gingen ze naar huis, uiterst voldaan over de goede regeling en het mooie geschenk, dat dr. Weetal zou krijgen. Toen de groote dag was gekomen, reed 's nachts héél vroeg al het prachtige koetsje voorbij. Een dieren-orkest speelde een vroolijken feestmarsch. Dr. Weetal en zijn vrouw keken verwonderd naar buiten Ze begrepen er niets van. Maar mijnheer Kwikstaart begon dadelijk een toespraak te houden en feliciteerde dr. Weetal namens alle dierenvrienden met zjjn honderdjarig Jubileum. „En dit, geëerde Dokter, is het geschenk, dat alle dierenvrienden tezamen u aanbieden," besloot hij zijn rede. Ach, wat was die dr. Weetal verheugd. Tranen stonden ln zijn oogen van ontroering. „Dat zal wel heerlijk rijden," zei hij, toen hij instapte om het koetsje te probeeren, „en het mooiste van alles ls nog, dat jullie allemaal samen aan dit geschenk gewerkt hebben." Iedereen jubelde en juichte en dr. Weetal heeft van dat oogenblik altijd het koetsje gebruikt als hij zijn patiënten ging bezoeken* _ CORRY E. Juist kwam hij bij de familie Mees naar buiten gestapt. --- Corot als kunsthandelaar DERTIG jaren reeds wijdde Corot zioh aan de schilderkunst; twintig jaar lang had hij bewezen, met welk een groot talent Fortuna hem begunstigd had. Maar in al dien t\jd had hij niet geleerd, hoe hij het aan moest leggen om door de kunst rijk te worden. Op een goeden da_j ontving hij een vreemdeling op zijn atelier, een oppervlakkig kunstkenner, die meer door het toeval dan door eigen wil met den Franschen meester in.aanraking was gekomeiv Hij nam de werken, die de wanden van het lichte vertrek bedekten, een voor een opmerkzaam op, en een kleine studie trok hem zoo aan, dat hij zioh tot den schilder wendde om te vragen, hoeveel het doek kostte. Corot was allerminst voorbereid op zoo'n vraag; hi) keek even verwonderd, alsof zijn bezoeker had geïnformeerd voor hoeveel hij de maan zou kunnen koopen! Hij dacht lang na en antwoordde tm slotte: „Waarom wilt u dat weten?" „Omdat Ik het een prachtstukje vind!" „Dat is toóh ge', reden! Er hangen hier wel meer doeken, die er niet kwaad uitzien, maar geen mensch hee.'t me ooit naar een prijs gevraagd. Waarom interesseert u zich daar feitelijk voor? 'tls wel een aardig dingetje, daar hebt u gelijk aan: bekijkt u die boomgroep e na... 1V heb dat b(j het aanbreken van den dag geschilderd..." Corot vergat de vraag van den vreemdeling en begon een enthousiaste beschrijving te geven van de prachtige plaats, waar hij had gewerkt, van de intensiteit der schaduwen, de warmte der zonnestralen.... Maar toen hij eindelijk ophield, klonk het weer: „Hoeveel kost het?" „Wat komt dat er op aan?" „Ik koop het, als het niet te duur is." Corot krabde zich eens achter het oor, nam z'n mutsje af, zette het weer op. Koopen? Dat was nog eens een avontuur! Zoo iets had hij nog nooit bij de hand gehad! Jammer, dat de man juist deze studie op het oog had; hjj was zelf ingenomen met het dingetje, dat hij een van zijn „fameuze" werken noemde. Het stuk herinnerde hem aan het mooie dorp, waar een allerliefst jong meisje een heerlijk ontbijt voor hem had klaargemaakt. Hij zag nog de platanen, waarvan de bladeren in het zonlicht lichte vlekken vormden.... Neen, eigenlijk hield hij het stuk liever zelf. Maar hg durfde het den vreemdeling niet ronduit zeggen en om hem om den tuin te leiden noemde hij een som, die hem ongehoord hoog voorkwam, een prijs, dien een collega van den schilder, 8ie minder talent maar een klinkenden naam had, voor zijn allerbesten arbeid vroeg en soms ook kreeg. Corot sloeg zich zelf volstrekt niet lager aan dan zijn schilderkennis... Tot zijn ontsteltenis haalde de vreemdeling zijn portefeuille voor den dag, telde een aantal bankbiljetten en een paar goudstukken neer voor den „koopman-artist", nam de studie onder zijn arm en rende de trappen af. Verbluft keek Corot hem na; toen haalde hij zijn schQuders op en mompelde: „Dien strop heb 1 k hem niet bezorgd." Hij legde het geld ln een la, nam zijn penseel weer /op en fluisterde tegen zichzelf: „Hier een beetje ultramarijn... daar nog een beetje... die boom een tikje lichter..." Een kwartier later was hij het voorval vergeten. Een paar dagen later kwam een kameraad Corot opzoeken. De schilder zat aohter zijn ezel en luisterde verstrooid naar den vriend. „Hoor eens, Corot, ik zou graag een boomenstudie van je leenen. Ik heb boomen noodlg en nu, ln den winter, kun Je niet naar de natuur schilderen." „Pak maar, wat je hebben wilt," antwoorddj Corot zonder op te kijken. Een kwartier larg snuffelde dm collega in het atelier. Toen zei hij: „Ik kan het ding niet meer vinden." „Wat?" „Die boomenstudie." „Dan heb je met je neus gekeken." „Ik heb overal gezocht." „Alleen niet, waar het ding is. Je moet je oogen gebruiken." ,,'t Is er niet." „Wat voor studie zoek je dan?" „Je weet wel, die uit Italië. Zonsopgang... platanen; daaronder zit jij en eet de beroemde maccaronl." „Wel verdraaid," zei Corot verrast, ,,je hebt geen slechten smaak. Dat is een van mijn fameuze werken." „Maar waar is het dan?" Plotseling herinnerde Corot zich iets. Hij werd vuurrood. „Je hebt gelijk... 't is er niet... er is iets mee gebeurd." „Wat dèn?" „Je vindt het misschien gek, maar het ls zoo." „Wit d&n?" „Ik ben er nog van overstuur. De vent moet niet goed wijs geweest zijn, of in leder geval een beetje zonderling." ,,Over wien heb je het?" „Over den man, die het gekocht heeft-" „Wat zeg Je? Wit? Gekocht? Die studie? Dat schilderij? Heeft iemand jouw schilderij gekocht?" „Ja." ,,Hoor eens, Corot, mag ik je eerlijk Iets zeggen?" „Ga je gang." „Ik geloof geen woord van dat heele verhaaltje. 't Kan zijn, dat je het ding hebt uitgeleend; dè.t kan ik mij tenminste nog voorstellen; je kunt me toch eerlijk zeggen: „Ik heb het ding uitgeleend", of: ,,Ik sta het liever niet aan jou af"?" Verontwaardigd pakte de beleedigde vriend zijn hoed'en liep naar de deur. „Hoor eens..." begon Corot weer. „Doe geen moeite om een nóg belachelijker uitvlucht te vinden," zei de ander smalend. „Ik zie wel, dat je me voor geen haar vertrouwt," zuchtte Corot met een ongelukkig gezicht. „Het is ook è.1 te dwaas, dat iik iets verkocht heb. Maar als je de bewijzen wilt zien, hoef je alleen maar deze la open te trekken..." De vriend deed, wat hem gezegd werd en riep verrast: „Waarachtig, daar ligt een berg geld!" Corot glimlachte. „Je kent mtjn inkomen, Je weet, dat ik noch rijk, noch gierig genoeg ben om zoo'n som te sparen. Bankbiljetten groeien niet op mijn palet. Een paar dagen geleden is hier een vreemdeling geweest, die mijn studie wilde koopen. Hij nam het ding mee en liet dit ervoor ln de plaats. Dat is de zuivere waarheid!" De vriend was eindelijk overtuigd; nog dienzelfden dag vertelde hij overal: .,Hebben Jullie het laatste nieuws gehoord? Corot heeft een schilderij verkocht!" De kennissen lachten spottend, Informeerden: „Wat? Hij Iets verkoopen? Dat is onmogelijk!" Maar het verhaal van het pakje bankbiljetten en de goudstukken overtuigde zelfs de meest ongeloovigen... ar. --- SNEEUWSTORM finiflonyjttDDoi XV/anneer Anthony Abbot er zich ** toe zet een van zijn vele herinneringen te boek te stellen aan THATCHER COLT, den vroegeren hoofdcommissaris der stad New York, kan men er zeker van zijn, dat een meesterwerkje ontstaat op het gebied der raadselachtige en romantische criminaliteit. Ons volgend Feuilleton, dat Maandagavond begint, levert daarvan een heel knap en heel overtuigend bewijs. --- BRUINTJE BEER WERKT SAMEN MET EEN REUS (Een oud avontuur opnieuw verteld.) No. 25. — Nu duurt het niet lang meer of Bruintje heeft het huis bereikt. De deur staat open en als hij voorzichtig naar binnen kijkt, ziet hij een groote keuken met een blinkend fornuis, met een aantal pannen. Er stijgt een heerlijke geur op en Bruintje denkt: „Dat staat mij aan." Het beertje heeft honger en hoopt, dat men hem in het huis iets te eten zal geven. Zou hij het durven wagen om binnen te stappen en om een boterham te vragen? „Wat dunkt jou, Ukkepuk," zegt hij tegen het ventje in zijn arm, „kunnen wij dat doen?" Het mannetje, nog half in den dut, begrijpt niet goed wat zijn kameraadje zegt, maar nadat Bruintje het hem nog eens precies heeft uitgelegd, antwoordt hij: „Wij, kabouters, zijn altijd bereid om wat we hebben met anderen te deelen. Of het een vriend of een vreemde is, kan ons niet schelen. Met de gewoonten buiten ons eigen wereldje ben ik niet bekend. Ik weet alleen, dat jij bijzonder vriendelijk en hulpvaardig bent." (Morgenavond vervolg.) --- "AKKER"TJES ---