QUICK VERSPEELDE ZIJN KANS VITESSE bij verrassing eerste-klasser (Van een onzer sportredacteuren) 11/TJ HEBBEN ER EEN. Wij hebben er één", kreten honderden vreugde" dansende Arnhemse jongens en meisjes, t'oen de wedstrijd Vitesse— Quick een half- uur oud was. „Wie had dat ooit gedacht". In die uitroep alleen al was reeds een wereld van verrassing opgesloten. Maar toen ze, buiten zichzelve van blijdschap, na die blunder van de te ver uitgelopen Nijmeegse doelwachter Steinvoorte en het succesvolle toestormen van hun linksbuiten Beijen, het fanatiek werkende Vitesse met glanzende ogen verder volgden, hebben te niet kunnen bevroeden, dat hun geliefde geelzwarte kleuren met niet minder dan 3—1 over het door hen zo gevreesde Quick zouden zegevieren. Het was adembenemend voor de Arnhemmers, die zich het eerste klasserschap als een ongrijpbare schim hadden voorgesteld. Voor Vitesse is het ten slotte werkelijkheid geworden. Voor Quick een wrede realiteit tweede klasser te zijn.... En Arnhem vierde feest... Al die oude kopstukken van naam en zonder naam, die Vitesse nog altijd aanhangen, mannen die grote sociale posities bekleden, zij waren op hun gevorderde leeftijd als kinderen zo blij met het jonge geluk. Vitesse en Quick, oude namen, verweven met de historie van de K.N.V.B., ze hebben weer nieuwe geschiedenis gemaakt... VITESSE heeft de sporen van het Nederlands Bondselftal, dat Woensdagavond met 3—0 van Engeland-B won, gedrukt... Het heeft de aloude wetenschap in practijk gebracht, dat geestdrift, uithoudingsvermogen en nimmer versagend zwoegen altijd moeten leiden tot een goed resultaat... en soms tot een verrassende uitslag. Ditmaal is het laatste het geval geweest... Meen niet, dat de Arnhemse ploeg zich, zoals men dat pleegt te noemen, heeft „opgetrokken" aan het spelpeil van Quick, dat zowel Vitessenaren als Nijmeegse supporters sterker achtten, ook zonder Stanley Rose, de Brit, die de Nijmegenaren niet hadden willen of mogen opstellen (hoewel zijn afwezigheid machtig veel moet hebben uitgemaakt). Op een uiterst glad terrein, hetwelk de techniek, ala men daarvan in deze ontmoeting mag spreken, nog moeilijker maakte dan ze al is — maar gelukkig tijdens een lange, droge Hemelvaartsdagperiode — heeft Quick het eerste halve uur een grote meerderheid gedemonstreerd, een overwicht met wel zeer matig spel, waardoor Vitesse de kans kreeg haar overvloed van zenuwen te spuien in een periode, toen er betrekkelijk geen gevaar dreigde... Trouwens, het stond feitelijk van tevoren vast. dat men deze wedstrijd niet moest beschouwen op de mérites van het voetbalpeil, maar als een voetbal s t r ij d zonder meer in de letterlijke betekenis van het woord. Het was aanvankelijk wel een buitengemeen nerveus treffen tussen twee elftallen, die zich ten volle van de zeer belangrijke inzet bewust waren: winst of verlies van een eerste-klasserschap! Geen kleinigheid! Het werd een strijd met scherpe kantjes, vaak té scherpe kantjes...! Die men maar met de veelvuldig gebruikte mantel der liefde moet bedekken. Wie kan het de Vitesse- of Quick-spelers overigens euvel dulden, wie kan er ze hard om vallen, dat ze ln hun enthousiasme iets of wat over de schreef gingen, al valt onbesuisde uitbundigheid altijd te laken... Ten slotte was er de Haagse scheidsrechter De Bruyn, die de zaakjes uitnemend en menselijk begrijpend binnen de perken hield. Opportuniteitsvoetbal RGO zullen we maar niet uitweiden E hierop analyseren. Er werd een opportunistisch spelletje tót en mét vertoond. Het is waar, dat Quick het eerste halve uur van de ontmoeting veel sterker was en zijn verdediging, met De Vos aan het hoofd, de zaakjes in handen had, maar hoe armoedig was het voetbal desondanks! Dit is ongetwijfeld een der redenen van de nederlaag van Quick geworden. Waren de Nijmegenaren in staat geweest dit lange overwicht uit te buiten, een doelpunt te forceren, dan was het wel zeer de vraag geweest of Vitesse over deze morele schok was heen gekomen Hieruit blijkt dus, dat Quick, ondanks zijn overwicht onder zijn vorm bleef en terdege moest oppassen voor de flitsende „uitstapjes" van Vitesse, dat een snelle rechtsbuiten bezit ln de persoon van de neef van de voorzitter der Keuze Commissie, D. Herberts. Een kwartier vóór de pauze, toen het bij de Nijmegenaren nog steeds maar niet had willen lukken kregen de Arnhemmers de vonk pas goed te pakken en plots was met dat goede doelpunt van Beijen, na die fout van Steinvoorte, het hek van de Arnhemse geestdrift-dam... Gerrits en Engelsman mochten dan al vaak g edreigd hebben in de Nijmeegse aanval, ze stieten nimmer toe en konden niet toestoten door het enorme werken van de Arnhemse spil Hendriks (overigens af en toe kwalijk onbesuisd). Dorpman, de Arnhemse middenvoor, plus rechtsbuiten Herberts en linksdito Beijen bleven op het gladde terrein na dit doelpunt een voortdurend gevaar, dat Quick voorlopig vermocht te keren. Quick, dat genoeg had aan een gelijk spel, vreesde bij zijn herverschijning op het veld geen verdere tegenslagen. Dat varkentje zou nog wel te wassen zijn. Maar die illusie hebben de Arnhemmers in de eerste seconden van de tweede helft wreed verstoord. Een fantastisch fraai gescoorde goal deed twaalf- van de dertienduizend bezoekers als één man opspringen' Van de aftrap af kwam de bal namelijk btj rechtsbuiten Herberts terecht, die een scherpe voorzet van de lijn gaf. De snelle bal werd in hurkende positie door Dorpman, onder Steinvoorte's neus, als het weerlicht „omgehaald" en... Vitesse leidde met 2—0!... Toch werd Quick niet zwakker, maar de gastheren werkten als bezetenen tegen het opdringen der Nijmegenaren. En ze hadden succes, waren zelf niet ongevaarlijk en Steinvoorte moest oppassen. Toen had Quick met een geheel opgedrongen elftal eindelijk succes. Uit een hoog voor doel geplaatste bal scoorde spil A. de Ligt met een kopbal. (2—1). De spanning steeg... vooral toen Steinvoorte door invaller-doelverdediger Waaijenberg werd vervangen... En het was zeker niet aan deze te wijten dat hij na 25 minuten andermaal werd gepasseerd na een samenwerking tussen Herberts en Dorpman, die zijn concurrent geen schijn van kans gaf... Zo bleef het een strijd tussen een opdringend Quick en een fel verdedigend en (niet te vergeten en te verwaarlozen) uitvallend Vitesse. Met 3—1 konden de Arnhemmers zich in veilige haven wanen. Hun enthousiasme in de defensie kwam echter op een strafschop te staan, toen Engelsman een schot door back Herberts met de handen gekeerd zag... Het vonnis werd ditmaal niet voltrokken. Het schot van Han Engelsman was zwak... Er was nog even Arnhems gekners van tanden, toen Engelsman —- terecht — inliep om de gestopte bal te trachten achter de lijn te werken. Hij kwam toen helaas in botsing met Iking, maar het geval liep nog al goed af... Tot het eind— dat een pandemonium te zien gaf!... — is er spanning geweest, maar er veranderde niets aan het geval, dat Arnhemse jongens bij verrassing eerste klassers werden en Quick... degradeerde. Voorzitter Huurman en zijn mensen moeten door een zure appel heenbiJten... --- „FANNY" WINT IN ITALIË Fanny Blankers—K<»:n is gisteren te Brescia uitgekomen op de 80 meter horden en op de 200 meter. Zij bezette in beide nummers de eerste plaats, onderscheidenlijk met 11.8 en met 25.2 sec. --- Olympische perikelen DE TIJD ZAL HET LEREN! Kolonel P. W. Scharroo, het Nederlandse lid van het dagelijks bestuur van het I.O.C. heeft te Kopenhagen de berichten tegengesproken, volgens welke hij zou hebben gezegd, dat Nederland niet aan de spelen te Helsinki zal deelnemen, als Duitsland wordt toegelaten. Kolonel Scharroo verklaarde: „Ik heb gezegd, dat wij in deze aangelegenheid voorzichtig moeten zijn, omdat als de Spelen deze zomer zouden worden gehouden en er op dit moment een beslissing moest vallen, Nederland, België, Luxemburg en nog enkele andere landen zeer waarschijnlijk niet zouden meedoen, zo Duitsland werd toegelaten. Ik ben ervan overtuigd, hoop althans, dat het in 1952 mogelijk zal zijn alle landen en dus ook Duitsland tot de spelen toe te laten." Er werd een commissie, bestaande uit Simonsen, voor Scandinavië, Patterson en Dawes voor Amerika en Mayer voor het continent, benoemd om de kwestie van het ijshockey met de Internationale IJshockeyfederatie te bespreken. Het congres besloot in October a _s. te Milaan een tentoonstelling van postzegels op sportgebied te organiseren. Er werd een uitvoerige discussie gehouden over de Olympische hymne. Ten slotte werd besloten in het geheel «een hymne te spelen. (Zie ook sport pag. 11J, --- VERRASSENDE OVERWINNING Slagvaardigheid van Oranjeteam meer waard dan (koude) Engelse techniek Nieuwe voorhoede rekende op afdoende wijze af met de hatelijke nul van haar voorgangster (Van een onzer sportredacteuren) NEE, wij zijn er nog lang niet met ons Nederlands Elftal. Daarvoor werden er op deze overigens gedenkwaardige Woensdagavond in het Olympisch Stadion nog te veel fouten gemaakt, fouten, welke een geheel ander resultaat dan deze 3—0 tot gevolg hadden kunnen hebben. Reden om hoog van de toren te blazen en het de internationale voetbalwereld toe te schreeuwen, dat Nederland er weer bovenop is en dat het weer meetelt, zien wij in die 3—0 daarom ook niet. Daarvoor is meer nodig dan een overwinning op een Engels B-elftal, dat weliswaar de schande van de 5—0 in Italië wilde uitwissen, dat er dus wel zijn best voor deed, maar dat toch meende met zjjn surplus aan (koude) techniek het doel te kunnen bereiken en dat zelfs de eenvoudigste kansen miste. Er is echter wel reden tot tevredenheid, wel reden tot enig optimisme en niet alleen omdat ditmaal de Nederlandse voorhoede weer in staat bleek doelpunten te maken. Drie maanden geleden stond Oranje te Newcastle eveneens tegenover zo'n Engelse B-ploeg. Het speelde toen boven zijn kracht en het verloor met 1—0. Ditmaal echter speelde het normaal en over het geheel genomen niet eens zo bijzonder goed en het won, zy het dan een tikje geflatteerd, met 3—0. Dat was o.i. de grootste winst en dat geeft ons de overtuiging, dat wij nu eindelijk op de goede weg zijn. Op de goede weg HET I s te hopen, dat de technische en de keuzecommissie verder zullen gaan op die goede weg, welke het elftal Woensdagavond zelf heeft gevonden, gedreven door eigen Inzicht, hetzelfde inzicht, dat ons ln het verleden zo menige fraaie overwinning heeft opgeleverd. Dat inzicht rijpte in de hitte van de strijd, een hitte, die ons elftal aanvankelijk scheen te zullen verschroeien. Drommels gevaarlijk was die Engelse linkervleugel met de A-speler Langton en de naar Engelse begrippen schotvaardige Bailey en als Kraak er niet op zo fortuinlijke wijze dat eerste schot uit had gehouden, wie weet, hoe slecht het ons elftal verder was vergaan. Abe Lenstra immers, die de 120.000 priemende ogen in zrjn rug wel moest voelen en het meest van al de ogen van de keuzecommissie, zwierf ergens btj de middenlijn en voelde zich daar als een goudvis op het droge. Het was hem nadrukkelijk gezegd: je mag meedoen, maar je moet spelen, zoals wij het willen, d.w.z. je moet een der hoekpunten zijn van het magische vierkant. En Abe had ja geknikt en dies zwierf ht) daar, ver van het Engelse doel, dat hem lokte en waar het succes lag, dat heel voetballend Nederland van hem verwachtte. Ht) zette zijn clubgenoot Hofma aan het werk, steeds maar weer Hofma, die van de toch zo geroutineerde Scott een merkwaardige vrijheid kreeg en keer op keer kon oprukken naar het doelgebied. Te hoog waren meestal zijn voorzetten naar het midden, waar Michels stond ingesloten en het alleen moest opknappen zonder veel kans op succes. Wat baatte het hem of hij kopduels met soil Nicholson won? Er was niemand oriT er van te profiteren, zoals eens Wilkes deed bij dergelijke ballen van Roozen. Hij stond daar en hij kreeg niets, evenmin als Roosenburg, althans niets, waar hij wat mee kon doen. Moest hij op zijn post blijven of moest hij ook gaan zwerven en het centrum geheel vrij geven? Alles naar Hofma HARD werkte achter hem Rijvers, die zich kon uitleven, nu de tegenstanders elk lichamelijk contact schuwden; hard werkten ook Stoffelen en v. d. Hoeven, maar gering was het aantal goed geplaatste ballen, gering ook de variatie, omdat iedereen er op uit scheen alleen Hofma te bedienen, die het tegen * Scott hoe langer hoe moeilijker kreeg. Doelman Middleton kon het werk daardoor gemakkelijk af. Wat hij kreeg, kwam van zijn eigen verdediging, die geen enkel risico nam en telkens de bal terugspeelde. Zo werd het een strijd op het middenveld, waar Rijvers triomfen vierde, waar zelfs v. d. Sluys, moedig rechtsbuiten Payne volgend en opdringend tot ver over de helft, zich wist te onderschelden, maar waar Abe zich in de rol van dienstknecht niet onmisbaar wist te maken. Mooie „bekeken" passes wisselde hij af met juist Iets te korte passes en omdat Michels in zijn eenzaamheid zo zwaar werd afgedekt, werd hij ab het ware gedwongen tot eenzijdig op Hofma georiënteerd spel, dat tegen deze ervaren tegenstanders tot mislukking was gedoemd. En de Engelse voorhoede? Meestal vier en dikwijls zelfs vijf man in actie, maar vervallend in veel te kort samenspel, dat zijn einde vond bij v. d. Sluys, bij Terlouw vooral en ook btj Potharst, die overigens moeite had met de uiterst snelle Langton, zodat er van die zijde soms gevaar dreigde voor Kraak. Maar midvoor Pye, uitgeschakeld door Terlouw, schoot zo slecht, dat de bal eens tegen de hoekvlag stuitte en vrij komend voor doel zonden Langton en Bailey het leder nog naast de paal. En toen Quickley Inkopte en Kraak er niet bij kon, kopte v. d. Sluys vallend de bal uit het doel. Het keerpunt RUSTIG was het publiek, kalm observerend en genietend soms van het spel der Britten en zich tevens afvragend, hoe onze nieuwe voorhoede op deze wijze, zo zonder doortastendheid, tot succes zou kunnen komen. Toen besefte Abe, balancerend op een punt van een verwrongen vierkant, dat het zo niet ging. In het middenveld viel voor hem, die nu eenmaal geen sjouwer is, weinig te doen, temeer niet daar Rijvers de taak van zwerver geheel op zijn kleine schouders had genomen en de aanwezigheid van Abe op dat deel van het terrein overbodig maakte. Eerst aarzelend, als was hij bang te worden teruggeroepen, daarna met groeiende overtuiging, dat het zo moest en niet anders, ging hij naar voren. En het was, alsof het gehele elftal zich richtte naar hem en alsof Stoffelen, v. d. Sluys en Rijvers hem er toe dwongen zijn plaats te zoeken daar, waar hij voor het hele elftal het meeste kon doen. Meteen kwam ook Michels tot grotere actie en na 35 minuten gebeurde, waar iedereen nu al een heel seizoen op wachtte. En het kwam van de linkervleugel, die nog versterking had gekregen van Michels. Van hem naar Hofma ging het leder, vervolgens naar Abe, die het op zijn beurt in de vrije ruimte legde voor de toelopende Rijvers, alles volgens het beste Engelse recept. Enige meters voor zijn doel stond Middleton en Rijvers, profiterend van deze unieke kans, schoot in volle, vaart de bal over diens handen hoog in het net. Nog een nul DE nul was weg en daar was liet in feite om begonnen. De Engelsen kenden echter ook een nul, die van Italië en bij deze dreiging kwamen ook zij tot het besef, dat het anders moest. Zij deden een beroep op al hun capaciteiten en met linksmidden Watson mee werden het er zes, die de Nederlandse veste bestormden. Tot angstig dicht bij Kraak kwamen Langton en Pye, soms resp. lamgs Potharst en v. d. Sluys rennend, alsof zij niet bestonden. Er kwamen hoekschoppen, er kwamen schoten van Langton en Pye, die Kraak meesterlijk stopte en er ontstonden worstelingen van vier, vijf man, waar Kraak zegevierend uit tevoorschijn kwam. Ter afwisseling een paar snelle uitvallen en na een voorzet van Hofma een kopbal van Michels, zó venijnig en zó zuiver, dat alleen een doelman van de klasse van Middleton er nog net met één hand biJ kon! Daarna een weldadige rust, die nieuwe spanning kweekte, omdat het spel van die laatste tien minuten schone beloften inhield. Beloften, die inderdaad werden Ingelost. Eerst door de Engelsen, die weer hun overrompelingstactiek toepasten en het Nederlands Elftal onder de voet trachtten te lopen. Twintig minuten duurde dat offensief en by al het goede werk van de versterkte defensie, waarin Terlouw uitblonk, mocht het een wonder heten, dat Engeland niet scoorde. Langton legde Bailey voor een leeg doel de bal op de schoen en nog scheen Kraak het leder tot zich te trekken, want de Brit schoot het precies in zijn handen. Wat later probeerde dezelfde speler het nog eens en was het schot zo hard, dat Kraak de bal liet vallen. Onvervaard wierp hij zich voor de voeten van Payne op het leder en zo ging het maar door. Terlouw hinkte en bij elke trap moest hij de tanden op elkaar zetten om de pijn ,te verbijten, maar hij hield vol, samen met de anderen. De beslissing JJET was de verdienste van Rijvers, dat hij meehielp en vlak bij zijn eigen doel de Engelsen in het ootje nam, maar het was de verdienste van Lenstra, dat hij buiten dit strijdgewoel bleef loeren op zijn kans, die tevens de enige kans was voor het Ned. Elftal. En toen die kans kwam, sneed zijn pass scherp door de Engelse verdediging naar de rechtervleugel, waar men de bal in het geheel niet verwachtte. Roosenburg liep wat hij lopen kon en bemachtigde het leder. Handig draaide hy om Eckersley, kwam vrij, schoot met de linkervoet en langs de verraste doelman trof dat schot doel. En voor de Engelsen zich konden herstellen van deze schok was het 3—o, toen Nicholson de bal slecht wegwerkte en Lenstra meteen van grote afstand een harde schuiver inzond, die onhoudbaar voor Middleton in de uiterste hoek draaide. Toen dreunde het stadion op ztjn grondvesten en toen speelde Nederland in a winning mood. Zelfbewust brak de verdediging het laatste offensief van de Britten, die alles konden behalve doelpunten maken en die ook geen eenheid vormden. Nederland kon lang niet alles, verre van dat zelfs. De eenheid liet in de voorhoede ook wel het een en ander te wensen, maar het schoot driemaal raak en het bleek weer iets te hebben hervonden van de oude kracht, waarvan het recept in geen enkel boek is te vinden en die zloh ook geen enkele (voetbal-)wet laat voorschrijven. Stockolm en Helsinki bieden volgende maand een mooie gelegenheid om een definitief oordeel te vormen over dit elftal. Het verdient stellig een kans om zich in een paar wedstrijden behoorlijk ln te spelen. En voor deze verstandelijke overwegingen moet het binnenpretje over die 3—0 (hé, zeg, drie—nul!!!) dan maar wijken! HET HISTORISCHE OGENBLIK: Het eerste doelpunt in internationaal voetbal in het seizoen 19^9! 1950. Over de handen van doelman Middleton vliegt de bal, ingeschoten door Rijvers (geheel links) in het net. HET TWEEDE DOELPUNT, afkomstig van de onzichtbare Roosenburg, dat de beslissing bracht. --- Nederlandse zege kreeg te Brussel meer reliëf OOK BELGIË LEIDDE BIJ RUST TEGEN ENGELAND MET 1-0 Noodlottige inzinking in tweede helft: 1—4 (Van een onzer sportredacteuren) D E betekenis en de waarde van de Nederlandse overwinning op Engeland B werden gisteren te Brussel duidelijker dan Woensdagavond te Amsterdam. Er was, althans in de eerste helft, een merkwaardige overeenkomst tussen die strijd te Amsterdam en die tussen België en het officiële Engelse elftal. Ook daar een Brits overwicht, ook daar een demonstratie van onmacht, zodra het doelgebied van de Belgen was bereikt en ook daar snelle uitvallen, die kort voor de rust door Mermans een doelpunt opleverden. En ook daar na de hervatting een Britse overrompeling. Toen hield verder elke vergelijking op, want Nederland doorstond dat offensief met glans en België werd er volkomen door onder de voet gelopen, zodat het er met ^—1 ten slotte nog genadig af kwam. Als geheel stond die strijd in de eerste helft op wat hoger peil dan die te Amsterdam. Daar het Engelse spel doorgaans geheel ls ingesteld op opbouw en zelden op afbraak, krijgt elke tegenstander gelegenheid zijn eigen spel te ontplooien. Daarom ook zijn Juist die ontmoetingen met de Engelsen zulke uitstekende waardemeters. Nu zag men ook België ln zijn volle glorie, beter nog dan vorige maand tegen Nederland en dat peil van de Belgen lag boven dat van de Nederlanders. Er bleek toch ook nog wel een aanmerkelijk verschil te bestaan tussen de Engelse hoofdmacht en het B-elftal, zodat er voor de liefhebber veel te genieten viel, ook al hebben Mannlon en Mortensen dan hun beste jaren al achter de rug en al is Bentley niet te verlgelijken met Lawton. Maar Milburn en later zijn vervanger Muilen alsmede Flnney waren razendsnelle vleugelspelers, die herhaaldelijk Anoul en de wat zwakkere Vaillant veruit de baas waren. Met de steun van Wright, op het ogenblik wel de beste speler van Engeland, bouwde die voorhoede knappe aanvallen op, maar ook hier bleek weer, hoe de Britten door al dat safety-first voetbal de kunst van doelpunten hebben verleerd. Zo zelfs, dat doelman Meert het niet eens bijster druk had. De verdediging was van mindere kwaliteit en vooral spil Franklin, die hals over kop naar Z.-Amerika ls vertrokken, werd zeer gemist. Jones kon niet in zijn schaduw staan en had met Mermans meer moeite dan Terlouw ooit heeft gelhad. Linksbuiten Mordant, die tegen Nederland teleurstelde, was nu de grote man, maar België trof het met, dat het Ooppens wegens een blessure had moeten vervangen. Van Looy liep op rechts mee als een debutant, ofschoon hij naast zijn clubgenoot Chaves stond. Zelfs in dit opzicht kon de vergelijking met Amsterdam dus worden doorgetrokken, want vrijwel alle Belgische aanvallen kwamen van links. En doelman Williams kan er van meepraten! Schoten van Ohaves, Mermans, De Hert en Mordant kreeg hij te verwerken en bij een daarvajk verrichtte hij de safe van zijn leven. SJWlheld was het wapen, waarmede de Belgen de techniek van dei Britten bestreden en toen vjjf minuten voor rust Mermans de spil weer van zioh afschudde en meteen hard en onhoudbaar inschoot, was die stand zeker niet geflatteerd, ook al was er dan geen Belg, die zoals Bentley vier tegenstanders kon passeren. Een schot tegen de paal was het enige, wat de Engelsen op d£t gebied presteeirden en er zijn vierdeklassers genoeg ln Nederland, die deze kunst beter verstaan dan Mannion! Precies als bij ons IfNGELAND was gestart met een offensief, dat het karakter had van een overrompeling en het deed dat eveneens na de rust. Tout comme chez nous! België had het kunnen weten, vooral na dat doelpunt. Het vergat echter de verdediging te versterken en de eerste stoot op te vangen. Het wilde zelf op de aanval spelen en daardoor kreeg Muilen de kans langs Vaillant te glippen en tot dicht b\j het doel door te dringen. Meert wachtte hem knielend bij de paai op en geen Belg viel Muilen aan. Toen schoot hij en hoe het gebeurde is ons nog niet duidelijk, maar tussen Meert en de paal door vloog de bal in het net. En laat het maar aan die geroutineerde profs over om een dergelijke situatie volledig uit te buiten! Zij verhoogden het tempo nauw merkbaar, maar net genoeg om de Belgische verdediging uiteen te rafelen en openingen te maken. Vooral Mannion bleek daarin nu een grootmeester te zijn. Een doel punt van Flnney werd wegens buitenspel afgekeurd en een handsbal van Carré binnen het strafschopgebied werd omgezet in een vrije schop buiten dat gebied. Hard nam Flnney die vrije schop, hard sloeg Mortensen zijn hoofd tegen de bal en Meert had geen schijn van kans. Toen was de strijd beslist. De Belgen verloren de moed en kregen een lnzinking, waarna de Engelsen niet meer tegen hen doch met hen speelden. Door Mannion werd het 3—1 en door Bentley 4—1 en als de komieke Franse scheidsrechter Vicentl niet geheel ten onrechte nog een doelpunt van Mortensen wegens buitenspel had afgekeurd, was het 5—1 geweest. En dan nog had België niet mogen mopperen. Nee, dat deden die Nederlanders Woensdagavond toch een stuk beter! --- LEXINGTON (Ingez. med. -advertentie) LEXINGTDN IMPORT CIGARETTES - 85 ct. --- Advertentie (Ingez. med.-advertentiej «*-• fü fjfK vewtisynt/... (Ingez. med.-advertentie) V i/ijne c/fmstcrclamsc c) DUBBELE LIKEUREN LEVERT & CO wat levert levert is goed --- NATIONALE GOLFPLOEG JNa afloop van de Hemelvaartsdag op de Utr. G. C. „De Pan" te Huig ter Heide gehouden proefwedstrijden werd de nationale amateurploeg samengesteld, die met Pinksteren op de Golfclub te Luxemburg ln het driehoekstoernooi tegen België en Frankrijk zal uitkomen. Uit het volgend zevental zal voor deze wedstrijden een keuze worden gedaan: Jhr mr A. Calkoen van Limmen (UGC de Pan, aanvoerder), J. F. Dudok van Heel (Hilv. GC), mr H. Swane en W. van Lanschot (belden GC de Dommel), mr P. J. M. Fruytier (A'damse GC), mr W. H. Verloop en H. Timmer (beiden UGC de Pan). Voor deze toer was R. Schuil (Rott. GC) niet beschikbaar. --- REGEN VERSTOORDE CRICKETPRET DE zo langzamerhand traditioneel geworden regen op Hemelvaartsdag heeft de crloketcompetitie danig in de war gestuurd. Slechts op een plaats kon gespeeld worden en wel te Nijmegen waar een zeer gehavend Quick — o.a. zonder Engelsman en Faber — en Excelsior tussen de regenbuien door een wedstrijd speelden, die in een draw eindigde. Excelsior ging eerst batten. J. Oosterholt (24) en Middendorp (15) namen bijna de helft van het magere Schiedamse totaal — 96 — voor hun rekening. Fiege bleek ondanks de door het natte veld op een spons gelijkende bal toch nog in staat tot een zeer verdienstelijke bowlingprestatie: 7 voor 50! Ingelse met 33, dr Groeneveld met 17 en C. Flege met 15 runs legden de grondslag voor een behoorlijk Quicktotaal maar toen de Nijmegenaren nog slechts tien runs van de zege verwijderd waren gooide een zware regenbui roet in het eten. Het scoringbord wees toen 87 voor 6. De scores: Excelsior 96 (J. Oosterholt 24, Middendorp 15) Flege 7 voor 50, Burki 3 voor 42. Quick 87 voor 6. (Ingelse 33, C. Fiege 15, dr Groeneveld 17) Dries 4 voor 21, Oosterholt 2 voor 25. --- ONZE DRIE SCHERPSCHUTTERS ONZE DRIE SCHERPSCHUTTERS vertelden na afloop nog eens, hoe het nu wel precies ging met huri doelpunten. Van links naar rechts: Herberts, voorzitter van de keuzecommissie, Lenstra, trainer Van der Leek, Rijvers en Roosenburg. --- Het Damas-damtoernooi ingezet HEFTIGE STRIJD IN EERSTE RONDE (Van onze dam-medewerker) In de gistermiddag ln Pulchri Studio te Den Haag gespeelde eerste ronde is het al meteen warm toegegaan; slechts drie van de tien partijen werden remise De eerste beslissing viel in de partij Botta-Harrold, die er vlot op los combineerden. In het middenspel werd de Italiaan het slachtoffer van een slagzet van licht kaliber en hoewel hij later nog doorbrak naar dam, was het eindspel toch niet meer te houden. Post beantwoordde Keller's 32-28 met 20-24, waarna Keiler een krachtig centrum opbouwde, waartegen de Noord-Afrikaanse kampioen flankspel stelde. In het middenspel kreeg Post moeilijkheden op zijn lange vleugel, maar toen hij door een klassiek offer erger dacht te voorkomen, vergrootte Keiler door een fraaie manoeuvre zijn voordeel, waarna een blunder van Post diens einde verhaastte. Guignard verdedigde zich gerulmen tijd met de moed der wanhoop tegen B " Roozenburg. Gedachtig aan het „aanva i i S beste verdediging" bezette hij met Wit veld 22 en trachtte van deze voorpost uit een aanval tegen Roozenburgs korte vleugel te ontwikkelen. Roozenburg sloeg die aanval af, isoleerde de vijandelijke voorpost en brak tegen het eindspel door de witte verdediging heen, waarna de Zwitsers» kampioen zich gewonnen gaf. King kwam tegen Verpoest ln het middenspel enigszins gedrukt te staan. Toen hg zich door een ingewikkelds manoeuvre op zijn tegenstanders lange vleugel dacht te herstellen, kreeg de Belgische meester gelegenheid een damzet uit te voeren. De dam verdween vrij spoedig van het bord, maar Verpoest had de situatie goed berekend en King moest een eindspel met een schijf minder accepteren, dat kansloos verloren ging. De langste partij was die tussen Bonnard en Van Dijk. De oude Franse kampioen -— hij ls de laatste grootmeester der Franse school van 1912 — speelde zijn beroemde flankspel. Van Dijk stelde hier een robuuste Hollandse partij tegenover en kwam tegen het eindspel duidelijk in het voordeel. Maar Bonnard behandelde het eindspel zeer sterk, zodat Van Dijk zijn voordeel niet kon uitbuiten en het spel remise werd. Gordijn was vrij. Stand na de eerste ronde: Fred. Harrold (Eng.), R. C. Keiler en Piet Roozenburg (N) en O. Verpoest (B) 2. Marcel Bonnard (Fr) en G. van Dijk (N) 1. N. Botta (It), G. Post (Afr), L. T. King (Ch), A. Guignard (Zw) 0. F. Gordijn (N) 0 +. In het B-toernooi zorgde Ph. Ham voor de verrassing door de sterke Franse meester Abel Verse te verslaan, terwijl de Friese kampioen M. Brandstra uit Leeuwarden het toernooi goed Inzette door een overwinning op de Pool A. Slaby. De overige uitslagen lulden: Ansem3Noome 1-1; Causse (Zw)-Havaert (B) 2-0; W. de Jong-B. W. den Hartogh 1-1. Morgen wordt de wedstrijd, weer in Pulchri Studio te Den Haag, voortgezet. Aanvang 4 uur. --- Om de hockey-titel GROTE OVERWINNINGEN VAN HHIJC EN VENLO (Van onze correspondenten) WISTEN de Oostelijke kampioenen het ln eigen omgeving spelend nog tot een enigszins behoorlijk resultaat te brengen (het werd ln Enschede 1—4), gistermiddag HHIJC thuis ontmoetend, kwam er van hun spel niet veel terecht en liep het uit op een geduchte nederlaag. Als verzachtende omstandigheid mag worden aangevoerd, dat de Enschede'ers uitkwamen met Invallers voor twee hunner beste spelers, n.1. Leeftink (achter) en Koenderink (voor). Maar hiermede ls de zware nederlaag der Oostelijke kampioenen toch niet geheel verklaard. De gehele ploeg, Inzonderheid de voorhoede, maakte gistermiddag op Klein-Zwitserland met haar spel een weinig overtuigende Indruk en hoewel de stand bij rust nog niet zo slecht was, (2—0) zakte het spelpeil bij hen vervolgens dermate, dat de voorhoede der Hagenaars, waarin Plet Bromberg de middenvoorplaats bezette, zonder al te veel moeite nog vijf doelpunten (waarvan Bromberg 3) aan de score kon toevoegen. De Hagenaars zullen het Zondag a.s. tegen Venlo heel wat minder gemakkelijk krijgen in hun laatste kampioenschapswedstrijd en mochten zij er in slagen te winnen, dan zal er hoogstwaarschijnlijk nog een beslissingswedstrijd moeten worden gespeeld. Groningen-^-V enlo 1—5 GRONINGEN heeft Venlo uitstekend partij gegeven. Vooral ln de tweede helft toen de Groningers vat kregen op het spel van de Zuidelijken. Voor de rust was Venlo sterker en moest Groningen zich hoofdzakelijk tot verdedigen beperken. De Noordelijke defensie hield eenter uitstekend stand en slaagde er ln de achterstand tot 4—0 te beperken door doelpunten van W. Nefkens (2 x) en Reijntjes (2 x). Alleen was het jammer, dat de overigens uitstekende doelman Boerma bij het 4e doelpunt niet vrijuit ging. Na de hervatting werd de strijd eerst Interessant. Wel kon W. Nefkens direct de voorsprong tot 5—0 vergroten, maar toen kwam Groningen zowaar tot een tegenoffensief, dat ln de 21ste minuut een doelpunt van Algers als resultaat had. Groningen kreeg nog meer goede kansen op een doelpunt maar de Zuidelijke verdediging belette het realiseren. ---