BRUINTJE BEER EN DE BOSCHBRAND No. 10. — Bruintje zoekt tevergeefs verder naar de sporen van den vreemden, kleinen wagen en teleurgesteld besluit hy om maar weer naar hüis te gaan, maar dan blijft hy eensklaps scherp luisterend staan. Achter dichtbegroeid struikgewas verneemt hy een eigenaardig, doordringend gebrom- „Zoo, zoo," denkt het beertje, „ik moet nu probeeren, dat ik'daar zoo spoedig mogelijk kom." Als hy dan door het boschje ls gedrongen, ziet hy het wagentje en ook ziet hij den toegang tot een onderaardsche gang. Aanstonds besluit hy verder te zoeken. Bruintje is heelemaal niet bang. (Morgenavond vervolg.) --- VOOR JONGE OOGEN HOE DE ARME SING RYK WERD. De groote keizer Sji-Wang-Tie loofde duizend goudstukken uit voor den man die zich het verdienstelijkste maakte voor zijn medeburgers. ALS DE MENSCHEN SING ZAGEN ZITTEN, WERD HUN HART VAN MEDELIJDEN VERVULD Een Chineesch verhaal. MEER dan tweeduizend jaren geleden woonde er in Peking, de hoofdstad van het oude China, een bedelaar, die Sing heette. Hij was stellig de armste man uit het geheele rijk. En dat wilde wat zeggen, want China is een groot land, en er woonden ook toen heel veel arme menschen. Sing had geen huis of lïut. om in te woner: hij sliep des nachts onder de bruggen, die over de rivier leidden, of in de parken, die hier en daar de stad versierden en de paleizen van den keizer Sji-Wang-Tie omringden. Zijn kleeren waren versleten en gescheurd; zijn oude beenen konden zijn magere lijf haast niet dragen, en hij was zóó slecht van gezicht, dat hij lederen morgen aan de kinderen moest vragen, hem naar zijn vaste plaatsje te geleiden, aan den hoek van twee hoofdstraten, waar altijd veel geloop van voorbijgangers was. Iedere inwoner van Peking kende den armen Sing. Als ze hem zagen zitten, met zijn halfblinde oogen naar het licht gekeerd, de gerimpelde hand uitgestrekt, dan werd hun hart van medelijden vervuld. Ze tastten eens in hun buidel, en gaven hem een kleinigheid; sommigen ook brachten hem een bord rijst, wat vruchten, vleesch of wat er anders van de maaltijden was overgeschoten. Maar Sing gevoelde zich niet gelukkig. „Den heelen dag hoor ik hier de voeten voorbijgaan van menschen, die nuttig werk doen," zuchtte hij. „Soms rijdt de keizer langs. die het land regeert; dan weer gaan de arbeiders voorbij, op weg naar hun werk; of vrouwen, die voor de huishouding hebben te zorgen; of kinderen, die naar school gaan, om iets te leeren. Ik echter ben volslagen nutteloos, en de wereld zou er niets minder van worden, als ik er niet langer was." Niemand hoorde de klachten van den armen Sing. lederen dag maar weer stak hij ztjn hand uit, wekte medelijden en barmhartigheid in de harten van zijn stadgenooten, en sliep des nachts in de holten van de brug of onder het loover van de boomen. Op zekeren morgen zei de groote keizer Sji-Wang-Tie tot zijn eersten minister, den wijzen Hang-Tsjang: ,,Er zijn hier in de stad menschen die zich buitengewoon verdienstelijk maken tegenover hun medeburgers. De één verricht'prijzenswaardigen arbeid. De andere weerhoudt hen van het kwaad. Een derde weet hun harten te veredelen. En nu stel ik u een som van duizend goudstukken ter hand. om die te geven aan dengene, die, naar uw meening het beste werk van allên verricht." De wijze Hang-Tsjang boog zóó diep voor den keizer, dat zijn neus driemaal den grond aanraakte. „O Vorst van de Zon, den Zuidenwind en de bloeiende amandelboomen", zei hij eerbiedig. ,,-Ik ben zeer verrast door uw onuitsprekelijke goedheid en uw ongeëvenaarde wijsheid. Maar gaarne wilde ik eenige weken tijd hebben, om in Peking den nuttigstert mensch te zoeken." Dat vond de keizer natuurlijk goed. En reeds een uur later trok Hang-Tsjang door de straten van de groote stad. Het werd een moeilijke keus. Want de eerste minister kwam in werkplaatsen, waar de ambachtslieden hun best deden om prachtige en degelijke voorwerpen te vervaardigen; hij kwam in huisgezinnen, waar de moeders voor haar kinderen zorgden en hun het goede voorhielden, hij begaf zich in de woningen van rijken en armen; hij luisterde hier en hg luisterde daar. Hij begreep, dat het zéér moeilijk zou zijn, de duizend goudstukken zóó te besteden, als de keizer dit verlangde. En hij was ten einde raad, tot hij op den hoek van de straat den armen Sing zag zitten, die 2ijn hand uitstrekte, en de aalmoezen aannam, die men hem gaf. Nadat hij Sing had gezien, begaf HangTsjang zich naar het keizerlijke hof, en zei tégen Sji-Wang-Tie: „Maohtige vorst van den Noordenwind en de witte wolken. Ik weet nu, wie die duizend goudstukken verdient." „Dat doet me genoegen," antwoordde de keizer vriendelijk. ,,En aan wien hebt gij ze toegedacht?" „Aan Sing." „Sing, den armen bedelaar, die bij de kruising van de twee hoofdwegen zit?" klonk het verbaasd. „Maar ge herinnert u toch, dat ik de goudstukken wilde laten geven aan dengene, die 'zich het nuttigst maakt, en het beste en mooiste werk doet? Ik heb ze niet bestemd als aalmoes voor de armen. Ik kèn Sing, en heb diep medelijden met hem. Maar ik heb nog nooit gehoord, dat hy eenigen arbeid verricht." „Dat is ook zoo," antwoordde Hang-Tsjang. „Maar ik heb gezien, dat Sing door zijn groote armoede en door zijn gebrekkigheid het medelijden en de barmhartigheid bij alle voorbijgangers wakker roept. En ik geloof, o machtige Keizer, dat niemand zulk nuttig werk verricht als hij, die deze kunst verstaat. De arme vogels in den winter, de ongelukkigen en gebrekk'gen. ze zijn niet voor niets in •de wereld. Ze ontsteken in de harten de vlam van de liefde. Ik vraag mezelf af, höe het er in Peking en in geheel China zou Uitzien, als we al die ongelukkigen niet hadden, die de harten mild maken. En omdat Sing van deze armen ongetwijfeld de allerarmste is, komt hem de prijs toe, dien ge hebt uitgeloofd." De Keizer dacht diep na. > ,,Ge hebt gelijk," zei hij. „Eigenlijk is Sin^ héél wat verdienstelijker dan gij of ik." De bewoners van Peking zagen vreemd op toen den volgenden dag de draagstoel van den keizer stilhield op den hoek van de straat, waar Sing zat, en ze waren nog meer verbaasd toen de vorst in hoogst eigen persoon eenige fraaie zijden buidels met goud in de gretige handen van den bedelaar legde. Toen Sing merkte, dat Sji-Wang-Tie zélf voor hem stond, wilde hy zich op den grond werpen, maar de#keizer zei: „Uw armoede heeft de harten van mijn onderdanen rijk gemaakt, door daarin de edelste gevoelens wakker te roepen. Zondér dat ge het wist, waart ge grooter dan Sji-Wang-Tie zelf. Blijf daarom zitten, waar ge zit, verdienste 1 lijkste man van mijn geheele keizerrijk. Misschien zou het méér pas geven, als ik mij voor ü op den grond wierp." Toen begaf de groote keizer zich weer naar zijn draagstoel, en liet Sing verbluft en schatrijk achter aan den kant van den weg. C. W. --- Broertje in den Meiregen „Meiregen, maak dat ik gróóter word, Groot zijn, dat wensch ik zoo zéér!" klonk het jubelend in de gang, toen Liesje, uit school komend, de voordeur achter zich had dichtgetrokken. Moeder kwam juist uit de keuken. „Voel eens, hoe lekker nat," zei haar dochtertje, en drukte onverhoeds haar natte puntmuts tegen Moeders wang. „Hè kind, je doet me schrikken!" klonk het lachend. „Ik vind het maar een matig genoegen, dien natten boel. Doe gauw je goed af, en kom binnen!" Vader was bezig brood te snijden, en Broertje, op zijn knietjes in de vensterbank, trachtte met zijn vingertje de aan den buitenkant van het raam neerbiggelende regendropjes te volgen. „Ik had vanmiddag met Broertje willen wandelen," vertelde Moeder, „maar met dit weer kan ër niets van komen." „Het weert goed op onze spinazie, niet Vader?" vroeg Liesje, die Vader in den tuin had helpen zaaien. ,,Ja, daar kunnen we al gauw van eten," luidde het antwoord. „Zoo'n Meiregentje is overal goed voor," constateerde Liesje wijs. „Weet je wel, Broer," liet ze er op volgen, ,,dat kleine jongetjes als ze in den Meiregen loopen heel gauw groot worden?" „Ja?" vroeg Broer. „Heusch waar," ging Lies dóór, „maar dan zonder muts natuurlijk. En dan moeten ze er bij zingen van: Meiregen maak dat ik gróóter word, grooter word. Is het zoo ndet, Moeder?" Moeder lachte «ens er meende, dat Broer, als hij maar flink zijn boterhammetjes at, ook zonder Meiregen een groote jongen zou worden. „Moeder, moet u hooren," vertelde Lies nu, „laatst toen Broertje en ik bij Tante Mies waren stonden er kastanjetakken op tafel. Ik had Broertje verteld, dat de kaboutertjes 's nachts, met een kwastje, stroop smeren langs alle kastanjeknoppen. En toen we eventjes niet op Broertje letten, likte hij er met zijn tongetje aan. Maar hij vond het niets lekker en riep maar van: Stoute kaboutertjes, stoute kaboutertjes. Hij dacht zeker, dat kaboutersoep precies smaakt als onze stroop." Broertje hapte onderwijl lekker in zijn boterham met hagelslag eD liet Lies maar praten. Wat er ondertusschen in zijn bolletje omging, wist niemand. Maar dat Broer de dingen, die Lies zei, wel degelijk had begrepen en onthouden, dat bleek dienzelfden middag. Toen Lies om vier uit school kwam, vond ze Moeder doodelijk ongerust, want Broertje was nergens te vinden. Overal had Moeder gezocht en geroepen: op de slaapkamer, op den zolder in de serre en zelfs In den kelder, maar nergens had ze een spoor van hem gevonden. Zijn jasje en muts hingen als altijd aan den kapstok, maar, dacht Moeder, het kon wel niet anders, of Broertje moest stilletjes de deur uitgeslopen en de. straat opgegaan zijn. En d&éir was het veel te gevaarlijk voor zoo'n kleine dreumes. ,,Ik zal dadelijk naar Tante Mies gaan, om te kijken of hij daar soms heen is,'' verklaarde Moeder. Het was al eens eerder gebeurd, dat Broertje stilletjes was weggeloopen. Rustig zittend op de stoep van Tante Mies, als een poesje, dat wacht tot de deur opengaat, had men hem toen teruggevonden. „Ik zal den anderen kant op gaan om te zoeken," riep Lies. en holde meteen weg. Het regende nog steeds en ze bedacht met schrik, dat Broe-tje kletsnat zou worden, en dat het vreeselijk gevaarlijk was Zoo'n kleuter alleen op straat. Zorgvuldig spiedend keek* ze naar allen kant. Ze was nog niet zoo heel ver gegaan, toen ze het kind zag. Het liep kordaat op het trottoir, de handjes op zij uitgestrekt, 't gezichtje omhoog geheven, te zingen van: „Meijegen, Meijegen, Meijegen!" „Broertje, kom gauw mee naar huis" riep Lies, „Moeder weet niet, waar je bent!" meteen greep ze hem by zijn handje en trok hem mee. Nat, dat hy geworden was! De regendruppels hingen aan zyn haren en liepen over zijn gezichtje. Móeder stond in de deur op den uitkijk. Ze keelt heel ernstig, toen ze Broertje vertelde, dat hy nooit Weer alleen mocht wegloopen. Pas toen hij daarna bedeesd vroeg: „Mamma, is ikke nu gjoot geworden?" en Lies vertelde, hoe ze hem had gévondeh, glimlachte ze, terwijl ze het kereltje in haar armen nam en zei: „jy bent Moeders groote jongen, hoor!" Ze zette hem bovenop Vaders schouder, die hem naar de slaapkamer moest dragen, waar ze het kind droge kleeren zou aantrekken. En toen Broer zoo door de gang ging, riep hy ondeugend, van zyn hooge zitplaats, naar de anderen: „Nu is ik lekker gjooter dan jullie allemaal !" T TT --- HET VRAAGTEEKEN door HENRY HOLT 13 „Had ze er een vermoeden van, dat haar iets als dit kon overkomen?" vervolgde de brigadier. „Niet, dat ik weet. Gisteravond bijvoorbeeld was ze nog heel gewoon, opgewekt..." Een auto hield tegen den trottoirband stil en een kleine man met een gouden lorgnet stapte uit. „Een onaangename geschiedenis, dokter," zei de brigadier. „Zet je lantaren hier... zoo, dat ik kan zien," antwoordde de dokter zakelijk, terwijl hij bij het machtelooze lichaam neerhurkte en aan zijn kort, maar grondig onderzoek begon. „Geworgd," luidde zijn uitspraak even later. Margot zag dadelijk, dat Owen iets had, toen ze hem den volgenden morgen aan het ontbijt ontmoette. Zijn gezicht stond strak en er was geen spoor te bekennen van zijn gewone quasi luchtige, schertsende levenshouding. „Is er iets, Lastpak?" vroeg Margot. Ze ging zitten en begon koffie te schenken. „Ja... Er is iets onaangenaams gebeurd... Maar ontbijt eerst even... anders loop je de kans, dat je niets meer door je keel kunt krijgen." Margot begon moedig aan het gebakken spek, maar even later legde ze haar vork en mes neer en keek haar overbuur aan. „Vertel 't maar..." verzocht ze. Owen gaf haar de Londensche editie van een van.de groote dagbladen. Haar blik viel op een vet gedriikt opschrift en alle kleur trok uit haar wangen weg. Vlug liep ze het bericht door. Na een consciëntieuze opsomming van de feiten, vermeldde de krant: Tot op het oogenblik van het ter perse gaan van dit artikel, is de moord op Eve Cranford een mysterie gebleven. Het is niet waarschijnlijk, dat ze op dien laatsten gang naar huis een metgezel geha^ teeft, want "olgens de doktoren heeft ze met het een of andere werktuig een klap op het hoofd gekregen. Een slag, die haar waarschijnlijk, vóór ze geworgd werd, het bewustzijn heeft doen verliezen. Diefstal is blijkbaar niet de beweegreden voor dezen brutalen moord geweest. Want naast de vermoorde vrouw lag haar handtaschje, dicht, met drie a vier pond aan bankpapier er in. De politie is van meening, dat het slachtoffer nagegaan is door een of meer onbekende personen, die het plan hadden haar te vermoorden. Het waarom, staat op het oogenblik nog niet vast. De beste rechercheurs van Scotland Yard houden zich op het oogenblik met dit probleem bezig en er worden nauwkeurige navorschingen gedaan ten opzichte van de vragen: hoe laat Eve O'Brien gisteravond uit de Purple Dragon is weggegaan en of ze op haar laatsten gang naar huis een metgezel heeft gehad. Een der hoogste autoriteiten van Scotland Yard heeft ons op een desbetreffende vraag geantwoord, dat de politie bij de Süreté te Parijs inlichtingen inwint naar een zekeren persoon. Hieruit volgt echter niet, dat er spoedig arrestaties zullen volgen. De politie zou zich gaarne met genoemden persoon in verbinding stellen, maar het is haar niet bekend, of hij op het oogenblik al dan niet in Engeland vertoeft. De vader van het slachtoffer heeft verklaard, dat zijn dochter vier jaar geleden gehuwd is, te Londen, met een man, O'Brien genaamd. De politie hoopt, dat deze man misschien meer licht op deze duistere zaak zal kunnen werpen. Een paar maanden geleden heeft Eve Cranford haar vader verteld, dat ze haar man in Regent Street was tegengekomen en dat er geen enkele mogelijkheid op een verzoening tusschen hen bestond. Voorzoover mr. Cranford weet, heeft zijn dochter haar man daarna gezien noch gesproken. Pietrö O'Brien woonde in Parijs en had zijn vrouw gezegd, dat ze hem altijd zou kunnen bereiken in een cafétje in Montmartre, „Le Rat Brun" genaamd. Margot liet de krant zakken en keek Owen over tafel aan. „Wat verschrikkelijk!" zei ze met een stem, die schorrig klonk. „Drink je koffie uit en steek je neus in den wind," ried Owen haar zakelijk. „Ik ben zoo bang, dat dit gebeurd is, omdat..." „Op die manier kan je aan aen gang blijven! De politie heeft ten minste iets, om mee te beginnen. Dadelijk toen ik dit had gelezen, heb ik Andy Collinson opgebeld. En een minuut of tiengeleden heeft hij me laten weten, dat inspecteur Silver op weg is hierheen, om jou te spreken. Als ik me niet vergis —" de deur was opengegaan en een piccolo kwam met een kaartje naar hem toe, „...hebben we hem daar al!" „Goed!" zei Margot, terwijl ze haar Stoel achteruit schoof. „Ga mee... dan staan we hem samen te woord." Weer zag ze Eve Cranford voor zich, zooals ze haar het laatst had gezien: een flink, moedig meisje, dat zich alleen door het leven moest heenslaan en die nu zóó aan haar einde was gekomen. Een paar oogenblikken later zat ze den flinkgebouwden grooten detective critisch op te nemen. Hij was een rad, en een zeer belangrijk rad — dat had ze uit de woorden van Collinson opgemaakt — in de machine, die Scotland Yard heette, die onvermurwbare kracht, die Billy, haar broer, veroordeeld had tot een gevangenisstraf voor zijn leven en dat voor een misdaad, die hij niet had gepleégd. Ze had Silver nooit eerder gezien en hij had ook niets met het geval Burke te maken gehad, maar wat de politie betrof, was Margot nu eenmaal op haar qui vive. „Collinson heeft me alles, wat hy van u en uw moeilijkheden wist, verteld," begon hij met een ernstig gezicht. „En ik moet zeggen, dat hij m'n belangstelling heeft weten gaande te maken, zelfs nog vóór de moord op Eve O'Brien bekend werd... Maar voor we verder gaan, een andere vraag: staan we tegenover elkaar als vrienden of als vijanden?" Margots lippen bewogen zich voor ze antwoord gaf. „Dat hangt er van af," zei ze dan voorzichtig. „Waar staat u? A?n onzen kant of...?" „Als ik verklaar, officieus dan altijd, dat ik graag uw bondgenoot zou willen zijn en dat ik hoop, dal; de houding van Scotland Yard spoedig een algeheele verandering ten opzichte van het geval... van uw broer zal ondergaan... maakt dat verschil?" Margot glimlachte en met een spontaan gebaar stak ze Silver de hand toe. „Wat vrienden betreft, word ik den laatsten tijd wèl verwend," zei ze. „Maar zegt u me eens... hoe kan ik u het béste helpen ?" „Door het gesprek, dat u met Eve O'Brien hebt gehad, dien laatsten avond in de Purple Dragon, zoo precies mogelijk, woordelijk als het kan, te herhalen," antwoordde Silver. TIENDE HOOFDSTUK. Monty brengt een bezoek Op een morgen ging Monty Keeler, een modieus gekleede, slanke man, van een jaar of dertig, een blok kantoren in Lincoln Iron Fields binnen. „Mr. Seewell op zijn bureau, Cripps?" vroeg hij aan den oudsten bediende, die hem onderdanig kwam begroeten. Simon Cripps was onder alle omstandigheden nederig en onderdanig. Als je hem een poos had meegemaakt, kreeg je den indruk, dat hij met een „worm" complex geboren moest zijn. Hij was als het ware doortrokken van nederigheid en verlegenheid en toch waren de verschrikte oogen achter de groote brilleglazen intelligent en scherp. „Hij verwacht u m'neer... Dezen kant op, m'neer!" De bediende liet Keeler binnen in het privé-kantoor van Seewell. Toen de deur openging, keek de man achter het bureau op, en je voelde dadelijk de kracht, die er van z\jn vitale persoonlijkheid uitging. Zijn mager, intelligent gezicht had dat van een groot acteur kunnen zijn. Maar de oogen waren koud en berekenend en verborgen iets van geslepenheid in hun diepten. Je kreeg den indruk, dat hij onder alle omstandigheden pal zou staan, • al was de zee, die om hem heen brande, nog zoo woelig. Zonder eenige verlegenheid stapte de bezoeker het drukke advocatenkantoor binnen. Maar de blikken, die hij op den bediende wierp, bewezen dat hy meer belang stelde in de kleine, onaanzienlijke figuur, dan in den man achter het bureau. „Ik zou wel eens willen weten, of de vent zijn vrouw af en toe afranselt... om hiermee quitte te zijn," zei Monty, terwijl hij zich naar den advocaat keerde, die een gewichtigen stapel brieven, waarmee hij bezig was, had weggeschoven en nu zat te wachten tot zijn bezoeker zich zou omdraaien. ,,'t Zou geen slecht idee zijn, maar jammer genoeg is Cripps vrijgezel," antwoordde Seewell. En ik voor mij zou hem niet graag willen missen. Ik heb m'n uiterste best gedaan, om uitsluitend competent personeel bij elkaar te krijgen, maar. dat is moeilijker dan je denkt. Alle andere zijn min of meer achterlijk. Die man heeft het merkwaardigste geheugen, dat ik ooit heb meegemaakt. Wil je niet opsteken?" Die laatste vraag werd gedaan, omdat Seewell Monty's hand in een kistje met Corona's zag verdwijnen. „Vervelend voor ons, als hij sommige dingen heeft opgemerkt... en ze zich af en toe herinnert," opperde de bezoeker. Wallace Seewell glimlachte. „Je denkt toch niet, dat ik zoo dom ben, Cripps iets te laten zien... of hooren, is het wel?" „Bewust natuurlijk niet." „Klets dan niet als een kip zonder kop. Vooruit, we moeten zakelijk praten... Over een kwartier zit ik weer met den volgenden cliënt." (Wordt vervolgd.) --- HET IS MEI De vogels in 't bosch, in de parken, Zijn allen weer vroolijk en blij. Ze krijschen en krassen, Ze vliegen naar plassen En jubelen „Het is weer Mei". Ze fluiten en tjilpen tevreden En vliegen van struiken naar tak. De musschen en spreeuwen, De merels en meeuuóen, Die voelen zich op hun gemak. Voor hen mag het weer wel zóó blijven, Deêz' voorjaarstijd vinden zij best Een wolklooze hemel, En vroolijk gewemel, En ginds in den boomtop hun nest. Daar boven, daar hoog in het loover, Is 't nestje, héél stevig gebouwd. Zij tjilpen en kweelen, Uit zingende kelen, Zij zitten er veilig, vertrouwd. De vogels in 't bosch, in de parken, Zijn allen paraat nu en blij. Doen grappige dingen, En fluiten en zingen, Zij zingen het lied van de Mei. phiko. --- DE KORTE GOLF De Vrouw, die zich zelf bleef PAULETTE VALERIEN kwam de kamer binnen, waar haar man met Philippe Carmel aan het werk was. „Schieten jullie op met het werk ?" vroeg zijClaude Valerien schudde z\jn hoofd. „Midden in het tweede bedrijf zitten we vast." Phldippe Carmel voegde eraan toe: „Een leelflk geval! De tweede acte is beslissend voor het succes van een blijspel." De beide tooneelschrijvers stonden op. Claude was een groote, breed geschouderde man met een ernstig gezicht- Hij bedacht gewoonlijk de gegevens van de stukken en zette de Intriges in groote lijnen in elkaar. Philippe, een mager, beweeglijk ventje, werkte de détails uit en verzon de geestige dialogen. De beide schrijvers vulden elkaar schitterend èan; zij werkten al jaren lang samen en alle confraters benijdden hun succes. P°.ulette ging ongedwongen met de beide mannen om. Claude was dol op zyn charmante Jonge vrouw en met den geestlgen, levendigen philippe wist Paulette heel handig om te Philippe, die springen. Philippe, ongetrouwd was, hield voor een gevaarlijken vrouwen verledder, maar Paulette, met haar frissohe, oprechte manier van dtoem, boezemde hem onbeperkten eerbied lm. „Jouw vrouw ls een wonder!" had hij eenigen tijd na hun kennismaking tegen Claude gezegd. „Dat weet ik wel," zei Claude rustig. „Het is de eerste maal in mijn leven," vervolgde Philippe, „dat ik een bekoorlijke vrouw heb ontmoet, zonder dat de lust in mij opkomt, haar het hof te maken." „Dat zou je toch niet lukken." „Ik zal het ook niet probeeren. Paulette ls voor mij een lieve, hartelijke, intelligente vriendin. Ik weet, dat ik haar zou beleedigen door anders over haar te denken. Claude, ik wist niet, dat er vrouwen als Paulette bestonden. Zij blijft zichzelf, onder alle omstandigheden." „Een mensch is nóóit te oud om te leeren," zei Claude. „Zelfs een verstokte vrouwengek als jij niet." Toen Paulette de werkkamer had verlaten, puzzelden Claude en Philippe verder aan hun tooneeJstuk. Maar zij schoten niet op- Het tweede bedrijf was op een dood pujit gekomen. „Zie je," filosofeerde Philippe, „we hadden als heldin ook eigenlijk niet zoo'n degelijke, fatsoenlijke vrouw moeten nemen. Zulke karakters zijn het moeilijkst te teekenen." Claude blies dikke rookwolken uit zijn pijp en zweeg. „En toch," ging Philippe verder, ,,zit er een prachtige scène ö. faire in: de orfbedorven, door en door preutsche vrouw, die omsingeld wordt door de listen en lagen van den „beau gargon", den oïiweérjrtaanbaren Maxime... die hem, juist door haar ongenaakbaarheid, boe langer hoe meer aantrekt... tot hij het niet méér uithoudt en haar Zijn liefde verklaart... en dan de woede van Régime, haar verontwaardiging, haar afkeer van den verledder!" Valerien stak zijn pijp aan, die was uitgegaan. „Maar hoe wü je die woede-uitbarsting inkleeden?" vroeg hij nuchter. „Dat is juist de groote moeilijkheid. Ik kan er niet uitkomen. Ik weet geen voorbeeld van zoo'n scène en ik herinner me ook niet, dat Ik. er in het werkelijke léven ooit zóó een heb beleefd... de meeste vrouwen reageeren nu eenmaal naet zoo. En toch... toch is zooIets denkbaar, en het moet in dialoog te brengen zijn. Maar om het aannemelijk te maken... daarvoor zou je het eigenlijk eerst eens moeten hebben meegemaakt." „Daar zit iets in," erkende Claude.- „Wij zouden ons moeten spiegelen aan de realiteit." „Juist, maar hoe spelen we dat klaar ? Weet jij in heel Parijs een vrouw te vinden, die tegen alle verleidingskunsten van een iman bestand is?" Claude begon genoeglijk te lachen. „Paulette!" zei hij meesmuilend. „Wat! Jouw vrouw?" Philippe zette groote oogen. „Wou je die..." . „...als model gebruiken — waarom niet? Het is een onschuldig experiment. Ik weet ■ immers, dat ik op Paulette kan vertrouwen. Heusch, het kan absoluut geen kwaad. Simuleer jij tegen haar een aanval van hartstochtelijke genegenheid." < „Ben je dwaas? Je wilt, dat ik..." „Gerust! Ik verzeker je, dat de proef ongevaarlijk is. Het zal voor jou wel een benauwd moment zijn, maar dat moet je voor ons werk over hebben. En de comedie hoeft maar heel kort te duren. Zoodra je van Paulette den wind van voren hebt gekregen, vertel je haar, dat het allemaal maar een comedie was en de zaak is gezond. Natuurlijk zal ik je dadelijk te hulp komen om het geval uit te leggen." „Claude, jongen," waarschuwde Philippe, „jij kent je vrouw niet. Paulette zal woedend zijn en zich diep beleedigd voelen; niet alleen door mij, maar bovenal door jou!" . „Onzin. Ik zal haar uitleggen, dat zij onze belangrijkste medewerkster is geworden en dat wij het succes van ons nieuwe stuk voornamelijk aan haar te danken zullen hebben. Je zult zien, dat zij om het heele geval achteraf hartelijk lacht." „En wanneer zullen we de_proef nemen?" „Zoo gauw mogelijk! Ons werk moet vóór het nieuwe winterseizoen klaar zijn. Morgenavond steek je van wal. Een uur later is de zaak opgehelderd en Paulette en jij krijgen van mij een mooi cadeau voor jullie moeite. Na het eten laat ik jullie een tijdje alleen en als ik terugkom, breng ik de zaak gauw in het reine, dan kunnen wij morgennacht meteen aan het werk gaan. Denk erom, dat je goed oplet, wat Paulette in haar verbolgenheid allemaal tegen je zegt!" * # * Als naar gewoonte, bleef Philippe bij de Valeriens dineeren, maar in afwijking van den regel trokken de beide mannen zich ditmaal niet direct na de koffie terug in hun werkkamer. Claude stónd op, stak een sigaar op en zei, dat hij noodzakelijk nog éVen uit moest voor een spoedéischende aangelegenheid. , * . „Ik laat jullie een uurtje alleen, kinderen," zei hij, terwfll hij zijn jas aantrok. „Niet te veel babbelen, hoor," voegde hij er lachend aan toe, „Philippe moet dadelijk weer aan zijn werk." Philippe hoorde, hoe zijn vriend de huisdeur achter zich dichttrok en voelde hevige hartkloppingen bij zich opkomen. „Nu moet het gebeuren," dacht hij, „nu moet ik mij tegenover deze door en door fatsoenlijke vrouw als een schurk gedragen. Valerien beseft niet, hoe pijnlijk het voor mij is, mij in Paulette's oogen te compromitteeren, al is het ook slechts voor een oogenblik." Madame Valerien was voor den spiegel gaan staan en teekende haar lippen bij, wat tegen haar gewoonte was in gezelschap van een gast. Philippe kwam zachtjes achter haar staan. „Wat zal ze zeggen?" vroeg hij zich af. „Als ze in vredesnaam maar wat zegt. Als ze me alleen maar een draai om de oorèn geeft, zijn we opgelaten!" Met den moed der wanhoop legde hij zijn handen op Paulette's schouders en gaf haar aarzelend een kus in den nek. Paulette dTaaide zich snel om. Zij was bleek geworden, haar neusvleugels trilden, maar zfl glimlachte zegevierend. „Eindelijk!" zei z(j zacht, „eindelijk! Lieve, daar heb je wel löng werk voor gehad!" KOOS S. (Nadruk verboden. — Auteursrecht voorbehouden.) ---