DE KORTE GOLF. DE STORING-ZOEKER. GIJS van den Dijk was 'n eenvoudige van geest. Hij was zonder werk en in allen eenvoud zocht hij bezigheid. Nóódig had hÜ dat niet, financieel^ beschouwd, maar gebrek aan bezigheid is vaak erger dan een mankement aan centen. Maar dit daar gelaten: Gijs van den Dijk zocht werk in allen eenvoud. Hij ging niet bij deze of gene vragen, of hij iets voor hem doen kon, maar Gijs nam een pijp, vulde ze en stak er den brand in, al peinzend in welk vak hij nog kans zou krijgen. In de meeste vakken was de markt overladen. Gijs wist het en hij stopte pijp na pijp, want het zoeken viel heel niet mee. Tot op een goeden dag de krant hem uitkomst kwam bieden. Ditmaal niet door een „treffer", maar door een paar doodgewone regels tekst. „Meneer die-en-die", zoo stond er, „had den laatsten tijd veel ongemak van storingen bij de ontvangst van radiomuziek. Met een storingzoeker was men de bron der ergernis echter al gauw op het spoor en " en toen kwam er een scheur, want het was maar een stuk van de krant, waarin de winkelier de vijf pakjes tabak had gewikkeld, die Gijs altijd nam, om te mengen. „Ha zoo," dacht Gijs, „storing-zoeker. Wacht eeng éven: Stoooring-zoe-ker, wel jé,, dat is ieiAand, die storingen zoekt, ach zoo, kijk eens aan. Ik geloof niet, dat er al veel beoefenaars van dat vak zijn." Hij zag er het adresboek op na, in de lijst van beroepen, maar, inderdaad, storingzoekers schenen er zelfs niet te wonen in de stad. „Dat was dan zeker een heel nieuwe," dacht Gijs, op het stukje in de krant doelend. Hij bleef nog even voor zich heen staren, zooals groote en kleine mannen doen als ze een voor hun ; doen grootsch plan beramen en gaf een advertentie op aan de krant. Het exemplaar van de krant verbeidde hij met het ongeduld van iedereen, die niet vaak adverteert en verlangend is, ook eens werk van zichzelf, gedrukt te zien. En omtrent den tijd, dat de krant in de bus placht te duikelen, hoorde hij gerinkel van glas en gekraak van hout. Het was ook- zeer ontactisch van hem geweest om te adverteeren: „Zij die last van radio-storingen hebben, gelieven te schrijven onder nummero zooveel. Directe -opsporing van de bron der ergernis verzekerd", want mèt het nummer, waarin de advertentie voorkwam, kwam reeds een zestigtal brieven, dat de administratie van de krant voorloopig al vast met den bode had meegegeven, in de bus terecht, zoodat het reeds bejaarde kastje bezweek en zijn glaasje met eenige kurkdroge latjes prijs gaf. Gijs ruimde den rommel op en begon de brieven te sorteeren naar de grootte. De kleinste kwam bovenop te liggen. Alhoewel Gijs met het succes zeer in zijn schik was, verbijsterde hem de toeloop toch wel zoodanig, dat hij zich de *-~aag stelde, of het tenslotte toch maar niet beter zou zijn, een bond op te richten van storingzoekers. Dat scheen hoog noodig. Met voor die brieven te zitten zou hij geen stap verder komen. Hij nam den eersten brief. Kwam van een meneer uit de Uiltjesstraat. Hij zou daar dus heen gaan, nadere informatie inwinnen en dan: de storing zoeken. Hoe dat moest gebeuren? Wel, gewoon natuurlijk, aan de hand van de spreuk: „wie zoekt, die vindt." Ook hy zou in z'n vak tenslotte al doende moeten leeren. In de Uiltjesstraat steeg een heel lange man van vier stoeptreden af; heette Gijs van den Dijk met enkele gepaste woorden welkom. „Meneer," zei hij, „het verheugt mij, u reeds zoo spoedig te mijnent te mogen begroeten." „Dat moet wel, als men klanten wil houden," zei Gijs luchtig. „U moet dan weten," zoo vertelde de man verder, „dat ik alleen de Korte Golf ontvang." „Hè," zei Gijs, „da's gek; krijgt u dan nooit de heele krant? Hoe kwam u dan aan mijn advertentie?" „Meneer," zoo voer de lange man verder, „u maakt een grapje. Hi-hi-hi. Ik meen: op de korte radio-golf ontvang ik alleen, niet op de lange." „Ha zoo," zei Gijs, „en daarbij wordt u gestoord?" „Geraden!" riep de lange man uit. „En ik weet niet, waar het aan liggen kan." „Dan zullen we daar eens naar moeten zoeken," zei Gijs van den Dijk. „Wilt u zich eerst niet 'ns overtuigen?" vroeg de lange man. „Welnéé," zei Gijs, „ik geloof u zóó wel. Ik ga nu zoeken en zoodra ik wat gevonden heb, hoort u wel van me." „Welaan meneer," zei de lange man, „ik bewonder uwe voortvarendheid; aanvaard ;(j voorbaat reeds mijn welgemeenden dank." „Komt in orde," zei Gijs. En toen de man zijn vier stoeptreden weer was opgeklommen, keek Gij# eens om zich heen. „Ik begrijp niet, hoe die man hier last van storing kan hebben," zei Gijs bij zichzelf. „Er is geen fabriek in de buurt en geen werkplaats, niets dat lawaai maakt, ja, toch; ginds was een hoefsmid. Misschien was die 't, die den vriendelijken langen man stoorde, als die naar de radio zat te luisteren. Het is een vak, waarbij men stoute schoenen moet aantrekken," dacht Gijs en moedig begaf hij zich naar den hoefsmid, die juist een schimmel besloeg. Het was warm in de smidse en Gijs nam zijn hoed af. „Meneer?!" zei de smid; met een derde deel welkomstgroet, een derde deel vraag en een derde deel betuiging van eerbied. „Goeden dag, beste man," zei Gijs. De smid keek eens op en sloeg op den hoef van 't paard, dat 't arme dier er even van rilde. „Kijk," dacht Gijs, „iemand, die zoo 'n paard slaat, moet ook wel in staat zijn, om zoo'n vriendelijken heer storingen aan te doen." „Beste man," zei Gijs, „u slaat hard!" De man sloeg nog eens en terwijl de schimmel rilde zei hij: „En?" „Dat stoort," zei Gijs. „Mm," zei de man en sloeg nog eens. .„Er is zooveel wat stoort," vervolgde hij, en lachte gewiekst. „Hebt u daar zelf geen last van?" De man keek op, glimlachte even en schudde van neen. „Hebt u zelf soms geen radio?" vroeg Giis. „Radio? Jawel! waarom vraagt u dat?" Gijs vond het erg benauwd in de smidse, wreef met een hand over z'n schedel en zei tegelijkertijd: „Hebt u hier dan nooit last van storingen Zijn gebaar was al heel ongelukkig, want de hoefsmid liet den schimmel op drie beenen staan, kwam twee passen naar voren, stroopte zijn mouwen op, keek dreigend en zei: „Zeg man " „Nou, nou," zei Gijs, „ik meen maar: geklop en gedaver en zoo." En hij wreef f-og harder over z'n hoofd, nü met een zakdoek. De smid geraakte buiten zichzelf. „Zeg eens, wat bezielt jou? Als je voor den hier en ginder niet gauw maakt " Maar Gijs was al weg nadat een poging om den woedenden smid toe te bulderen: „de buren klagen over u," een ander effect scheen te bewerken, dan hij verwacht had. 't Vak bleek heelemaal niet mee te vallen. „Foei, wat 'n beul Ik schei er mee uit. Stel je voor " Gijs ging huiswaarts en plaatste weer een advertentie: „Een groot aantal adressen ter overname aangeboden voor storingzoekers, ook voor hen, die zich in 't vak wenschen te bekwamen." ,,'t Is niets voor mij," dacht Gijs, „dat is werk voor 'n stevigen jongen kerel." Maar er kwamen geen aanvragen in de bus. De bus bleef zóó leeg, dat het glaasje en de droge latjes ongetwijfeld weer op hun plaats zouden zijn gaan zitten, als ze nog in de gang gelegen hadden. Maar ze lagen er niet. Gijs hield zich een vollen dag onledig met het timmeren van een nieuw deurtje. De storingleiders in de stad plaatsten gezamenlijk een advertentie, ter waarschuwing tegen een persoon, die zich voordeed als opspoorder van storingen, maar aan zijn verplichtingen niet voldeed, en wien het blijkbaar alleen te doen was om de postzegels voor antwoord, die sommigen in hun brieven hadden gedaan. Toen Gijs van den Dijk dit las, maakte hij ook de andere brieven open en stuurde aan al de menschen een brief terug met de mededeeling, dat de storingzoeïter, dien zij bedoelden, overleden was. Want Gijs had wel een eenvoudig, maar ook een gouden hart en aan die postzegels wilde hij zich niet bezondigen. JACQ. DU RONDA. (Nadruk verboden. Auteursrecht voorbehouden). --- DE AMBTENARENWET (Ingezonden Mededeeling). DE AMBTENARENWET door = | Mn A, A. HUIZENGA j ADVOCAAT TE HAARLEM t— ■ : =-« Het boek bevat: Inleiding, behandeling der afzonderlijke =g titels, den tekst der wet met lp toelichting op de artikelen. 1 Prijs ingenaaid ƒ 1.40, 1 Verkrijgbaar in den Boekhandel en bij de N.V, Drukkerij Jacob van Campen O.Z. VOORBURGWAL 87-89, AMSTERDAM lllil|IIIH"i 1 --- IN- EN UITVAL. Schoonvader en schoonzoon behooren tot verschillende politieke partijen. De eerste is conservatief, de laatste democraat. Op den dag voor een verkiezing, trachten beiden elkaar te bewegen voor hun eigen candidaat te stemmen. Doch zij winden zich zoo op, dat zij in felle verbolgenheid van elkaar scheiden. Doch 's nachts zegeviert hun beter gevoel. Ieder besluit toe te geven, en op den dag der verkiezing brengt de schoonvader zijn stem uit op den democratischen, en de schoonzoon op den conservatieven candidaat. Heel tevreden snelt de laatste naar den eerste om hem mee te deelen, wat hij gedaan beeft. Ook de schoonvader vertelt, hoe hij gestemd heeft. Beiden staan een oogenblik versteld, en daarop barsten zij in een luid gelach uit, (Historisch. --- „ELCK WAT WILS". TROPISCH HERFST-PRAATJE. Najaar hier en ginds. DE zomer, of wat daarvoor aan deze lage Westerstranden doorgaat, is voor de meesten onzer voorbij, wanneer wij de klok een uur hebben teruggezet of, beter voor het uurwerk, de wijzers elf uren naar voren hebben gedraaid. Waarbij zich het ietwat onbegrijpelijke geval voordeed dat de zomer, althans: de periode van zonneschijn, hoogen barometerstand en blauwe luchten, eerst kwam nadat officieel de zomertijd voorbij was. Wij kunnen het nog niet allen gelooven, doch het feit bestaat: door ministerieel besluit is de wintertijd ingegaan. In elk geval is het najaar aangebroken. Voor de meesten mijner lezers is dat niets bijzonders, maar dit is en blijft het wel voor den oudgast, die ginds gedurende zoovele jaren de wisseling der seizoenen moest missen. Die althans niet zoo duidelijk kon waarnemen als dat in het oude land het geval is. Want al gaan lente en zomer, herfst en winter in de tropen voor den stadsmensch zoo goed als ongemerkt in elkander over, waardoor hij veelal van meening is dat in ons Indië geen wisseling van de seizoenen plaats heeft, de verschillende jaargetijden bestaan op Java natuurlijk ook. Maar wij zien ginds nooit opnieuw de boomen uitbotten of struiken en heesters bladerloos worden, omdat de oude bladen eerst afvallen wanneer de jonge reeds aanwezig zijn. Vandaar dat in het Javaansche landschap een eenzame kapokboom steeds onze aandacht heeft, wijl die ons vaak herinnert aan een dorren, kalen winterhoorn in het oude land. Wij kennen dus feitelijk in Indië alleen de twee moessons, de natte en de droge. De natte dien wij „zomer" moeten noemen, loopt te Batavia — -het wisselt echter voor de verschillende gebieden tusschen Sabang en Merauke — ongeveer van begin December tot Mei. Droog moet het dus zijn tusschen Mei en December. De overgang van den eenen moesson in den andere wordt kentering genoemd; de kenterings-periode kenmerkt zich door onvast weer en nachten die even heet zijn als de dagen. Nu zegt te Batavia niemand: „het wordt herfst!", wanneer de intredende kentering wijst op het naderen van den drogen moesson, hoewel tegen een in die bewoordingen ingekleede ontboezeming niets zou zijn in te brengen. Maar het is geen gebruik. Wij spreken evenmin van najaars-stormen, duiden die laatste aan met den naam „moessonweer". Ook worden er in Indië's hoofdstad nooit najaarsopruimingen gehouden; aan opruimingen wordt ginds trouwens veel minder gedaan dan hier te lande. In de winkels althans, want op de departementen weet men ervan mede te praten in dezen tijd van rigoureuze bezuiniging en versobering. Maar in de ambtelijke wereld heeten die hier bedoelde opruimingen officieel: afvloeiingen. « Het spreekt dus vanzelf dat ook najaarsmodes op Java onbekend zijn en regenjassen moeten wij, daar, indien wij ons klimatologisch juist willen uitdrukken, tot de voorjaars-modes rekenen Ook wat de schouwburgen betreft, kennen we geen seizoen. Zeker geen aan bepaalde maanden gebonden seizoen. Het is wat dit betreft seizoen wanneer toevallig juist een troep over Java op tournée is. Ook bepaalde veranderingen in onze menus geven de seizoens-wisseling niet aan, zooals in Nederland het geval is al naar gelang de jacht gesloten of geopend is, of er een r in den naam der maand voorkomt. Het vleesch van wilde zwijnen kunt gij op Java altijd eten indien gij een Nimrod onder uwe vrienden telt, evenals snippen al zijn die laatste niet altijd even vet. Oesters kennen wij ginds nu eenmaal niet en mosselen alleen in geconserveerden toestand. En bloemen zijn er altijd, niet eens uit kassen zooals hier gedurende de koude maanden. De kweekerijen op de berghellingen leveren het geheele jaar dus bloemen. Krantenloopers brengen u op Java ook nooit, in tegenstelling met hun Amsterdamsche collega's op 1 October een „najaarsgroet" die het slachtoffer een kwartje kost. Maar de Inlander is pienter, snel van begrip en imiteert graag, zoodat ik het niet uitgesloten acht dat hij te gelegener tijd een „dirogen moessongroet" gaat invoeren. Maar zoover is hij nog niet. En aangezien te Amsterdam bedoelde najaarsgroet is de oude kermiswensch, zou voor het zoover komt te Batavia de p a s s a r gambir (een soort van kermis) moeten worden afgeschaft. En dat zal nooit gebeuren! Bovendien spreken inlanders bij den aanvang der p a s s a r gambir nooit een wensch uit, zij vragen dan alleen maar voorschot... De Bataviasche burger spreekt dus nooit het woord „najaar" uit, hij is het bestaan van den herfst vergeten tot hij weer in Europa is teruggekeerd en vol vreugde de kennismaking hernieuwt met gure stormen, met ronddwarrelende gouden bladeren, met zilveren ochtendnevels die meestal een zonnigen dag voorspellen. Toch was er één samenstelling ginds waarin het woord „najaar" voorkwam. Maar de uitdrukking werd bijna uitsluitend door ambtenaren uitgesproken en luidt: „najaarszitting van den Volksraad". Vroeger namen de zittingen van den Volksraad een aanvang op 15 Mei en 15 September en men onderscheidde haar met de aanduiding voorjaars- en najaarszitting. Waarbij dus feitelijk de aanduidingen werden omgedraaid, want de zitting die tegen het naderen van den zomer werd gehouden, heette najaarszitting. Maar tegenwoordig is, terwijl de datum van 15 Mei in verband met de behandeling van de begrooting door de Tweede Kamer naar 15 Juni werd verschoven, de Volksraad bijna permanent bijeen; gevolg ook van de buitengewone zittingen in verband met den nood der tijden. Daarom kennen wij het najaar heelemaal niet meer in onze Oost; de naam is thans zelfs uit het ambtelijke vocabularium geschrapt. SI OïlONG. Tropisch najaars-landschap: een laan van kapokboomen. --- DAGBOEK VAN EEN ONTVANGER. De onhandige chauffeur en het herhaald bevel. ,,E' ,N het herhaald bevel bij Renessen?" „Niet beteekend," zei de deurwaarder. „Maar dat komt terecht." „Dat is toch dat kleine winkeltje, waar ze in de étalage alleen 'eege doozen hebben staan, en waar nooit iets in voorraad was?" „Nooit anders dan armoe. Ja, dat is het, maar nou komt het terecht." „Hoezoo?" „Door 'n auto-ongeluk. Ja, dat gelooft u nou niet, en toch is het zoo. En 't mooiste is, ik heb 't zelf zien gebeuren. Wel, hij stond boven op de toonbank, met 'n grooten kwast en 'n emmer blauwe verf. Hij wou de uitstalkast blauw schilderen met witte randjes. De vrouw had ook 'n pot verf, die nam 't onderste deel voor haar rekening. Och, ze doen hun best, maar ze hebben geen cent kapitaal. Toen ik met m'n herhaald bevel kwam, werd de vrouw boos en de man lachte: „Je kan zooveel herhalen als je wil," zei hij, „en bevelen kan je ook, maar ik heb het niet, en daarmee is 't af." En toen gebeurde het. Laat me daar die half gare jongen van Goomanne met z'n nieuwe dure auto zoo de stoep op komen rijden, en zoo op den winkel in de deur aan gruizelementen, 't raam in stukken maar de deurpost bleef staan. 'n Slag van geweld. Renessen sprong van de toonbank af net in den emmer met verf van de vrouw de vrouw aan 't gillen maar 't liep alles goed af geen persoonlijke ongelukken. Renessen zag direct, wat er voor hem te halen was. Hij begon te jammeren en al z'n leege doozen uit de etalage weg te halen. — M'n heele voorraad bedorven! riep hij maar. — En er zat niks in? — Neen maar dat wist Goomanne niet! Die zei: — 't Wordt allemaal vergoed, meneer. U kunt er op rekenen. Hij mankeerde ook niks, hij was alleen maar geschrokken. Renessen zei stilletjes tegen mij: — Nu kunnen we de belasting betalen, meneer. Me dunkt, we maken nou 't best even 'n vordering op. Goomanne is geld schuldig, dus daar kunnen we beslag op leggen Och, er zal genoeg voor Renessen overblijven! Die kan z'n heelen winkel nou wel vertimmeren en z'n kasten vullen. Ja, zoo zie je 't toeval spreekt altoos ook 'n woordje mee! --- VICHY-CELESTINS (Ingezonden Mededeeling). BIJ JICHT EN NIERLIJDEN drinko man aan den maaltijd > VICHY-CELESTINS --- ONMUZIKALE WOLVEN. Bang voor vioolspel. VOLGENS een oeroud volksgeloof kunnen wolven de tonen van strijkinstrumenten niet verdragen en in oude kronieken wordt verhaald, dat menig muzikant met zijn viool wilde dieren op de vlucht heeft gedreven. Men heeft nu onlangs in de Londensche „Zoo" onderzocht wat hiervan waar is. En inderdaad, dit volksgeloof bleek nog niet zoo misplaatst te zijn. Want wolven, die rustig in hun kooien waren opgesloten, werden angstig en opgewonden, toen zij vioolmuziek in hun nabijheid hoorden. Zij begonnen te beven en liepen, zichtbaar beangst, onrustig in hun kooien heen en weer. Bij alle wolven had het vioolspel dezelfde wonderlijke uitwerking: een panische schrik, die hun tongen deed opzwellen. Toen de violist heel dicht de kooien genaderd was, kende de woede dezer dieren geen grenzen en zij sprongen als razenden tegen de traliën op. --- NOGEENS: DE STOK. GISTERAVOND gaven wij in deze rubriek een stukje over de herkomst en het gebruik van den stok. Een lezer schrijft ons nu het vólgende: Ik wil er nog iets over den stok bijvoegen bij wijze van een raadsel. Van hem toch kan men maken: een stad, een kinderspeelgoed, een dier, een beeld van zichzelf, een strijder bij Waterloo, een bloem, een bevel, een cipier. Hoe dit uit te leggen? Denkt er eens over na, lezer! Morgenavond geven we u de oplossing! --- NAPOLEON WIST HET. NAPOLEON heeft geweten, dat zijn regeering onbestendig zou zijn. Een goed gefundeerde dynastie ontbrak in het eigen land. Zijn eenig doel, zoo vertelt de Fransche schrijver Jacques Bainville in zijn boek „Napoleon", was „meer grootheid en macht te verkrijgen dan eenig ander heerscher zich ooit verworven had". --- AFGEWIMPELD. DE muziekhandelaar Troupenas bood den vermaarden componist Rossini (1792— 1868) voor het recht van eigendom van een nieuwe opera, die de Maestro zou componeeren, de som van 100.000 francs. Rossini zond hem het volgende antwoord: „Mijn waarde Troupenas! Voor den roem schrijf ik niet meer, en geld heb ik genoeg. Het doet mij dus leed uw aanbod van de hand te moeten wijzen." Uw oprechte G. Rossini, --- „VOOR JONGE OOGEN". BRUINTJE BEER GAAT UIT LOGEEREN. No. 48. — Rustig wandelen ze nu voort, ze behoeven niet meer zoo hard te loopen, want er is nu geen gevaar, dat hun rust wordt verstoord door den toovenaar. Na een lange wandeling bereiken ze de woeste bergen, steil en kaal, waar de Groote Oude woont. „Wat hoog zijn ze allemaal", zucht Net. Maar hun moeite wordt beloond, want na wat klimmen en wat dalen, zien ze in een der rotsen een groote scheur en daar ingebouwd is een geweldig hooge houten deur. (Morgenavond vervolg.); --- DE DOMME SCHARENSLIJPER. EEN jongen kwam uit zijn huis gerend. Hij holde den scharenslijper voorbij, die met een zangerig geluid, begeleid door het geluid van zijn groote bel, riep: „Scharen te slijpèn? Messen te slijpèn? Parapluieën te repareerèn? Alles vlug en net, en net!'* De scharenslijper dacht dadelijk, dat een jongen, die zoo hard liep iets kwaads in den zin had, daarom ging hij hem achterna, met zijn slijpmachine op zijn rug en met zijn groote bel, die aanhoudend klingelde in zijn hand. Terwijl hij voorbij den kruidenierswinkel holde, kwam de kruidenier, die de bel hoorde luiden, naar buiten en vroeg: „Waarom heb je zoo'n haast, scharenslijper?" „Zie je dien jongen?" wees de scharenslijper „Hij wil kattekwaad uithalen en ik zit hem achterna." „Dan ga ik mee", zei de kruidenier. Hij sloot zijn winkel en holde achter den scharenslijper aan. Dat zag de slager, die aan den overkant woonde en hij verbaasde zich er over, dat de kruidenier zoo midden op den dag zijn winkel sloot. Hij riep zijn buurman toe: „Waarom ga je nü uit, kruidenier?" „O," antwoordde deze, „er is een kwajongen, dien we pakken moeten. De scharenslijper heeft hem mij gewezen. Nu ga ik even helpen." „Als dat zoo is, zal ik ook een handje helpen," zei de slager en meteen holde hij achter den kruidenier aan. Om den hoek van de straat bonste hg tegen een verkeersagent aan. „Hó, hö," schreeuwde deze, „wat is er aan de hand?" „D&ëlr," hijgde de slager buiten adem, „daar is een kwajongen, die wegloopt en ik wil den scharenslijper en den kruidenier helpen hem te pakken." „Als dat het geval is," sprak de agent, „dan moet ik daar zeker bij zijn. Ik ga met je mee." De verkeersagent holde achter den slager aan. Nog altijd zagen ze in de verte den jongen hard wegloopen. En de scharenslijper, de kruidenier, de slager en de verkeersagent holden achter hem aan. „Kling! Klang! Kling! Klang!" klonk het geluid van een klok, die in den rooden steenen toren van een huis hing. Een vrouw kwam naar buiten en stond op de stoep, terwijl de jongen haar voorbijrende het huis binnen. Ze bleef daar rustig staan. Daar kwamen de hijgende scharenslijper, de puffende kruidenier, de blazende slager en de verkeersagent, die geheel buiten adem was, aan. „Och, och," lachte de vriendelijke vrouw, „wat is er aan de hand?" „Een ondeugende jongen holde uw huis binnen," zei de scharenslijper. „Rende!" verbeterde de slager. „Stormde," verklaarde de agent, „en we zijn gekomen om hem te pakken." „Werkelijk?" vroeg de vriendelijke vrouw. „Zouden jullie graag willen weten, waarom die jongen zoo verschrikkelijk hard liep?" „Ja, dat willen we," zei de agent streng en de slager, de kruidenier en de scharenslijper knikten. „Nu, dan zal ik het jullie vertellen," lachte de vrouw. „Anders was hij te laat op school gekomen!" En meteen ging ze naar binnen en sloot de deur. „Hm!" zei de argwanende scharenslijper. „Heb je ooit," zuchtte de kruidenier. „Van mijn leven niet," antwoordde de slager. „Kletskoek!" verklaarde de agent, terwijl hij rechtsomkeert maakte. En nooit zag men een dwazer, teleurgestelder troepje, dan de puffende kruidenier, de blazende slager en de hijgende politie-agent. Langzaam liepen ze naar het dorp terug. Behalve de scharenslijper, die er zich niets van aantrok en maar weer verder liep; hij liet zijn bel klingelen, terwijl hij zangerig riep: „Scharen te slijpèn? Messen te slijpèn? Parapluien te repareerèn? Alles keurig en net, en n-n-nèt!" --- KNIPPEN EN PLAKKEN. Knippen en plakken. — Wie kan deze acht stukken zóó opplakken, dat zij den krokodil vormen, dien je hierboven ziet? Doet je best eens! Het is een heel gemakkelijk kunstje, maar je moet de stukken wel zorgvuldig uitknippen en nauwkeurig opplakken. --- DE LANGSLAPER. In een kippenhok daar was eens laatst een vreeselijk kabaal: Want de haan had zich verslapen. Nou, dat gaf een groot schandaal! Alle kippetjes, dat snap je, waren daardoor veel te laat. En de menschen uit den omtrek kwamen ook te laat op straat. O, die kippen bromden, gromden? Ook de menschen waren kwaad! Want verbeeld je, alles was er door dien haan twee uur te laat. Zelfs de zon, die tijdig opkwam, keek verwonderd om zich heen. En toen nu de haan niet kraaide, Ging ze weer terug meteen. Daardoor bleef dan ook een ieder met de kippetjes op stok. Niemand wist het! Ja, op één na! En die eene was de klok. Want die lachte in haar vuistje. Zij had wel een pret voor tien! En ze dacht: „Nu zal je straks toch al die langslapers eens zien." Alles haastte zich geweldig! Iedereen was zeer verstoord! —< En de haan zat in een hoekje, sprak van schaamte haast geen woord. Maar één zaak moet ik toch zeggen: 't Was echt voor den eersten keer. En 't gebeurde na dien morgen dan ook werkelijk nooit meer. Als nu 's morgens vroeg de zonne weer den nacht verdwijnen doet, brengt altijd het kleine haantje haar het eerst zijn morgengroet. L. de L. --- „LIJSE KAAS". DE onderwijzeres vertelde een verhaal over een pop en zij had het over „poppelijs". De kinderen kenden — het is heusch waar — dat woord niet, keken vragend. Tot een der kleinen verheugd uitriep: „Ik weet 't al, 't beteekent Lijse kaas." --- WIE BEN IK? Mijn geheel omschaduwt de halve wereld; zonder kop en staart ben ik slechts een zucht. Morgenavond antwoord. ---