Sportnieuws Limburgse kegelwereld bereidt zich voor op landelijke titelstrijd Opnieuw prolongatie van het landskampioenschap? (fjSe hebben de Limburgse kegelaars en verleden jaar ook een iteu de hoogste triomfen gevierd tijdens de landelijke it0tj aPPen. Inde jaren gelegen tussen 1949 en 1953 waren het de sjfS *** van de Mastreechter Keigelbond en verleden jaar de Heerlense de hoogste eer voor ons gewest opeisten. Zes achtereenvol-11 dus, kwam de landstitel van clubkampioen en daarbij nog enkele i"'i]?trSOonlijke kegel-,itel mee naar Limburg. Een prestatie, die alle Wf en wel een speciaal bewijs is voor het grote kunnen van de e»aars(sters) uit het Bronsgroen Eikenhout. >gj, Maart a.s. houden de :(jj! vogelaars in het Maas-Srlt |elhóme „Terminus” in het :IIH ,„V°or deze kampioenschap%„enerale repetitie. Op deze jm J vanaf des middags drie ï kegelaars van de ' sjnf ,Jd aanbinden tegen een%*?*> samengesteld uit het % ■j?:airïllPi|Oenstiental van de ts v en de vijf beste de Valkenburgse en Sit' 2ulinSe 'böoden. Op vier deze twee twintigtallen !} ijdperk komen. Op de twee in Terminus wondt *t Up ddag gelegenheid gegeven rj>en °P de vrije baan. I later, op Zondag 27 W, eveneens in Terminus-Y(w het districts-kampioenijj hondstientallen gehouden, deelgenomen door de isiSde: M.K.8.; V.K.8.; H.K.B. kegelbond. In !(, vyÏ?l* zal uitgemaakt moeten 'fe j. van de vier bonden het op de natioflale ■ifW°aPPen. die op 15 Mei a.s. fenS®- worden gehouden, mag iv eordigen. W“reden diezelfde dag in ie ? ook de drie vertegenwoor- dn het ij’ Ook de winnaar hiervan ltwovincie Limburg op de na-Wlaßles-l>ondskampioensehap- die eveneens !ni'n' en wel op 8 Mei gehouden Op 28 Maart zal eveneens inde Limburgse hoofdstad gestreden worden om het clubkampioenschap van het district IV. Hieraan nemen deel: „de Kollefit” voor de M.K.8.; „De Poort” voor de H.K.8.; „K.V.0.” voor de S.G.K.B. en de „Poedelhaters” voor. de V.K.B. De winnaar van deze vierkamp zal op 8 Mei te Haarlem onze provincie vertegenwoordigen bij de nationale clubkampioenschappen. Tevens wordt deze Maandag in Terminus gestreden voor het persoonlijke heren-kampioenschap van de provincie Limburg. De best geplaatste kegelaar van deze wedstrijd, alsmede vier bondskampioenen te weten de heren: L. Walraven van de M. K. B.; B. van Dinther van de H. K. B.; J. Prevoo van de V. K. B.; Fr. Notermans van de S.G.K.B. en de nieuwe kampioen van district IV, zullen eveneens aan het nationale kampioenschap te Haarlem mogen deelnemen. Vooropgezet, dat al de£e personen ’t minimum van 6,5 hout zullen werpen. De heer van Dinther zal bij deze titelstrijd zijn kampioenstitel van 1954 moeten verdedigen. Wat de strijd om het persoonlijke dames-kampioenscbap van Nederland betreft, zij vermeld, dat in deze afdeling alleen de kampioenen van de -drie onderscheidenlijke bonden zullen kunnen deelnemen. Mevr. Quaden moet nl. haar titel verdedigen. --- Voetbal Terrein-puzzles voor V.V.V. '30 i’.y* tussen de profclub Venlo Mijft nog steeds de nodi:SlpProblemen bieden, als geilet bestaande contrast met ;J)ark De Berckt te Baarlo. (jij lot nu toe belangrijkste 'w V-V-V- Ajax gespeeld gorden op De Berckt, waari| 1 c°mmodatie lang niet zo uitii»; als aan de Kraal. En ook ij® Volgende competitie-wedm Berckt gespeeld moetomdat eerder de wed■». —Be Quick uitgesteld '°r zei Jk> »is imperia'^a een nieuw, noch zelfs ’n ’st . Verschijnsel. Mijn land M-5V Praktijk gebracht, en ’t Jttt r- Als Japan naar expanyolgt het slechts het voor*!%ne andere rijken sedert de Babylon; ik zie bovendien et "Srom buitenstaanders zich ;‘ e a druk moeten maken. Het Wwerslandiger als iedereen V? j.n' Wat wel een vaststaand i : JaPans geschiktheid W be'eland van Azië te beheerjp niet wat men berei~ V™ l. dat diplomatieke geknibyqe is een mogendheid en een het is beter ‘ij'bikt ln te zien.” AnNln Ik herinner mij nu, ; K.B?t l* Verklaringen aanhoorde ;ö Vo angstelling, dan ze vol-V:, ,r?ienden. voijn ei hij, „zeer juist. Wij V1 d realisten, jonge vriend, V *Ze expansiemethode beibiij* .lWee mogelijkheden. Dat k'ajUuist de moeilijkheid. Je :\i!e van vreedzame ,vJhge n de aanhangers van ge:>i bdj Expansie de aanhan-V Vlin n beide tegenstrijdige me(tó j BP ’t moment heftig on-IjWtig te volgen politiek. Die kan vanavond voor ons 1 roerde in zijn champagde opstijgende lucht- bellen; daarop keek hij mij over zijn glas zo doordringend aan, dat ik mij onder die ijzige vreugdeloze blik niets op mijn gemak voelde. „Heb je wel eens gehoord van ’n zekere Takahara?”, vroeg hij. Niet? Nu, mr. Takahara is een oorlogszuchtig Japanner. Er gebeurt meestal iets als die Takahara inde buurt is. Hij is op het ogenblik in Peking!” „Ik hoop, dat hij het hier prettig vindt.” „Hoop je dat? Werkelijk? Heb je dit wel bedacht, jonge vriend? Er is op het ogenblik niet één Chinese soldaat in Peking, maar mr. Takahara is er wél. De stad is praktisch weerloos, nu het leger is teruggetrokken. ledereen zou Peking kunnen innemen. Wij beiden zouden het kunnen innemen, als we een paar duizend man hadden.” Ik wist niet, of hij het meende of niet. Ik kon niet uitmaken, of hij me een wenk wilde geven of enkel beleefd converseerde. Het klonk in ieder geval fantastisch genoeg. Ik kwam tot de slotsom, dat het lag aan de whisky en de champagne, ’t Deed denken aan de gesprekken op de soos tijdens het borreluur, wanneer sommige impulsieve Europeanen zichzelf graag hoorden praten. „Maak me niet bang, Best”, zei ik. „Peking is al zo dikwijls veroverd en heroverd.” „Ja, jonge vriend”, antwoordde majoor Best, „maar het is in lange tijd niet geplunderd.” „Dat zal het ook niet worden”, zei ik. „Daar zullen de Japanners wel voor zorgen, zolang het feitelijk hun eigendom is.” Er volgde een stilte om mijn woorden. De majoor had het hoofd half omgewend, alsof hij luisterde naar een geluid buiten en er was geen spoor van champagne in zijn stem, toen hij antwoordde: „Och, wat doet het ertoe?” met een lijzige stem, waarin ik een nabootsing van de mijne herkende. „Maar als Peking nu vannacht eens werd ingenomen?” „Dat is onzin”, zei ik; „dat weet je heel goed, Best. Zullen we niet liever bij het mogelijke blijven?” „Zeker, jonge man. Er is in Peking niet veel voorgevallen die Yung Lo het veroverde.” Hij zweeg en keek op zijn horloge. „Zeker laten wij bij het mogelijke blijven. Stel je belang in Chinese schilderkunst, Nelson? Ik hoop binnenkort de hand te kunnen leggen op een paar juweeltjes. Misschien zullen we het morgenochtend daarover hebben.” Zijn ogen hadden de waakzame uitdrukking verloren. Hij sprak, als een kenner, enige tijd over Chinese kunst. Ik had dat niet achter hem gezocht, tot mij zijn toespeling op de grafroof inviel. Ik begon me af te vragen, of zijn begrip van de geldwaarde van kunstschatten misschien een van zijn geheimen was. Intussen keek hij weer op zijn horloge. „Hemel!”, zei hij, „ik wist niet dat het al zo laat was. We zullen onze koffie drinken inde werkkamer. Ik mag je niet te lang ophouden.” Zijn bedoeling was vermakelijk doorzichtig. Nu het diner was afgelopen, wilde hij mij blijkbaar graag kwijt zijn. De sfeer was veranderd; ik kreeg duidelijk de indruk, dat majoor Best beleefd en enigszins ongeduldig wachtte op mijn vertrek, aangezien hij die avond nog andere dingen te doen had en van me los had gekregen wat hij wenste. Hij keek mij niet langer nieuwsgierig aan en zijn rusteloosheid groeide. Ik had ’n vermoeden, dat alles, wat hij tot dusver gezegd had, een bepaald oogmerk verborg, maar nu werd het gesprek verstrooid en onbeduidend. Zelfs de bedienden schenen de wens mij kwijt te raken, te delen. Het hele huis wachtje er op, dat ik mijn kopje zou leegdrinken en vertrekken, Het ras zo sterk, dat ik er een boosaardig genoegen in schepte, mijn vertrek nog een tijdlang uitte stellen. Ik stak een sigaar op en bracht het gesprek weer op de schilderijen. Hoe kwam de majoor aan deze belangstelling inde schilderkunst? Hij had nog schilderijen, die hij me kon laten zien? Had hij schilderijen te verkopen? De majoor luisterde maar half en antwoordde verstrooid. Ik hoorde de krekels sjilpen. Alles scheen te wachten. „Het is misschien beter als ik ga”, zei ik eindelijk. „Verwacht je nog bezoek?” „O nee!”, zei de majoor, „geen sprake van, maar het wordt wel laat hè? Dus tot morgenochtend negen uur. Goede nacht, jonge man!” Een bediende verscheen met mijn hoed. De majoor deed me uitgeleide tot de deur van zijn werkkamer. De sterren schenen flauw boven het binnenplaatsje; de bomen en daken buiten de muur wierpen zwakke schaduwen tegen de hemel. „Wat is dat?”, zei de majoor scherp. Hij knikte inde richting van de muur. En ritselde iets inde bomen, doch heel zwak. ~De wind”, antwoordde ik. ~U behoeft zich niet ongerust te maken. Ik ga al.” De majoor antwoordde niet rechtstreeks. Hij staarde naar de boom achter de tuinmuur. Zijn rechterhand was onder zijn jas verdwenen. Hij keek even en trok zijn hand terug. „De wind”, herhaalde hij. „Ja. Natuurlijk. Goede nacht, jonge man. Als je het goed vindt, zal ik verder niet staan op de vormen, zoals wij Chinese gastheren zeggen, hè? De jongen brengt je wel over de voorhof. Morgen negen uur dus? Goede nacht!1’ Toen ik vertrok stond de majoor, wit afstekend tegen de verlichte deuropening, nog steeds naar de bomen over de tuinmuur te staren. Ik zal nooit de indruk vergeten die ik van hem kreeg. Het was een uiterlijke indruk. Ik kon wel vermcfeden doch niet met zekerheid weten, wat zich achter dat uiterlijk verborg. De beminnelijke onpersoonlijkheid van de welopgevoede Engelsman stelde hem in staat, een volkomen vreemde voor mij te blijven, iets wat voor een Amerikaan na een kennismaking van ettelijke uren onmogelijk zou zijn. Over het geheel genomen was ik er blij om, want de man beviel mij niet. Inde invallende duisternis schenen in het huis van de majoor verborgen geesten ontketend, zoals men bij ons ’s avonds de waakhonden loslaat om over het erf te zwerven. Ze maakten de tuin van de majoor onheilspellend. Hol echoden mijn schreden, toen de witgeklede dienaar mij voorging door de verlaten eetkamer en over ’t voorpleintje naar de poort. Ik had een eed erop kunnen doen, dat er iets vlak achter mij liep; dat iets op het punt stond, mijn schouder aan te raken. Krakend ging de poort open. De portier en de hoofdjongen van de majoor stonden op de drempel en riepen mijn ricksjakoelie, die bijna ogenblikkelijk verscheen. Juist wilde ik instappen, toen ik lantaarns van een andere ricksja door het straatje zag naderen. Nog voor ik zag wie er in zat, wist ik dat de majoor gelogen had. „Bezoek voor je meester?” zei ik tot de bediende van de majoor. „Geen bezoek”, antwoordde de man haastig. „Meester verwacht niemand, loog hij met de blijmoedige leugenachtigheid van zijn volk, welk een Chinees in staat stelt om een grove leugen te vertellen, terwijl hij weet dat ze een ogenblik later aan het licht moet komen. „Dat moet een vergissing zijn”, zei ik vriendelijk, want de ricksja hield reeds stil en de koelie liet de bomen zakken. En toen stond ik voor de eerste keer die avond werkelijk versteld. Bij het licht van de lantaarns kon ik duidelijk zien, wie er uit de ricksja stapte. Het was juffrouw Joyce ik herkende haar groene japon, geelgroen in het lamplicht, maar zij zag mij eerst toen ik sprak. Ik had altijd gemeend, tegen dergelijke verrassingen gepantserd te zijn en constateerde met verbazing, dat een lang-doodgewaand instinct in mij ontwaakte: een onzelfzuchtige behoefte om te beschermen. „Juffrouw Joyce”, zei ik, „wat doet u hier?” HOOFDSTUK VI. Zij schrok toen ze mij zag, juist zoals ik geschrokken was. Wij stonden elkaar aan te staren voor de deur van de majoor. „Wat gaat u dat aan?”, vroeg zij. Ik trad op haar toe. „Wees niet dwaas”, zei ik. '^'rr^v°uw J°yce giug naar de poort. ben* degene die dwaas doet. Wat hebt u ermee te maken? Ik moet majoor Best overeen belangrijke zaak spreken.” „U weet niet hoe onverstandig u doet”, zei ik. Voor het eerst in lange jaren werd ik werkelijk boos. „Stap in uw ricksja”, zei ik, „en keer terug naar de plaats, vanwaar u gekomen bent. U hoort hier niet.” Toen werd ook zij kwaad. „Als ik uw raad nodig heb, zal ik erom vragen. Intussen kan ik best op mezelf passen.” Met de neus inde wind liep zij me voorbij. „Eleanor! Juffrouw Joyce!” riep ik haar na. Maar zij was al binnen. DfI„-edie”,^en s]oten de tuinpoort. Wij hadden aan de Chinese bedienden een vermakelijk schouwspel geboden, dat ongetwijfeld in alle keukens van Peking zou worden rondverteld. Ik had me dwaas aangesteld. Ik had mijn zogenaamd „gezicht” verloren in het bijzijn van Bests bedienden en mijn eigen ricksja-koelie. Ineen opwelling wilde ik op de poort bonzen, doch ik was zo verstandig me te bedwingen. Mijn ricksja-koelie bekeek me onverschillig, maar ik wist dat geen van mijn gebaren hem ontgaan was. Ik haalde de schouders op en beval hem, mij naar huis te brengen; maar ik kon het voorval niet vergeten. Er was iets niet in orde. We waren nog geen vijf minuten op weg toen ik inzag, dat ik het er niet bij laten kon. (Wordt vervolgd) --- ok N.A.C. en Baronie Bij betaald voetbal J Getaald voetbal \, 'iti algemene ledenvemgadevoetbalvereniging NAC, ? t,,a*Semene stemmen beslo*t| i® nemen aan de competitie i “etaalde voetbal. Een soort-Vf'kt nam ook de tweede 'higiing Baronie uit Breda. --- Nieuwe training voor Oostenrijkse topspelers De nieuwe Oostenrijkse bondstrainer Kaulioh wil, zo heeft hij te Wenen tegenover de pers verklaard, een kern van niet minder dan 40 spelers vormen, waaruit drie ploegen zullen worden samengesteld. Bij de formatie van het zgn. B-team zal voortaan, aldus Kaulioh, een kans gegeven worden aan taientvolle jeugdspelers en zullen niet meer zij, die voor de Aploeg zijn afgesohreven, worden opigesteld. Er wordt dus gebroken met de tot nu gevolgde methode om de spelers alleen aan de vooravond van een landenwedstrijd samen te brengen voor een speciale training. Een en ander moet vooral gezien worden in het licht van de voorbereiding van de Oostenrijkse nationale ploeg op de dit seizoen te spelen laniienontmoetingen tegen . Tsjeoho-Slowakije, Hongarije en Zwitserland; --- Boksen Bonvrie, Limburgs enige deelnemer aan kampioenschap De voorzitter van de Nederlandse Boksbond, de heer M. S. van de Braak, heeft de loting verricht voor de Nederlandse amateurkampioensobappen, die op 20 Maart in Amsterdam, 21 Maart in Groningen, 25 Maart in Den Haag en op 28 Maart weer in Amsterdam worden gehouden. In totaal zijn, over tien gewichtsklassen verdeeld, 57 deelnemers door de districten ingeschreven, waarbij de lichtste igewichtsklassen het slechtst bezet zijn. Onze provincie is slechts dooreen persoon vertegenwoordigd, en wel door Bouvrie. Inde lichtgewicht-Masse, waarin Bouvrie uitkomt, is de indeling als volgt: Eerste ronde de Vos (Amsterdam) tegen Heankens (Groningen) en van Eyck (Amsterdam) tegen Bouvrie (Maastricht). De winnaars van deze partijen, vormen de ene halve finale. Inde andere zijn direct geloot de Jonge (Den Haag) en Gerlach (Groningen). ---