In 't Hart van een Wereldrijk Een van die lange, rustige, geduldige queues wacht voor de ingang van het parlementsgebouw’. Onze geleider voert ons Veilig langs enige onbewogen dienstdoende bobbies (die volgens voorschrift minstens 1.85 M. lang moeten zijn en dan nog een hoge helm opzetten). We komen ln een achthoekige rultne hal. die kerkkoeDelaehtlg aandoet, in het hooge plafond glanst zwak goud een prachtig mozaïek. (De gebruiksaanwijzing hangt tn een lijstje aan de muur). Het wemelt er van menschen, nu en dan klinkt een luide roep boven de menigte. Rondom staan zakelijke telefooncellen tussen grote beelden van grote historische persoonlijkheden. Vier gangen komen hier uit. Een ervan was onze ingang. Kon tweede Voert naar de vroegere vergaderzaal van het lagerhuis, die in puin gebombardeerd is en nu diehtgetimrnerd met blanke planken: er staan lange rijen kapstokken. Een derde gaat naar de „wandelgangen”; hiel Passeren de parlementsleden, die door „hun” kiezers worden opge Wacht. „De kunst is nu voor de leden om te doen alsof ze de mensen herkennen, zich hun kwesties herinneren en er zich dan met een ~Jantje-van-Leiden vanaf te ma ken”, zegt schalks een Engelschman „Daar komen die mensen voor.” Op de muurvakken staan verheerlijkende schilderingen, die ln felle realiteit belangrijke episoden dit de Engelse geschiedenis om bekende grote v persoonlijkheden gegroepeerd, vereeuwigen. Door de vierde gang verdwijnen We na wat wachten. Het Is niet eenvoudig om ln het heilige der heiligen binnen te dringen. Maar ten slotte, gewapend met een toelatingsbewijs voor de galerij van ..distinguished strangers", dringen binnen. We stijgen langs smalle kappen, als uitgehouwen ineen dikke muur, gaan doqr een lage, smalle gang, dooreen nog smallere doorbraak ineen meter dikke wal en passeren een deur, die ons plotseling brepgt in het volle licht van de vergadering inde vroegere zaal Van het hogerhuls. Wsx* 11 zitten op de één zitplaats diepe galerij, die zich halverhoogte bevindt om de helft van de ruimte. Tussén Jn hout uitgesneden Gothische pinakels door vaneen kleine uitbouw, die voor speeltafel vaneen kerkorgel zou kunnen gediend hebben, overzien we het schouwspel. Inde korte zijde aan de overkant op gelijke hoogte met ons bevindt zich een oplopende tribune. Waar in het midden stenografen en Pers een plaats vinden en de rest volledig bezet is met een zeer gemengd publiek van mannen, vrouwen en kinderen, dat zo nu en dan rustig van bezetting verandert. En beneden ons klopt het hart Vaneen wereldrijk. De besprekingen gaan over de bepalingen van San Francisco, de rol van Engeland inde wereldpolitiek de mogelijkheden voor de toekomst. De debatten zijn wel vol beweging, echter Zonder hartstocht. Maar voorloopig is er nog te veel te zien om aandachtig te luisteren. Ginds ver, in ’t midden, staat een soort van troon, Waarop de voorzitter, de speaker, zetelt. Hij draagt een toga en een grijze wattenpruiK met naar voren hangende lange lappen. Hij is voortdurend in gesprek met mensen die hem aanklampen en schijnt van de rest niet veel notie te hebben. Toch regelt hij, onzichtbaar maar feilloos de debatten en spreekbeurten. Voor hem zitten drie waardigheidsbeklee ders in kuitbroekpakken en eveneens met pruiken op, maar van eenvoudiger structuur. Voor hun tafel bevindt zich nog een grote dito, waarop aan onze kant de „mace” ligt, een groote gouden scepter, of «en gestyleerde knots, het teken der wettigheid dezer vergadering. Naar ons toe is dan verder de brede middengang. Aan weerszijden daarvan staan lange rijen rood-leren banken langs de wanden, amphitheatersgewijs Links (van den speaker) slingeren op de banken en over de grond witte bladen. Een lid maakt een Prop, tilt het voorhang van zijn bank op en mikt het inde duisternis. Op de bovenste bank liggen engelen languit met hun benen op het prachtige leer. Eén ligt er model te slapen. lets lager heeft er oen zijn voeten te rusten gelegd op de rugleuning van zijn voorman. Op de benedenste bank ligt inde meest denkbaar nonchalante houding beide handen inde zakken, een keurig gekleed heer, zijn voeten boven op de tafel vlak bij de mace. Even later verschijnt minister Eden, die 21jn voeten naast die van zijn buurman deponeert en een praatje be* Smt, blijkbaar met vrolijke inhoud. 1 Niemand schijnt op te letten. Dat is de oppositie in zijn traditionele houding, licht men ons in, de conservatieve leden in parlementsgedragingen. En inderdaad, aan de overzijde zit ieder rustig en recht, slingert niets over de grond, laat ieder door zijn houding zien, dat alles wat er gebeurt hem grondig interesseert. Dat zijnde leden van Labour, de regeringspartij! Onder de parlementsleden bevinden zich verscheidene vrtmwen, zowel oude als jonge, die duidelijk uit allerlei standen voortkomen. Telkens verdwijnen leden, andere komen binnen. Geen enkel verzuimt bij die gelegenheden een buiging te maken inde richting van den speaker. Hij niet, en niemand niet, let op dit gebaar; toch laat niemand het achterwege. Die vertrekken, lopen even aan bij den sergeant-at-arms, die zich vlak onder ons bevindt, in ouderwetse zwarte dracht, gewapend met een sierlijke degen, en gemakkelijk ineen stoel gezeten. Hij reikt de vertrekkenden met een achteloos gewoontegebaar een papiertje over en permitteert zich de luxe om vrijwel luidop te praten. Hij is de man die hier thuis is, al lange jaren, die zich verheven voelt boven de wisselende parlementsbevolking en het misschien in sommige opzichten ook is. Intusschen steekt een Welsh labour-afgevaardigde zijn maidenspeech af. Hij komt, via de toekomstige rol van Engeland inde wereldpolitiek, op de spelling van het Engels. Hij vindt, dat die te moeilijk is en dat ze drastisch ver-, eenvoudigd dient te worden, wil het Engels als wereldtaal zich handhaven en verbreiden. Hij stelt uit zijn particulier vermogen zomaar 5000 pond (meer dan vijftig duizend gulden) beschikbaar om daar propaganda mee te voeren. Dit voorstel verwekt enige opschudding, want, zoals de Times de volgende dag opmerkt, een dergelijk voorstel was nog nooit dooreen Engels parlementslid gedaan! In deze zitting vnnden wede symboliek van het Engelse politieke leven, zowel naar zijn geestelijke inhoud als naar zijn lechnisch-organisatorische opbouw. Dit zal blijken, wanneer we het aan een nader onderzoek zullen onderwerpen. T. --- DE GEROOFDE NEDERLANDSCHE GOEDEREN Tijdens zijn bezoek aan de Amerikaansche ambassade In Den Haag heeft generaal Eisenhower tegenover leden van de Amerikaansche militaire missie in Nederland en persvertegenwoordigers verklaard, dat hij onmiddellijk na zijn terugkeer in Duitschland alles in het werk zal stellen om de door de Duitschers geroofde Nederlandsche goederen zoo snel mogelijk naar ons land te doen terugkeeren. Mede dank zij de bemoeiingen van generaal Eisenhower arriveerden reeds gisteren op Schiphol een 26 tal schilderijen van Nederlandsche meesters, waaronder werken van Rembrandt, Rubens en van Gogh! --- NEDERLANDSCHE VATICAAN MISSIE. Naar „de Sint Jam klokken” meldt, zal het katholieke Nederlandsche Informatiebureau voor arbeklar.s in Duitschland voortaan werken onder