Poëzie, de assepoes van onze dagen. Indien iets opwallen moet in het boven gegeven toekomst-overzicht der Limburgse literatuur, moet het wel de afwezigheid der poëzie zijn. Meer dan ooit vervult de poëzie in onze dagen de rol van Assepoes. Maar dan van de Assepoes zonder glazen muiltjes en zonder reddende prins. Er schijnt helemaal geen behoefte aan poëzie te zijn. Waaruit dan weer volgt dat elke uitgeverij zich wel tien maal bedenkt vóór zij een bundeltje gedichten het licht doet zien. Met als resultaat dat tientallen dichtbundels (waaronder men ook waardevolle werkstukjes mag verwachten) inde versleten binnenzak der moedeloos-wordende dichters zitten te vergelen. Alleen al de bekende en twee jaar geleden bekroonde Belgische Jezuiet-dichter Pater Brauns loopt rond met vier manuscripten (gedichten), waarvoor bij geen enkele uitgever belangstelling gevonden wordt. In ons eigen landje mag men het aantal niet-kwijt-te-worden manuscripten vergelijkenderwijs nog veel hoger stellen. Want door de Provinciale en Gemeentelijke literatuur-subsidies is het in België nog mogelijk althans iets te doen. In Nederland en zeker in Limburg is daar helemaal geen sprake van. De eerste officiële belangstelling in onze provincie moet (behalve bij overlijdens, bij 60 en 80-jarige bestaansfeesten of bij herdenkingen) nog geboren worden. Eén schilderijtje per jaar, mits niet te duur. kan er (helaas! zuchten de heren' nog wel vanaf. Maar een daadwerkelijke belangstelling voor een roman, voor een gedicht, door particulier initiatief nog in het leven te roepen, soortement literair armbestuur. --- Sakuntala, een Indische omdichting. Zo y constateren we dat in heel de reeks opgesomde komende publicaties slechts een gedichtenbundeltje figureert: Sakuntala, ’n lyrische omdichting vaneen Indisch motief, door de Hasseltse dichter Trudo Hoewaer, die het boekje op eigen risico in het licht gaf. Het motief werd genomen uit het gelijknamige Indische drama van de dichter Kalidasa, wiens werken het hoogtepunt vormen van de Indische dramatische kunst. En het verhaal behelst de bewogen ontroerende geschiedenis van Sakuntala, de dochter r n een nimf en v_n een wijze Koning Dushauta, op gazellen (acht in het woud, ontwaart haar. Beiden ontvlammen in liefde voor elkaar. Na enige tijd moet koning Dushauta terug keren naar zijn residentie. Sakuntala, met Dusbauta’s zegelring' aan de vinger, volgt haar geliefde. Zij raakt de zegelring echter kwijt en de koning wil haar niet herkennen. Sakuntala met haar pasgeboren zoon worden dooreen vlam naar de heuvel gevoerd. Naderhand wordt ook de rouwende koning ten hemel opgenomen, waar zij in grote liefde verbonden blijven. Met een merkbaar gevoel voor de bijzondere en ijle sfeer van het gegeven heeft de dichter getracht zijn woorden licht en teder te doen klinken: als het dromen der Oosterse bloemen of de ruisende galop der gazellen. Niet overal lukt hem dat, doordat de instelling op een eventuele voordracht de nootzakelijke fluistering der schoonheid moest benadelen. Daartegenover staat dat hij het typisch-realistische inde Oostelijke sprookjesatmosfeer opvallend goed bewaard heeft. Wellicht dat de dichter zich door de golfslag van zi.;.. eigen lyriek heeft laten meeslepen, maar hij heeft in elk geval aan een diep-eig-n gevoel vcor schoonheid en dramatische waarden en aan zijn behoefte aan ridderlijkheid een bij wijlen flonkerende vorm gegeven. L. M --- EEN PAKKENDE FILM Negulesco's „Johnny Belinda” De geschiedenis van een doofstom meisje Indien één film van de laatste jaren een onverdeeld succes is geworden, dan is het de film „Johnny Belinda” de geschiedenis van een doofstom meisje, ergens . op een afgelegen boerderijtje ineen kleine vergeten Amerikaanse plaats. En de oorzaak van dit, succes moet men minder zoeken in het verhaal zelf (dat zeer zeker gevoelig is, maar ook bedenkelijke kanten bezit) dan inde wëze waarop de regisseur Jean Neguleseo zijn materiaal aan mensen en dingen gebruikte. Negu' hoeft geen betoog te houden o-" het primitieve leven van het n’sa*'-*-' te doen aanvoelen, hij behoeft geen omweg om zijn hoofdrolvertolkster Belinda, een symfcool van eenzaamheid en onverdorvenheid midden inde dramatische actie te plaatsen. Enkele suggestieve beelden met de maalder Mc Donald, Belinda’s vader, die vergroeid is met de grond waarop hij leeft, met de jonge c’okter Richardron die uit de warrelige wereld gevlucht is naar de eerlijkheid en zuiverheid van het vergeten plaatsje, met zijn tegenpool de stevige bruut Locky Mc Cormick en mbt het toch schijnheilige burgerwereldje der inwoners, volstaan om aan het verhaal zijn ’-'-ndte en diepte te schenken ,om het drama in heel zijn hevigheid' te doen uitgroeien tot een orkaan die alle geluk dreigt weg te spoelen, doch die nog precies op tijd een einde neemt om het (zwakkere) happy end mogeüjk te maken. Belinda, gespeeld door Jane Wyman, is een doofstom meisje dat door haar gebr°i' afgesloten is van heel het leven iiarer omgeving. Eenzaamheid en or.'- dorvenheid zijn er het gevolg van. Die eenzaamheid wordt doorbroken door de jonge dokter en idealist John Richardson die haar e» "Gebarentaal leert en haar zodoende mede deel doet krijgen aan het leven rond haar. De onbedorvenheid wordt geschonden door de bruut Locky Mc Cormick. In hem vangt het drama aan. En, door de moord op Belinda’s stoere stugge en diepbegrijpende vader, geeft hij a,an dit drama d” •vaart en het angstaanjagende dat zijn hoogtepunt vindt inde poging om B-elinda haar kind te ontnemen. Deze verdedigt zich en schiet Locky neer. Gerechtelijke vervolging blijft niet uit. De bekentenis der getuigen redt Belinda echter. Doch, zoals wij reeds zeiden, dan het verhaal is de wijze waarop ian het verhaal werkelijkheid verleend werd. Men komt, vervuld vaneen grote sympathie, oog in oog te staan met deze doof-stomme. Men beleeft haar ontluikend contact met de wereld-rondom ift een diepe en ernstige vreugde, en de eerste gebaren openen een oneindigheid van geluk en zuiverheid. Men ziet en voelt de sfeer van hei. geziene onopgemerkt en onopgesmukt in zich overvloeier Elke kleine en grote gebeurtenis wordt belangrijk. De eerste taallessen, de vreugde om de muziek, de reis naar de stad, de blik en de sl-uipgang daarna van Locky, het diepe voor haar dubbel onuitsprekelijke lijden, dc moedervreugd en de moederangst. Het is als een simpele weergave van de loutere natuur die men hier ontmoet. Daarom is deze film kostbaar. En ook hierom, omdat de regisseur er in geslaagd is de stomme gebarentaal tot een ontroerend en welsprekend woord te maken inde film, zelfs waar dit even pathetisch wordt als in het desondanks aangrijpende „Onze Vader” /an Belinda, gebeden bij het ontzielde lichaam van har ----'er. Deze film draait deze keek in het Royal-theater te Heerlen. Wij bevelen haar gaarne aan. Voor 18-jarigen. L. M. --- Kalenderblaadje men FLUISTERT! Men fluistert hier. Men fluistert ginds. Fluisteren is de belangrijkste taal van ome eeuw geworden. Het fluisteren der onoprechtheid. Het fluisteren van de laster en van de kwaadsprekerij. Het devies van onze tijd is: spreken is zilver, maar fluisteren is goud. Men fluistert reputaties en levens gewoonweg aan diggelen Men fluistert zichzelf omhoog en wordt door anderen weer omlaag gefluisterd. Men fluistert met een meelijn: ckend vals gezicht en met een verdrietig valse stem. Want men fuistert anders dan men spreekt. Men spreekt vriendelijk en fluistert lasterlijk. Men spreekt waar en fluistert slecht. Men spreekt zonneschijn en fluistert tranen. In alle ramen, achter alle deuren icordt er gefluisterd. Men is toch zo vol meelij!, men is on zijn point d’honneur gesteld; Men meent hot toch zo goed! Men wil het toch zo mooi! Men is toch zo vroom, zo degelijk, zo katholiek!! En daarom fluistert 'men. Daarom fluistert men zijn evennaaste te gronde, daarom fluistert men zijn vriend naar de verdoemenis, daarom fluistert men de goedwiilenden zwart. Men fluistert. Men fluistert overal En daarom is het zo. beroerd in de wereld. Men spreekt niet meer. Men fluistert. --- Boeken in Limburg Een veldbouquet van verhalen En een Indisch verhaal omdicht Mogen we geloven dat we, na de lange stilte van de voorbije twee jaren, een nieuwe kleine lente van Limburgse boeken tegemoet gaan? Mogen we het geloven, ondanks het feit dat een enkele zwaluw geen lente maakt? Een nieuwe roman van Paul Haimson „Gudula” staat op het puntte verschijnen. Ook Johan Kuypers (wie herinnert zich niet zijn Zotte en Barokke Gotiekskes?) zal ons opnieuw kennis laten maken met zijn Jeroen Bosch-achtige visioenen ineen roman, getiteld: „Het zot Café: Die Waereld”. Tegelijkertijd zal Math. Kemp een veelzijdig overzicht van gebeurtenissen, aspiraties, ontwikkelingen en prestaties gedurende de vijf oorlogsjaren in Limburg doen verschijnen, terwijl de Oud-Valkenburger Piet Maassen een studie wijdde aan: De mijnen in onze literatuur. Wanneer wij daar nog een bundel sprookjes aan toevoegen en de kans op verrassingen inde uitgeschreven prijsvragen in Belgisch en Nederlands Limburg, dunkt ons dat de komende jaren beslist vaneen verhoogde Limburgse literaire activiteit getuigen zullen. Een activiteit die overigens nu reeds merkbaar is. Van Pater Hilarion Thar- verschenen zojuist in Mechelen en in Tielt twee nieuwe werken: „Verduistering” en „Terra d’Amore”. De Hasseltse dichter Trudo Hoewaer deed een episch-lyrisch gedicht verschijnen „Sa Runtala” naar een gelijknamige Indische koningslegende. En van Pater Schreurs ontvingen we dezer dagen een bundel allerlei „Kleine vertellingen” uitgegeven inde Boekerij te Baam en geïllustreerd door Rein van Looy. ledaagse en op zichzelf helemaal niet zo aantrekkelijke bloemen, samen met de fijne e" kleurige speelse korenbloemen, ernstige margrieten en weemoedige klaprozen een boeiend en fris geheel vormen. Het geheel is doordrenkt vaneen eventjes spottend-spij: ge wereldbeschouwing, waaraan het gevoelige en vergoelijkende element niet ontbreekt. Enkele verhaaltjes schijnen te drijven op een voor ons en wellicht nog voor vele anderen moeilijk te achterhalen symboliek. Schijnt, want het is even goed mogelijk dat we er alleen een plezier om te schrijven in mogen zien of een flits van de immer werkende doch niet- immer door- en afwerkende dichte '.:e fantasie. Andere verhalen c er zijn voor de nadenkende lezer van een t’jna beklemmende luciditeit. En al zouden we deze bloemlezing niet gaarne als een grote aanwinst betitelen, wij erkennen nochtans gaarne de charme, de gemoedelijke wijsheid en de vaak prettig aanvaardbare speelsheid van de kleine, toevallige of boven het toevallige uitstijgende, fantasietjes vaneen dichter. --- Kunst-Journaal De Nederlandse pianist-componist Hugo van Dalen heeft, ter nagedachtenis van de met de Franeker omgekomen violist Herman van der Vegt, een nieuwe compositie geschreven, getiteld: Poème. Deze compositie zal op 24 Augustus in Batavia voor het eerst ten gehore worden gebracht. Twintig Nederlandse volksdans-leiders en leidsters zullen in September een excursie maken naar Duitsland, waar zij voor diverse groepen van de Duitse jeugdbeweging zullen optreden. * De Duitse schrijver Thomas Manii heeft Dinsdag de Goetheprijs, de hoogste Duitse letterkundige onderscheiding ontvangen, evenals de titel van ereburger va» de. stad Weimar. '* Ineen kunstcollectie te Krefeld is een tot nu toe onbekende schilderij van Lucas Cranach de oudere, uit het jaar 1531, ontdekt. * Op 27, 28 en 29 Augustus zal te Gent het eerste Taal- en Letterkundig congres voor Noord- en Zuid.Nederland herdacht worden dat daar in 1849 werd gehouden. * In Midden-Moravië heeft men de fundamenten vaneen stenen kerk en van een begraafplaats uit de tijd van het Moravisch keizerrijk blootgelegd * Uiteen onlangs te Parijs gepubliceerde statistiek van de jaren 1939 tot 1948 blijkt, dat de recetten van het Franse theater 25 en die van de bioscopen 17 maal hoger zijn geworden. Rekening houdend met de stijging dei prijzen, dat als een stuk in 1939 door 20.000 toeschouwers werd gezien, dit thans door 50.000 wordt bijgewoond. * Reuters correspondent bij het Tsjechoslowaakse filmfestival te Marianske Lazua schrijft, dat de kaartetn voor Engelse en Amerikaanse filmvoorstellingen geregeld uitverkocht zijn, ter,- wijl de Oosteuropese films weinig belangstelling wekken. * Een tot nu toe onbekende nocturne van Johan Sebastiaan Bach is onlangs te Gressen gevonden. * Engelse filmspelers, regisseurs en employé’s aan de Engelse filmindustrie verbonden, hebben er in toegestemd, dat hun salaris verminderd zou worden om de filmindustrie van een financiële crisis te redden. --- VIERDE INTERNATIONALE ROVER-MOOT Voortrekkers eten – temidden van Babylonische spraakverwarring – in Noorwegen 't smörebrood Gerokte Schotten, kauwende Yanks, huiverende Egyptenaren en Maastrichtenaren in Laot-mer-goon-stemming 'iVan een speciale verslaggever). TURTAGRo, 3 Augustus (G.v.L.) ~Iën pompé po de nepo de nasmerkt de kleine Chinees heel snedig op tegen een neger uit de kotoenstaat Alabama (U.S.): „no compris,’ slangt deze oud armysoldaat en grijnst zijn witte tanden bloot. En als vele anderen niet in hun prilste jeugdjaren door veelmaals vervloekte taalleraren moeizaam ineen van de drie wereldtalen waren onderwezen, dan zou hier op de internationale rover-moot in Noorwegen een spraakverwarring heersen, waarbij de Babylonische in het niet zou verzinken. Maarde verbroedering is geweldig. al schijnt men in Afghanistan het Maastrichts nog niet in alle perfectie te beheersen; men leert vlug op deze rovermoot. Gerokte Schotten, reusachtige Klingalezen, kauwende Yanks, huiverende Egyptenaren, drukdoende Italianen en Fransen, flegmatieke Engelsen, Turken met fez a la Ataturk, glimharige Grieken, Lerffj1 +Dxn’ <*ie de ruilhandel hier uirect ter hand namen, en een portie Nederlanders met hier en dpar een Maastrichtenaar in „Laot nier goon”-stemming amuseren zich, doen goed flink, drijven handel en genieten van de prachtige Noorse fjorden en bergen en van ’t heerlijke Noorse smörebrod (dik belegde boterhammen met een halve kilo boter per snee brood.) Vliegende Nederlandse voortrekkers. Met drie Dakota’s en in gezelschap van enige kleine en levendige Phillipino’s, die later tot vertroetelde afgodjes van het Noorse publiek werden gebombardeerd, vloog het Nederlandse voortrekkerscontingent naar Oslo. ~Verrek, Sjeng bis tiech ut”, nein, iech bin ut”, uitroepen gewisseld tussen een van de Maastrichtse deelnemers en een van de belangstellenden, die gekomen waren om de knapen te verwelkomen. De volledige Nederlandse kolonie met hun gezant aan het hoofd en vertegenwoordigers van de Noors-Nederlandse vereniging stonden het contingent af te wach ten, dat min of meer in vaatdoekachtige stijl van de trap afwankelde. De vaatdoeken kregen een flinke kop koffie, de andere taartjes en een glas wijn (om het af te leren). Toen begon het Ame '- kaans aandoende „sight-seeing”- Drogramma. Viking- en folkloremusea, pringschansen, fjorden, eeuwige sneeuw en stapels smörebrod trekken ah een film (toegang alle leeftijden), aan het oog van de afgejakkerde, maar gelukkige Nederlanders voorbij. Het zou pas het begin zijn; de volgende dagen werden tocht na tocht gemaakt: naar de eeuwige sneeuw naar de fjorden en naar de bomengrens. Bibberend en weemoedig. Bibberend zittende sub-tropische en tropische contingenten te verkleumen en denken weemoedig aan de palmen, pyramides citroenbomen en de koperen zon van hun geboorteland. Dat de preistamppot de Nederlanders niet zo erg goed ligt merkt men spoedig: tientallen verdwijnen telkens voor enige kwartieruurtjes uit de circulatie. De Mexicanen met hun „chili-concarr ” complexen zijn geheel en al met de Noorse keuken evenals de Amerikanen die een half schip vol eigen levensmiddelen, ijskasten incluis, hebben meegesleept. En in ’t kamp bij Noorwegen gaat het kamp ondertussen rustig zijn gang. En morgen zal de Engelse rover uit Devonshire het zelfde enthousiasme beweren als gisteren „is that so” terwijl de Amerika *n zijn „are you kiddin’” tussen alles door -al bliiven gooien. De Chinees zal het weer met ziin „len oomoé. enz.” nroberen bii steeds weer een ander slachtoffer, dat steeds weer in andere tongvallen zijn „no comprehendre”, „spreek d’n mooierstaol”of .sorry, I don’t understand zal mompelen. En het kamp duurt voort, men discussieert over de wereldvrede, de Nccrse Sonja’s, het menu van de dag en over de prei-stamppot. --- Advertentie ™ WERK KLEDING REEDS MEER DANI^AAR „ IN GEBRUIK BU DE KLMI (Reci.-adv. 9570) --- Op de Veluwe werden voor de eerste maal legeroefeningen gehouden in Op de Veluwe werden voor de eerste maal legcroefeninjre,, groter verband dan tot nu toe mogelijk was. De strijd gaat tussen de „rode” en de „blauwe” partij. Een eenheid van het eskadron pantserwagens van de „rode” partij bevond zich inde omgeving van Elspeet en probeerde, zwaar gecamoufleerd en onder dekking van de beboste omgeving inde richting van het „front op te rukken. --- Symboliek van het kerkgebouw Als Christug de Joodse tempel van Salomo reeds een huis van gebed noemde, met hoeveel meer recht mogen wij dan deze naam toepassen op alle christelijke kerken die ... opgebouiw uit levende gtenen niets anders zi.in dan oen overhuiving van de goddelijke tegenwoordigheid op aarde. Het heilig karakter van onze kerken zal ons nog veel duidelijker worden, als we °ns even bezig houden met symboliek van het kerk gebouw. Het altaar verzinobeetdj- de ziel van de pTrins- Evenals het kerkgeeer,W, opgetrokken is als kiir, k°ePol. als een baldadiemboVen het altaar, zo °mhuCv het lichaam als voor de ziel. tot kervhet altaar de kerk ook de rnaakt' zo maakt mens Even6,1 de mens tot het godde cp 1161 altaar ke; k stn* ‘ke leven van de de ziel van de b-alultook m van de ?derimensde vlam vlam. Ata6*? ,! evenS' is de d-od Aa,r ‘i leeg is, is het leven ?De hoogste daad van uitwendige godsverering, voarest zich op het altaar van de kerk. De hoogste daad van inwendige godsverering, voltrekt zich inde ziel van de mens. De ziel van de mens Is ook zijn offeraltaar. Hier worden de onbloedige offers van de liefde gebracht. Hier wordt in langzame pijnlijke zelfopoffering de eigenliefde van de mens weggesneden en uitgeroeid. Alles wat- de mens aan bewuste en verantwoordelijke daden stelt, heeft zijn oorsprong in zijn ziel. . Het tabernakel met zijn kostbare verzinnebeeldt de helligmakende genade inde ziel van de mens. Wat is het altaar buiten de tijd van het offer, als er geen tabernakel is, als het tabernakel leeg is? Wat hgt er een doodse, droevige stemming over onze kerken, als na de plech_ tigheid van Witte Donderdag de tabernakeldeuren wijd open staan en Christus er niet meer woont! Wat ligt er een doodse en droevige stemming ever die zielen, die Godsroof en zelfmoord gepleegd hebben, die hun grootste schat verdob_ beid hebben, die uij eigen beweging en met vrije wil van hun kerk een varkensstal en vaak nog erger-gemaakt hebben. Bet tabernakel verainne. beeldt nog iets nieer, namelijk de kem van onze ziel, de binnenste kamer van ons hart waar Christus en de ziel elkaar ontmoeten, waar de mens zich terugtrekt in de beste uren van zijn leven en zich opsluit cm er niets meer te horen van het gewoel van de wereld om de verstrooiing van alle aaiase en Ijdele gedachten te ontvluchten, om er in stilte en ingekeerdheid te luisteren naar de stem van Christus en het verlangen naar een zo innig mogelijke vereniging met Hem te verlevendigen en f,e verdiepen. Het kruis boven het altaar tekent het kruis boven ong leven. leder mensenleven is met het kruis getekend. Zonde.- kru:s kan er geen ware, daadwerkelijke naleving van Christus bestaan, omdat zijn leven een kruis en offer was. Zender kruis weet God S Auf Hii aan ons ki]rmprfleen met het kruis W1; Hem onze lief- Hcm^'112 e kunnen wij Hem tonen, dat alles in on _? zlel echt is en geen vrome schijn, Hoe verschillend is vaak het kruis, dat we moeten dragen. We worden gekweld door vleselijke bekoringen, door geloofstwijfels, door gewetensangsten. Heel ons leven doorgaan we soms gebukt onder een na_ tuurlijk gebrek, dat ons bij anderen belachelijk maakt. We worden belasterd en beklad in onze eer en goede naam. We vervallen tot armoede otf de schande van onze familie slaat ons in het gelaat. Hoog boven ons leven staat het kruis. Dit kruis tekent de priester op ons voorhoofd, als wede eerste keer de kerk bmnen treden bij ons 11. Doopsel. Dit kruis gaat voor ons uit, als we voor de laatste keer de kek verlaten en ons stoffelijk overschot grafwaarts gedi*agen wordt. P. H. RONGEN O. C. R --- Limburg, zoals gij ’t niet kent Een watermolen inde Jeker op St. Pieter bij Maastricht. --- Tentoonstelling: Gouden Handen TE EDE Een openbaring op het gebied der vrije tijds besteding. (Van onze &Pec- verslaggever.) EDE, 3 Aug' D°°r ,?e stormachtige Augustusludit slierten ten zuiden van de Veluwe-rand als bonte serpentigs de klanken van kermis-pieremenJ'en‘ En in Ede staan onder donkere boomkruinen vijf enorme tenten. Maar binnen draven geen circuspaarden, staren de bezoekers niet ademloos naar trappelen m de nok en suizen t*3en ballen meen rinkelende vrolijke keuken- Het genot in deze vijf tenten is rustiger en intenser i ruim 40 000 iïiensen hebben er binnen 3 da£en geschuifeld langs de uitstelling van de productenvoortgebrac®4 oor gouden mensenhanden de uren, die niet verplicht #?ren gevuld met arbeid. Een verzameling knutselwerk. waarvai}, menig stuk achteraf met de titel Kunst bleek te moeten wofden bekroond. Zoals ellte kunstenaar hebben ook de scheppers van dit „vrijetijdproduct zich laten inspireren door motieye.n uit sprookjes legenden, religie en het land-eigene. Natuurlijk is ’t onbegonnen werk, om opsommingen te geven van de fraaie borduursels, de beelden, schilderijen en miniatuur-uitvoeringen. Die saaiheid zou overigens niet passen bij de speelsheid-naar -alle-kanten, die zich hier botviert. Maar we doen grepen en dan staan w' éérst onze ogen uitte kijken naar de de drie schilderijen van de 49-jarige Brabantse klompenmaker uit Nuenen, die met één slaS de sensatie werd bij de kunstschilders-bezoekers. Deze Peter Bunt wist door zijn drie stukken onmiddellijk vergelijkingen te wekken met Pieter Breughel. Heeft hij Breughel geïmiteerd? Nee. dat kunnen we ook weer niet zeggen, hij is geen imitater, zoals Van Meegeren dat is van Vermeer. Maar hij is kinderlijk in zijn uitdrukking, zoals ook Breughel kinderlijk is. En hij blijkt een oog te hebben voor compositie- Nog een andere inzending heeft ons verrast, inde hoek vaneen tent staan twee kinderkopjes uit klei en een meisje uit steen. Ze kregen een eerste prijs. Op het begeleidend kaartje staat de naam van mevrouw Albers uit Vught. En wat is er wel niet te zeggen, van het houtsnijwerk vaneen 50- jarige metaal-piaatbewerker uit Haarlen? Beroemde gevels uit zijn oude stad heeft hij in hout gekerfd en wie ooit de vleeshal van Haarlem zag, heeft de titelplaat niet nodig om zó te zien, dat zijn plankje er een scherp spiegelbeeld van is. Natuurlijk hebben molens en schepen tientallen knutselaars tot namaken aangespoord. En dan onze nationale trots de luchtvaart. Als al die schepen en vliegtuigen eens écht groot waren- dan zou minister Schokking zijn collega Lieftinck de stuipen niet op het lijf behoeven te jagen met een aanvullende begroting voor bijdrage in het Atlantisch Pact. En ook de scheepvaartmaatschappijen zouden een fuif kunnen geven: in Ede drijft,, radiografisch voortbewogen. een 'kleine ,-Nieuw Amsterdam” en op de uitstaltafels is een complete miniatuur-vlobt verspreid. Niet alleen modern, maar ook klassiek materiaal. De jongens van de Marine maakten bijvoorbeeld een schip, waarmee mannen als Tromp èn De Ruyter de zeeën beheersten. De Landmacht heeft zich ook niet onbetuigd gelaten. Er blijken onder onze militairen mannen te zijn, die met beitel en hamer evengoed overweg kunnen als met salueren. Er zijn inzendingen, die kostbaar zijn om het benodigde materiaal. Zo vervaardigde het personeel van de zilverfabriek Bredemeyer in 2000 uren uit zilver de hele fabriek in het klein, compleet met schoorsteen, ramen en electrisch licht. Maar er zijn ook stukken, waarvan het materiaal op zich praktisch waardeloos is, maar die hun kostelijkheid alleen dragen in hetgeen ervan is gemaakt. Volgens het programma zal de tentoonstelling 6 Augustus sluiten. Maarde leiding loopt rond met verlengings-plannen. Een verlenging hangt niet alleen af van de stroom bezoekers, maar er zijn talrijke andere motieven bij- Kunnen de organisatoren, allemaal vrijwilligers, nóg langer uit hun dagelijks werk blijven? Hoe ontwikkelt zich het weer, dat deze week zo gortig is, dat het water tijdens een wolkbreuk de tenten binnenkabbelde en de storm het zeil doet klapperen, tot grote bedreiging van plaatwerk, schilderijen en foto’s? -.Ledigheid, ook voor ouden van dagen, is funest,” lazen we ergens ineen van de tenten. Maarde jeugd! Dié moet zien. hoe mooi de vrije uren kunnen worden gevuld. En als zij in deze vacantie eens naar Ede gaat, k&n ze dat zien. Daarom hopen we. dat „Gouden Handen” de hele maand, of tenminste nog een tijdje, een vacantie-doel blijft. Eer, interessante inzending snijwerk uit been. --- Pater Schreurs bloemleest. Het zal zeer moeilijk zijn een bundel als Kleine Vertellingen op zijn juiste waarde te schatten. En wel, vanwege de diversiteit en ongelijkwaardigheid der verzame' le sprookjes-achtige en symbolische vertellingen en der verhalende gedichten. Krijgt men enerzijds "de indriik dat de auteur oude en ni t afgecomponeerde motieven en deuntjes bij elkaar geharkt heeft, anderzijds staan er enkele inderdaad zeer kostbare en gevoelige verhalen in. Misschien reeds elders gepubliceerd, misschien g-- heel nieuw. In elk geval kan men deze bloemlezing uit eigen fantasieën, het best vergelijken met ’n veldbouquet, waarin zelfs zeer al- --- Advertentie HUN AFSPRAAK IS NU GEMAAKT, PAT ZN NUN RINGEN KOPEN GIJ.. JEAN MARTENS-KLEYNEN MET DE KLOK M. BRUGSTRAAT 16 MAASTRICHT (Recl. 2734) ---