SPEURDER IN RUSTE ljkw3iusdf 31) HOOFDSTUK XIII. De verschroeide bladwijzer. De dagen, die op de arrestatie van Dick volgden, leken een vreselijke droom voor de beide dames in het notarishuis van Beacon Audley. Voor zijn moeder en zijn zuster werd de verschrikkelijke catastrophe van de dood van mijnheer Wenslade enigszins op de achtergrond gedrongen door deze tragedie. Ze voelden zich volslagen hulpeloos, want, ofschoon Lord Monksliver hun carte blanche had gegeven ten opzichte van Dick’s verdediging, konden ze toch duidelijk inerken, dat de oude pair geloofde in ne rechtvaardigheid van het vonnis. Dus jonden zij niet rekenen op persoonlijke sympathie in deze zware dagen. In deze tijd rijpte Yvonne plotseling van kind tot jonge vrouw, die niet alleen haar eigen 'last droeg maar ook die van haar moeder. Want mevrouw Wenslade was zo verdoofd door de schok der ontstellende gebeurtenissen, dat zij tot niets in staat was, zodat het op Yvonne neerkwam o*n de advocaten, die voortdurend kwamen en gingen, te woord te staan. Lord Monksilver bracht maar éénmaal na de arrestatie een bezoek, maar hij toonde zich zo geschokt door de schande en door de dreigende ondergang van zijn oude titel, dat Yvonne helemaal niet verbaasd was, dat hij verder zijn secretaris stuurde als zijn vertegenwoordiger. Ravenscar’s herhaalde bezoek en de overdreven ijver, waarmede hij Dick’s onschuld verdedigde, vervulden haar met een intuïtieve afkeer, die ze niet onder woorden kon brengen. Enige malen werd de secretaris bij zijn bezoek vergezeld door Dick’s verdediger uit Londen. Yvonne voelde dadelijk antipathie tegen deze man, Mr. Septimus Thomithwate, van de advocatenfirma Thornithwaite Linklater and Co., was juist wat zijn mooie witte snor en anjelier in zijn knoopsgat deden vermoeden: een onberispelijke advocaat met een „chique” praktijk, wiens gezichtskring was beperkt door testamenten, huwelijksvoorwaarden, contracten en acten van borgtochten. Hij behandelde zijn cliënten van hoge geboorte met een bijna rituele eerbied, maar Dick Wenslade mocht hij niet lijden, afgezien van de vraag, of deze schuldig was of nie*. omdat hij de oorzaak was, dat een adellijke titel door de modder werd gesleurd. Om als advocaat in een strafzaak op te treden met de opdracht om een verdachte, wiens onschuld niet zo gemakkelijk te bewijzen was, van de galg te redden, leek hij allerminst de aangewezen man. En het duurde ook niet lang, of Yvonne begreep, dat Mr. Thornithwaite onder zijn hoffelijke manieren zijn geloof aan Dick’s schuld verborg. In dit opzicht deelde de advocaat overigens de algemene opinie! Nadat hij voor de tweede keer in het notarishuis was geweest, om verschillende inlichtingen, schreef Yvonne een brief aan Lord Monksilver, waarin ze Mr. Thornithwaite meer openhartig dan beleefd kwalificeerde als „een oud wijf”. Haar oom antwoordde niet op haar brief en kwam ook zelf niet, maar hij stuurde Mr. Ravenscar om het verontwaardigde meisje te kalmeren. Hierin slaagde hij tot op zekere hoogte, doordat hij haar verzekerde, dat de eigenlijke verdediging op de terechtzitting in handen zou zijn van drie algemeen bekende strafpleiters en dat Mr. Thornithwaite, wiens speciale kundigheden meer op het terrein van het civiele recht lagen, alleen maar gekomen was om materiaal voor de Verdediging te verzamelen. Maar die drie heren kunnen geen ommelet bakken zonder eieren, en wat deze oude marionet aangaat, t.le is niet in staat, om een logische conclusie te trekken, protesteerde Yvonne hoogst veront waardigd. — Wij moeten geduld hebben en hopen, dat er nog iets aan het licht zal komen, vóór de zitting, zei de secretaris, terwijl hij haar hand iets langer vasthield dan strikt noodzakelijk was en met iets lierkozends in zijn stem voegde hij er aan toe: — Ik wilde dat u me geloofde miss Yvonne, als ik u verzeker, dat ik dag en nacht bezig ben met iets te zoeken, waardoor zijn onschuld bewezen kan worden. Alles hangt helemaal niet van Thornitirwaite af, zolang er hier nog iemand is, die zo verknocht is aan u — ik bedoel aan uw familie, — Ik wou, dat u uw verknochtheid toonde, door niet de partij van die malle advocaat te kiezen, was het stugge antwoord van het meisje. Als ik mijn zin kreeg, zouden we nu al direct de hulp van een advocaait inroepen, die gewend is strafzaken te behandelen, inplaats van iemand, die eigenlijk meer uitsluitend notarispractijk doet, dat zal ik rnijn oom zeggen, zo gauw als hij mij wil ontvangen. , . , , Ravemcar schudde aarzelend het hoofd. — Dat zal op het ogenblik niet gaan, vrees ik; zijn lordschap moet zijn Tïamer houden en is van streek, zei hij, terwijl hij boog om te vertrekken. Vreemd genoeg was de eerste, die een straaltje zon in het hart van het wanhopige meisje deed schijnen, iemand uit het vijandelijke kamp-In opdracht van het openbaar ministerie moest de politie een pia tegrond van het interieur v.an, rishuis laten maken, speciaal met net oog op de situatie van de naii, ae trap ett de studeerkamer. Daar hij in de huidige omstandigheden geen ondergeschikte naar de weduwe en haar dochter wilde sturen, kwam de commissaris in eigen persoon,